အခန်း (၅၃၅-၅၃၆)

အခန်း (၅၃၅)စိတ်ထဲဝယ် မကောင်းသော အငြိုးအတေးများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ “ဘယ်သူက ဒီလိုအမှုကို ပြုရဲတာလဲ” ဟု မေးလိုက်ချေသည်။

“တခြားဘယ်သူ ရှိဦးမလဲ၊ မိစ္ဆာသားရဲတွေပေါ့” ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျွမ်ယွမ်က သက်ပြင်းချရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောရှာသည်။

“သူတို့ကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို ငြိမ့်မိလေသည်။ ထိုအချက်ကို သူ သံသယဝင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းက တံဆိပ်တော်ကို ဖောက်ထွက်လာသည့် မိစ္ဆာသားရဲဟူသည် အနည်းငယ်မျှသာ မကနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော အခြင်းအရာများက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မိစ္ဆာသားရဲ အများအပြား တံဆိပ်တော်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ဖြစ်ကြောင်း၊ ၎င်းတို့သည် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကိုပင် တည်ထောင်ကာ လူသားတို့အကြား ပုန်းအောင်းနေကြကြောင်း ခန့်မှန်းမိစေသည်။

၎င်းတို့၏ တာဝန်မှာ အခြားသော ပိတ်လှောင်ထားသည့် နယ်မြေများကို ရှာဖွေရန်၊ တံဆိပ်တော်များကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ အပေါင်းအဖော်များကို ကယ်ထုတ်ရန်သာ ဖြစ်ပေရာသည်။

“ထိုရှေးဟောင်း တံဆိပ်တော်တွေဟာ အလွန်ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ အရပ်ဒေသတွေမှာပဲ တည်ရှိတာ။ ငါ့အထင်တော့ ပင်လယ်ကျွန်းငယ်တွေပေါ်မှာလည်း ရှိနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်း ဒီတစ်ကြိမ် ရှင်သန်ခြင်း စမ်းသပ်မှု ပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်တဲ့အခါ ကျားသန်းကျွန်းပေါ်မှာ မိစ္ဆာသားရဲ တံဆိပ်တော်တွေ ရှိ၊ မရှိ သေချာ စစ်ဆေးကြည့်ပါဦး” ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြော၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ကာ “စိတ်ချပါ ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျွန်တော် သေသေချာချာ ရှာဖွေပါ့မယ်” ဟု ကတိပြုလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်ကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားဟန်ဖြင့် “ငါ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် ဖြစ်တော့မလို ခံစားနေရတယ်။ ငါ့ဘာသာ အလွန်အကျွံ တွေးတောမိတာပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

အမှန်စင်စစ် ကျောင်းအုပ်ကြီး အလွန်အကျွံ တွေးတောမိသည်မှာလည်း မဆန်းပေ။ အကြောင်းမူကား မကြာသေးမီက မိစ္ဆာသားရဲတို့သည် အလွန်အမင်း လှုပ်ရှားရုန်းကန်လာကြသဖြင့် လူတို့ကို မကောင်းသော အငြိုးအတေးများနှင့် နိမိတ်ဆိုးများကိုသာ တွေးတောမိစေသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအားဖြင့် မိစ္ဆာသားရဲတို့၏ အကြောင်းခြင်းရာများသည် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သော်လည်း ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ လူအများစုမှာမူ မိစ္ဆာသားရဲများ အမှန်တကယ် တည်ရှိနေသည်ကို ယုံကြည်ခြင်း မရှိကြသေးပေ။

မိစ္ဆာသားရဲတို့က ၎င်းတို့၏ ဓားလှံလက်နက်များကို သွေးနေကြချိန်တွင် လူသားတို့မှာမူ အလွန်အမင်း ပေါ့ဆစွာဖြင့် ကာကွယ်ရေးကို လျစ်လျူရှုထားကြရာ ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်။

“ဪ... ဒါနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျွန်တော်လည်း မေးစရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

“မေးပါ”

“လောကဓာတ်၏ မူလအနှစ်သာရ ဆိုတာ အမှန်တကယ်တော့ ဘယ်လိုပုံသဏ္ဌာန် ရှိတာလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းကိုပင် ထိုးဖောက်မြင်နေရသကဲ့သို့ ရှိပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အဖြေရှိပြီးသား မဟုတ်လား။ လောကဓာတ်ရဲ့ မူလအနှစ်သာရဆိုတာ ကြာပန်းတစ်ပွင့်ပဲ” ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

“ရှေးဟောင်းကာလတုန်းက ဒီလို လောကဓာတ်ရဲ့ မူလအနှစ်သာရ ကြာပန်းတွေဟာ သုံးလို့မကုန်နိုင်အောင် ရှိခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်းမှာ နတ်ဘုရားနဲ့ မိစ္ဆာတို့ရဲ့ စစ်ပွဲအပြီး လောကဓာတ်ရဲ့ မူလအနှစ်သာရ ကြာပန်းတွေဟာ တစ်ပွင့်ပြီးတစ်ပွင့် ပျက်စီးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး အခု ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တဲ့ အရာတွေဟာလည်း မပြည့်စုံတဲ့ အပိုင်းအစတွေသာ ဖြစ်တော့တယ်”

“ဒီလိုကိုး” ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းငြိမ့်မိသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်း သူ ရရှိခဲ့သောအရာသည် ပြည့်စုံသော လောကဓာတ်၏ မူလအနှစ်သာရ ဖြစ်တန်ရာသည်။

သို့သော်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ထိုးဖောက်သိမြင်သွားခြင်းကိုမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း အလွန်အမင်း အံ့ဩမိရသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် စွမ်းအားသည် သူ ထင်မှတ်ထားသည်ထက်ပင် သာလွန်မြင့်မားနေပုံ ရချေသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စာသင်ခန်းသို့ ပြန်လာကာ စာသင်ကြားခြင်းကို ခံယူလေသည်။ ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စွမ်းအား တိုးတက်မှုအတွက် အကန့်အသတ်ရှိသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အာရုံစိုက်၍ နာယူမှတ်သားခဲ့သည်။

စာသင်ချိန် ပြီးဆုံးသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်ဘက်ရှိ ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်သို့ သွားရောက်ကာ ရှောင်ပိုင်ကို သွားကြည့်လေသည်။

ရှောင်ပိုင်သည် ဤနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်၍ အလွန် သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရကာ ယခင်ကထက်လည်း ပိုမို ပြုံးရွှင်လာခဲ့သည်။

“ရှောင်ပိုင်... ငါ မင်းကို လာကြည့်တာ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချိုင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသံကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အပြေးရောက်လာကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချိုင်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း သန့်စင်သော နတ်ရေစင် ပုလင်းကြီးတစ်ပုဒ်ကို ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချိုင်အား သန့်စင်သော နတ်ရေစင်များ သုံးမကုန်အောင် ရှိသည့် ကမ္ဘာဦး အပိုင်းအစ အတွင်းသို့ပင် ပြန်လည် ပို့ဆောင်ထားချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်မိသည်။

ရှောင်ပိုင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး “ယွမ်ဖုန်း... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။ နင် တော်တော်လေး ပိုပြီး သန်မာလာပြန်ပြီပဲ” ဟု ဆိုသည်။

“မင်းကို မှီဖို့တော့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖေးရွှယ်သည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အနားသို့ ကပ်တွဲလာသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဖေးရွှယ်အားလည်း သန့်စင်သော နတ်ရေစင် အချို့ကို ရက်ရက်ရောရော တိုက်ကျွေးလိုက်လေသည်။

“မင်း သူတို့ကို ဘာတွေ တိုက်နေတာလဲ” ဟု ရှောင်ပိုင်က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။

“သန့်စင်သော နတ်ရေစင်လေ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှောင်ပိုင်ထံသို့ သန့်စင်သော နတ်ရေစင် တစ်ပုလင်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ဒါက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းပဲ။ သူတို့ သောက်ဖို့အတွက် အလွန် အကျိုးရှိစေတယ်”

ရှောင်ပိုင်သည် ထိုသန့်စင်သော နတ်ရေစင်ကို စိတ်ဝင်တစား စစ်ဆေးကြည့်ပြီး အနည်းငယ် မြည်းစမ်းကြည့်ရာ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

“ဒီနတ်ရေစင်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက တကယ်ကို ပြည့်စုံကြွယ်ဝတာပဲ။ မိစ္ဆာသားရဲတွေ ဒါကို ရေရှည် သောက်သုံးမယ်ဆိုရင် ၎င်းတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းတွေ တိုးတက်လာမှာတင်မကဘဲ ပိုပြီးတော့လည်း သန်မာလာလိမ့်မယ်”

“မှန်တာပေါ့... ဒါကြောင့်လည်း ဝမ်ချိုင်က ငါ့ဆီကနေ ဒါကို အမြဲတမ်း တောင်းနေတာ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“ငါ့ကို အချို့ ပေးနိုင်မလား” ဟု ရှောင်ပိုင်က မေးလေသည်။

“လုံးဝ ပြဿနာမရှိဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရက်ရက်ရောရောပင် ပြောလိုက်သည်။

အကြောင်းမူကား ယခုအခါ သူ့ထံတွင် ဤပစ္စည်းများ အမြောက်အမြား ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“သန့်စင်သော နတ်ရေစင်က ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင်တွေကိုလည်း ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ ကောင်းမွန်အောင် ကြီးထွားစေနိုင်တယ်။ အခုအချိန်မှာ ပြင်ပလောကမှာ ငါ့ကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူ့ဆီမှာမှ ဒါမျိုး မရှိဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ မင်းကို ပေးဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ မရှိသေးဘူး” ဟု ရှောင်ပိုင်က ဆိုရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ “ငါတို့ကြားက သေတပန် သက်ဆုံးတိုင် ပေါင်းခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်တွေ ရှိနေတာပဲ။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေအကြောင်း ပြောနေရင် အလွန် ရိုင်းပျရာကျလိမ့်မယ်။ ငါ သွားတော့မယ်” ဟု ဆို၏။

ရှောင်ပိုင်အား သန့်စင်သော နတ်ရေစင် အမြောက်အမြား ပေးအပ်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချိုင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ဆိတ်ငြိမ်သော အရပ်တစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ဝမ်ချိုင်အား ကမ္ဘာဦး အပိုင်းအစ အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။

အကူအညီ မပေးနိုင်သည့်တိုင်အောင် ဝမ်ချိုင်သည် မြေနက်မြေရှိ ချန်ရှောင်ချောင်နှင့် အခြားသူများကို စောင့်ရှောက်ကာကွယ်ပေးနိုင်ပြီး နေ့စဉ် သန့်စင်သော နတ်ရေစင်ကို သောက်သုံးနိုင်သဖြင့် ဝမ်ချိုင်၏ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ် တိုးတက်မှုအတွက် အကျိုးရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ဝမ်ချိုင်၏ စွမ်းအားသည် နတ်သားရဲ အဆင့်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ ကိုးဆင့်မြောက် နတ်သားရဲ နယ်ပယ် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ထိုအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါက ဝမ်ချိုင်သည် သန့်ရှင်းသော သားရဲ နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ချေသည်။

ဝမ်ချိုင် စကားပြောနိုင်မည့် အချိန်ကို တွေးတောမိရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားမိရသည်။

အကြောင်းမူကား ဝမ်ချိုင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနောက်သို့ ပထမဦးဆုံး လိုက်ပါခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အကြား နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ် တည်ဆောက်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ချိုင်၏ အရေးကို စီမံပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စာသင်ခန်းသို့ ဆက်လက် ပြန်သွားခဲ့သည်။

နှစ်ရက်လွန်ပြီးနောက် ရှင်သန်ခြင်း စမ်းသပ်မှု ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်မည့်သူများသည် အဝင်ဝ၌ စုဝေးခဲ့ကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရင်းနှီးသော မျက်နှာအချို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

မာထျန်းသည်လည်း ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်း၌ အတန်ငယ် နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် မာထျန်းသည် ဤမျှ ဝဖြိုးမနေပါက ၎င်းအား ချစ်စာရေးမည့်သူပင် ရှိလောက်ပေသည်။

ဝမ်ဝူးသည်လည်း ဤတစ်ကြိမ် ရှင်သန်ခြင်း စမ်းသပ်မှု ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ၎င်းတို့၏ အဆောင်နေ သူငယ်ချင်းများ အားလုံး စုံညီသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အပြင် ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်မ ကျိရှန့်လည်း ပါဝင်လေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်း သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ထူးခြားခြင်း မရှိခဲ့သဖြင့် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် သူမ၏ ယခင်က ပေါ့ပျက်ပျက် နေတတ်သော စရိုက်ကို ပြောင်းလဲကာ အတန်ငယ် ဆိတ်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြဲတစေ ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် သိုင်းရူးလေး လျိုချင်းသည်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပိုမို သန်မာလာစေရန် ရည်ရွယ်လျက် ပါဝင်လာခဲ့သည်။

ကျန်ရှိသော သူများကိုမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း အလွန်အမင်း ရင်းနှီးခြင်း မရှိပေ။

အကျဉ်းချုပ်ရသော် ဤစမ်းသပ်မှုအတွင်း ပါဝင်သူတို့၏ စွမ်းအားများသည် ကွဲပြားခြားနားကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ဤအုပ်စု၏ အမြင့်ဆုံး စွမ်းအားပိုင်ရှင် ဖြစ်ပေသည်။

“ကောင်းပြီ... ဒီတစ်ကြိမ် သားရဲခြေဆန့်ကျွန်း ခရီးစဉ်ဟာ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ မင်းတို့အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီလို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်မှာ ဖြစ်ပြီး လမ်းပြအဖော် ဆရာတွေ လိုက်ပါမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့ဘာသာ ဖြေရှင်းကြရမယ်” ဟု ဆရာ ရှုဝမ်ချန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

ယီနန်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မခွဲနိုင် မခွာရက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“နင်ပြန်လာတိုင်း ရက်အနည်းငယ်ပဲ နေပြီး ပြန်သွားတာချည်းပဲ။ အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေသလို ငါ ခံစားရတယ်” ဟု ယီနန်က စိတ်ကောက်ဟန်ဖြင့် ပြောရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီတွင် စာသင်ကြားနေသော်လည်း သူမအနေဖြင့် သူ့ကို မကြာခဏ တွေ့ရခြင်း မရှိပေ။

“ဟဲဟဲ... ငါက ချောလွန်းနေတော့လည်း ဘာမှတတ်နိုင်ဘူးလေ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“ကဲ... အားလုံးပဲ ခရီးစတင်ကြစို့။ မင်းတို့အားလုံး အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ကြပါစေလို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု ရှုဝမ်ချန်းက လေးနက်စွာ မှာကြားလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း(၅၃၆)

အားလုံးက ခေါင်းငြိတ်ထောက်ခံကြပြီးနောက် အစောင့်အရှောက်နဂါး၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တက်လိုက်ကြချေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အစောင့်အရှောက်နဂါးသည် သူတို့အား သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်တော့သည်။

ထိုနေရာတွင် လူစုစုပေါင်း ခုနစ်ယောက် ရှိလေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း မသိသေးသော လူနှစ်ယောက်မှအပ ကျန်ရှိနေသူများမှာ မာထျန်း၊ ဝမ်ဝူး၊ ကျိရှန့်နှင့် လျိုချင်းတို့ ဖြစ်ကြပြီး ထိုသူစိမ်းနှစ်ဦးစလုံးမှာမူ နဝမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြသည်။

မာထျန်းသည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က မသေမျိုးနန်းတော်မှ ပြန်လာပြီးနောက် စိတ်ကူးစိတ်သန်းသစ်များ ရရှိခဲ့ကာ သုံးလကျော်တိုင်တိုင် ကြိုးပမ်းအားထုတ် ကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်မှသည် ပထမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ အမှန်တကယ်ပင် အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ချေသည်။

ယင်းက လူအများအပြား မမျှော်လင့်ထားမိသည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။

ကျိရှန့်နှင့် အခြားသူများမှာ နဝမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်၌သာ ရှိနေသေးသော်လည်း မာထျန်း၏ ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မှုက လူအများ၏ သူအပေါ် ထားရှိသော အမြင်ကို သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

အစောင့်အရှောက်နဂါး၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြစဉ် အားလုံး၏ အမူအရာမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်ပူပန်နေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေကြရာ ယင်းမှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် မသေမျိုးနန်းတော်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည့် ခရီးစဉ်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် ဖြစ်တန်ရာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်တွေးတောမိကာ စိတ်နှလုံး လေးလံသွားရသော်လည်း သူသည် ယခုအသက်ရှင်သန်ခြင်းဆိုင်ရာ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော စိတ်အခြေအနေမျိုး ရှိနေ၍ လုံးဝမဖြစ်ချေ။

ဤခရီးစဉ်အတွက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုအချို့ ပြုလုပ်ထားခဲ့သဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်အောင် ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိမည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

မသေမျိုးနန်းတော်၌ ရှိစဉ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ခွေးဘုရင်၏ အရိုးစုနှင့် နတ်သက်ကြွေဆေးရည်တို့ကို ရရှိခဲ့သည့်အပြင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်မှ မြေဝါတုံးတစ်တုံးကိုလည်း ရရှိခဲ့သေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နတ်သက်ကြွေဆေးရည်ကို လူအများအပြားအား ခွဲဝေပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယင်းဆေးရည်သည် အသက်ရှည်စေရန် မတတ်နိုင်သော်လည်း လူတစ်ဦး၏ ပျိုမြစ်နုပျိုသော ရုပ်ရည်ကို တတ်နိုင်သမျှ ကာလရှည်ကြာ ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် အလွန်တရာ ရေပန်းစားလှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မုန့်ချီလော့နှင့် ယီနန်တို့အပြင် နတ်သက်ကြွေဆေးရည်ကို လင်ဇီအာထံသို့ပင် ပေးအပ်ခဲ့ပြီး သူမအား ယင်း၏တန်ဖိုးကို အမြင့်မားဆုံးဖြစ်အောင် အသုံးချခိုင်းခဲ့သည်။

ကျန်ရှိနေသော ပစ္စည်းနှစ်ခုမှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် ဤခရီးစဉ်အတွင်း အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် အားကိုးအားထားပြုရမည့် လျှို့ဝှက်လက်နက်များ ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

“အားလုံးပဲ... ဒီလောက်ကြီး စိတ်မညှိုးငယ်ကြပါနဲ့။ ဒါက အသက်ရှင်သန်ခြင်းဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်ရေးတစ်ခုဆိုပေမဲ့ ငါတို့တွေ ဟိုအင်အားကြီးတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေကို သွားပြီး မဆွသရွေ့ ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

သူစိမ်းနှစ်ယောက်မှအပ ကျန်ရှိနေသူအားလုံးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အတော်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူ၏စကားကို အားလုံးက ခေါင်းငြိတ်ထောက်ခံကြသည်။

“သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုခု သိထားတဲ့လူရှိရင် ဝေမျှပေးကြပါဦး။ ဒါမှ ငါတို့တွေ ဟိုရောက်တဲ့အခါ ပိုပြီး အဆင်သင့်ဖြစ်မှာပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အခြေအနေကို ပိုမိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားလာစေရန် မြော်တွေး၍ စကားစလိုက်သည်။

ကျိရှန့်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ကြသည်။ အကယ်၍ ယခုကတည်းက စိတ်ဓာတ်ကျနေမည်ဆိုပါက သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းပေါ်တွင် စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုပင် မစတင်ရသေးမီ တစ်ဝက်မျှ ရှုံးနိမ့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိကြပေသည်။

“ငါကြားတာတော့ သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းကို ကျွန်တော်တို့ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ တစ်ခုတည်းက စမ်းသပ်စစ်ဆေးဖို့ သုံးတာ မဟုတ်ဘူး အခြားကျောင်းတွေလည်း အဲဒီကို သွားကြတယ်တဲ့” ဟု မာထျန်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမူအရာဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုသည်။

“အခြားကျောင်းကလူတွေနဲ့ နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ” ဟု ကျိရှန့်က မာထျန်းအား မျက်စောင်းထိုးရင်း မေးလိုက်သည်။

မာထျန်းက ကျိရှန့်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ “စီနီယာအစ်မက ဒါကို သိဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းကို နှစ်တိုင်း ကျောင်းတွေအများကြီးက စမ်းသပ်စစ်ဆေးဖို့ ဝင်ကြတာဆိုတော့ တကယ်တော့ အဲဒီနေရာမှာ လောင်းကစားဒိုင်တစ်ခုတောင် ဖွင့်ထားတာ” ဟု ဆိုသည်။

“အဲဒီလိုနေရာမျိုးမှာ လောင်းကစားဒိုင် ရှိတယ် ဟုတ်လား” ဟု ဆိုကာ အားလုံး၏ စိတ်ဝင်စားမှုက မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

မာထျန်းက ခေါင်းငြိတ်ပြရင်း လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို သွားခဲ့ဖူးတဲ့ စီနီယာအစ်ကိုအချို့ဆီကနေ ငါ ကြားခဲ့တာ။ အဲဒီလောင်းကစားဒိုင်မှာ ဘယ်သူမဆို လောင်းကြေးထပ်လို့ရတယ်၊ အဆမတန် အလျော်အစားကြီးပြီးတော့ ဘယ်ကျောင်းက တပည့်က သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းပေါ်မှာ အစွမ်းဆောင်နိုင်ဆုံးလဲဆိုတာကို လောင်းကြတာ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင် ဘယ်ကျောင်းက တပည့်က အထူးချွန်ဆုံးလဲဆိုတာကို သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ” ဟု မေးသည်။

“သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ အရေအတွက်၊ အဆင့်အတန်းနဲ့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ သေကျေဒဏ်ရာရမှုနှုန်းအပေါ် မူတည်ပြီး တွက်ချက်တာလေ။ အတိုချုပ်ပြောရရင်တော့ တစ်ကျွန်းလုံးကို စောင့်ကြည့်နိုင်တဲ့ သူတို့ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်” ဟု မာထျန်းက ရှင်းပြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “အင်း... ဒါက အတော်လေး ကောင်းတာပဲ။ မင်းတို့ထဲမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လိုအပ်တဲ့လူ ရှိလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

အားလုံးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သဘောကျရယ်မောချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေကြချေသည်။

“ငါတို့လည်း လောင်းကြေးထပ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ အနိုင်ရဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ပြန်လောင်းကြတာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

အားလုံးက ထိုအကြံဉာဏ်ကို သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းငြိတ်ကြသည်။ မိမိထံတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အလွန်အမင်း များပြားနေခြင်းကို မည်သူမျှ ငြိုငြင်မည် မဟုတ်ပေ။

“သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းပေါ်မှာ သန့်ရှင်းသော သားရဲတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားမိတယ်၊ အဲဒါ အမှန်ပဲလား” ဟု ထိုစဉ် လျိုချင်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

မာထျန်းသည် ကျောင်းမလာမီကတည်းက အကယ်ဒမီထံမှ သတင်းအချက်အလက်အားလုံးကို စုဆောင်းထားခဲ့သဖြင့် သတင်းပြန်ကြားရေးသမားငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

“အဲဒါက ကောလာဟလသက်သက်ပါ။ အဲဒီကို ရောက်ဖူးတဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတွေရဲ့ အပြောအရဆိုရင် အထဲမှာ နတ်သားရဲတွေရဲ့ အရေအတွက်က အလွန်တရာ ရှားပါးပါတယ်။ ငါတို့တွေ အတွင်းပိုင်းအထိ အလွန်အကျွံ မဝင်ရောက်သရွေ့တော့ ယေဘုယျအားဖြင့် ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပါဘူး” ဟု မာထျန်းက ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိတ်လိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့လည်း သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါတို့ရဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်က အသက်ရှင်သန်ဖို့ဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီနောက်မှ အသုံးပြုဖို့အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့ကို အနိုင်လောင်းယူကြတာပေါ့” ဟု ပြောသည်။

“ဒါနဲ့... ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း မသိသေးသော လူနှစ်ယောက်ထဲမှ မိန်းကလေးက မေးလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ အမည်မှာ ပါရှင်းချောင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထက် အသက်အနည်းငယ်မျှသာ ကြီးပြီး ဖြူဝင်းသော အသားအရေနှင့် အလွန်ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်ရည်ရှိပေသည်။

သူမနှင့်အတူ ပါလာသည့် အမျိုးသား၏ အမည်မှာမူ ယိုတယ်ရွှေ ဖြစ်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ပုံရပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စီနီယာအစ်ကိုလည်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးပြလိုက်သည်။ ယင်းက မသိသေးသော ထိုလူနှစ်ဦးနှင့် ရင်းနှီးမှု တည်ဆောက်ရန် သူ၏အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေသဖြင့် အဖွဲ့သားများကို စည်းလုံးညီညွတ်အောင် လုံးဝ ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

“စီနီယာအစ်မ... အားမနာတမ်း မေးပါ။ ဒီတစ်ကြိမ် သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းကို သွားမယ့်ခရီးမှာ ငါတို့တွေက တစ်လှေတည်းစီး တစ်ခရီးတည်းသွား ရဲဘော်ရဲဘက်တွေပဲဥစ္စာ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ပါရှင်းချောင်က အတင်းအဖျင်း သတင်းများကို စိတ်ဝင်စားသော အမူအရာဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ “မင်းနဲ့ ဆရာမ ယီနန်တို့က ရည်းစားတွေ ဖြစ်နေကြတာလား” ဟု မေးလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်လိုက်မိပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ရတော့သည်။ ဤမိန်းကလေးငယ်များသည် မည်သည့်အခါမျှ အရေးကြီးသည့်အကြောင်းအရာကို မေးလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

“ဆရာမ ယီနန်နဲ့ ကျွန်တော်က မိတ်ဆွေတွေပါ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ မြူနှင်းဂိုဏ်းက မုန့်ချီလော့ဆိုတဲ့ ရည်းစားတစ်ယောက် ရှိပြီးသားပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပါရှင်းချောင်၏ မေးခွန်းကို ရိုးသားစွာပင် ဖြေကြားပေးလိုက်သည်။

ပါရှင်းချောင်သည် သိသိသာသာပင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် “အာ... နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ။ ငါကတော့ မင်းနဲ့ ဆရာမ ယီနန်တို့က အတော်လေး လိုက်ဖက်ညီတယ်လို့ ထင်နေတာ” ဟု ဆိုသည်။

“တကယ်ကြီးလား” ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်မပါဘဲ ဟန်ဆောင်၍ နှစ်ချက်မျှ ရယ်မောလိုက်ရသည်။

စကားစမြည် ပြောဆိုခြင်း စတင်လိုက်သည်နှင့် အားလုံးက ပျော်ပွဲစားထွက်လာကြသကဲ့သို့ တမြုံ့မြုံ့ဖြင့် စကားဖောင်ဖွဲ့လာကြတော့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် စကားနည်းလှသော လျိုချင်းနှင့် ဝမ်ဝူးတို့ နှစ်ဦးသာလျှင် ထိုနေရာ၌ ထိုင်၍ သေချာစွာ နားထောင်နေကြချေသည်။

ယခုခရီးစဉ်သည် အသက်ရှင်သန်ခြင်းဆိုင်ရာ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှု ဖြစ်သဖြင့် စမ်းသပ်မှု၏ အာနိသင်ကို ရရှိစေရန် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့အား ဘေးအန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေများအတွင်းသို့ ဧကန်မုချ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

တပည့်များအနေဖြင့် အပြင်ဘက် ပတ်ဝန်းကျင် နယ်မြေများတွင်သာ တစ်လတိုင်တိုင် ပုန်းအောင်းမနေစေရန်အတွက် ကျောင်းအသီးသီးကလည်း တာဝန်တစ်ခုစီ သတ်မှတ်ပေးထားခဲ့သည်။

သတ်မှတ်ထားသော တာဝန်များမှာ ကွဲပြားခြားနားကြသော်လည်း သူတို့၏ တူညီသော ရည်မှန်းချက်မှာ ဤစမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို ခံယူနေကြသည့် တပည့်များအား ဘေးအန္တရာယ်များကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ခံစားစေရန် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့ရရှိထားသော တာဝန်မှာမူ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ၏ တံဆိပ်ပြားကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် အကယ်ဒမီ၏ တံဆိပ်ပြားရှိရာ အရပ်မျက်နှာ အထွေထွေကို အာရုံခံနိုင်သည့် ရတနာလက်နက်တစ်ခု ရှိနေသဖြင့် လမ်းလွဲခြင်းများကို ရှောင်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်၍ ခရီးနှင်ခဲ့ကြရာ သုံးရက်ကြာပြီးနောက် မသေမျိုးနန်းတော် မူလပေါ်ပေါက်ခဲ့သည့် နေရာကိုပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ကြချေပြီ။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မာထျန်းတို့သည် အားလုံး၏ စိတ်ခံစားချက်ကို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစေရန် တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးပမ်းပေးခဲ့ကြသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာ ရှိလာကြသည်။

ကျိရှန့်သည်လည်း မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်၏ အရိပ်မည်းအောက်မှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပုံ ရပေသည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်းရှိ သတ်ဖြတ်ခြင်းဆိုင်ရာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် အသိစိတ်များ လွတ်ကင်းကာ လူအများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့မိသည်။

ယင်းက ကျိရှန့်အတွက် စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့်လည်း ယခုခရီးစဉ်က ကျိရှန့်အား ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသော စိတ်ဒဏ်ရာကို ကျော်လွှားနိုင်ရန် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားမိသည်။

သူတို့သည် မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်၍ ခရီးနှင်ခဲ့ကြရာ လဝက်မျှ အချိန်ယူပြီးနောက်တွင်မူ နောက်ဆုံး၌ သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြတော့သည်။ လူတိုင်းမှာ အစောင့်အရှောက်နဂါး၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ကာလရှည်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် အလွန်တရာ ညောင်းညာနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်တော့သည်။