အခန်း (၅၂၉-၅၃၀)

အခန်း(၅၂၉)

ချွေရုံမြန်သည်လည်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရိပ်စားမိလိုက်ချေသည်။ ယုတ္တိဗေဒအရ ဆိုရလျှင် စစ်တူဖြင့် တစ်ချက်တည်း ထုနှိုက်ရုံမျှဖြင့် ယင်းအစီအရင် ပျက်စီးသွားရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အစီအရင်သည်ကား တစ်စုံတစ်ရာ ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ လုံးဝကောင်းမွန်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားတစ်ရပ်သည် အစီအရင်အတွင်းမှ ရုတ်ခြည်း တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာပြီး ချွေရုံမြန်အား လွင့်စင်သွားအောင် တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်လိုက်လေတော့သည်။

"ဒါက... ဆဋ္ဌမအဆင့် အစီအရင်လား။" ချွေရုံမြန်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်မှ ပြန်လည် လူးလဲထရင်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရချေသည်။

ထိုစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်နှာတွင် ပြုံးယောင်သန်းလျက် အစီအရင်အတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာလာခဲ့၏။

"ဟုတ်တာပေါ့၊ မင်း သိထားတယ်လို့ ငါ ထင်နေတာ။" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချွေရုံမြန်သည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားရချေသည်။ ဆဋ္ဌမအဆင့် အစီအရင်ဟူသည် ပထမတန်းစား အင်အားစုအချို့အတွက် တောင်တန်းတစ်ခုလုံးအား ကာကွယ် စောင့်ရှောက်နိုင်သည့် အစီအရင်မျိုး ဖြစ်ပေရာ ဤနေရာတွင်လည်း ထိုသို့သော ဆဋ္ဌမအဆင့် အစီအရင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်မှတ်ထားပါအံ့နည်း။

"ဒီနေရာကို မလာခင်မှာ သတင်းအချက်အလက်ကို သေချာ စုံစမ်းရတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဆုံးရှုံးမှုတွေ ကြုံရတတ်တာပေါ့။" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုချေသည်။

ချွေရုံမြန်သည် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အေးစက်လှသော မျက်လုံးများဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား စိုက်ကြည့်နေမိရာ လူကို ကြက်သီးမွေးညင်း ထစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဟွန့်၊ သူ ထွက်လာပြီ။ သူ့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ရင် ဒီမြေကွက်ကို ငါတို့ ရနိုင်သေးတာပဲ။" ချွေရုံမြန်က တိုက်ရိုက် အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

သူ့ဘေးရှိ မဟာဆရာနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင် သုံးဦးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ချက်ချင်းပင် ပြေးဝင် သွားကြလေသည်။

၎င်းတို့၏ လက်ဖဝါးများ၌ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ စုစည်းလာပြီး ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရသူများပင် အဝေးသို့ ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်ကုန်ကြရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသိုင်းပညာရှင် သုံးဦးအား တစ်ချက်မျှပင် ကြည့်မနေခဲ့ပေ။ အေးစက်သော အလင်းတန်း သုံးခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ရုတ်ခြည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုသိုင်းပညာရှင် သုံးဦး၏ လည်ပင်းများကို ချင်းနင်း ဖြတ်သန်းသွားကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

အရာအားလုံးသည် မြန်ဆန်လွန်းလှပေရာ မဟာဆရာနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင် သုံးဦးသည် မသေဆုံးမီ စက္ကန့်ပိုင်းအလိုကျမှသာ မိမိတို့၌ ဒဏ်ရာရရှိသွားကြောင်း သိရှိလိုက်ရရှာသည်။

၎င်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်၌ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲပြိုကျသွားကာ လုံးဝ အသက်ပျောက်သွားကြချေပြီ။

"မင်း... မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။" ချွေရုံမြန်သည် မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ အားလုံး သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် မုန်တိုင်းထန်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်ကိုပင် မမြင်လိုက်ရချေ။

ဤနေရာ၌ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဤသူဌေးပင် ဖြစ်နေပေရာသည်။

"ဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ဒီနေရာအပေါ် မကောင်းတဲ့ စိတ်ထားရှိတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ငါ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုကာ ချွေရုံမြန်ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ချွေရုံမြန်၏ နဖူးပြင်တွင် အေးစက်သော ချွေးစေးများ စီးကျလာချေပြီ။ သူသည် လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နှလုံးသားထဲတွင်မူ ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ထက်သန်နေမိသည်။

သို့သော် သူ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားပြီး ထိုသူဌေးသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူ၏ ရှေ့မှောက်၌ ရုတ်ခြည်း ပေါ်လာချေသည်။

"အား။"

ကြောက်ရွံ့မှုများကြားမှ ချွေရုံမြန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှိုက်လိုက်ရာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါသည်ကား အလွန်ပင် အားနည်းနေချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလိုက်၏။ တစ္ဆေခေါင်းပါ ဓားမကြီးတစ်လက်သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ဖျတ်ခနဲ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပါးလွှာသော အက်ကြောင်းတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ကာ အေးစက်သော အလင်းတန်းသည် စူးရှလှပေသည်။

ဓားမကြီးအား ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ချိန်တွင် ချွေရုံမြန်၏ ထိုးနှိုက်လိုက်သော လက်မောင်းသည် အထက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့ချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာတွင်လည်း အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ဤအပြုံးသည် ချွေရုံမြန်၏ နှလုံးသားကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ် ခြောက်ခြားစေလျက် ရှိသည်။

ချွေရုံမြန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးကြော အမှတ်အချို့ကို ပိတ်ဆို့ရန် လျင်မြန်စွာ တို့ထိလိုက်ပြီးနောက် သွေးတိတ်စေရန် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကမန်းကတန်း သောက်သုံးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ဖြူဖျော့လျက် ရှိနေတော့သည်။

"ငါ တကယ် သိချင်တာက မင်းကို ဘယ်သူ စေလွှတ်လိုက်တာလဲ ဆိုတာပဲ။" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။

မဟာဆရာနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်များကို ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ငှားရမ်းနိုင်သူဟူသည် အတော်အတန် ကြီးမားသော အင်အားစု ဖြစ်ရပေမည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် လုယွဲ့အင်ပါယာအတွင်း တော်ဝင်မိသားစုနှင့် ရှာမိသားစုအပြင် အခြား မည်သည့် ရန်သူများ ရှိနေသေးသည်ကို သိရှိထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

"အဲဒါ... အဲဒါက ဝမ်လင်း သခင်ကြီးပါ။" ချွေရုံမြန်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြောကြားလိုက်သည်။ သူသည် အတင်းအမာ ငြင်းဆန်နေပါက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရလိမ့်မည်ကို သိရှိနေပေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေရချေပြီ။ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ လာရောက်ကာ ပြဿနာ ရှာခဲ့မိပါလိမ့်။

"ဝမ်လင်းလား။" ချင်ယွမ်ဖုန်း ဤအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စကားစုတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်မှာ 'သူ့အတွက် သန်းတစ်ရာ ရှာပေးစမ်း' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ဝမ်တာ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌက ငါ့ရဲ့ နေရာကို သဘောကျနေတာပေါ့။" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်၏။ ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတွင် မှော်လက်နက်တစ်ခု ရှိနေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

"မင်းတို့ရဲ့ သခင်က အခု ဘယ်မှာလဲ။"

"ကျွန်တော့်သခင်က အခု နန်ဝူးမြို့ထဲမှာ ရှိပါတယ်။" ချွေရုံမြန်က ရိုးသားစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်း သွားနိုင်ပြီ။ မင်းရဲ့ သခင်ကို စကားတစ်ခွန်း ပါးလိုက်စမ်း၊ ငါ သူ့ဆီ လာလည်မယ်လို့ ပြောလိုက်။" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလျက် ဆိုချေသည်။

လက်မောင်းတစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသော်လည်း ချွေရုံမြန်သည် အနည်းဆုံးတော့ အသက်ချမ်းသာရာ ရခဲ့သဖြင့် သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် မိမိ၏ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသော လက်မောင်းကို ကောက်ယူကာ အနောက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့၏။ သို့သော် အဝေးသို့ မရောက်မီ ချွေရုံမြန်သည် လှည့်ကြည့်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မေးခွန်းတစ်ခု မေးမြန်းလိုက်သေးသည်။

"မင်း... မင်းရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ။"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် "ငါက ချင်ယွမ်ဖုန်းပဲ။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ချင်ယွမ်ဖုန်း ဟုတ်လား။" ချွေရုံမြန်၏ မျက်ခွံများ တုန်ခါသွားရချေသည်။ ဤအမည်သည် လုယွဲ့အင်ပါယာအတွင်း မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျော်ကြားလှပေရာ ၎င်းတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို သွားရောက် ရန်စမိပါလိမ့်။

ဤမျှ တောက်ပြောင်လှသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးသည် လောကကြီးကို ကယ်တင်ရန် အလုပ်ရှုပ်မနေသင့်ဘူးလား။ ချွေရုံမြန်၏ နှလုံးသားသည် ခါးသက်လှပေသည်။

ကျော်ကြားလှသော ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝါသနာမှာ လယ်စိုက်ခြင်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူ သိနိုင်ပါအံ့နည်း။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက် ချွေရုံမြန်သည် ဤနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့ဩကုန်ကြရသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤလူငယ်၏ အမည်ကို မသိရှိဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

၎င်းတို့သည် ယခုလေးတင် ဤမျှ စွမ်းအားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို စော်ကားမိခဲ့ကြလေသလော။

ခေတ္တမျှအတွင်း မည်သူမျှ တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်မံ စကားမဆိုရဲကြတော့ပေ။

"မင်းတို့ အားလုံး ထွက်သွားကြစမ်း။ နောက်တစ်ခါ ပစ္စည်းလာဝယ်တာကို ငါ ထပ်တွေ့ရင် မင်းတို့ အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်။" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုလူများသည် ငှက်များနှင့် သားရဲများကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တကြား ချက်ချင်းပင် ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေး သွားကြရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော မဟာဆရာ သုံးဦး၏ အလောင်းများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသုံးဦး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် အလောင်းများကို ပြာကျအောင် မီးရှို့ပစ်လိုက်၏။

သူသည် မြေနက်မြေအပေါ် မကောင်းကြံစည်လိုသူများကို ဟန့်တားနိုင်ရန်အတွက် ပြတ်သား ရက်စက်ပြဖို့ လိုအပ်ပေသည်။

သူသည် စွမ်းအားကြီးမားသော်လည်း ဤနေရာတွင် အမြဲတမ်း ရှိမနေနိုင်သည့် အချိန်များ ရှိပေရာ ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင် တို့ကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားပေးရမည် ဖြစ်သည်။

"ဖုန်းအစ်ကိုက တကယ့်ကို ခန့်ညားလွန်းတယ်။"

ချန်ရှောင်ချောင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကြယ်ပွင့်ကလေးများ လင်းလက်နေမိသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း လူသတ်နေသည့် အချိန်တွင်ပင် သူမ၏ အမြင်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန်အမင်း ခန့်ညားနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေမိဆဲ ဖြစ်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချွေရုံမြန် ချန်လှပ်ထားခဲ့သော စစ်တူနှင့် မိုးကြိုးနည်းစနစ်ပစ္စည်းတို့ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ ယင်းသည် ရတနာလက်နက် တစ်စုံ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့ကို ကောက်ယူကာ ယင်းတို့အပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်အာဃာတနှောင်ဖွဲ့မှုကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် အလွန်အမင်း အားကောင်းလှပေရာ ဤရတနာလက်နက်တစ်စုံ၏ ယခင်ပိုင်ရှင်၏ ဝိညာဉ်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကဲ့သို့ သန်မာခြင်း မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

အသိအမှတ်ပြုစေရန် သွေးစက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ဤရတနာလက်နက်တစ်စုံ၏ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်လိုသဖြင့် မိုးကြိုးနည်းစနစ်ပစ္စည်းကို အဝေးမှ မြေပုံတစ်ခုထံသို့ ချိန်ရွယ်ကာ စစ်တူဖြင့် ထုနှိုက်လိုက်လေသည်။

"ဝုန်း။"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်သော လှိုင်းတွန့်တစ်ခုသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြေပုံအား ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ပင် ထိတ်လန့်သွားစေရချေသည်။

"ဒိန်း။"

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာရှိ မြေပုံကြီးသည် ပျက်စီးယိုယွင်းသွားခဲ့ရချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ ပြေးလွှားသွားကြည့်ကြသောအခါ ထိုနေရာ၌ ကြီးမားသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"စွမ်းအားက မဆိုးဘူးပဲ။ ငါ အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် ပဉ္စမအဆင့် သိုင်းဘိုးဘေးတစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုနဲ့ အလားသဏ္ဌာန် တူလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် အမြောက်အမြား ကုန်ဆုံးစေတယ်။"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဤရတနာလက်နက်တစ်စုံကို အကျဉ်းချုပ် သုံးသပ်လိုက်ပြီး ယင်း၏ စွမ်းအားကို များစွာ သဘောကျမိဆဲပင် ဖြစ်၏။

ပြောဆိုပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရတနာလက်နက်ပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး ချန်ရှောင်ချောင်ထံသို့ လွှဲပြောင်း ပေးအပ်လိုက်ချေသည်။

"ဒါကို မင်း ယူပြီး သုံးလိုက်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက သိပ်ကို ပြင်းထန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်အရ ဆိုရင်တော့ တစ်ချက်တည်းနဲ့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်တွေ အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားလိမ့်မယ်။" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၅၃၀)နေရစ်ခဲ့ပါတော့လား

“ဖုန်းအစ်ကို့ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ရှင့်”

ချန်ရှောင်ချောင်သည် မျက်နှာထက်တွင် ဝင်းပသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြူးရင်း ပြောလိုက်ချေသည်။

ယင်းကဲ့သို့ နုနယ်လှပသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအတွက် စစ်တူနှင့် မိုးကြိုးနည်းစနစ်ပစ္စည်းကို ကိုင်ဆောင်ထားရသည်မှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ မလိုက်ဖက်သလို ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုလက်နက်များ၏ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားက ချန်ရှောင်ချောင်၏ စိတ်နှလုံးကို များစွာ လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။

နောင်ကို သူမအား မည်သူပင် လာရောက် နှောင့်ယှက်စော်ကားဝံ့ပါစေ၊ ထိုစစ်တူဖြင့် အသေသတ် ထုနှက်ပစ်မည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။

“ကဲ... သွားကြစို့၊ ဒီနေ့အတွက်တော့ ဆိုင်ပိတ်ပြီ ဖြစ်တယ်။ အားလုံးပဲ ပြန်ပြီး အနားယူကြ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြုံး၍ ပြောလိုက်ရာ ချန်ရှောင်ချောင်က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံပြီးလျှင် “ညီမနဲ့ အစ်မကြီးနဲ့ သွားပြီး မြိန်ရှက်လှတဲ့ စားသောက်ဖွယ်ရာတွေကို ပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်နော်” ဟု ဆိုကာ ချန်ဒါချောင်အား ရှာဖွေရန်အတွက် ကဆုန်စိုင်းကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ထို့နောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လင်ဇီအာရှိရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီးနောက် အားနာလှသော မျက်နှာပေးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော် တခြားကိစ္စတွေနဲ့ အနည်းငယ် အာရုံများသွားလို့ပါ”

လင်ဇီအာက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီးသော် “ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်ကာလအတွင်းမှာ နင်က ဒီမျှလောက်အထိ အစွမ်းထက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး။ ငါရဲ့ အကဲဖြတ်မှုက တကယ်ပဲ မမှားယွင်းခဲ့ပါလား” ဟု ပြန်လည်ပြောကြားခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လင်ဇီအာနှင့် လွန်ခဲ့သော အတိတ်ကာလက ရင်းနှီးပတ်သက်ခဲ့ပုံများကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်စွာ ပြုံးမိသွားသည်။

“ဒါနဲ့... အမက ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းအတွက် ရောက်လာတာလား”

သို့သော် လင်ဇီအာက ခေါင်းခါယမ်းကာ ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး “မဟုတ်ပါဘူး၊ ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းကနေ ထွက်ခွာခဲ့တာ တစ်နှစ်တောင် ရှိခွဲပြီ ဖြစ်တယ်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အနှံ့အပြား လှည့်လည်သွားလာပြီးမှ ဒီကို ပြန်ရောက်လာတာပါ” ဟု ပြောကြားရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ပြုံးလျက် “ အမရဲ့ လွတ်လပ်မှုကို တကယ်ပဲ အားကျမိပါတယ် ” ဟု ဆိုလေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွ လျှောက်လှမ်းလာရင်း ရေကန်အနီးသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ အဆင့်ရှစ် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ကမ္ဘာဦးအစ စကြဝဠာ အပိုင်းအစအတွင်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းထားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင် ရေကန်နှင့် တံခါးတစ်ချပ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

“ဒါက ဘာလဲ”

ရေကန်ကို လင်ဇီအာ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာ ဝိုင်းစက်သွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုရေကန်အတွင်းရှိ ရေများသည်... သန့်စင်သော နတ်ရေစင်များ ဖြစ်နေသည်ကို အာရုံခံမိသောကြောင့် ဖြစ်ပေရာသည်။

“ဒါက သန့်စင်သော နတ်ရေစင်လေ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လင်ဇီအာသည် တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်ရပြီးလျှင် “နင့်ဆီမှာတော့ ဒီလောက်တန်ဖိုးကြီးတဲ့ သန့်စင်သော နတ်ရေစင်က အဖိုးမတန်တဲ့ အရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေပါလား” ဟု ညည်းတွားရှာသည်။

“ မဟုတ်ရပါဘူး ၊ ဒီမှာက ပမာဏ အမြောက်အမြား ရှိနေရုံသက်သက်ပါ”

လင်ဇီအာမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

ပြင်ပလောကတွင် သန့်စင်သော နတ်ရေစင်ကို ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားကြသော်လည်း ယခု ဤနေရာ၌မူ မြေစိုက်ပျိုးရန်၊ မိစ္ဆာသားရဲများကို တိုက်ကျွေးရန်နှင့် နေ့စဉ် လူနေမှုဘဝအတွက်သာ အသုံးပြုနေကြသည် မဟုတ်လော။

သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဤလူသားသည် နောက်ထပ် မည်မျှလောက်သော အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာများကို ပြသဦးမည်နည်းဟု တွေးတောနေမိတော့သည်။

“ငါ ဒီနေရာမှာပဲ နေထိုင်ချင်စိတ် ပေါက်လာပြီ။ နင်ဘက်က လူတွေကို လက်ခံပေးဦးမလား” လင်ဇီအာက ပြုံး၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့... လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုရတာပေါ့ ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မဆိုင်းမတွပင် ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်ပြီး “ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ကုန်သွယ်မှု လုပ်ငန်းတွေကို ကျွမ်းကျင်လိမ္မာတဲ့လူ တစ်ယောက် အတော်လေး လိုအပ်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ ဖြစ်သွားတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

ချန်ဒါချောင်၊ ချန်ရှောင်ချောင်နှင့် ချင်နန်တို့သည် အလွန်ပင် ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက်ကြသော်လည်း လင်ဇီအာမှာမူ ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းခွဲ၏ တာဝန်ခံအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ရာ ဤမြေနက်မြေကို မည်သို့ စီမံခန့်ခွဲလည်ပတ်ရမည်ကို ပိုမို၍ အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝမည်မှာ ဧကန်မလွဲ ဖြစ်ပေသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ သဘောတူညီမှု ရပြီနော်။ ငါ ဒီမှာပဲ နေပြီး နင့်ကို ကူညီပေးမယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် “ဒါဆိုရင်တော့ စိတ်ကူးမပြောင်းလဲကြေးနော်။ ဒီထဲကို ဝင်ခဲ့ပါ၊ အမအသုံးပြုချင်တဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို စိတ်ကြိုက် သုံးဆောင်နိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

လင်ဇီအာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ချေသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ထူထပ်သိပ်သည်းလှသော နေရာတွင် ကျင့်ကြံရခြင်းကပင် ပြင်ပလောကထက် များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်လှရာ၊ ဤနေရာရှိ ဝိညာဉ်ဆေးပင်အားလုံးကိုလည်း လွတ်လပ်စွာ အသုံးပြုနိုင်ခွင့် ရှိနေသဖြင့် ယင်းက သိုင်းပညာရှင်များအတွက် ကောင်းကင်ဘုံသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။

“ဒါနဲ့... ဟိုမှာ တစ်ယောက်တည်း ထီးထီးကြီး ရှိနေတဲ့ တံခါးက ဘာအတွက်လဲဟင်” ဟု လင်ဇီအာက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “အမက ဒီမှာ နေထိုင်ဖို့ သဘောတူညီပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီပဲ။ ဒါကြောင့် အသိပေးလို့ရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ ရှိပါတယ်” ဟု ဆိုကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

ထိုအခါ ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့က လင်ဇီအာအား ပြုံးပြကာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထိုတံခါးအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

လင်ဇီအာ၏ မျက်လုံးများသည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပြူးကျယ်သွားရကာ ထိုလူများအားလုံးသည် တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည် မဟုတ်လော။

သူမသည် တံခါးအတွင်းသို့ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုလိုက်ရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ” လင်ဇီအာမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသဖြင့် စကားပင် ကောင်းမွန်စွာ မဆိုနိုင်တော့ပေ။

“အထဲကို ဝင်လာရင် သိရမှာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောဆိုကာ တံခါးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားခဲ့သည်။

လင်ဇီအာသည် သက်ပြင်းကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် လှမ်းဝင်ခဲ့လေသည်။ တံခါး၏ အတွင်းနှင့် အပြင်ဘက်သည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသော လောကကမ္ဘာနှစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမအနေဖြင့် တခြားသော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ ဆိုက်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြောပြလိုက်သောအခါ လင်ဇီအာမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရရှာသည်။

“ကမ္ဘာဦးအစ စကြဝဠာ အပိုင်းအစ ဟုတ်လား... ဒါတွေအားလုံးက တကယ်ပဲလား” ဟု ဆိုကာ မိမိ၏ လက်မောင်းကို ဆိတ်ဆွဲကြည့်လိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ယခုမှပင် အမှန်တကယ် ယုံကြည်သွားတော့သည်။

ချန်ဒါချောင်၊ ချန်ရှောင်ချောင်နှင့် တခြားသူများ ပြောင်းရွှေ့အခြေချလာကြပြီးနောက် အနန္တပုံရိပ်သည် မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်း၌ နေရာလွတ်တစ်ခုကို သီးသန့်ဖန်တီးပေးကာ နေထိုင်စရာ အဆောက်အအုံများကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့သည်။

အနန္တပုံရိပ်သည် မသေမျိုးနန်းတော်ကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အပြင်းအထန် ကြိုးပမ်းနေသော်လည်း ဤကိစ္စရပ်မှာ အလောတကြီး ဆောင်ရွက်၍ ရနိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

“ဒါက မသေမျိုးနန်းတော်ပေါ့လေ၊ အထဲမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးတောင် ရှိနေသေးတယ်ဆိုတော့ အရာအားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ ဖြစ်နေရော့သလား” ဟု လင်ဇီအာက ဆိုသည်။

“အမဇီအာ... နောက်ဆိုရင်တော့ ဒါတွေကို ကျင့်သားရသွားမှာပါရှင့်” ချန်ရှောင်ချောင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်ချေသည်။

လင်ဇီအာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် အဆင့်ရှစ် ဝိညာဉ်ဆေးပင် အများအပြားကိုပင် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ယင်းတို့ထံမှ ဖြာထွက်နေသော သိပ်သည်းလှသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကြောင့် စိတ်အာရုံများပင် ဝေဝါးသွားရသည်။

ဤမျှလောက်တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်း၌ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို သိရှိခွင့်ရခဲ့ပေသည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်က သူ့အကြောင်းကို ကောင်းမွန်စွာ သိရှိနားလည်ထားသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း

ယခုအခါတွင်မူ ယင်းက ရေခဲတောင်၏ ထိပ်ဖျားအဆင့်မျှသာ ရှိသေးသည် မဟုတ်လော။

ချန်ဒါချောင်၊ ချန်ရှောင်ချောင်နှင့် ချင်နန်တို့သည် ညစာပြင်ဆင်ရန်အတွက် အလုပ်များနေကြပြီး ကောင်းကင်ယံကြီးသည်လည်း တရွေ့ရွေ့ဖြင့် မှောင်မိုက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာဦးအစ စကြဝဠာ အပိုင်းအစအတွင်းရှိ အချိန်စီးဆင်းမှုမှာ ပြင်ပလောကနှင့် မတူဘဲ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေရာ၊ သို့မဟုတ်ပါက မျောက်ဝံကြီးသည်လည်း ယခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ကမ္ဘာဦးအစ စကြဝဠာ အပိုင်းအစ၏ အချိန်စီးဆင်းမှုမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် နှေးကွေးလာနေပြီး ပြင်ပလောက၏ အချိန်စီးဆင်းမှုနှင့် နီးကပ်လာနေသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ချိုင့်ဝှမ်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုနေရာ၏ အချိန်စီးဆင်းမှုကို ပြင်ပလောကနှင့် တူညီနေစေရန် အထူးစီမံ ဖန်တီးပေးထားခဲ့သည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် မြိန်ရှက်ဖွယ်ရာ ညစာအုပ်စုကြီး ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီး ထိုအထဲတွင် ပါဝင်သော ငါးနှင့် ကြက်သားများမှာ မြေနက်မြေ၌ သန့်စင်သော နတ်ရေစင်များဖြင့် မွေးမြူထားခြင်း ဖြစ်ရာ အသားများအတွင်း၌ပင် ကြွယ်ဝလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ သိပ်သည်းနေတော့သည်။

ယင်းကဲ့သို့သော အစားအစာများကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ စားသုံးနေရပါက ကျင့်ကြံခြင်း မပြုလုပ်လျှင်ပင် မိမိ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ တရွေ့ရွေ့ဖြင့် တိုးတက်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အလွန်အမင်း ဖြုန်းတီးးနိုင်မှုအပေါ် လင်ဇီအာ၏ အမြင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ပြောင်းလဲသွားရပြန်သည်။

အနန္တပုံရိပ်သည် လင်ဇီအာအတွက် နေအိမ်တစ်လုံးကို သီးသန့်ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့သည်။ အနန္တပုံရိပ်ကို ဤနေရာ၌ ထားရှိခြင်းက ၎င်းအတွက် ကောင်းကင်ဘုံသဖွယ် ဖြစ်နေပြီး မိမိ၏ ပါရမီနှင့် အရည်အချင်းများကို အပြည့်အဝ ဖော်ထုတ်ပြသနိုင်ခွင့် ရရှိနေတော့သည်။

လင်ဇီအာသည်လည်း ဤနေရာ၌ အခြေချနေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ ကုန်သွယ်မှုဆိုင်ရာ အရည်အချင်းများကို အသုံးပြု၍ မြေနက်မြေကို ကြီးမားလှသော ကုန်သွယ်ရေး အင်ပါယာကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရန် စိတ်သန္တာန်၌ သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်တော့သည်။

ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော ကုန်သွယ်ရေး အင်ပါယာကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မည်ဟူသော အတွေးက လင်ဇီအာ၏ စိတ်နှလုံးကို အလွန်ပင် လှုပ်ခတ်တက်ကြွစေခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အားလုံးနှင့်အတူ ညဉ့်နက်သည်အထိ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး လင်ဇီအာကလည်း သူမ၏ အကြံဉာဏ်များကို မျှဝေခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် အကူအညီပေးမည့် လူအချို့ကို ဖိတ်ခေါ်ကာ ၎င်းတို့အား အစီအရင်၏ ပြင်ပတွင် နေထိုင်စေခြင်းနှင့် မြေနက်မြေမှ ထွက်ရှိသော ပစ္စည်းများကို မည်သို့ ရောင်းချမည်ဟူသော အစီအစဉ်များက လင်ဇီအာ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ပုံပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုည၌ အားလုံးပင် အလွန်တက်ကြွနေကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ၎င်းတို့အားလုံးကို အနားယူရန်အတွက် စေလွှတ်လိုက်ချေသည်။

တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြရသဖြင့် အားလုံးတွင် အနားယူရန် အခွင့်အရေး ရှိသင့်သည် မဟုတ်လော။

နံနက်စောစောအချိန်တွင် လင်ဇီအာသည် ချန်ဒါချောင်၊ ချန်ရှောင်ချောင်တို့နှင့်အတူ မြေနက်မြေသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ပြသရန်အတွက် စိတ်အားထက်သန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ရေမိုးချိုး သန့်စင်ပြီးနောက် မသေမျိုးနန်းတော်မှ ထွက်ခွာ၍ မြေနက်မြေသို့ လာရောက်ခဲ့သည်။

အားလုံးနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် ထိုနယ်မြေမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

လွန်ခဲ့သောနေ့က ဤနေရာ၌ မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်အချို့ ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ လူအများအပြားက တန်းစီ စောင့်ဆိုင်းနေကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ယင်းက တခြားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မြေနက်မြေမှ ထွက်ရှိသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ၏ အာနိသင်က အလွန် ထက်မြက်လှသဖြင့် တခြားသော မည်သည့်နေရာနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေရာသတည်း။