အခန်း ၇၃

Chapter 73

ဝိညာဥ်နယ်ပယ်နှင့် လက်တွေ့လောကမှ စင်္ကြန်လမ်းမှာ ထပ်တူကျနေသဖြင့် စခန်းမှူးကျိုးသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဝိညာဥ်နယ်ပယ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်ဟု မခံစားမိဘဲ ထူးဆန်းစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"လေလွင့်ဝိညာဥ်လေး၊ မင်းကို ချန်ကျိုးက လွှတ်လိုက်တာလား"

နှစ်ဖက်စလုံးမှလူများနှင့် သရဲများသည် လေလွင့်ဝိညာဥ်လေးကို အလုအယက် စကားပြောရန် ကြိုးစားကြသည်။

မတရားသေဆုံးခဲ့ရသော သရဲက ဆိုသည်။

"ဆရာကြီးချန်က ငါတို့ကို ဒီနေရာမှာ အတူတူ ပိတ်ထားတာဟာ ရန်သူဖြစ်ရာကနေ မိတ်ဆွေဖြစ်သွားပြီး ငါတို့အားလုံး စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ ရန်သူကို တိုက်ခိုက်နိုင်အောင်လို့ မဟုတ်လား"

လေလွင့်ဝိညာဥ်လေးမှာမူ ဘာမှနားမလည်ဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေလျက် ပါးစပ်လေး အနည်းငယ် ဟလိုက်သော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိသဖြင့် စင်္ကြန်လမ်းထဲမှ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့ချေသည်။

ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့ချေသည်။

ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့ချေသည်။

လူနှင့် သရဲအုပ်စုသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နံရံထောင့်တွင် ထိုင်ကာ ချန်ကျိုး၏ကရုဏာအား စောင့်မျှော်နေကြရသည်။

တာဝန်ကျအခန်းထဲတွင် ဒေါက်တာအားယွမ်သည် စခန်းမှူးကျိုး၏ အသံကို အမှန်တကယ် ကြားလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းမှာ ထိုလူကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာသိရှိသွားသည်။

တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြင်ပသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စင်္ကြန်လမ်းပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သရဲများစွာ လွင့်မျောနေကြပြီး ၎င်းတို့အထဲတွင် ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်ကြီး လီချင်ရှန်း၊ စခန်းမှူးကျိုး၊ ဌာနမှူးလော့နှင့် ကျန်းယိုယိုတို့ပါ ရောနှောနေကြချေသည်။

တည်ငြိမ်စပြုနေသော စိတ်မှာ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိကာ ထိတ်လန့်သွားရပြန်သည်။

တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်ကြီး၏ ဖုန်းနံပါတ်သို့ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ဖုန်းမြည်သံသည် စင်္ကြန်လမ်းထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာထွက်ပေါ်လာချေသည်။

စင်္ကြန်လမ်းထဲရှိ ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်ကြီး လီချင်ရှန်းသည် ဖုန်းဝင်လာသည်ကို သိလိုက်ရသည့် ခဏတွင် စိတ်ထဲမှ ဝမ်းသာမှုကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။

"လိုင်း၊ လိုင်းရပြီ၊ ငါတို့ အပြင်ထွက်ရပြီ၊ ထွက်လာနိုင်ပြီ"

ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် စင်္ကြန်လမ်းထဲရှိ လူများနှင့် သရဲများကြားတွင် လှုပ်ခတ်သွားရသည်။

ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်ကြီး လီချင်ရှန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တစ်ညလုံး အတူတူ ရှိနေခဲ့သော သရဲများကိုပင် မကြောက်တော့ဘဲ သရဲများကြားမှ တိုးဝှေ့ကာ ဒေါက်တာအားယွမ်၏တာဝန်ကျအခန်း တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ခေါက်လိုက်သည်။

"အားယွမ်၊ မြန်မြန် တံခါးဖွင့်ဦး၊ ငါပါ၊ လီချင်ရှန်း၊ ဆေးရုံအုပ်ကြီး လီပါ"

ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်တွင် ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ ဖူးယောင်နေသော မျက်နှာကြီးတစ်ခု ကပ်နေပြီး မျက်နှာပုံစံအရ ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်ကြီး လီချင်ရှန်း ဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားသိသာနိုင်သေးသည်။

သို့သော်လည်း တံခါးပြင်ပတွင် အခြားသရဲများပါ ရှိနေသဖြင့် ဒေါက်တာအားယွမ်သည် ဇွတ်မှိတ်၍ တံခါးမဖွင့်ရဲချေ။ အမှန်စင်စစ် သူသည် မိုးလင်းသည်အထိ အောင့်အည်းသည်းခံရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒေါက်တာအားယွမ်က တံခါးမဖွင့်သော်လည်း ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်ကြီး လီချင်ရှန်းက တံခါးမဖွင့်နိုင်ဟု မဆိုလိုချေ။ ဆေးရုံအုပ်ကြီး ဖြစ်သည့်အတွက် သူ့တွင် တာဝန်ကျအခန်း သော့ရှိချေသည်။

တာဝန်ကျအခန်း တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဒေါက်တာအားယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်ကြီး လီချင်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံသွားကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေသော သားဖြစ်သူကို ပြန်လည်တွေ့ရှိရသည့် အဖေအိုကြီးကဲ့သို့ ဒေါက်တာအားယွမ်ကို ဖက်လှည့်၍ လုံးဝ လက်မလွှတ်ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

သရဲများသည် လူသားတို့၏ ကိုယ်ငွေ့အပူရှိန်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် လူစုခွဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြချေပြီ။

အခြေအနေမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး တာဝန်ကျအခန်းအတွင်း၌ ကျန်းယိုယိုသည် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို သပ်တင်နေသည်။ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ခပ်ပါးပါး အစင်းရာတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း လှပချောမောသော ပုံစံကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

စခန်းမှူးကျိုး၊ ဌာနမှူးလော့နှင့် ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်ကြီး လီချင်ရှန်း သုံးဦးမှာမူ ဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်နေကြပြီး ဒေါက်တာအားယွမ်က အနာကျက်ဆေးရည်များဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အနာအဆာများကို ဖြေရှင်းပေးနေသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ တစ်ဆစ်စာခန့် ဖူးယောင်နေကြပြီး လော့ယွီမင်မှာ အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်ချေသည်။ သူသည် စွမ်းရည်အမြင့်ဆုံး ဖြစ်ပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ကာကွယ်ခဲ့သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာ သရဲများ၏ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံရကာ အစုတ်စုတ် အပြတ်ပြတ် ဖြစ်နေချေပြီ။

သုံးဦးစလုံး ဒဏ်ရာများကို ကုသပြီးနောက် မိုးလင်းသွားချေပြီ။ စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံမှ ဝန်ထမ်းများသည်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရုံးတက်လာကြပြီး ထမင်းစားဆောင်မှ ဟင်းနံ့များ လွင့်ပျံလာချေသည်။

တစ်ညလုံး ရုန်းကန်ခဲ့ရသဖြင့် အင်အားကုန်ခမ်းကာ လူလေးဦးစလုံး အလွန် ဆာလောင်နေကြပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မနက်စာ စားပြီးမှ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

အခန်းငယ်လေးထဲတွင်မူ ချန်ကျိုးသည် ကုတင်ပေါ်၌ စောင်းတစောင်း လဲလျက် ပါးစပ်ကြီး အကျယ်သား ဖွင့်ကာ သွားရည်များ စီးကျနေချေသည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် ချန်ကျိုးသည် ပန်းခင်းကြီးထဲတွင် ပြေးလွှားဆော့ကစားနေပြီး သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ လိပ်ပြာများကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖမ်းဆီးနေသည်။

ရယ်မောလျက် မြူးထူးနေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် အတိုင်းထက်အလွန် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ရုတ်တရက် ချန်ကျိုးသည် ဆီးအလွန် သွားချင်လာသည်။

ဆီးသွားချင်နေပြီ، ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။

ချန်ကျိုးသည် အိမ်သာကို ပြာပြာသလဲ ရှာဖွေတော့သည်။

အဆုံးမရှိသော ပန်းခင်းကြီးထဲတွင် မည်သည့်အဆောက်အအုံမျှ မရှိချေ။

အချိန်က တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်လွန်သွားရာ ချန်ကျိုး၏ စိုးရိမ်စိတ်မှာ ပိုမိုတိုးပွားလာရသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီနေရာမှာပဲ ဖြေရှင်းလိုက်တော့မယ်”

ချန်ကျိုးသည် ခါးတစ်ဝက်ခန့် မြင့်သော ပန်းခြုံတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ အားရပါးရပင် ဆီးစွန့်လိုက်တော့သည်။

အလွန်ပင် နေသာထိုင်သာ ရှိသွားချေပြီ။

ထို့နောက်တွင်မူ ချန်ကျိုးသည် အိပ်မက်မှ နိုးထလာသည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျက်ရှိသော ချန်ကျိုးသည် တင်ပါးဆုံမှတစ်ဆင့် နွေးထွေးသော အရည်များ ပြန့်နှံ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ အိပ်ရာထဲ ဆီးထွက်သွားခြင်း အောင်မြင်သွားချေပြီ။

ချန်ကျိုးသည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်နိုးကြားလာပြီး စိုစွတ်နေသော ဘောင်းဘီကို စမ်းသပ်မိကာ ကြောင်အမ်းသွားရသည်။

ပညာရှင်ကြီးက အိပ်ရာထဲ ဆီးထွက်သွားရတယ်လို့။

ဒါကို ကျန်းယိုယိုတို့ သိသွားရင် သူတို့ သူ့ကို လှောင်ပြောင်ပြီး သေသွားကြလိမ့်မယ်။

“မဖြစ်ဘူး၊ ပညာရှင်ကြီးက အိပ်ရာထဲ ဆီးထွက်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး”

ချန်ကျိုး၏ အကြည့်သည် ကုတင်ခြေရင်းတွင် ခွေလိပ်၍ အိပ်ပျော်နေသော မြွေပါငယ်ထံသို့ ကျရောက်သွားရာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် တံတွေးတစ်ချက် မြိုချမိပြီး စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အကြံအစည်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။

ချန်ကျိုးသည် သတိကြီးစွာဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ခြေသံဖွဖွဖြင့် မြွေပါငယ်၏ ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်။

လက်နှစ်ဖက်ကို ညင်သာစွာ ဆန့်ထုတ်ကာ မြွေပါငယ်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။

အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရသော မြွေပါငယ်သည် သမ်းဝေလိုက်ပြီး မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားလာကာ ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးပွင့်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

[စနစ်က ညှို့ယူခြင်းနည်းပညာကို စတင်အသုံးပြုနေပါသည်၊ ပစ်မှတ် - မြွေပါငယ်]

မျက်လုံးပွင့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော မြွေပါငယ်သည် မျက်ခွံများ ပြန်လည် လေးလံသွားကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်ခြင်းထဲသို့ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားရသည်။

ချန်ကျိုးသည် မြွေပါငယ်ကို မိမိ ဆီးသွားထားသော နေရာတွင် ချထားလိုက်ပြီးနောက် မည်သည့်နေရာမှ ရှာဖွေလာသည်မသိသော ဆွဲကြိုးတစ်ချောင်းကို မြွေပါငယ်၏ အပေါ်တွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ကြောင်ကလေး ကြောင်ကလေး၊ မင်း အိပ်ပျော်နေတုန်း အိပ်ရာထဲ ဆီးထွက်သွားတယ်၊ ကြောင်ကလေး ကြောင်ကလေး၊ မင်း အိပ်ပျော်နေတုန်း အိပ်ရာထဲ ဆီးထွက်သွားတယ်၊ အိပ်ရာထဲ ဆီးထွက်တာက ဘာမှကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မင်းက ကြောင်ကလေးပဲဥစ္စာ၊ မင်း ကြီးလာပြီး ကြောင်ကြီးဖြစ်သွားရင် အိပ်ရာထဲ ဆီးထွက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ညှို့ယူခြင်း ခံထားရသော မြွေပါငယ်သည် လျှာလေးထုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းဘေးကို လျက်လိုက်ပြီး ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

"ငါ အိပ်ရာထဲ ဆီးထွက်သွားတယ်၊ ငါ အိပ်ရာထဲ ဆီးထွက်သွားတယ်၊ ငါ ကြီးလာပြီး ကြောင်ကြီးဖြစ်သွားရင် အိပ်ရာထဲ ဆီးထွက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

မြွေပါငယ်ကို အောင်မြင်စွာ ညှို့ယူလိုက်နိုင်ချေပြီ။

ချန်ကျိုး နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ ပြစ်မှုဖြစ်ပွားရာနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုး၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် ညင်သာလှသည်။ ထမင်းချိုင့်ကို ညင်သာစွာ ယူသည်။ တံခါးကို ညင်သာစွာ ဖွင့်သည်။ အခန်းပြင်သို့ ညင်သာစွာ ထွက်ခွာသည်။ အရာအားလုံးကို တိုးတိုးတိတ်တိတ်သာ လုပ်ဆောင်ချေသည်။

စိတ်ထဲတွင် မိမိ၏ ပါးနပ်မှုကို ကျေနပ်နေမိသည်။

စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံ၏ ထမင်းစားဆောင်ကို ဝန်ထမ်းထမင်းစားဆောင်နှင့် သာမန်ထမင်းစားဆောင်ဟူ၍ ခွဲခြားထားပြီး ထမင်းစားဆောင်နှစ်ခုမှာ ကပ်လျက် ရှိကြသည်။ ချန်ကျိုးသည် ထမင်းတန်းစီနေစဉ် ဝန်ထမ်းထမင်းစားဆောင်ဘက်သို့ မျက်လုံးတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာက အလွန် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်။

လှည့်၍ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“ဒါ ကျန်းယိုယို မဟုတ်လား”

“ဟို ဝက်ခေါင်းသုံးလုံးက ဘယ်သူတွေလဲ”

“ဘာဖြစ်လို့ စခန်းမှူးကျိုးနဲ့ နည်းနည်းတူနေရတာလဲ”

လော့ယွီမင်လည်း ပါသည်။

ပြီးတော့ ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်ကြီး လီချင်ရှန်းလည်း ရှိနေသည်။

“သူတို့တွေ ညသန်းခေါင်ယံမှာ ခွေးသွားခိုးကြလို့ ခွေးကိုက်ခံရတာများလား”

ချန်ကျိုး၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လူလေးဦးကို ခွေးကြီးတစ်ကောင်က လိုက်လံဆွဲနေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသဖြင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ဖြစ်ရသည်။

စပ်စုချင်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် စပ်စုချင်လှသည်။

ချန်ကျိုးသည် အခြေအနေကို စုံစမ်းရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။

[စနစ်က Host ကို အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာခြင်းမပြုရန် သတိပေးအပ်ပါသည်၊ ပြီးခဲ့သောညက အသံသွင်းဗီဒီယိုကို ထုတ်ယူနေပါသည်]

ချန်ကျိုးသည် ခြေတစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံရှိသေးသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးကို စနစ်က ချုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဦးနှောက်ထဲတွင် ဗီဒီယိုဖိုင်တစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်ပြတော့သည်။ ဗီဒီယိုထဲရှိ အကြောင်းအရာမှာ ချန်ကျိုးသည် ဒေါက်တာအားယွမ်၏ တာဝန်ကျအခန်း တံခါးဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည့် အပိုင်း ဖြစ်ပြီး ကျန်းယိုယိုတို့အဖွဲ့ ဝိညာဥ်နယ်ပယ်ထဲတွင် မည်သို့ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်ဟူသော ဖြစ်စဉ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ဗီဒီယိုပြသပြီးနောက် စနစ်က ချန်ကျိုးအပေါ် ချုပ်ကိုင်ထားမှုကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ကျိုးသည် ခြေဖဝါးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ချလိုက်ပြီး အကြည့်များကို လူလေးဦးထံမှ အပြစ်မကင်းသလို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ထမင်းချိုင့်ဖြင့် မိမိ၏ မျက်နှာကို ကာကွယ်လိုက်တော့သည်။

“ဒေါက်တာအားယွမ်အတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်ကို သူတို့တွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုးဝင်သွားကြတာလဲ”

ချန်ကျိုးသည် ထမင်းချိုင့်ပေါ်မှတစ်ဆင့် လူလေးဦး၏ အခြေအနေကို ရံဖန်ရံခါ ခိုးကြည့်မိသည်။

စခန်းမှူးကျိုးသည် ကြက်ဥတစ်လုံးကို ယူကာ နဖူးပေါ်ရှိ ဖူးယောင်နေသော နေရာတွင် လှိမ့်ပေးနေသည်။ လော့ယွီမင်သည် ထမင်းတစ်လုတ် စစားတိုင်း ဒဏ်ရာကို ထိခိုက်သဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ချွေးများ ထွက်နေရသည်။

အထူးသဖြင့် လိမ္မာသော တပည့်မလေး ကျန်းယိုယို၏ မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာများ ရှိနေသည်။ ချင်ရှန်းဆေးရုံအုပ်ကြီး လီချင်ရှန်းမှာမူ နာကျင်နေသော်လည်း အပူအပင်ကင်းစွာဖြင့် စားစရာရှိသည်ကို ဆက်လက် စားသောက်နေချေသည်။

ချန်ကျိုး၏ စိတ်ထဲတွင် အပြစ်မကင်းစိတ် အနည်းငယ် ပေါ်ပေါက်လာရသည်။ အဓိကတာဝန်မှာ ၎င်းတို့လေးဦး အသုံးမကျဘဲ စွမ်းရည်မရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း သူ့တွင်လည်း အနည်းနှင့်အများတော့ ပတ်သက်မှု ရှိနေချေသည်။

ချန်ကျိုးသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် လက်မောင်းကို ကုတ်လိုက်မိသည်။

"အာ၊ စိတ်ရှုပ်စရာကြီး၊ ငါက ဘာဖြစ်လို့ လူမိုက်တွေလိုမျိုး ခံစားချက်ကို ဦးစားပေးနေမိတာလဲ"

မကြည့်တော့ဘူး မကြည့်တော့ဘူး၊ လူမိုက်တွေ ကံဆိုးတာ ထိုက်တန်ပါသည်။

မကြာမီ ချန်ကျိုး၏ ထမင်းယူရမည့်အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထမင်းယူပြီးနောက် ချန်ကျိုးသည် မိမိ၏ နေရာဟောင်းသို့ သွားရောက်ကာ ထမင်းမစားမီ ပြုလုပ်ရမည့် အစီအစဉ်ကိုပင် မေ့လျော့နေမိသည်။ နှစ်လုတ်ခန့် စစားပြီးမှ သတိရသဖြင့် ဇွန်းနှင့် တုတ်ကို ပြန်ချကာ ထမင်းမစားမီ အစီအစဉ်ကို စတင်တော့သည်။

သုံးလေးလုတ်ခန့် စစားပြီးနောက် အရသာမရှိသလို ခံစားရသည်။

စိတ်ထဲမှ အပြစ်မကင်းမှုကို အမှန်တကယ် မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲဖြစ်ရသည်။

ချန်ကျိုးသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ခြင်းက ခုနစ်ထပ်ဘုရားကျောင်း ဆောက်တာထက် မြတ်ပါတယ်တဲ့။

ချန်ကျိုးသည် မိမိ၏အခန်းငယ်သို့ ပြန်လာကာ ကိုယ်ပျောက်ကုတင်ခင်းကို ခြုံလိုက်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲမှ မိမိ သောက်ပြီးသား ကိုကာကိုလာ ပုလင်းခွံကို ရှာဖွေကာ ရေပိုက်ခေါင်းဘေးသို့ သွားရောက်၍ ရေကို အပြည့် ထည့်လိုက်သည်။

စည်းကမ်းဟောင်းအတိုင်းပင်။

ရူးသွပ်စွာ လှုပ်ခါတော့သည်။

ခြေဖျားထောက်၍ လှုပ်ခါတော့သည်။

ဘယ်လက်ဖြင့် လှုပ်ခါတော့သည်။

ညာလက်ဖြင့် လှုပ်ခါတော့သည်။

[ခွေးမသား ချန်ကျိုး၊ မင်းရဲ့ ဒီလုပ်ရပ်က အတင်းအကျပ် စေခိုင်းတာပဲ၊ စနစ်အနေနဲ့ ချန်ကျိုးကို နည်းပညာ အထောက်အပံ့အားလုံး ပေးအပ်ဖို့ ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်၊ နောက်ဆုံးအကြိမ် ရေအရည်အသွေးကိုပြုပြင်မွမ်းမံခြင်း - လိပ်သွေးရည်]

ချန်ကျိုးသည် မိမိကိုယ်နှင့် ရေပုလင်းကို ဝတ်ရုံထဲတွင် ဝှက်ထားလျက် လမ်းတစ်လျှောက် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးဖြင့် ဝန်ထမ်းထမင်း စားဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကာ လူလေးဦး၏ဝိုင်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လူလေးဦးသည် ချန်ကျိုး၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုတင်ခင်းအစုတ်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းမှာ ကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြသဖြင့် သတိရှိစွာဖြင့် ချန်ကျိုးကို လှည့်မကြည့်ကြချေ။

ချန်ကျိုးသည် ခါးကို ကိုင်းညွတ်ကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒဏ်ရာအခြေအနေကို စစ်ဆေးသည်။ မျက်နှာကြီးကို လော့ယွီမင်၏ ဒဏ်ရာရှေ့တွင် ကပ်ထားလိုက်သည်။

လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် လော့ယွီမင်၏ ဒဏ်ရာကို ကုတ်ဖဲ့လိုက်ချေသည်။

လော့ယွီမင်သည် အေးစိမ့်သော လေတစ်ချက်ကို ရှူသွင်းလိုက်မိပြီး မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်တော့သည်။