အခန်း ၃၁၅

အပိုင်း(၃၁၅)

စကိုင်းဆွန်း နှစ်ဦးက လင်းတုန်းနှင့် ယီရင်တို့ကို မြို့တံတိုင်းအတွင်းဘက်ရှိ ပွဲတော်ကွင်း တစ်ခုဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားကြသည်။ လူရာပေါင်းများစွာသည် ကွင်းပြင်ထဲတွင် စုဝေးကာ ရှုပ်ယှက်ခတ်လျက် ရောနှောနေကြ၏။ မတူညီသော ကျင့်ကြံသူ များစွာ၏ ကွဲပြားခြားနားမှုများက ထိုနေရာကို အရောင်အသွေးများနှင့် လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေစေသည်။

ငှက်များ၊ အတောင်ပံပါသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များနှင့် လွင့်မျောနေသော မှော်ပစ္စည်း များက ကောင်းကင်ယံတွင် ပြည့်နှက်နေ၏။ တောက်ပနေသော တက်တူးများမှစ၍ လွင့်မျောနေသော မျက်လုံးတိမ်တိုက်များအထိ အမျိုးအစားစုံလင်လှသော ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား များကို လင်းတုန်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် အစစ်အမှန် မီးတောက် သို့မဟုတ် သက်ဝင်နေသော အိပ်မက်များဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် လက်နက်များကိုပါ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

၎င်းမှာ မျက်စိစူးလောက်အောင် အံ့မခန်း မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရန်ဖေးနှင့် ပိုင်ရိုတို့က နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ကို တဲနှစ်လုံးအနီး၌ ချန်ထားခဲ့ကြ၏။ တဲတစ်လုံးစီ၏ အပေါ်တွင် တိမ်တိုက် မာဒြာ ဖြင့် ပုံဖော်ထားသော စာလုံးနှစ်လုံးစီ လွင့်မျောနေသည်။ ၎င်းတို့က "အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့်" နှင့် "အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့်" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ယီရင်သည် အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တဲဆီသို့ ထွက်သွားပြီး လင်းတုန်းကမူ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ဧရိယာဘက်သို့ စတင် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အစိမ်းရောင် သံချပ်ကာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အစောင့်များက သူ့ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်နှာထားများ တင်းမာသွားသဖြင့် သူ ချက်ချင်းဆိုသလို ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဦး၏ လက်များတွင် လျှပ်စီးများ တဖျစ်ဖျစ် မြည်လာ၏။

ပိုင်ရိုသည် လင်းတုန်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အလုပ်မဟုတ်သည့်အလား လက်ပိုက်ကာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ရန်ဖေးက ရှေ့သို့ထွက်ကာ သူတို့ကို စကားလှမ်းပြောလိုက်၏။ သူမ ပြောလိုက်သည့်စကားများက အလုပ်ဖြစ်သွားပုံရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူများ နောက်ဆုတ်သွားကြခြင်းကြောင့်ပင်။ သို့သော်လည်း ကျေနပ်နေပုံတော့ မရကြချေ။

"ဒါက မိုက်မဲလွန်းတယ်..."

မြက်များပေါက်နေသော မြေကြီးတစ်တုံးကို ဆွဲနုတ်ကာ တစ်လုတ်တည်း မျိုချလိုက်ရင်း အော်သိုက ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ငါတို့က ရန်သူတွေကြားထဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သွားပို့နေသလိုပဲ..."

လင်းတုန်းက အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တဲဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လူအုပ်ကြီးအပေါ်တွင် ယီရင်၏ ငွေရောင် ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား များ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"စကိုင်းဆွန်း တွေက သူတို့ရဲ့ တပည့်တွေကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံကြတယ်လေ... သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပန်းပဲ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ တစ်ရက်လောက် နေရရင်တောင်မှ တန်နေပါပြီ..."

သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်လာစေရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာဖြစ်ပြီး အော်သို၏ သံသယဖြစ်ဖွယ် နှာမှုတ်သံက ထိုအချက်ကို သိနေကြောင်း ပြသနေ၏။ လင်းတုန်းသည် စကိုင်းဆွန်း ခေါင်းဆောင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရမှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် စကိုင်းဆွန်း အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် လျှောက်ထားခဲ့သည့် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာလည်း ယခုအခါတွင် သူလုပ်ခဲ့သမျှထဲ၌ အလျင်စလို အနိုင်နိုင်နှင့် အမိုက်မဲဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုဖြစ်နေသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

တဲထဲတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးမှာ မိခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရပြီး သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တဖျစ်ဖျစ်မြည်နေသော အဝါရောင် မီးပွားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် စာကလေးငယ် တစ်ကောင် ရှိနေသည်။

"နာမည်..."

သူမက မေးလိုက်သည်။

"ဝေ့ရှီလင်းတုန်း ပါ..."

သူမက စာလိပ်တစ်ခုကို စုန်ဆန် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏ နာမည်ကို တွေ့သွားသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သို့မဟုတ် သူ၏ လမ်းစဉ် ကို မြင်သွားသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်၏။ စာလိပ်ပေါ်တွင် မည်သည့် အချက်အလက်များ ရေးသားထားသည်ကို လင်းတုန်း မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများက အော်သိုဆီသို့ ရောက်သွားသောအခါ ပို၍ပင် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် အကူအညီရရန် ဘယ်ညာ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း တဲထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော အခြားသူများမှာ အခြား လျှောက်ထားသူများနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက '၅၃၇' ဟူသော ဂဏန်းကို ရိုက်နှိပ်ထားသည့် သစ်သားပြားငယ်လေး တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက... မင်းရဲ့... အာ... ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သူ နံပါတ်ပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ပျောက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့နော်... အင်း... မင်း မကန့်ကွက်ဘူး ဆိုရင်ပေါ့... မင်းက ဒီနေ့ ငါတို့ လက်ခံတဲ့ နောက်ဆုံး လျှောက်ထားသူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ... အကယ်လို့ မင်းသာ အဆုံးသတ်ကို ရောက်တဲ့ ပထမဆုံး ပါဝင်သူ ငါးဆယ်ထဲမှာ ပါခဲ့ရင် အောင်မြင်တယ်လို့ သတ်မှတ်ပေးလိမ့်မယ်..."

ထိုစကားများမှာ ယနေ့ သူမ အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့ရသော စကားများနှင့် တူသည်။ သို့သော် သူမသည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေသဖြင့် ချောမွေ့အောင်ပင် မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဘာရဲ့ အဆုံးသတ်လဲ ခင်ဗျာ..."

လင်းတုန်းက မေးလိုက်သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးမှာ အော်သိုကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြန်သည်။ ထိုအရာက သူ့ကို အခြား မေးခွန်းတစ်ခုကို သတိရသွားစေ၏။

"သူက အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် မဟုတ်ဘူးလေ... ကျွန်တော်တို့ သီးခြားစီ လျှောက်ရမှာလား..."

သူမက အိပ်ရာမှ နိုးလာသည့်အလား ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"အာ... မဟုတ်ဘူး... သေချာပေါက် မဟုတ်ပါဘူး... သူက မင်းရဲ့ စာချုပ်ဝင် အဖော် ဆိုတော့ မင်းရဲ့ ခွန်အား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ပါတယ်... သူက မင်းနဲ့အတူတူ ယှဉ်ပြိုင်ရမှာပါ..."

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ဤလျှောက်လွှာတင်မှုက မယုံနိုင်လောက်အောင် လွယ်ကူနေမလားဟု လင်းတုန်း တွေးတောမိသွားသည်။

သူမ၏ ညွှန်ကြားချက်များအရ သူနှင့် အော်သိုတို့သည် အခြားသော အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် များ ရှိနေသည့် ကြီးမားသော လူအုပ်ကြီးဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ လူငယ် ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာသည် သူတို့ သိကျွမ်းသူများနှင့်အတူ အုပ်စုငယ်လေးများ ဖွဲ့၍ စုဝေးနေကြ၏။ သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရပြီး အချို့ကမူ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေကြသည်။ အခြားသူများကမူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ တည်ငြိမ်စေရန် စွမ်းအင်လှည့်ပတ် နေကြသည်။

သူနှင့် အော်သိုတို့ လူအုပ်ကြီးကို တိုးဝှေ့သွားသောအခါ လိပ်ကြီးမှာ ဒေါသတကြီး ကြည့်ရှုခြင်းများကို အကြိမ်အနည်းငယ်ထက်မက ခံရလေသည်။ ထို့နောက် သေချာအောင် ထပ်မံကြည့်ရှုကြပြီး ဝိညာဉ်အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့် စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ကြ၏။ ထိုအရာက ပို၍ ဒေါသထွက်နေသော အကြည့်များဆီသို့သာ မလွဲမသွေ ဦးတည်သွားစေခဲ့သည်။

အော်သိုက သတိမထားမိနိုင်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်လာတိုင်း လင်းတုန်းမှာ ပို၍ပို၍ စိုးရိမ်လာမိသည်။ သူက အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုထဲသို့ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် အဆင့်ရှိ အထွတ်အမြတ် သားရဲ တစ်ကောင်ကို ခေါ်ဆောင်လာသဖြင့် သူတို့ ဒေါသထွက်နေခြင်းဖြစ်ပါစေဟု မျှော်လင့်နေမိ၏။ သို့သော် အခြားအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု သူ သံသယဝင်နေမိသည်။ သူတို့သည် အထွတ်အမြတ် လိပ်ကြီးထံတွင် မဟူရာ မီးတောက် ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိနိုင်ပြီး ထိုအချက်ကို သူတို့ သဘောမကျကြခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။

"အော်သို..."

လင်းတုန်းက ခေါ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမလား..."

လိပ်ကြီးက အခိုးအငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"မျက်လုံးကို ဘယ်လို ဖွင့်ရ ပိတ်ရတယ်ဆိုတာ မင်း သိလား... မင်းရဲ့ အဘိုးက မင်းရဲ့ အဘွားကို မတွေ့ခင်ကတည်းက ငါ့ကိုယ်ငါ ဖုံးကွယ်တတ်နေပြီ... စကိုင်းဆွန်း တွေက အစေခံ ဂိုဏ်းလေးတစ်ခုလောက်ပဲ ရှိသေးတဲ့ အချိန်တုန်းက ငါက..."

လိပ်ကြီး အရှိန်မလွန်သွားခင် လင်းတုန်းက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားသာ အဲဒီလို လုပ်ပေးရင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်..."

ယခုအခါ သူတို့၏ ပတ်လည်တွင် ကျယ်ဝန်းသော စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ဝန်းရံနေသော အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် အများစုက သူတို့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့က လက်နက်များကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး ဓားသွားများထဲသို့ မာဒြာ များ ဖြည့်တင်းကာ အသက်ဝင်လာစေကြ၏။

အော်သို၏ မည်းနက်သော မျက်လုံးများက လင်းတုန်းဆီသို့ လှည့်လာသည်။

"ဒေါသထွက်နေတဲ့ ပေါက်စန အုပ်စုရှေ့မှာ ငါ့ကို ပုန်းနေစေချင်တာလား... မင်း ဟင်းလင်းပြင် နဂါးရဲ့ အက ကို လေ့ကျင့်ဖို့ သူတို့က အကောင်းဆုံး ပစ်မှတ်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ ကောင်တွေကတော့ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြေကြီးပေါ် ချထားကြရလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ ငါတို့ကို လေးစားရမယ်ဆိုတာ သူတို့ သိသွားကြလိမ့်မယ်..."

လင်းတုန်းက လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး လိပ်ကြီး အကျိုးရှိစေရန် ဤစကားကို မည်သို့ ဖွဲ့နွဲ့ပြောဆိုရမည်ကို တွေးတောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က သူတို့အဖွဲ့ထဲကို ခိုးဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ အော်သို... သူတို့ဆီက ထူးခြားတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေဆီကနေ အကျိုးအမြတ် ရဖို့လေ... ဝင်သွားတဲ့ လမ်းမှာတင် သူတို့ရဲ့ လူငယ်တွေကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ထိခိုက်သွားလိမ့်မယ်..."

အော်သိုက မကျေနပ်ကြောင်း သိသာစွာဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နက်ရှိုင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏ ဝိညာဉ်ခွန်အားကို လျှော့ချလိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် ဖယောင်းတိုင်များကြားရှိ မီးပုံကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်းလင်းနေမည့်အစား လူအုပ်ကြီး၏ အငွေ့အသက်များကြားတွင် သူက ရောနှော ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း သူတို့ ရရှိနေသော အကြည့်များအပေါ်တွင်မူ တစ်စုံတစ်ရာ အထောက်အကူ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

သူ့ကို ဝန်းရံနေသော လူငယ် အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများကြားတွင် အချို့သော တူညီသည့် ပုံစံများကို လင်းတုန်း စတင် သတိပြုမိလာသည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုတွင် နာရူ ကလန် လမ်းစဉ် ၏ မြအဆင်းရှိသော အတောင်ပံများ ရှိနေကြ၏။ သူ မှတ်မိသည်မှာ မှန်ကန်ပါက ကောင်းကင် ဖမ်းဆုပ်ခြင်း လမ်းစဉ် ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အတောင်ပံများမှာ နာရူကွေ့ ၏ အတောင်ပံများကဲ့သို့ အပြည့်အဝ ပုံပေါ်နေခြင်း မရှိပေ။ တကယ့် အမွေးအတောင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းထက် တောက်ပြောင်သော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံနှင့် ပို၍ တူနေ၏။

မီးခိုးရောင် အသားအရေရှိသူများကိုလည်း အများအပြား တွေ့ရသည်။ သို့သော် ထိုအရာက မည်သည့် မိသားစု သို့မဟုတ် လမ်းစဉ် ကို ကိုယ်စားပြုကြောင်း သူ မသိခဲ့ပေ။ ကြယ်တာရာ လှံ လမ်းစဉ် ၏ တောက်ပသော သတ္တုရောင် ဆံပင်များရှိသည့် သူ နှစ်ဦး၊ သုံးဦးခန့်ကိုပင် သူ တွေ့လိုက်ရသေး၏။ ထို ကျင့်ကြံသူ အားလုံးက သူတို့၏ လှံများကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး သူ့ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မီးခိုးရောင် အသားအရေရှိသော ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ သူက လက်တစ်ဖက်တွင် အဝိုင်းရောင် ဒိုင်းလွှားတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင်မူ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ထား၏။ ထိုဓားမှာ ရေအောက်မှ ကြည့်နေရသည့်အလား လှိုင်းတွန့်နေသည်။ ပန်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော ငါးတစ်ကောင်က သူ၏ ခေါင်းပေါ် လေထုထဲတွင် လှည့်ပတ် ကူးခတ်နေ၏။ ကောင်လေး၏ ပန်းရောင် ကျောက်မျက်ရတနာ မျက်လုံးများက ထိုငါး၏ မျက်လုံးများနှင့် တူညီနေသဖြင့် ထိုအရာမှာ သူ၏ စာချုပ်ဝင် အဖော် ဖြစ်မည်ဟု လင်းတုန်း မှန်းဆလိုက်သည်။

သူက လင်းတုန်းထက် အရပ် ခေါင်းတစ်လုံးစာခန့် ပိုပုနေသော်လည်း မေးစေ့ကို မော့ကာ လင်းတုန်းကို အထက်စီးမှ ကြည့်လိုက်သည်။

"မဟူရာ မီးတောက်..."

သူက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ထွက်သွားသင့်တယ်... မင်းရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက်ပဲ..."

လူအုပ်ကြီးထံမှ သဘောတူ ထောက်ခံသည့် တီးတိုးသံများနှင့်အတူ တိုးညင်းသော ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းတုန်းက အော်သို ဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။

"သူ ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခိုက်တော့မှာလား..."

အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား တွင် ရှိစဉ်က ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ကောင်လေး အများအပြားသည် သူတို့ အနိုင်ကျင့်နိုင်စွမ်း ရှိရုံသက်သက်ဖြင့် လင်းတုန်း အပေါ် ဒေါသဖြေတတ်ကြ၏။ သို့သော် ယခုနေရာရှိ အခြေအနေကတော့ ကွာခြားသည်။ ဘာဆက်ဖြစ်လာနိုင်မည်ကို သူ နားမလည်ခဲ့ပေ။ ထိုလူငယ်က ခဏလောက် ဟန်ရေးပြပြီးနောက် လက်လျှော့သွားမည်လား သို့မဟုတ် တကယ်ပဲ တိုက်ခိုက်ချင်နေသည်လား။

***