အခန်း ၅၄
Vol. 6 Ch. 54
Chapter 54
မွန်းလွဲပိုင်း ပရိသတ်များနှင့် တွေ့ဆုံပွဲမှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသား အဆိပ်မိသည့် ကိစ္စကြောင့်ပင် အလိုလို ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရသည်။
ထိုမိစ္ဆာဂိုဏ်းသားကို ဝိညာဉ်ချုပ်ထိန်းရေးဌာနသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားကြပြီး သူ၏ တစ်သက်တာတွင် ကုတင်ပေါ်၌သာ လဲလျောင်းနေရတော့မည် ဖြစ်ချေသည်။ ဦးခေါင်းမှတစ်ပါး ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြားအစိတ်အပိုင်းများမှာ အသိစိတ် ကင်းမဲ့သွားခဲ့ရာ ဤတစ်ဘဝတော့ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုမိစ္ဆာဂိုဏ်းသားသည် လာစဉ်က ကောင်းမွန်ပါလျက်နှင့် ပြန်ခွင့်မရှိတော့ဟု တစ်ချက်ကလေးမျှ တွေးမထားခဲ့မိချေ။
ဝိညာဉ်ချုပ်ထိန်းရေးဌာနမှ လူများ ထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း လော့ယွီမင်ကတော့ မပြန်သေးဘဲ အခြားသော မလိုအပ်သည့်လူများ မရှိခိုက်တွင် ချန်ကျိုးကို သေသေချာချာ ဖားရန် ပြင်ဆင်နေတော့သည်။
နှစ်နာရီ သုံးနာရီခန့် အချိန်ယူလိုက်ရပြီးနောက် အခန်းတွင်း၌ ပရိဘောဂများကို နေရာတကျ ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ကြီး၊ ဆိုဖာ၊ လေအေးပေးစက်၊ အဝတ်ဘီဒို၊ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များမှစ၍ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များနှင့် မျက်နှာသုတ်ပုဝါ များအထိ အစုံအလင် ရှိနေတော့သည်။
ချန်ကျိုးသည် ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် မှီတင်းနေရင်း ပြင်းထန်လှသော နွေရာသီ အပူဒဏ်ကြောင့် တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို တင်းတင်းပိတ်ကာ လေအေးပေးစက်မှ တရွေ့ရွေ့ ထွက်ပေါ်လာသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားနေမိရာ စကားလုံးနှစ်လုံးဖြင့် ဖော်ပြရလျှင်တော့ အလွန်ဇိမ်ကျလှပေသည်။
လော့ယွီမင်သည် စတိုးဆိုင်မှ မုန့်ထုတ်အကြီးကြီးတစ်ထုတ်ကို ဝယ်ယူလာပြီးနောက် ချန်ကျိုး၏ တံခါးကို လာရောက် ခေါက်လိုက်သည်။
မကြာသေးမီကမှ ချန်ကျိုးထံ ငွေပေးထားခဲ့ဖူးသဖြင့် ချန်ကျိုးသည် လော့ယွီမင်အပေါ် ထိုမျှအထိ ငြင်းပယ်ခြင်းမရှိသည့်အပြင် တစ်ဖက်လူက လက်ဗလာဖြင့် လာခြင်းလည်း မဟုတ်ချေ။
ချန်ကျိုး၏ အခန်းသစ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လာပြီးနောက် လော့ယွီမင်က ချီးမွမ်းစကားများ တရစပ် ဆိုလေတော့သည်။
"အခန်းက အရင်ကထက် အများကြီးပိုကျယ်လာတာပဲ၊ အာ၊ ဒီလေအေးပေးစက်က တကယ်ပဲ အေးမြတာပဲ"
ချန်ကျိုးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ကိုင်တွယ်ကစားရင်း လော့ယွီမင်ကို သံသယစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်နေမိသည်။
လော့ယွီမင်က လက်ထဲမှ မုန့်ထုတ်ကို မြှောက်ပြလိုက်ရင်း ပြောသည်။
"ဆရာကြီးချန် အိမ်တက်မင်္ဂလာအတွက် အထူးတလည် လာရောက် ဂုဏ်ပြုတာပါ"
"အိမ်တက်မင်္ဂလာ"
"ဆရာကြီးချန် အိမ်အသစ် ပြောင်းရွှေ့တာကို ဂုဏ်ပြုတာပါ"
လော့ယွီမင်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် စကားမှားသွားသလားဟုပင် စိတ်ထဲက ပြန်လည် သံသယဝင်မိသွားသည်။
ထိုအခါမှ ချန်ကျိုးသည် သဘောပေါက်သွားပြီး ပြောသည်။
"မှန်တယ်၊ မှန်တယ်၊ ဒါက အိမ်တက်မင်္ဂလာပဲ"
ပြောဆိုနေရင်းမှ မိမိ၏ စောင်အသစ်ကြီးကို ကိုင်တွယ်ကစားနေမိကာ ထိုစောင်ပေါ်တွင် ဒိုရေမွန်နှင့် နိုဘီတာတို့၏ ပုံရိပ်များ ပါရှိနေသည်။
"နည်းနည်း ညစ်ပတ်နေပြီ"
ချန်ကျိုးသည် စောင်ကို အသိစိတ်ဖြင့် ပုတ်ခတ်လိုက်ရင်း မျက်လုံးငယ်များဖြင့် လော့ယွီမင်ကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။
လော့ယွီမင်က သဘောပေါက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချီးကျူးစကား ဆိုသည်။
"ဒီစောင်က တကယ်ကို လှတာပဲ၊ ဆရာကြီးချန်ရဲ့ စရိုက်နဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တယ်"
ချန်ကျိုးသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မိမိ၏ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ပြန်လည် ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"အာ၊ ဒီပန်းကန်က တကယ်ကို အဆင့်မြင့်တာပဲ၊ ငါ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်သွားရမယ်၊ ပြန်ရောက်ရင် အိမ်မှာ ဒါမျိုးပဲ ဝယ်သုံးမယ်"
ထို့နောက်တွင်တော့ ကြွားဝါမှုများကို ဆက်လက် ပြုလုပ်လေသည်။
"ဒီဘီဒိုထဲမှာလည်း အကန့်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲ၊ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ထည့်လို့ရမယ်၊ အတွင်းထဲမှာ အရုပ်လေးတစ်ရုပ်တောင် ရှိသေးတယ်"
"ဒီစားပွဲက လှလိုက်တာ၊ အံဆွဲတွေတောင် ပါသေးတယ်၊ ငါ့မှာတောင် မရှိဘူး"
ချန်ကျိုးက တမင်သက်သက် ကြွားဝါနေခြင်းဖြစ်ပြီး လော့ယွီမင်ကလည်း တမင်သက်သက် ချီးမွမ်းပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တမင်သက်သက် လုပ်ဆောင်နေကြသူ နှစ်ဦး ဆုံတွေ့နေကြခြင်း ဖြစ်သဖြင့် တစ်မျိုးတစ်ဖုံတော့ အဆင်ပြေနေပုံရပြီး အနည်းဆုံးတော့ ချန်ကျိုးက ပျော်ရွှင်နေကာ လော့ယွီမင်ကလည်း မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။
ချန်ကျိုးသည် ပစ္စည်းအားလုံးကို လော့ယွီမင်အား အစအဆုံး ကြွားဝါပြခဲ့ပြီး လော့ယွီမင်ကလည်း ပစ္စည်းအားလုံးကို အစအဆုံး ချီးမွမ်းပေးခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်လေး ရင်းနှီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သရဲပွဲတော် ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်ချုပ်ထိန်းရေးဌာနတွင် အလုပ်များပြားလှသဖြင့် လော့ယွီမင်သည် ချန်ကျိုးနှင့် အတန်ကြာအောင် နေပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
လော့ယွီမင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချန်ကျိုးသည် အခန်းသစ်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း လဲလျောင်းနေရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြွားဝါရတာ အားမရသေးဟု ခံစားရသဖြင့် ဖုန်းကို မြှောက်လျက် ဒီနေရာကို ရိုက်လိုက်၊ ဟိုနေရာကို ရိုက်လိုက် လုပ်နေမိကာ လော့ယွီမင် ပေးထားခဲ့သော မုန့်များကိုလည်း အထူးတလည် ဓာတ်ပုံထဲ ထည့်ရိုက်လိုက်သေးသည်။
ထို့နောက် လူမှုကွန်ရက်ပေါ်သို့ စာတင်လိုက်သည်။
ဓာတ်ပုံကိုးပုံ စီစဉ်လိုက်ရင်း စာသားကိုပါ ပူးတွဲ တင်လိုက်သည်။
"အိမ်အသစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်း၊ သူငယ်ချင်းများ ပေးပို့လာသော လက်ဆောင်ပစ္စည်းများအတွက် ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်"
တင်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
ချန်ကျိုးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ဟိုဘက်လှည့်ဒီဘက်လှည့် လုပ်နေမိသည်။
တစ်ချက်ကလေးမျှ တွေးမိသည်မှာ ကျန်းယိုယိုတို့ မမြင်ရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
ထို့ကြောင့် ဖုန်းလှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"ကျန်းယိုယို၊ ဘာလုပ်နေလဲ၊ အလုပ်ရှုပ်နေလား၊ ဆရာ့မှာ ထူးထူးခြားခြား ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဆရာ့ရဲ့ လူမှုကွန်ရက်ကို ကြည့်လိုက်ဦး၊ ဆရာ့ဆီ ဖုန်းဝင်လာလို့ ဖုန်းအရင်ချလိုက်ဦးမယ်၊ လာတဲ့အခါကျရင် ဖရဲသီးအကြီးကြီး နှစ်လုံး ဝယ်လာခဲ့ဦး"
ကျိုးအိုက်ကော်ကတော့ မြေခွေးအိုကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ရာ ချန်ကျိုး၏ အကောင့်ကို အထူးတလည် စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် ပထမဆုံးအချိန်၌ပင် ချန်ကျိုး၏ သတင်းအသစ်ကို ရရှိသွားခဲ့သည်။
"သုန်းသုန်းချီလား၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အိမ်အသစ် ပြောင်းလိုက်ပြီ၊ အရင်အခန်းက သေးလွန်းလို့၊ မင်း လာမလို့လား၊ ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ"
နောက်ထပ် ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်လည်း ရှိနေသေးရာ ဤဖုန်းကို ခေါ်ရမလား မခေါ်ရမလား စဉ်းစားနေမိသည်။ ချင်ရှန်းဒါရိုက်တာသည် သူ၏ ပရိဘောဂများ အခန်းထဲသို့ သယ်ယူလာသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ပါလျက်နှင့် ဘာလို့ သူ့ကို လက်ဆောင် လာမပေးသေးသနည်း။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ ဖုန်းမခေါ်တော့ဘူး”
ကျန်းယိုယိုနှင့် သုန်းသုန်းချီတို့ လက်ဆောင်များ ကိုင်ဆောင်ကာ ရောက်လာသည့်အခါ ကျရင်တော့ သူလည်း လာရောက် ဂုဏ်ပြုဖို့ မရှက်ဘဲ နေဝံ့တော့မည် မဟုတ်ချေ။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျန်းယိုယိုနှင့် ကျိုးအိုက်ကော်တို့သည် ချန်ကျိုး၏ အိမ်တက်မင်္ဂလာအတွက် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ကိုင်ဆောင်ကာ လာရောက် ဂုဏ်ပြုကြပြီး ကျင်းဟိုင်ဆေးရုံမှ ဆေးရုံအုပ်ဆွန်၊ အိမ်ခြံမြေသူဌေး ဝူပေါ်ထုံနှင့် သူ၏ ချစ်သမီးတို့ပင် လာရောက် ဂုဏ်ပြုကြသေးသည်။
ရောက်လာသူများမှာ ကျင်းဟိုင်မြို့၏ ထိပ်တန်းလူကုံထံများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်သည် ချန်ကျိုး၏ မသိမသာ နှိမ်ချသော အကြည့်များအောက်တွင် မိမိ၏ လက်ဆောင်ပစ္စည်းကို မတတ်သာဘဲ ပေးအပ်လိုက်ရတော့သည်။
တိုတောင်းလှသော ဆုံဆည်းမှု အချိန်လေးအတွင်း၌ သူငယ်ချင်းများထံမှ လာသော ဂရုဏာတရားများကို ခံစားနေမိသည်။
ညနေစောင်းတွင် ထိုလူများသည် အတူတူ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ချန်ကျိုးသည် ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း လဲလျောင်းနေရင်း ဝမ်းမြောက်နေမိရာမှ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားခဲ့သည်။
သွားပြီ။
သူသည် ဌာနချုပ်နှင့် မဆက်သွယ်မိသည်မှာ အတော်လေး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဌာနချုပ်က သူ့ကို မိုက်မဲသော လူသားများ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဟု ထင်မှတ်သွားကြမလား။
ချန်ကျိုးသည် အခန်းပြည့်ရှိနေသော ပရိဘောဂအသစ်များနှင့် မိမိအား ပြုံးရွှင်စွာ စကားပြောဆိုခဲ့ကြသော မျက်နှာများကို စိတ်ထဲတွင် မြင်ယောင်လာမိသည်။
တကယ်ပဲ။
တကယ်ပဲ မိုက်မဲသော လူသားများသည် အတော်လေး ဖော်ရွေကြသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ချန်ကျိုးသည် သူ၏ အခန်းဟောင်းလေးထဲသို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး ကြေးနီခေါင်းတလားကြီးထဲမှ ဌာနချုပ်သို့ အချက်ပြစနစ် ပေးပို့နိုင်သော ဖိနပ်စုတ်ကြီးကို ရှာဖွေကာ ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ အခန်းသစ်ထဲသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
အခန်းအပြင်ဘက်ရှိ အခြေအနေများကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖိနပ်စုတ်ကြီးပေါ်ရှိ ဌာနချုပ်၏ ဆက်သွယ်ရေးနံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
"သုန်းသုန်းယောင်က ဌာနချုပ်ကို ခေါ်ဆိုနေပါတယ်၊ ဌာနချုပ် ကြားရရင် ပြန်လည် ဖြေကြားပေးပါ၊ အို...အို"
"လူသားတွေက တကယ်ကို ကောက်ကျစ်လွန်းတယ်၊ သုန်းသုန်းချီကတော့ လူသားတွေရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီလို့ ငါ သံသယဝင်မိတယ်၊ ဒါက သုန်းသုန်းချီရဲ့ စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာလို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သုန်းသုန်းယောင်ကိုယ်တိုင်တောင် မိုက်မဲတဲ့ လူသားတွေရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တာ၊ ဌာနချုပ်အနေနဲ့ ယုံကြည်ပေးပါ၊ သုန်းသုန်းယောင်ကတော့ အသက်ပေးပြီး ဂြိုဟ်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ၊ အို....အို"
"ဌာနချုပ်ရဲ့ ယုံကြည်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ သုန်းသုန်းယောင်ကတော့ ဘယ်သူငယ်ချင်းကိုမှ အလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သုန်းသုန်းယောင်က အမှန်ကန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်သွားမှာကို ဌာနချုပ်အနေနဲ့ ယုံကြည်ပေးပါ၊ အို အို"
ဌာနချုပ်သို့ အချက်ပြစနစ် ပေးပို့ပြီးနောက် ချန်ကျိုးသည် မိုက်မဲသော လူသားများကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်မိခဲ့သည့် မိမိကိုယ်ကိုယ် သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးချင်နေမိသည်။
ထိုသင်ခန်းစာမှာ ညစာမစားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
စနစ်က စိတ်ထဲကနေ ပြစ်တင်ဝေဖန်လိုက်သည်မှာ “မင်းက မုန့်တွေ အများကြီး စားထားလို့ ညစာ မစားနိုင်တော့တာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ဖြစ်သည်။
တစ်နေ့လုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သော ချန်ကျိုးသည် ညပိုင်းတွင် စောစောစီးစီး အိပ်စက်လိုက်တော့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် ချန်ကျိုးသည် မိမိ၏ ဂြိုဟ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး စကြာဝဠာတစ်ခုလုံးတွင် အပြောင်မြောက်ဆုံးသော စစ်သည်တော်ကြီး ဖြစ်လာကာ ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဆင်မြန်းလျက် တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ဂြိုဟ်သူဂြိုဟ်သားများ၏ ဝန်းရံချီးမွမ်းမှုကို ရရှိနေတော့သည်။
ချန်ကျိုး အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း ကျန်းယိုယိုနှင့် ကြောင်ကြီးတို့သည် ချန်ကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာကြပြီး သရဲတစ်ကောင်နှင့် ကျားတစ်ကောင်တို့သည် အခန်းထဲတွင် သတိကြီးစွာဖြင့် လှည့်လည်သွားလာနေကြကာ ပရိဘောဂအသစ်စက် စက်များကို လက်ကလေးဖြင့် အသာအယာ ကိုင်တွယ်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အလွန် ပျော်ရွှင်နေကြကာ တိတ်တဆိတ် ခိုးပြုံးနေကြချေသည်။
သန်းခေါင်ယံ ဆယ့်နှစ်နာရီအချိန်။
နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော ချန်ကျိုးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ တံခါးကို လာရောက် ခေါက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ချန်ကျိုးသည် မူးဝေစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ဆက်လက် အိပ်စက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်”
တံခါးခေါက်သံသည် ချန်ကျိုး၏ နားထဲသို့ အမှန်အကန် ပျံ့လွင့်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဘယ်သူလဲ"
ချန်ကျိုးသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ကုတင်ပေါ်က ထထိုင်လိုက်ပြီး ငှက်သိုက်ကဲ့သို့ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်ကို ကိုင်လျက် မူးဝေစွာဖြင့် တံခါးဝသို့ လှမ်းသွားကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အခန်းပြင်ပမှ အပူရှိန်များသည် အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး လေအေးပေးစက်ခန်းထဲတွင် အကြာကြီး နေခဲ့သဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် တိုက်ခတ်နေသော လေပြေလေးမှာပင် ပူလောင်နေတော့သည်။
အခန်းပြင်ပတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ဝင်းထဲရှိ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ၏ အရိပ်မှတစ်ပါး အခြားအရာ ဘာမျှမရှိချေ။
ချန်ကျိုးသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး အိပ်ရာသို့ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
တံခါးပိတ်လိုက်ရုံရှိသေး၊ တံခါးခေါက်သံများ ဆက်တိုက် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
“ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်”
ချန်ကျိုးသည် မတတ်သာဘဲ တံခါးကို ထပ်မံ ဖွင့်လိုက်ရပြန်သော်လည်း တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဘာကောင်မျှ ရှိမနေသေးချေ။
"ဟေး"
"ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်သူ စကားပြောနေတာလဲ"
ချန်ကျိုးသည် ခေါင်းပြူလျက် ဝဲယာသို့ ကြည့်လိုက်သော်လည်း လူကို မမြင်ရသေးချေ။
"အောက်ကို ငုံ့ကြည့်ဦး"
ချန်ကျိုးသည် အသံလာရာ အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
အဝါရောင် အမွှေးအမျှင်များ ရှိသော သတ္တဝါတစ်ကောင်သည် နောက်ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လျက် ရှေ့ခြေဖဝါးများကို ဦးညွှတ်ထားပြီး ဦးခေါင်းထက်တွင် သားရေဦးထုပ်အသေးလေးတစ်လုံးကို ဆောင်းထားကာ ချွန်ထက်သော ပါးစပ်နှင့် မျောက်မျက်နှာကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်တင် ကောင်းမွန်သောအရာ မဟုတ်မှန်း သိသာလှပေသည်။
ထိုအကောင်ငယ်လေးသည် ဘယ်ဘက်သို့ သုံးပတ်လှည့်ကာ ချန်ကျိုးအား ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ညာဘက်သို့ သုံးပတ်လှည့်ကာ ချန်ကျိုးအား ဦးညွှတ်လိုက်ပြန်သည်။
"အစ်ကိုလေး၊ မင်းအမြင်မှာ ငါက လူနဲ့တူလား၊ နတ်ဘုရားနဲ့တူလား"