အခန်း (၅၂၃-၅၂၄)

အခန်း (၅၂၃)ကျားရှောင်

ကမ္ဘာမြေကြီးသည် ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးကြောင်းနှင့် အချိန်ကာလမှာလည်း မိမိဖြတ်သန်းခဲ့သည့် အချိန်နှင့် မခြားနားဘဲ တစ်နှစ်မျှသာ ကြာမြင့်သေးကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အမျိုးသမီးယာဉ်မောင်းတို့ စုံစမ်းသိရှိခဲ့ကြချေပြီ။

လက်ရှိတွင် ကမ္ဘာမြေ၌ ၂၀၁၉ ခုနှစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး နှစ်သစ်ကူးအကြို နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့လေးပင် ကျော်လွန်ခဲ့ကာစ ရှိသေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်းလန်ပြည်နယ်သို့ တိုက်ရိုက်ပျံသန်းလာခဲ့ပြီး လူသူကင်းဝေးရာ ထောင့်စွန်းတစ်ခုသို့ သက်ဆင်းလိုက်၏။ ထိုသို့ ဆင်းသက်ရာတွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ လူအများအပြား ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်မသွားစေရန် သူ သတိပြုခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးမှ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားရသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် အနည်းငယ် ကသိကအောက် ဖြစ်နေစေသဖြင့် အဝတ်အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်ရောက်ကာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ဝတ်စုံတစ်ခု လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ရ၏။

လူရီ ပေးခဲ့သော အချက်အလက်များအရ သူ၏ မိသားစုသည် ချင်းလန်ပြည်နယ် မြို့တော်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ လူရီသည် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းခြင်း မပြုမီက ထင်ရှားကျော်ကြားသော ရူပဗေဒပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေရာ ထိုအချက်ကိုလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း မှတ်မိနေခဲ့သည်။

အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သေးငယ်သော ပြဿနာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားတော့သည်။

ယင်းက အခြားမဟုတ်၊ သူ၌ ငွေကြေးတစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မရှိခြင်းပင်။

အစောပိုင်းက နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အား ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအားလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်ပိုင်းမှသာ ချန်ဒါချောင်က ဆေးပင်များ စိုက်ပျိုးထားရာ နယ်မြေမှ ဆေးပင်များကို ရောင်းချ၍ ရရှိသမျှသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအားလုံးကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ အပ်နှံခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် အမြောက်အမြားရှိနေသော အရာမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများသာ ဖြစ်ပြီး ရူပီ သို့မဟုတ် ယွမ်ငွေ တစ်ပြားမျှပင် ထုတ်ပြရန် မရှိချေ။

"ဟို... အစ်မ၊ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံယူလာဖို့ မေ့သွားလို့ပါ။ ခေတ္တနေမှ ပြန်လာပေးရင် ရမလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကောင်တာတွင် အဝတ်အစား ရောင်းချနေသော အမျိုးသမီးငယ်အား ပြောလိုက်ရ၏။

အမျိုးသမီးငယ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး "မောင်လေးက ရုပ်ရည်လေး သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုး လာလုပ်နေရတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံပါမလာလို့ပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလောတကြီး ရှင်းပြသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးငယ်က သူ၏ စကားကို အဘယ်မှာ နားထောင်ပါအံ့နည်း။

"ဒါဆိုရင် ဒီပစ္စည်းကို အာမခံအဖြစ် ထားခဲ့မယ်၊ ဘယ်လိုလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်ခုခုကို နှိုက်ယူဟန် ပြုလိုက်သော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးမှာ ကြည်လင်တောက်ပနေသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးငယ်ကမူ ယင်းကို မသိရှိချေ။

၎င်း၏ အလေးချိန်မှာပင် ပိဿာဝက်ခန့် ရှိနေရာ ဤမျှကြီးမားသော စိန်တုံးမျိုး လောကတွင် ရှိနိုင်ပါ့မလားဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒါက ဖန်တုံးလား" အမျိုးသမီးငယ်က မေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသလို ပြုံးလိုက်ရင်း "ဒါက စိန်တုံးပါ၊ မယုံရင် သွားရောက်အကဲဖြတ်ခိုင်းကြည့်လို့ ရပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ထိုအမျိုးသမီးငယ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤမျှကြီးမားသော စိန်တုံးကြီးကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပြနေခြင်းမှာ အနည်းငယ် ဆန်းကြယ်လွန်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရသည်မှာ လိမ်လည်နေသူတစ်ဦးနှင့် မတူပေ။

"ဒီအနားမှာ ကျောက်မျက်ရတနာဆိုင် ရှိတယ်၊ ငါ သွားပြီး စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်ဦးမယ်" အမျိုးသမီးငယ်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ကောက်ယူကာ ဆိုင်ပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် အမျိုးသမီးငယ်သည် မျက်မှန်တပ်ထားသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

"အို... ညီလေး၊ ဒီစိန်တုံးက ညီလေးရဲ့ ပစ္စည်းလား" အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကြည့်ကာ တိုက်ရိုက်လျှောက်လှမ်းလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။

ဤအမျိုးသားသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို အကဲဖြတ်ခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိလိုက်သဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်မိ၏။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနှင့် စိန်သည် တူညီသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တိုက်ရိုက်စုစည်း၍ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး စိန်မှာမူ ကျောက်မျက်ရတနာတစ်မျိုးမျှသာ ဖြစ်ချေသည်။

တန်ဖိုးအရ ဆိုရလျှင်မူ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးက စိန်ထက် များစွာ ပိုမိုအဖိုးတန်လှပေသည်။

"ကျွန်တော် အကဲဖြတ်ပြီးပါပြီ၊ ဒါက စိန်အစစ်ပါပဲ" ဟု အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ဆိုရင်း "ညီလေး ဒီစိန်တုံးကို ကျွန်တော့်ထံ ရောင်းချပါလား" ဟု ကမ်းလှမ်းလာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကောင်းပါပြီ၊ ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပေးမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ဤစိန်တုံးကြီး၏ တန်ဖိုးကို တွေးဆကာ "ငါ သန်းတစ်ဆယ် ပေးမယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်သည်။ စိန်၏ တိကျသော ဈေးနှုန်းကို မသိရှိသော်လည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးဆုံးစိန်တုံးကြီးမှာ ကာရက် သုံးထောင်ကျော်ရှိကြောင်း သူ ကြားဖူးခဲ့ပေသည်။သူ၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးမှာ ကာရက် တစ်ထောင်ကျော် ဧကန်မုချ ရှိနေသဖြင့် ဈေးနှုန်းမှာ များစွာ မြင့်မားသင့်သည် ဖြစ်တန်ရာ၏။

"နည်းလွန်းတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ သွားကို ကြိတ်၍ "သန်းနှစ်ဆယ်၊ ဒါ အမြင့်ဆုံးဈေးပဲ။ ညီလေးသာ ဒီထက်ပိုပြီး ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းချင်ရင် တကယ်ပဲ ဝယ်မယ့်သူ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ဆိုလာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ် လိုက်လေသည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး၏ တန်ဖိုးမှာ ထိုမျှထက် များစွာ သာလွန်ကြောင်း သိရှိသော်လည်း သူ ရောင်းချရန် သဘောတူလိုက်၏။

အဝတ်အစား ရောင်းချသော အမျိုးသမီးငယ်၏ အံ့ဩမှင်သက်နေသော မျက်ဝန်းများအောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဝတ်အစားဖိုးကို ပေးချေကာ ထိုနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

ဆင်ဟွာ မိသားစု ရိပ်သာသည် သိပ္ပံပညာရှင်အချို့ နေထိုင်ရာ ဟောင်းနွမ်းသော လူနေရပ်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။

လူရီ ပေးခဲ့သော အချက်အလက်များအရ သူ၏ ဇနီးနှင့် သားဖြစ်သူတို့သည် ဤနေရာ၌ နေထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ၊ တစ်ချက်လောက် မေးပါရစေ၊ လူရီ ဆိုတဲ့သူ ဒီရပ်ကွက်ထဲမှာ နေလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဝင်ဝရှိ လုံခြုံရေးစောင့်ရာ ဂိတ်တဲတွင် ရပ်တန့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား သံသယမျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

"အော်... ကျွန်တော်က လူရီရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ၊ သူ့ဆီ အလည်လာတာပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပင် ဖြေကြားလိုက်၏။

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြရင်း "ပြန်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်၊ လူရီက ဒီမှာ မရှိတော့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"မရှိတော့ဘူး ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်မိသွားသည်။ လူရီသည် ကွယ်လွန်ပြီးနောက်တွင် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးသို့ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ ယင်းက ဖြစ်နိုင်ချေရှိသောအချက်ပင်။

"ဒါဆိုရင် လူရီရဲ့ ဇနီးနဲ့ သားလေးကကော ဒီမှာ ရှိနေသေးလား ခင်ဗျာ"

ထိုစဉ်မှာပင် အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အသက် ရှစ်နှစ် ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို လက်ဆွဲကာ ရပ်ကွက်ထဲမှ လျှောက်လှမ်းထွက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကြားသိသွားခဲ့လေသည်။

"ရှင်က လူရီကို ရှာနေတာလား" အမျိုးသမီးက မေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအမျိုးသမီးအား ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ မမက သူ့ကို သိပါသလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပင် မေးမြန်းလိုက်၏။

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာထက်တွင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားကာ "ကျွန်မက သူ့ရဲ့ ဇနီးပါ" ဟု ဖြေကြားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ကို အားတက်သရော ဆွဲကိုင်လိုက်ရင်း "မင်္ဂလာပါ ကျွန်တော်က ချင်ယွမ်ဖုန်း ပါ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

အမျိုးသမီးက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား စူးစမ်းလိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ "ကျွန်မ ရှင့်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါလား" ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လူရီ ပေးခဲ့သော ထိုအမျိုးသမီး၏ အမည်နှင့် လိပ်စာ ရေးသားထားသည့် စာရွက်စုတ်လေးကို ထုတ်ပြလိုက်၏။

အမျိုးသမီးသည် ထိုလက်ရေးကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့တော့သည်။

မိမိခင်ပွန်း၏ လက်ရေးကို သူမ အဘယ်မှာ မမှတ်မိဘဲ ရှိပါအံ့နည်း။

"ကျွန်မ ခင်ပွန်း ဆုံးပါးသွားတာ တစ်နှစ်တောင် ရှိပြီပဲ၊ သူက ရှင့်ကို ဒါကို ဘယ်တုန်းက ပေးခဲ့တာလဲ" ဟု အမျိုးသမီးက မေးလာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိရင်း "သူ မတော်တဆမှု မဖြစ်ခင်လေးတင်ကပါ။ ပြီးတော့ သူက မမကို ဒါလေး ပေးခိုင်းလိုက်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ယင်းက စိန်တုံးကို ရောင်းချ၍ ရရှိခဲ့သော ယွမ်ငွေ သန်းနှစ်ဆယ် ထည့်သွင်းထားသည့် ဘဏ်ကတ်ပြားတစ်ခုပင်။

ဤငွေကြေးပမာဏသည် ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ကလေးငယ်တို့အတွက် နောင်ရေးပူပန်စရာမရှိဘဲ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်သွားနိုင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လူရီ၏ သားဖြစ်သူ၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

"သား နာမည်က ဘယ်သူလဲ"

"လူရှု ပါ"

"ဒါဆိုရင် သားက မေမေ့စကားကို နားထောင်ရမယ်နော်၊ နောင်ကျရင် ဖေဖေ့လိုမျိုး တော်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားရမယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးသည် တစ်ခုခုကို ထပ်မံပြောကြားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ထိုနေရာမှ လှည့်ပြန်၍ ဝေးကွာရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို လိုက်နာလျက် ချင်းလန်ပြည်နယ် တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ထိုအချိန်တွင် ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူများသည် နှစ်သစ်ကူး အားလပ်ရက်အတွက် အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေကြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လမ်းမပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့သော်လည်း စည်ကားသိုက်မြိုက်လှသော လမ်းသွားလမ်းလာများထဲတွင် သူ သိကျွမ်းသူဟူ၍ တစ်ဦးမျှ မရှိချေ။

သူ့ကို သိရှိသူများ ရှိနေဦးမည် ဆိုလျှင်ပင် ယခုအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ပြောင်းလဲထားသဖြင့် မည်သူမျှ မှတ်မိနိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

အကျွမ်းတဝင်ရှိသော လမ်းဆုံတစ်ခုတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရင်းနှီးသော လူတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သို့သော်လည်း အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

"မင်္ဂလာပါ၊ ချင်ယွမ်ဖုန်း ဆိုတဲ့သူကို သိလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသူမ၏ ထံသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်လှမ်းသွားကာ တိုးညင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူမ၏ အမည်မှာ ကျားရှောင် ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ရှိစဉ်က ချင်ယွမ်ဖုန်း တိတ်တခိုး သဘောကျခဲ့ရသော သူ ဖြစ်ပေသည်။

"သူ့ကို မှတ်မိတာပေါ့၊ သူက အရင်က ကျွန်မဆီကို ပန်းတွေ ခဏခဏ လာပေးတတ်တာ၊ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့သူပဲ" ဟု ကျားရှောင်က ဆိုလာ၏။

"ရယ်စရာကောင်းတယ် ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ သူ ကျွန်မကို သဘောကျနေတာကို ကျွန်မ သိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သူ့လိုလူမျိုးကို ဘာလို့ ပြန်သဘောကျရမှာလဲ"

ကျားရှောင်က မိမိနှင့် မသက်ဆိုင်သော လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ဦးအကြောင်းကို ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ ပြုံး၍ ဆိုရင်း "ဒါနဲ့ မောင်လေးက ရုပ်ရည်လေး တော်တော်သန့်တာပဲ၊ အရင်က ရပ်ကွက်ထဲမှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါလား" ဟု ဆိုလာတော့သည်။

အခန်း (၅၂၄) - အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ခြင်း

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလိုက်မိသော်လည်း ထိုခဏ၌ သူ၏ ရင်ထဲမှ သံယောဇဉ် ကြိုးတစ်မျှင်သည် တိတ်တဆိတ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ထိုမိန်းကလေးအတွက်မူ သူသည် အထင်အမြင်သေးခြင်း ခံရသည့် လူတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ယခင်ကမူ သူမသည် သူ၏ စေတနာ အလှူအတန်းများကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ယင်းကြောင့်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ယခုအချိန်အထိ သူမကို မေ့ပျောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်ကို ကျားရှောင် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမအနေဖြင့် စကားမှားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်လေသည်။

“ကျောင်းနေဖက်… ရှင်က သူ့သူငယ်ချင်းလား” ကျားရှောင်က မေးမြန်းလိုက်၏။

“ရပါတယ်” ချင်းယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်တာလဲ” ကျားရှောင်၏ မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားပြီး ချင်းယွမ်ဖုန်း၏ စကားသည် အဓိပ္ပာယ် ရှာမရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“သူ့ကို စိတ်ထဲမှာ ထည့်မထားပေးလို့ ကျေးဇူးတင်တာပါ”

ချင်းယွမ်ဖုန်းသည် စကားအဆုံးတွင် လှည့်ထွက်ခဲ့လေတော့သည်။

မည်သည့် တွယ်တာမှုမျှ ကျန်ရှိမနေတော့သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လှမ်းရန် ပိတ်ဆို့နေသော အတားအဆီးများ လျော့ရဲလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မီးတောင်မပေါက်ကွဲမီ အရှိန်ယူနေသကဲ့သို့ စွမ်းအင်များ စုစည်းလာခဲ့ချေပြီ။

သို့သော်လည်း ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မရှိသဖြင့် ချင်းယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ဤနေရာ၌ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်ကို မတက်လှမ်းနိုင်ပေရာ ထိုအချက်က နှမြောစရာပင် ဖြစ်တော့သည်။

ကျားရှောင်သည် ထွက်ခွာသွားသော ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မိမိ တစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရမိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တက္ကသိုလ်ဝင်းအတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ကာ နောက်ထပ် မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကို မသိတော့ချေ။

“ထားလိုက်ပါတော့… ငါ့အတွက် ဒီမှာ တွယ်တာစရာ ဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရင်း “ထွက်ခွာသွားတာကပဲ အကောင်းဆုံးပါ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချင်းယွမ်ဖုန်းသည် ချင်းလန်ပြည်နယ်အနှံ့ လှည့်လည်သွားလာပြီး ကမ္ဘာမြေ၏ အစားအစာများကို စားသောက်ကာ အနည်းငယ် သံယောဇဉ် ငြိတွယ်ခဲ့ပြီးနောက် လူသူဆိတ်သုန်းရာ အရပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူသည် စက်ပစ္စည်းကို ထုတ်ယူကာ ယင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ သေတ္တာထဲသို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ဖြည့်တင်းလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်လိုက်လေသည်။

ထိုခဏ၌ ချင်းယွမ်ဖုန်းနှင့် ကမ္ဘာမြေကြီး၏ ဆက်သွယ်မှုသည် ရုတ်ချည်းပင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့လေပြီ။

နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် မိမိစိတ်ကြိုက် ပြန်လာနိုင်သည့် အချိန်ကျမှသာ မုန့်ချီလော့ကို ခေါ်ဆောင်၍ သူကြီးပြင်းခဲ့သည့် ဇာတိမြေသို့ ပြန်လည်ပတ်ကောင်း ပတ်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ယင်းသည် မည်သည့် တွယ်တာမှု နှောင်ကြိုးမျှ ပါဝင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

စက်ပစ္စည်းသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်လာပြီး အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လင်းလက်တောက်ပသော အလင်းဖြူတစ်ချက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

ရှန်းဝူမျှော်စင်အတွင်းရှိ လူရီ၏ အခန်းထဲတွင်မူ ယီနန်သည် မိန်းမောစွာ ထိုင်နေရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် အစဉ်အမြဲ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ၏ ရှေ့မှောက်၌ တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ချက် ပေါ်လာသဖြင့် ယီနန်သည် ဗီဇစိတ်အတိုင်း လက်ကိုမြှောက်ကာ မျက်စိကို ကာကွယ်လိုက်မိ၏။

နောက်တစ်ကိုယ်၌ ထူးဆန်းသော အရာဝတ္ထုတစ်ခု အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ယင်းအထဲတွင် ထိုင်နေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ယီနန် ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အော့အန်ချင်စိတ်ကို အောင့်အည်းးထိန်းချုပ်ကာ စက်ပစ္စည်းထဲမှ လှမ်းထွက်ခဲ့သည်။

“ယွမ်ဖုန်း…”

ယီနန်သည် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကာ ပြေးဝင်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ဖက်တွယ်လိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလိုက်မိကာ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်၌သာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရတော့သည်ဟု ထင်မြင်မိလေသည်။

“ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး… ဟိုဘက်ကို တစ်ချက် ပြန်သွားကြည့်ရုံတင်ပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

“ပြန်သွားတယ်… ဘယ်ကို ပြန်သွားတာလဲ” ယီနန်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စုစုစိုက်စိုက် ကြည့်ကာ စူးစမ်းလိုက်သည်။

“ငါ ကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ နေရာပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရှုဝမ်ချန်းနှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့သည် ရှန်ဝူမျှော်စင်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ချင်းယွမ်ဖုန်း ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါမှသာ စိတ်သက်သာရာရကာ

သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ယင်းသည် လူရီ၏ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ပြီး သူအမှန်တကယ် မည်သည့်နေရာသို့ သွားခဲ့သည်ကိုမူ ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ချေ။

အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီးနောက် ရှုဝမ်ချန်းနှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့သည် စိတ်အေးသွားကြပြီး သူ ဘေးကင်းနေလျှင် ပြီးတာပင်ဖြစ်ကြောင်း တွေးလိုက်ကြသည်။

ထို့ပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားသည်မှာ တစ်ရက်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လူရီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သူမ… အဆင်ပြေရဲ့လား”

ချင်းယွမ်ဖုန်းက ပြုံးကာ “သူမ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့အတွက် ငွေကြေးတချို့ ချန်ထားခဲ့ပေးတယ်၊ သူမနဲ့ သူမရဲ့ သားလေး ဘဝကို အဆင်ပြေပြေ ဖြတ်သန်းဖို့ လုံလောက်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့” လူရီက ပြုံး၍ “ဖြစ်နိုင်ရင် ငါလည်း ကမ္ဘာမြေကို တကယ် ပြန်သွားချင်မိတယ်” ဟု ဆိုသည်။

“အဲဒီနေရာက တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ နေရာတစ်ခုပါ” ချင်းယွမ်ဖုန်းက သွားရည်တောက်အောင် ပြုံးလိုက်မိသည်။

“ကဲပါ… မင်း စိတ်ထဲက အနှောင်အဖွဲ့တချို့ကို စွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ မြန်မြန် သွားပြီး ကျင့်ကြံတော့” လူရီသည် ချင်းယွမ်ဖုန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လှမ်းခါနီး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဒါနဲ့… ဒီအခန်းထဲက အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ” ဟု မေးလိုက်၏။

“တစ် အချိုး တစ်ရာ ပေါ့” လူရီက “ဒါပေမဲ့ အခန်းထဲမှာ တစ်ရက်ဆိုရင် အပြင်ဘက်မှာ ရက်ပေါင်း တစ်ရာ ကြာမြင့်မှာ ဖြစ်တယ်” ဟု ပြောသည်။

ချင်းယွမ်ဖုန်းက မဲ့ပြလိုက်မိရာ လူရီအတွက်မူ ဤအခန်းထဲတွင် နှစ်ပေါင်း၃၀ မျှသာ ကုန်ဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

“အော်… ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အခန်းထဲက အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်းကိုတော့ ငါက တစ် အချိုး ဆယ် အဖြစ် ညှိပေးထားတယ်။ အခန်းထဲမှာ အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်းက အရမ်းမြန်လွန်းရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ကုစားလို့ မရနိုင်တဲ့ ထိခိုက်ပျက်စီးမှုတွေ ဖြစ်စေနိုင်လို့ပဲ” လူရီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

ချင်းယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကုတ်လျက် “ဘယ်လို ထိခိုက်မှုမျိုးလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

လူရီက သက်ပြင်းချကာ “သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဟာ အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်း အလွန်မြန်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့ဟာ အချိန်နိယာမနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီး ပြင်ပလောကရဲ့ အချိန်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေ မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးမှာ ပြန်လည်ကုစားလို့ မရတဲ့ ပျက်စီးခြင်းကို ရောက်ရလိမ့်မယ်။ ဆယ်ဆဆိုတာက အန္တရာယ် အကင်းဆုံး အချိန်ပဲ” ဟု ရှင်းပြသည်။

“ကောင်းပါပြီ… ကျွန်တော် ဆရာ့စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်” ချင်းယွမ်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။ လူရီ၏ စကားများသည် အလွန် ယုံကြည်စိတ်ချရပေသည်။

“ရှုဝမ်ချန်းကိုလည်း အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ သူက မင်းရဲ့ သန်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အချိန်စီးဆင်းမှု မြန်ဆန်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် ထိခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်မှတ်ခဲ့လို့ပါ”

လူရီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းကာ “မဖြစ်သေးပါဘူး… ငါ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီက လူတွေကို ဒီသတင်း သွားပြောရမယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့တာတောင် သူတို့တွေ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေရတာလဲ မသိဘူး”

လူရီသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံရပြီး သူ သေဆုံးခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်မျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ၏ ကိစ္စရပ်များကိုမူ စိုးရိမ်ပူပန်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ တကယ်ပင် သေလွန်သည့်တိုင်အောင် စိတ်မအေးရခြင်းမျိုး ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လူရီ၏ အခန်းမှ ထွက်ခွာ၍ မိမိ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်လိုက်လေသည်။

ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူရှာဖွေနေသော အဖြေကို ရရှိခဲ့ချေပြီ။ ထိုခဏ၌ သူ၏ စိတ်အာရုံသည် ကြည်လင်ဝင်းပနေပြီး မည်သည့် သံယောဇဉ် နှောင်ဖွဲ့မှုမျှ မရှိတော့သဖြင့် ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်သည် အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ တက်လှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။

ဤသည်မှာ မဟာလောကနိယာမသည် သံယောဇဉ် ကင်းမဲ့လှသည်ဟူသော ဆိုရိုးစကားနှင့် ကွက်တိပင် ဖြစ်တော့သည်။

ချင်းယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ဒုတိယအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် သို့ တက်လှမ်းရန် တစ်နှစ်ကျော်မျှ အချိန်ယူခဲ့ရသော်လည်း ပြင်ပလောကတွင်မူ ရက်တိုတို လေးရက်မျှသာ ကုန်ဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းဝူအကယ်ဒမီတွင် နဝမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ကျောင်းသားအားလုံးသည် ရှန်းဝူမျှော်စင်ရှိ ဤအခန်းများကို အသုံးပြုနိုင်ခွင့် ရရှိကြသော်လည်း ကျင့်စဉ်နယ်ပယ် တက်လှမ်းခြင်းဆိုသည်မှာ ဒီတိုင်း ထိုင်နေရုံမျှဖြင့် အောင်မြင်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ချေ။

မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပိုမိုလှိုင်းထန်လာသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို ခံစားရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက်ဆိုသလို မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်လေတော့သည်။

“ဘုန်း…”

အုန်းခနဲ မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်လှသော အင်အားသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကိုပင် လိမ်ယှက်တုန်ခါသွားစေသည်။

အကယ်၍ လူတစ်ယောက်သာ ထိုမြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပါက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်သီးချက်ကြောင့် အစိမ်းလိုက် ကြေမွသွားလောက်ချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ အင်အားအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း မြေပြင်မှာမူ တစ်စုံတစ်ရာ ပျက်စီးခြင်း မရှိဘဲ နဂိုအတိုင်း တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးကို လူရီ ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ယင်း၏ ခိုင်ခံ့မှုမှာ မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုလောက်အောင်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်၏။ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်ကို အခုလေးတင် တက်လှမ်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် လောကကြီးနေရန် မလိုအပ်သေးချေ။

ချင်ဝူယန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရမည့် တိုက်ပွဲမှာ တစ်နှစ်ကျော်မျှသာ လိုတော့ပြီး မြူနှင်းဂိုဏ်း ကဲ့သို့သော သန့်ရှင်းသော နယ်မြေများတွင်လည်း အချိန်စီးဆင်းမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် နေရာများ ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ဝူယန်းကို အနိုင်ယူရန် ချင်းယွမ်ဖုန်း၏ ဆန္ဒသည် ရိုးရှင်းသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

မုန့်ချီလော့ ကိုယ်တိုင်ပင် ချင်ဝူယန်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် နေရာတစ်ခုတည်းမှာပင် အမြဲတမ်း အခြေချနေထိုင်သူ ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခန့်မှန်းမိသည်မှာ ထိုနေရာသည် ရှန်းဝူမျှော်စင်၏ ကိုးထပ်မြောက် အလွှာနှင့် ဆင်တူပေလိမ့်မည်။

“အော်… ပြီးတော့ ဒီပစ္စည်းလည်း ရှိသေးတာပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ တစ္ဆေတံဆိပ်တော် ကို ထုတ်ယူလိုက်လေတော့သည်။