အခန်း ၃၁၀

အပိုင်း(၃၁၀)

ရန်ဖေး နှင့် ပိုင်ရို တို့က ယီရင် ကို ကြယ်လှည်း မျှော်စင် မှ ခေါ်ဆောင်ကာ လျှောက်ထားသူများ ရှိရာ အတန်းဆီသို့ ဦးဆောင်သွားကြသည်။

လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည့် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပါက ငိုယိုသွားအောင် တစ်ချက်လောက် ထိုးချပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်အထိ ပိုင်ရို က သူမအပေါ် လွှမ်းမိုးထားသကဲ့သို့ ပြုမူနေ၏။ ရန်ဖေးကမူ ယီရင် ထက် လက်မအနည်းငယ်ခန့်သာ ပိုရှည်သဖြင့် ပို၍ သင့်တင့်သော အရပ်အမောင်း ရှိသည်။ ထို့ကြောင့်... ယီရင် က သူမကို ပို၍ သဘောကျမိခြင်းမှာ မဆန်းပေ။

"ငါတို့ မြို့တော်ကို ပြန်တဲ့အခါ စတုန်းရော့ခ်က မြွေသင်္ချိုင်း ကို ဖြတ်သွားလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် ကျန်တဲ့ အာရီလီယပ် မိသားစု ဝင်တွေကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးလိမ့်မယ်..."

ရန်ဖေး က ပြောသည်။

ယီရင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်နေမည်ဆိုပါက သူမ၏ စကိုင်းဆွန်း လေ့ကျင့်ရေးကာလအတွင်း လင်းတုန်း၊ အော်သိုတို့နှင့် ပက်ပင်းတိုးမည်ကို သူမ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့၏။ သူမက သူတို့ကို ထားခဲ့ရန်အတွက် လေ့ကျင့်နေသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့သွားမည် ဆိုသည့် အကြံအစည်က သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့က သူမကို ထားခဲ့တော့မည်ဟု တွေးမိသောအခါ ရင်ထဲတွင် နာကျင်ရပြန်သည်။ သူမ၏ ခံစားချက်များက ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသဖြင့် အချိန်ကြာကြာ တွေးတောနေ၍ မရနိုင်ပေ။ သေချာသည်ကတော့ သူမ ပိုမို လေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်နေသေးခြင်းပင်။

"အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ တခြား အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် လျှောက်ထားသူ ငါးဆယ်ပဲ ရှိတယ်..."

ရန်ဖေး က ဆက်ပြောသည်။

"မင်းက နေရာဆယ်နေရာအတွက် သူတို့နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရလိမ့်မယ်..."

"အစိမ်းရောင် သံချပ်ကာဝတ်စုံထဲကို အတင်းထိုးထည့်လို့ရသမျှ လူတိုင်းကို ရှင်တို့က တောင်းပန်ပြီး ခေါ်နေမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ထားတာ..."

ယီရင်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ စံနှုန်းတွေကိုတော့ ကျဆင်းခံလို့ မရဘူးလေ..."

ရန်ဖေး က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ တိမ်တိုက်လေးမှာ လင်းလက်သွားသည်။

"အခုအချိန်က အရင်ကထက် ပိုပြီး စကိုင်းဆွန်း တွေ ထူးချွန်နေဖို့ လိုအပ်နေတယ်..."

သူမက ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ပုံမှန် အခြေအနေတွေလိုမျိုး ကျန်တဲ့ အယောက်လေးဆယ်ကို ငါတို့ ပယ်ချမှာတော့ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ကို ပြန်လျှောက်ခွင့် ဒါမှမဟုတ် တခြားနည်းလမ်းတွေနဲ့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခွင့် ပေးမယ်... ပြီးတော့ ဝင်ခွင့်ရတဲ့သူတွေအတွက် အခြေခံ လေ့ကျင့်ရေး အစီအစဉ်ကိုလည်း အရှိန်မြှင့်တင်ပေးသွားမယ်..."

ယီရင်က သူမဘာသာ ပြန်လည် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုလိုက်သည်။ သူတို့သည် နေရာတိုင်းတွင် လွယ်ကူသော လမ်းကြောင်းများကို ရွေးချယ်နေကြသော်လည်း ဝန်ခံရမည့် နေရာများတွင်တော့ ထိုသို့ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။ ဆိုလိုသည်က သူတို့သည် အလွန်အမင်း အကျပ်ရိုက်နေကြသော်လည်း ထိုသို့ ဖြစ်နေသည်ကို အများမသိစေချင်ကြခြင်းသာ ဖြစ်၏။

သူမတွင် နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် သူမ မမေးနိုင်မီမှာပင် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ကြီးမားသော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူမ၏ အနောက်တွင် ပေါ်လာ၏။ ထို့ပြင် သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံခံစားမှုမှ လျှပ်တစ်ပြက် ပြသချက်အရ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားကြီးတစ်ခုက သူမဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရွေ့လျားလာနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဓားမှာ ချက်ချင်းပင် လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပခုံးပေါ်ရှိ ဓားသွားများကလည်း အသင့်အနေအထား ဖြစ်သွားကြသည်။ ဆရာဖြစ်သူထံမှ မှတ်ဉာဏ်များက အပေါ်ယံသို့ တက်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှုအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများကို သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပုံဖော်ပေးနေ၏။ သို့သော် သူမသည် ဆရာ့၏ အတွေ့အကြုံများကို လိုအပ်နေခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာမှ အမာရွတ်များ လုံလောက်စွာ ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တိုက်ပွဲ၏ အရသာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရုံမျှဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားလောက်အောင် အတွေ့အကြုံ နုနယ်လွန်းသူ တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ချေ။

ထို့နောက်... ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားတော့သည်။

လင်းတုန်းသည် အမောတကောဖြင့် သူမဆီသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ ရောက်လာပြီး သူ တွန်းဖယ်ခဲ့မိသော ဘေးနားရှိ လူများအားလုံးကို ခေါင်းငုံ့ကာ တောင်းပန်နေ၏။ အော်သို ကမူ အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ အပေါ်မှ မိုးကာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ လင်းတုန်း ပုံမှန် ဒေါသထွက်နေချိန်ထက်ပင် သူက ပို၍ ဒေါသထွက်နေပုံရသော်လည်း ထိုအသွင်အပြင်က သူ၏ မည်းနက်ပြီး သားရေလို ကြမ်းတမ်းသော လိပ်မျက်နှာနှင့် လိုက်ဖက်နေ၏။

လင်းတုန်း၏ အိတ်မှာ ပခုံးတစ်ဖက်တွင် အနေအထားမကျဘဲ တွဲလောင်းကျနေပြီး အပြာလေး က သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ လက်တုကမူ ကြိုးလွတ်သွားသကဲ့သို့ လိမ်ယှက် ရုန်းကန်နေ၏။ သူ ၎င်းကို အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးကြောင်း ခန့်မှန်းရသည်မှာ မခက်ခဲလှပေ။

လင်းတုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အနီရောင် ကွင်းများ ဝိုင်းရံထားသော အမည်းရောင် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူက မဟူရာ မီးတောက် အခြေအနေမှ ပြန်လည် ပြောင်းလဲလိုက်သောအခါ ထိုအမည်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူက စကိုင်းဆွန်း များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း ဝင်ပါချင်ပါတယ်..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"အင်ပါယာကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ပါ..."

ပိုင်ရိုက ရှေ့သို့ လျှောက်လာရာ သူ၏ အဝါရောင် မျက်လုံးများက ဦးထုပ်၏ အရိပ်အောက်တွင် တောက်ပနေ၏။ သူက လင်းတုန်း ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မိုက်မဲတဲ့ ကောင်..."

သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောကာ လင်းတုန်း ကို အနီးနားရှိ လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများက သူတို့ကို ငေးကြည့်နေကြပြီး အော်သို က တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည့်အလား ဟိန်းဟောက်လျက် နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

ရန်ဖေး ၏ တိမ်တိုက်မှာ မည်းမှောင်သွားပြီး လမ်းကြားထဲသို့ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည်။ သူမက တူကို အသုံးပြုရတော့မည့်အလား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထား၏။

"မဟူရာ မီးတောက် လား..."

ပိုင်ရို က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လင်းတုန်း ကို နံရံဆီသို့ တွန်းကပ်လိုက်သည်။

"စတုန်းရော့ခ် ထဲမှာလား..."

အော်သိုက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အနီရောင် တောက်လောင်နေပြီး သူ၏ အခွံများကြားမှ မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ များက တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာတော့၏။

ယီရင်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဓားကို ဆွဲထုတ်ထားလိုက်သည်။ ပိုင်ရိုက လင်းတုန်းဆီသို့ အာရုံရောက်နေချိန်တွင် သံချပ်ကာဝတ်စုံအထက်ရှိ သူ၏ ဂုတ်ပိုးကို ဦးစွာ ပစ်မှတ်ထားမည် ဖြစ်၏။ သူမနှင့် အော်သိုတို့က သူ့ကို အမြန်သတ်ပစ်နိုင်ပါက သူတို့နှစ်ဦးပေါင်းပြီး ရန်ဖေးဘက်သို့ လှည့်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုမိန်းမက လမ်းကြားအဝဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ပေါ်တင်ချည်းပါလား... အခုအချိန် သူတို့တွေ ဘာတွေးနေကြမယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေလဲ..."

ယီရင်က ထိုစကားများကို ထောင်ချောက် တစ်ခုဟု သဘောထားရင်း လမ်းကြားအဝဆီသို့ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ပိုင်ရို၏ အပေါ်မှ သူမ၏ အကြည့်များကို တစ်စက္ကန့်ထက်ပို၍ ဖယ်ခွာမသွားခဲ့ပေ။

လူများမှာ ပြေးလွှားသွားကြပြီး ထောင့်နားမှနေ၍ ချောင်းကြည့်နေကြ၏။ သူတို့မှာ ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။ ဆိုင်ရှင်တစ်ဦးကမူ သူ၏ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ မြည်အောင် ပိတ်ချလိုက်လေသည်။

လင်းတုန်းက သူ၏ လက်များကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ မဟုတ်သေး... လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အဖြူရောင် လက်တုမှာ လမ်းတစ်ဝက်တွင်ပင် ပုန်ကန်လာပြီး အော်သိုဆီသို့ လှမ်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူက အားယူကာ ထိုလက်ကို အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်ရသည်။

"အခုလို ပြဿနာရှာမိတဲ့အတွက် ကျွန်တော် ရိုသေစွာနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာလို့ စကိုင်းဆွန်း ထဲကိုပဲ ဝင်ခွင့်ရနိုင်လဲဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့ သဘောပေါက်မှာပါ... ကျွန်တော့်ရဲ့ စာချုပ်ဝင် အဖော်ကို ထုတ်ပြလိုက်ရုံနဲ့တင် လူတွေ ဒီလောက် ထိတ်လန့်သွားကြတာ... စကိုင်းဆွန်း အတွက် အလုပ်မလုပ်ပေးရင် အင်ပါယာအတွက် ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ပေးနိုင်မှာလဲ..."

ယီရင်က ထိုစကားထဲတွင် အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ရှိသည့် အချက်အနည်းငယ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လူများကသာ စကိုင်းဆွန်း များတွင် မဟူရာ မီးတောက် တစ်ယောက်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ကြောင်း သိသွားပါက သူတို့အဖွဲ့ကို ပို၍ အင်အားကြီးမားသည်ဟု ထင်မြင်သွားစေမည် ဖြစ်၏။ လင်းတုန်းမှာလည်း ပို၍ အားနည်းသည်ဟု အထင်ခံရမည် ဖြစ်သော်လည်း လမ်းပေါ်ရှိ ကျပန်းလူများက မည်သို့ တွေးမည်ကို သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ ဂရုမစိုက်သင့်ချေ။

ရန်ဖေးမှာ ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပိုင်ရိုကလည်း လင်းတုန်းကို နံရံတွင် ကပ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ အော်သို၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာလည်း ပို၍ ကျယ်လောင်လာ၏။ ယီရင်သည် သူမ၏ ဓားကို အသင့်အနေအထားဖြင့် ကိုင်ထားသော်လည်း လက်နက်ထဲသို့ မည်သည့် မာဒြာ မျှ စီးဆင်းမသွားစေရန် သတိထားနေရသည်။ အကယ်၍ ရန်ဖေးသာ ထိုအရာကို အာရုံခံမိသွားပါက တိုက်ပွဲမှာ စောစီးစွာ စတင်သွားမည် ဖြစ်၏။

"မင်း မျှော်စင်ထဲကနေ ဘယ်လို ထွက်လာတာလဲ..."

ရန်ဖေးက ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"အစောင့်တွေ မင်းကို တားထားသင့်တာ..."

လင်းတုန်းမှာ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပုံရသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဒီတိုင်းပဲ... လမ်းလျှောက်ပြီး ထွက်လာခဲ့တာပါ... သူတို့က အလုပ်များနေပုံရလို့..."

***