အခန်း ၅၈

Chapter 58

မြွေပါငယ်နှင့် ထိတွေ့ဖူးသော ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်သည် ချန်ကျိုး၏အခန်းငယ်လေးအနီးသို့ နောက်ထပ် ရောက်ရှိမလာတော့ဘဲ အဝေးတစ်နေရာမှသာ ချန်ကျိုး၏ အခန်းငယ်လေးအတွင်း လှုပ်ရှားမှု မှန်သမျှကို လှမ်း၍ စောင့်ကြည့်နေဝံ့တော့သည်။

မွန်းတည့်ချိန်နီးမှသာ ချန်ကျိုးသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေရာမှ နိုးထလာခဲ့သည်။

ညစာစားချိန်တွင် ထမင်းစားဆောင်၏ ပြတင်းပေါက်အနီးနေရာ၌ ချန်ကျိုးသည် မြွေပါငယ်အား မိမိနည်းတူ ထမင်းမစားမီ စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်ရန် အတင်းအဓမ္မ စေခိုင်းလေသည်။

မြွေပါငယ်မှာလည်း အခြားသူ၏ အရိပ်အောက်တွင် ခိုလှုံနေရသူဖြစ်ရာ မတတ်သာဘဲ ပုံစံတူ လိုက်လံလုပ်ဆောင်ရုံမှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်းမရှိချေ။

ယနေ့တွင် ချင်ရှန်း စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံအပြင်ဘက်၌ အလွန်ခြောက်ကပ်နေသည်။ သရဲပွဲတော်ရက် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ အစိုးရ၏ သတိပေးချက်များကြောင့် မိမိနှင့် အခြားသူများ၏ ဘေးအန္တရာယ် ကင်းရှင်းရေးအတွက် မလိုအပ်ဘဲ အပြင်မထွက်ကြရန် တားမြစ်ထားပြီး သရဲပွဲတော်ကာလအတွင်း မည်သည့်လူစုလူဝေးကိုမျှ ပြုလုပ်ခွင့်မရှိသဖြင့် စိတ်ရောဂါဆေးရုံတွင် လာရောက်တွေ့ဆုံမည့် ပရိသတ်များကို လက်ခံခြင်းမပြုတော့ချေ။

နှစ်ရက်မျှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေခဲ့သော စိတ်ရောဂါဆေးရုံသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်သည် အချိန်ရသဖြင့် ချန်ကျိုးထံ လာရောက်ကာ တစ်ရွက်လျှင် ငွေတစ်ရာနှုန်းဖြင့် ဘေးကင်းအဆောင် နှစ်ဆယ်ရွက်ကို ဝယ်ယူသွားခဲ့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ချန်ကျိုးသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်၌ ထိုင်၍ အပန်းဖြေနေပြီး လက်ထဲတွင် အေးခဲနေသော ဘေပင်းယန်အချိုရည်တစ်ပုလင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ဘေးနားရှိ မြွေပါငယ်ကတော့ ကိုကာကိုလာပုလင်းတစ်ဝက်ကို လက်ကလေးဖြင့် ပွေ့ပိုက်ထားရှာသည်။

"ချန်ကျိုး၊ ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် ထပ်ထည့်ပေးပါဦး"

"ငါ့မှာလည်း ဒီလောက်ပဲ ကျန်တော့တာ၊ မင်းကို ထပ်ပေးရင် ငါ့မှာ မရှိတော့ဘဲ နေလိမ့်မယ်"

"ဒီလောက်လည်း ကပ်စေးမနဲ့ပါနဲ့၊ ကုန်ရင် နောက်တစ်ပုလင်း ထပ်ဝယ်တာပေါ့၊ မင်း အခုတင် ပိုက်ဆံရထားတာပဲ ဥစ္စာ"

"မင်းကို နည်းနည်းပဲ ပေးမယ်၊ ငါ ဖုန်းဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံစုရမှာမို့ ခြွေတာရမယ်"

လူတစ်ယောက်နှင့် မြွေပါတစ်ကောင် စကားပြောဆိုနေကြစဉ် ချန်ကျိုးသည် ဝဖြိုးသော စိတ်ရောဂါဝေဒနာရှင်တစ်ဦးကို အမှတ်မထင် လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

ထိုစိတ်ရောဂါဝေဒနာရှင်သည် ဦးခေါင်းထက်တွင် မီးခိုးရောင်ခြေအိတ်တစ်ဖက်ကို စွပ်ထားပြီး ခြေအိတ်ဝမှာ ဦးခေါင်းကြောင့် အဆမတန် ကျယ်ပြန့်နေကာ ခြေဖဝါးပိုင်း ခြေအိတ်အချွန်ကြီးမှာမူ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

ဒါက ချန်ကျိုး ရေကူးစဉ်က ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော ခြေအိတ် မဟုတ်ပါလော။

ထိုစဉ်က သူ အကြာကြီး ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ရှာမတွေ့ခဲ့သည်မှာ အကြောင်းမဲ့မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခိုးယူသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ကျိုးသည် အချိုရည်ပုလင်းကို ချလိုက်ပြီး ထိုဝဖြိုးသော စိတ်ရောဂါဝေဒနာရှင်ဆီသို့ လှမ်းသွားခဲ့သည်။

အချိုရည်ကို နောက်ဆုံးတစ်လုပ်အထိ ကုန်စင်အောင် သောက်လိုက်သော မြွေပါငယ်သည် ချန်ကျိုး ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး ချန်ကျိုး၏ အချိုရည်ပုလင်းထဲတွင် အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ပုလင်းကို ယူကာ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အရည်များကို ကုန်စင်အောင် သောက်လိုက်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် စိတ်ရောဂါဝေဒနာရှင်အများအပြားသည် ထိုနေရာတွင် ဝိုင်းအုံ၍ ကြည့်ရှုကြသည်။

လူအုပ်ကြီးကြားထဲတွင် ချန်ကျိုးသည် အခြားသော စိတ်ရောဂါဝေဒနာရှင်တစ်ဦးနှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေကြပြီး ချန်ကျိုးက တစ်ဖက်လူ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲထားကာ တစ်ဖက်လူကလည်း ချန်ကျိုး၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲကိုင်ထားလျက် ချန်ကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိထားသလို တစ်ဖက်လူ၏ မျက်ကွင်းမှာလည်း သိသာစွာ ဖူးရောင်နေပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အသေအလဲ သတ်ပုတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပြောစမ်း၊ ငါ့ခြေအိတ်ကို ဘာလို့ ခိုးတာလဲ"

"ဒါက ငါ့ရဲ့ အင်တင်နာလေ၊ ငါက တယ်လီတူးဘီးပဲ"

"မင်းက လူမိုက်ကလေးနဲ့ ပိုတူတယ်၊ ငါ့ခြေအိတ်ကို ငါ့ဆီ ပြန်ပေးစမ်း"

"ဒါက ငါ့ရဲ့ အင်တင်နာ၊ ငါ မင်းကို အပြစ်ပေးမယ်"

"မင်းက ငါ့ကို အပြစ်ပေးဦးမလို့လား၊ ငါ မင်းကို မရိုက်ရသေးလို့ပဲ၊ မင်းကို အသေသတ်ပစ်မယ်"

ချန်ကျိုး၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးသည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ထိုစိတ်ရောဂါဝေဒနာရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကန်ကျောက်လိုက်ရာ ဆယ်ချက်တွင် ခြောက်ချက် ခုနစ်ချက်ခန့်မှာ လွဲချော်သွားခဲ့သည်။

[စနစ်သည် လူသားများကြား သတ်ပုတ်မှုကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုပါ]

၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံများကြားထဲမှာပင် ချန်ကျိုးသည် ဒေါက်တာအားယွမ်ကြောင့် အခန်းမှောင်လေးထဲသို့ ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

အခန်းမှောင်လေးထဲတွင် ထိုင်နေသော ချန်ကျိုးသည် မိမိ လုယူလာခဲ့သော ခြေအိတ်ကို ဦးခေါင်းထက်တွင် ဆောင်းထားလျက် မျက်လုံးငယ်များကို ဝဲယာသို့ ဝေ့ယံကြည့်ရှုရာ စောင့်ကြပ်နေသူကို မတွေ့ရချေ။

သူသည် လက်ဖြင့် ခြေအိတ်အချွန်ကို ကိုင်တွယ်လျက် အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

မြွေပါငယ်သည် မိမိ၏ဦးထုပ်လေးကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး၊ မင်းအမြင်မှာ ငါက လူနဲ့တူလား၊ နတ်ဘုရားနဲ့တူလား"

“ဒါက”

လူစကားပြောတတ်သော မြွေပါ ဖြစ်သည်။

"ဟေး၊ ငါက ချန်ကျိုးရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ၊ မင်းအမြင်မှာ ငါက လူနဲ့တူလား၊ နတ်ဘုရားနဲ့တူလား"

ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်သည် မြွေပါငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိကာ သူ၏တစ်သက်တာတွင် လူစကားပြောတတ်သော မြွေပါကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး မည်သည့်ရုပ်သံလိုင်းက သိပ္ပံပညာပေး အစီအစဉ်တွင်မဆို မြွေပါများက လူထံတွင် နာမည်တောင်းခံခြင်းမှာ ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန်အတွက်ဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့ဖူးသည်။

အကယ်၍ ဖြစ်လိုသောအာသီသအတိုင်း မပြောပေးခဲ့လျှင် ၎င်း၏ကျင့်ကြံဆင့်ကို ဖျက်ဆီးသူအား လိုက်လံနှောင့်ယှက်တတ်ပြီး အကယ်၍ တောင်းဆိုမှု အောင်မြင်သွားခဲ့လျှင်လည်း အသိအမှတ် ပြုပေးသူအား ၎င်းကို ကိုးကွယ်စေတတ်ရာ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ နှောင့်ယှက်ခြင်း ခံရမည့် အဆုံးသတ်သာ ဖြစ်သည်။

မြွေပါငယ်၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်နှာကို ရင်ဆိုင်ရသဖြင့်။

ချင်ရှန်းဒါရိုက်တာက စိတ်ထဲက တွေးမိသည်မှာ ဒါက ချန်ကျိုး၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်နေသည့်အတွက် ပြစ်မှား၍မရချေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဒါက ချန်ကျိုး၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး သူ့ကို လိုက်လံနှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ပါလော။

"နတ်ဘုရားနဲ့ တူတယ်"

"နတ်ဘုရားနဲ့ တူတယ် ဟုတ်လား"

မြွေပါငယ်က ပါးစပ်ကလေးကို ဖြဲလျက် ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"နတ်... ဘုရားနဲ့ တူတာပေါ့"

ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်သည် စိတ်ထဲတွင် ဟာခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရကာ ငါ စကားမှားသွားတာလားဟု တွေးမိသည်။

မြွေပါငယ်သည် ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်အား ဦးညွှတ်လိုက်ရင်း "ချီးမြှင့်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်သည်။

မြွေပါငယ်က ဆက်လက်မေးမြန်းသည်။

"မင်း ချန်ကျိုးကို ရှာတာ ကိစ္စရှိလို့လား"

ချင်ရှန်းဒါရိုက်တာက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောရှာသည်။

"ဝါ... ဝါခေါင်လပြည့် သရဲပွဲတော် ရောက်တော့မှာမို့ ချန်ကျိုး နိုး... နိုးလာရင် ချန်ကျိုးဆီက အဆောင်အချို့ တောင်းမလို့ပါ"

မြွေပါငယ်က ရက်ရောစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

"မင်း ငါ့ကို ချီးမြှင့်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ငါ မင်းအတွက် စကားကောင်း ပြောပေးပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးပါ၊ ဒါဆိုရင် အခြားကိစ္စမရှိတော့ရင် ငါ အရင်သွားလိုက်ပါဦးမယ်၊ ချန်ကျိုး နိုးလာတဲ့အခါကျမှ ငါ ထပ်လာခဲ့ပါ့မယ်"

မြွေပါငယ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်သည် ချန်ကျိုး၏ အခန်းငယ်လေးထဲမှ ထွက်ပြေးသကဲ့သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တွေးမိသည်မှာ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ့ကို လိုက်လံနှောင့်ယှက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

လေလွင့်ဝိညာဉ်လေးနှင့် ကျားဝိညာဉ်တို့တင် မလုံလောက်သေးဘူးလား။ ချန်ကျိုးသည် ဘယ်ကနေ ဘယ်လို လူစကားပြောတတ်သော မြွေပါတစ်ကောင်ကို ရှာဖွေပြီး တံခါးစောင့်ခိုင်းထားပြန်တာလဲ။

"သုန်းသုန်းယောင်က ဌာနချုပ်ကို ခေါ်ဆိုနေပါတယ်၊ ဌာနချုပ် ကြားရရင် ပြန်လည် ဖြေကြားပေးပါ၊ ဒီနေ့ ငါ့ကို ဒေါတာအားယွမ်က ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ပြန်ပြီ၊ ငါ့ကို ဒေါက်တာအားယွမ်အား အပြစ်ပေးခွင့်ပြုဖို့ ဌာနချုပ်ကို တောင်းဆိုပါတယ်၊ အို... အို"

"သုန်းသုန်းယောင်က ဌာနချုပ်ကို ခေါ်ဆိုနေပါတယ်၊ ဌာနချုပ် ကြားရရင် ပြန်လည် ဖြေကြားပေးပါ၊ ဒီနေ့ ငါ့ကို ဒေါတာအားယွမ်က ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ပြန်ပြီ၊ ငါ့ကို ဒေါက်တာအားယွမ်အား အပြစ်ပေးခွင့်ပြုဖို့ ဌာနချုပ်ကို တောင်းဆိုပါတယ်၊ အို...အို"

ဌာနချုပ်သို့ အချက်ပြစနစ် ပေးပို့ပြီးနောက် ချန်ကျိုးသည် လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်တစ်ဦးအသွင် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် သေနတ်တစ်ပြူး ကိုင်ဆောင်ထားဟန်ဖြင့် ကိုယ်ကို နံရံတွင် ကပ်လျက် သတိကြီးစွာဖြင့် တံခါးဝသို့ လှမ်းသွားခဲ့သည်။

"ဗျူး၊ ဗျူး၊ ဒိုင်း၊ ဒိုင်း"

ပါးစပ်က သံစုံထုတ်လျက် တံခါးဝဆီသို့ အပြင်းအထန် ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

ပစ်ခတ်ပြီးနောက် ခြေထောက်ဖြင့် တံခါးကို တစ်ချက် ကန်ချလိုက်သည်။

တံခါးမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ခြေထောက်သာ အလွန်နာကျင်သွားခဲ့ရသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ သစ်သားတုတ်ဖြင့် ရိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒေါက်တာအားယွမ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချန်ကျိုး၊ မင်း ဖင်ယားနေပြန်ပြီလား၊ အပြင်ထွက်ပြီး ဆေးတစ်ချက် အထိုးခံချင်လို့လား"

ချန်ကျိုးကဲ့သို့သော ပြင်းထန်သောစိတ်ရောဂါဝေဒနာရှင်တစ်ဦးအတွက် စွမ်းရည်ရှိသော်လည်း ၎င်း၏ ရောဂါအခြေအနေကို သဘောအတိုင်း လွှတ်ထား၍မရချေ။ ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်သည် ချန်ကျိုးအား ဖားရန်သာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် လူဆိုးအဖြစ်ကို ဒေါက်တာအားယွမ်တစ် ယောက်တည်းသာ လုပ်ဆောင်ရတော့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒေါက်တာအားယွမ်သည် ချန်ကျိုး၏အလိုရှိစာရင်းတွင် အမြဲတမ်း ပါဝင်နေသူဖြစ်ရာ နောက်ထပ်တစ်ကိစ္စ တိုးလာလည်း ပြဿနာမရှိချေ။ ထို့ကြောင့် လူဆိုးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရသော ဒေါက်တာအားယွမ်သည် ချန်ကျိုး၏အကြောင်းကြောင့်ပင် လစာ တိုးမြှင့်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။

ဒေါက်တာအားယွမ်၏ သတိပေးမှုကို ခံရပြီးနောက် ချန်ကျိုးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူရုပ်ပုံလေးတစ်ခု ဆွဲလိုက်ပြီး ထိုရုပ်ပုံပေါ်တွင် ဒေါက်တာအားယွမ်ဟုစာရေးကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိုရုပ်ပုံပေါ်သို့ ခုန်ပေါက်နင်းခြေလျက် ပါးစပ်ကလည်း ဆဲဆိုခြင်းကို မရပ်တန့်ချေ။

ဆဲဆိုရင်း ဆဲဆိုရင်းဖြင့် ချန်ကျိုးသည် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

အခန်းလေးတံခါးပွင့်လာသောအခါ နေမင်းကြီးသည် အနောက်ဘက်သို့ ဝင်နေပြီဖြစ်ပြီး ထမင်းစားဆောင်မှ ထမင်းချိုင့်ခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤတစ်နေ့တာသည် သူ ဖြတ်သန်းခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် ကာလများကဲ့သို့ပင် ဤသို့ဖြင့် ဝေဝေဝါးဝါး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ညစာစားပြီးနောက် ချန်ကျိုးသည် အခန်းငယ်လေး၏ တံခါးကို တင်းတင်းပိတ်ကာ မြွေပါငယ်နှင့်အတူ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ပိုက်ဆံများကို ရေတွက်နေမိသော်လည်း မည်သို့ပင် ရေတွက်စေကာမူ ဖုန်းအသစ်ဝယ်ရန် မလုံလောက်ချေ။

ညဦးပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ မျက်စိစောင်းသရဲမသည် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ လေလွင့်ဝိညာဉ်လေးကို အတင်းဆွဲခေါ်လျက် ချန်ကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသော ချန်ကျိုးကို ကြည့်လျက် မျက်စိစောင်းသရဲမက သတိကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး၊ ပိုက်ဆံအရမ်းလိုနေတာလား"

ချန်ကျိုးသည် မျက်လုံးကို ပင့်လျက် ကြည့်ကာ "မင်းမှာ ရှိလို့လား" ဟု မေးသည်။

"သမီးမှာ မရှိပါဘူး"

"မင်းပုံစံ ကြည့်ရတာလည်း ပိုက်ဆံရှိမယ့်ပုံ မပေါက်ပါဘူး"

လေလွင့်ဝိညာဉ်လေးသည် သရဲမလေး စကားပြောရတာ ခက်ခဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ချုပ်ထိန်းရေးဌာနက ဝရမ်းထုတ်ထားတဲ့ ကြေညာချက်တစ်ခု ရှိတယ်၊ သေလူတစ်ယောက်အကြောင်း သတင်းပေးရင် ငွေငါးထောင် ရမယ်တဲ့၊ ဒီမြွေပါလေးက နှစ်ထောင်ကျော် သိတယ် မဟုတ်လား၊ တစ်ယောက်ကို ငါးထောင်ဆိုရင် တို့တွေ ငွေသိန်းချီရမှာ"

မြွေပါငယ်သည် မျက်လုံးငယ်များကို ပြူးကနဲ ဖွင့်ကြည့်မိကာ ဗြောင်ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ငါက နှစ်ထောင်ကျော် သိတာ မှန်ပေမဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို မသိဘူး၊ အချက်အလက်တွေက လောင်ဝမ်ရှားရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိတာ"

ချန်ကျိုးကမူ အန္တရာယ်ရှိမရှိကို လုံးဝ စဉ်းစားခြင်းမပြုဘဲ လက်ချောင်းများကို ရေတွက်နေမိသည်။

"ခုနစ်၊ ရှစ်၊ ကိုး၊ တစ်သောင်း၊ ဖုန်းရဲ့ ဈေးနှုန်းက ရှစ်ထောင်ဆိုတော့၊ ဝယ်လို့ရတာပေါ့၊ ဖုန်းတွေ အများကြီး ဝယ်လို့ရတာပေါ့"

မြွေပါငယ်မှ ကပျာကယာ တားမြစ်လိုက်သည်။

"မရဘူး၊ လုံးဝ မရဘူး၊ မင်း လောင်ဝမ်ရှားရဲ့ လုပ်ဆောင်ပုံတွေ ဘယ်လောက် ရက်စက်လဲ မသိလို့ပါ၊ လောင်ဝမ်ရှားက ပြောဖူးတယ်၊ မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ပြီး သရဲတွေကို ကျွေးပစ်မယ်တဲ့"

ချန်ကျိုးသည် ကြီးမားသော မျက်နှာကြီးဖြင့် မြွေပါငယ်၏ရှေ့သို့ တိုးကပ်သွားကာ ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာ ပြောတယ်၊ ငါ့ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြတ်တောက်ပြီး သရဲတွေကို ကျွေးပစ်မယ် ဟုတ်လား"

မြွေပါငယ်သည် ချန်ကျိုးကြောက်လန့်သွားသည်ဟု ထင်မှတ်လျက် သေသေချာချာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူမက မင်းရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး တံခါးဝမှာ ချိတ်ဆွဲထားမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဖြတ်တောက်ပြီး သရဲတွေကို ကျွေးပစ်မယ်လို့ ပြောတာ"

ချန်ကျိုးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး တံခါးဝမှာ ချိတ်ဆွဲထားမယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဖြတ်တောက်ပြီး သရဲတွေကို ကျွေးပစ်မယ် ဟုတ်လား၊ ဖြစ်ရလေခြင်း၊ ဒါက တကယ်ကို လွန်လွန်းလှတယ်၊ ဘယ်လိုမှ သည်းခံနိုင်စရာ မရှိဘူး"

မြွေပါငယ်သည် ကြောင်အစွာဖြင့် ချန်ကျိုးကို ကြည့်နေမိသည်။ ကြောက်လန့်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားရမည် မဟုတ်ပါလော။ ယင်းစိတ်ရောဂါသည်က အဘယ်ကြောင့်များ စိတ်ဓာတ်တွေ ပိုပြီး တက်ကြွနေရတာလဲ၊ ဒါက ကြောက်စရာ မကောင်းလို့လား။

"သူမက ပြောသေးတယ်၊ မင်းရဲ့ အသားတွေကို ချက်ချင်း လှီးဖြတ်ပြီး မင်းရဲ့ အူတွေကို ဗြောင်ထုတ်ပစ်မယ်တဲ့၊ ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်၊ သူမက မင်း လာမယ့်အချိန်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာမို့ မင်း သွားရင် သူမရဲ့ အစီအရင်ထဲ ကျရောက်သွားလိမ့်မယ်"

ချန်ကျိုးက အညံ့ခံမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

ချန်ကျိုးက အစီအရင်ကို ကြောက်ပါ့မလား။

သူသည် ဂြိုဟ်၏ ထိပ်တန်း စစ်သည်တော်ကြီး၊ ဘယ်သောအခါမျှ ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိသော ထိပ်တန်းစစ်သည်တော်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

လက်ရှိတွင် ချန်ကျိုး ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်မှာ ကျားဂူထဲမဝင်ဘဲ ကျားသားမရနိုင်ချေ။ လောင်ဝမ်ရှားသည် အနှေးနှင့်အမြန် သူ့ကို ဒုက္ခပေးလာမည်ဖြစ်ရာ တစ်ဖက်လူက လာရောက်ရှာဖွေသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေမည့်အစား သူကပင် လက်ဦးမှုရယူခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဖုန်းအသစ်ဝယ်ရမည် မဟုတ်ပါလော။

ချန်ကျိုးသည် ဖုန်းအသစ် ဝယ်ယူရန်အတွက်သာ သူမကို လာရောက် နှိမ်နင်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို လောင်ဝမ်ရှားသည် သေသည့်တိုင်အောင် သိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။