အခန်း ၁၂၇၉

အခန်း (၁၂၇၉) လင်းရွှီဂူ၏တပည့် ဖြစ်လာခြင်း

"..."

ရှန်းယီသည် အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခု မဟုတ်သည့်တိုင်၊ ဤနည်းစနစ်တစ်ခုတည်းအပေါ် အခြေခံ၍ပင် ယိုယောင်က ပြီးခဲ့သည့်ညက သမင်နတ်ဆိုးယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသူမျိုး မဟုတ်ပေ။

ဒါက အစစ်အမှန် ရွှေမသေမျိုးတစ်ပါး လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းများလား။

သူသည် ချင်းကွမ်းစစ်တုရင်ခုံကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ သူ့ရှေ့ရှိအမျိုးသမီးဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်စဉ် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တင်းမာသွား၏။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရည်ရွယ်ချက်က သူ၏ နက်မှောင်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရှန်းယီက ခြေတစ်လှမ်းရှေ့သို့ ညင်သာစွာ တိုးလိုက်ရာ၊ သူ၏အင်္ကျီလက်ထဲမှ အမည်းရောင် တိမ်တိုက်များ စီးထွက်လာပြီး သူ၏အရေပြားပေါ်ရှိ မှိန်ပျပျရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ၊ သူ၏လက်ချောင်းငါးချောင်းက လက်သီးအဖြစ် ဆုပ်သွား၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူက အဝေးဆီသို့ ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ရှန်းယီက သူ၏လက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ အောက်ချလိုက်ပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ ရက်စက်မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

မြင်းမြီးယပ်တံတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းရိုက်ခတ်သွားပြီး နေရာအနှံ့ ပြန့်နှံ့နေသော ချင်းကွမ်းများကို ချက်ချင်းဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

"ဖူး။"

အလစ်အငိုက် မိသွားသဖြင့် ယိုယောင်က သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူမ၏နူးညံ့သော မျက်နှာလေးမှာ ဖြူရော်သွား၏။

သူမက ကောင်းကင်ယံသို့ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဆံပင်ဖြူ၊ မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အဘိုးအိုက သူမကို ငုံ့ကြည့်နေသော အကြည့်နှင့် တည့်တည့် ဆုံသွားလေသည်။

"ဆရာဦးလေး လင်းရွှီကျစ်" သူမက ဒေါသထွက်နေသော ခြင်္သေ့မတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ကျွန်မကို ဘာလို့ တားရတာလဲ။"

"မင်းရဲ့ဂိုဏ်းတူတပည့်ကို တိုက်ခိုက်နေတာလေ၊ ငါက မတားသင့်ဘူးလား။" လင်းရွှီကျစ်က ကောင်းကင်ယံတွင်ဝဲပျံနေဆဲဖြစ်ပြီး မြင်းမြီးယပ်တံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

လူငယ်တပည့်များကြားတွင် အထူးချွန်ဆုံး ကောင်းကင်ပါရမီရှင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းလှုပ်ရှားမှုကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း၊ မူလဖရိုရဲတာ့လော်ရွှေမသေမျိုး တစ်ပါး၏ရှေ့တွင် ၎င်းက ဖုန်မှုန့်တစ်ခုထက် ပို၍ မသန်မာဘဲ၊လက်တစ်ချောင်း မြှောက်လိုက်ရုံသာ ရှိပေသည်။

"ဒီဂိုဏ်းတူတပည့်က ဘယ်မှာလဲ၊ ကျွန်မက ဘာလို့ မမြင်ရတာလဲ။" ယိုယောင်က သူမ၏သွေးစွန်းနေသောသွားဖြူဖြူများကိုကြိတ်ကာ ခေါင်းမာစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဒီအစစ်အမှန်အရှင် ထိုက်ရွှီက လင်းရွှီဂူ နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလို့ စီနီယာအစ်ကို ယွင်မြောင် က ပြောခဲ့ဖူးတယ်။"

"ယွင်မြောင်က လင်းရွှီဂူ ရဲ့ သခင်လား။"

မိန်းကလေး၏ ဒေါသနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လင်းရွှီကျစ်က တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးများမှာ အကျင့်စာရိတ္တမကောင်းသော ကလေးတစ်ဦးအပေါ် ထားရှိသည့် အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ အကြည့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"သူက မင်းဆရာရဲ့အမိန့်စာကို လက်ခံရရှိခဲ့တယ်၊ ကပ်ဘေးတစ်ခုကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ငါ့ရဲ့ လင်းရွှီဂူမှာ ခိုလှုံဖို့ မြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးဆီ အဝေးကြီး လာခဲ့တာ။"

"ငါက သူ့ကို လက်ခံလိုက်တာပဲ၊ ဒါက မင်းဆရာရဲ့ အကြွေးကို ဆပ်ပေးလိုက်တယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်။"

"မင်းက မင်းရဲ့ဂိုဏ်းတူတပည့်အပေါ် ဒီလောက် သွေးအေးရက်စက်နေတာက ငါတို့ မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့သဟဇာတဖြစ်မှုကို တကယ် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်။ မြန်မြန် ပြန်သွားပြီး မင်းဆရာဆီမှာ အပြစ်ပေးခံလိုက်တော့။"

"..."

စကားအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ယိုယောင်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွား၏။

ဤဆရာဦးလေးက နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်၍ မရသည့် အနေအထားအထိပြောဆိုခဲ့ပြီး မည်သည့် ထွက်ပေါက်မျှ ချန်မထားခဲ့ပေ။

သူမ ထွက်မလာမီ သူမဆရာ၏စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားပြီး၊ တစ်ဖက်လူက သူမ၏ အချိန်များကုန်ဆုံးနေပြီဟု ဘာကြောင့် ပြောခဲ့ကြောင်းကို ယခုမှသာ သူမ နားလည်သွားခဲ့သည်။

လင်းရွှီကျစ်က ဒီကောင်လေးကို အသုံးပြုပြီး သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်ကို ကပ်ဘေးထဲခေါ်သွင်းဖို့ ရည်ရွယ်နေတာပဲ။

အကယ်၍ ယခင်ကသာ မတုံ့ဆိုင်းခဲ့ပါက ယခု အခြေအနေမှာ လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။

ယိုယောင်က အသက်ပြင်းပြင်း အကြိမ်ကြိမ် ရှူလိုက်ရာ အားကိုးရာမဲ့သည့် ခံစားချက်တစ်ခုက သူမအပေါ် လွှမ်းမိုးလာ၏။ ပထမဦးစွာ မဟာနတ်ဆိုးကြီးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်၊ ထို့နောက် မျက်နှာပျက်ရသည်၊ ယနေ့အတွက် လုံးဝရှုံးနိမ့်ခြင်းပင်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူမ၏ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ပြီး သမင်နတ်ဆိုး၏ခေါင်းကို ယူကာ ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်လျက် သူမ၏အင်္ကျီလက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းယီက ထိုခေါင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နင်းထားလိုက်ရာ၊ ထိုအမျိုးသမီး ထုတ်ဖော်လိုက်သော ကပ်ဘေးစွမ်းအားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မဟာနတ်ဆိုးကြီး၏ ခေါင်းမှာ တစ်ချက်မျှ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

သူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။ "မင်း ကမ်းလှမ်းမှု မလုပ်ရသေးဘူး ထင်တယ်"

ယိုယောင်၏မျက်လုံးများတွင် သွေးကြောများပြည့်နှက်နေပြီး လူငယ်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော်လည်း၊ သူမက လှုပ်ရှားခဲ့ပြီးသည့်တိုင် သူ့ကို အရှုံးမပေးစေနိုင်ခဲ့ရာ ယခုအချိန်တွင်ဆိုလျှင် ပို၍ပင်ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။ စိုက်ကြည့်နေရုံဖြင့် သူ့ကိုသေချာပေါက် သေစေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမက သူမ၏နှုတ်ခမ်းမှ သွေးများကို အင်္ကျီလက်စဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာသုတ်ပစ်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ ထွက်ပြေးရန် လှည့်ထွက်သွား၏။

လင်းရွှီကျစ်က ဤမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် တွေးတောဆင်ခြင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက အောက်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး လူငယ်လေး၏အနောက်တွင် ရပ်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။ "ငါက လင်းရွှီကျစ် ပါ။"

ရှန်းယီက သမင်၏ခေါင်းကို ယူကာ လှည့်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "တပည့်က ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရွှီကျစ်က နောက်ဆုံးတွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်၏။

သတ္တိနှင့် ရည်မှန်းချက်နှစ်ခုစလုံး ရှိပြီး၊ ကျင့်ဝတ်ကို သိရှိကာ၊ အခြေအနေကို နားလည်ပြီး၊ ရှေ့တိုး နောက်ဆုတ်ကိုမှန်ကန်စွာ လုပ်ဆောင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော တပည့်တစ်ဦးကို လင်းရွှီဂူအတွက် တိုက်ခိုက်ခိုင်းစေခြင်းက ယွင်မြောင်ထက်ပိုဆိုးမည် မဟုတ်ပေ။