အခန်း (၅၃၇-၅၃၈)

အခန်း( ၅၃၇)တောင်မှောက်ဦးထုပ်အဖွဲ့အစည်း

သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းသည် ရှန်းဝူစကြဝဠာတိုက်ကြီးမှ ကွဲထွက်သွားသော ကုန်းမြေတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်သော ပင်လယ်ကျွန်းငယ်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ကောလာဟလများ ရှိချေသည်။

ယင်း၏ အကျယ်အဝန်းမှာ အနောက်ဘက် ရန်အင်ပါယာ၏ နယ်နိမိတ်နီးပါးမျှ ကျယ်ပြောလှပေရာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုပင်လယ်ကျွန်းငယ်တစ်ခုလုံးကို သစ်ပင်ကြီးငယ်တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ကမ္ဘာဦးအစကတည်းက ကွဲထွက်လာခဲ့သော ရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ချေသည်။

“ဒီနေရာမှာ မိစ္ဆာသားရဲတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များနေရလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူးလေ။ ဒီနေရာက သူတို့ရဲ့ မူလဘူမိအိမ်ဂေဟာ ဖြစ်ခဲ့ပုံရတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြချေသည်။

သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်မှာ မကြာသေးဘဲ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာခန့်သာ ရှိသေးသဖြင့် ကျွန်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးမှာ ရှေးဟောင်းပကတိအတိုင်း တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော သစ်ပင်ကြီးများ၊ စိမ်းလန်းစိုပြည်လှသော သစ်တောများနှင့် ပြင်ပလောကတွင် မတွေ့ရတော့သော မိစ္ဆာသားရဲများကို ဤနေရာ၌ အစုံအလင် တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။

ဘေးအန္တရာယ်နှင့် အခွင့်အလမ်းဟူသည် ဒွန်တွဲနေစမြဲဖြစ်ရာ သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များစွာလည်း ရှိနေသော်လည်း ယင်းတို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ရန်မှာမူ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ကံတရားအပေါ်တွင်သာ တည်မှီနေပေသည်။

အစောင့်အရှောက်နဂါးသည် အားလုံးကို သားရဲခြေဆန့်ကျွန်း၏ အစွန်အဖျားသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

“ကဲ သွားကြစို့။ အခုအချိန်ကစပြီး ငါတို့အချင်းချင်းပဲ အားကိုးရတော့မှာ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

အားလုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အသီးသီးကို အသင့်အနေအထားဖြင့် တင်းခံထားလိုက်ကြချေသည်။

တောအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ လှမ်းမြော်ကြည့်လိုက်လျှင် သစ်တော၏အရောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ရင့်မှောင်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အမှောင်ထုကြီးအသွင် ပြောင်းလဲသွားပေရာ ထိုရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီးသည် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်နက်ရှိုင်းလှသည်ဟု ထင်မှတ်ရပေသည်။

ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော ထူးဆန်းသော အသံဗလံများကလည်း ထိုနေရာ၌ အန္တရာယ်ကြီးမားသော မိစ္ဆာသားရဲများစွာ ရှိနေကြောင်းကို သက်သေထူနေသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

ဤနေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာခန့် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုကျယ်ပြောလှသော ရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီးအပေါ် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ချေ။

သူတို့ ဤနေရာသို့ လာရောက်ကာ မိစ္ဆာသားရဲအချို့ကို သတ်ဖြတ်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာလည်း ထိုရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီး၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချပေးရန်မျှသာ ဖြစ်ချေသည်။

“ဒါနဲ့ မာထျန်း၊ မင်းပြောတဲ့ လောင်းကစားဒိုင်က ဘယ်နားမှာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

မာထျန်းက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး “ကျောင်းသားစီနီယာတွေ ပြောပြချက်အရတော့ ဒီလောင်းကစားဒိုင်ဟာ သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းရဲ့ အရပ်လေးမျက်နှာလုံးမှာ အသင်းခွဲတွေ ဖွင့်လှစ်ထားတယ်လို့ သိရတယ်၊ ဒါကြောင့် ရှာရတာ မခက်လောက်ပါဘူး” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ “ဒီလိုလုပ်ကြတာပေါ့။ ငါတို့ အရင်ဆုံး ကျွန်းအစွန်အဖျားအတိုင်း လိုက်ရှာကြည့်ရအောင်။ ဒီအထိ ရောက်လာမှတော့ လက်ဗလာနဲ့တော့ မပြန်နိုင်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား” ဟု ဆိုလေသည်။

အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

လူခုနစ်ဦးတို့သည် ထိုပင်လယ်ကျွန်းငယ်၏ အစွန်အဖျားအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြရာ မကြာမီမှာပင် သစ်ရွက်သစ်ခက်တို့ဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော တဲစုတ်လေးတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရချေသည်။

ထိုတဲစုတ်လေးမှာ အလွန်ပင် ယိုယွင်းပျက်စီးနေပြီး တောအုပ်အတွင်းမှ ရရှိသော မြက်ပင်များဖြင့် အလွယ်တကူ ဆောက်လုပ်ထားပုံရပေရာ ထိုကျယ်ပြောလှသော ရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီးနှင့် လိုက်ဖက်ညီလှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။ တဲအတွင်း၌ စားပွဲတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင်တစ်လုံး ရှိနေပြီး စားပွဲပေါ်တွင် လူတစ်ဦးမှာ သွားရည်များ တောက်တောက်ကျလျက် အိပ်မောကျနေချေသည်။ စားပွဲဘေးတွင်မူ တောင်မှောက်ခမောက်တစ်ခုကို မှီ၍ ထားရှိလေသည်။

“ဟေ့ လူ၊ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှေ့သို့ လှမ်းလှည့်ကာ စားပွဲကို ခေါက်လိုက်ပြီး အိပ်ပျော်နေသော လူကို နှိုးလိုက်သည်။

ထိုလူမှာ ငယ်ရွယ်သောအသွင်ရှိပြီး အတော်ပင် ရုပ်ဖြောင့်သည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုလူက အမြန်ပင် ကိုယ်ကိုမတ်ကာ တည်ငြိမ်သော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ချေသည်။

“ဟမ်း၊ မင်းတို့အားလုံးက ရှင်သန်ခြင်း စမ်းသပ်ပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ ဂိုဏ်းကနေ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ ကျောင်းသားတွေလား” ထိုလူက မျက်နှာတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပြဘဲ စနစ်တကျ မေးမြန်းလိုက်သော်လည်း သူ၏လက်မောင်းကမူ စားပွဲပေါ်ရှိ သွားရည်များကို မသိမသာ သုတ်ဖယ်နေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဤလူသည် အတော်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု သူက တွေးတောမိပေသည်။

“မှန်ပါတယ်၊ ငါတို့က ရှန်းဝူအကယ်ဒမီကပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောကြားလိုက်သည်။

ထိုလူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ဦးခေါင်းကို စမ်းသပ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာမှ ရုတ်တရက် ကြောင်အသွားချေသည်။

ထို့နောက် ဘေးဘီသို့ ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အမူအရာဖြင့် စားပွဲဘေးတွင် မှီထားသောတောင်မှောက်ခမောက်ကို ကောက်ယူကာ ခေါင်းပေါ်သို့ အမြန် ဆောင်းလိုက်လေသည်။

“ဟမ်း၊ မင်းတို့အားလုံးက ရှင်သန်ခြင်း စမ်းသပ်ပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ ဂိုဏ်းကနေ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ ကျောင်းသားတွေလား”

တောင်မှောက်ခမောက်ကို ဆောင်းပြီးနောက် ထိုလူက ထပ်မံ၍ မေးမြန်းပြန်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်ဆို၊ အခုတင်ပဲ တစ်ခါ မေးပြီးပြီလေ” ဟု ကျိရှန့်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

ပါရှင်းချောင်ကလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ “ငါပြောမယ် ဂျူနီယာမောင်လေး၊ ဒီနေရာက ကြည့်ရတာ ဘယ်လိုမှ အားကိုးလို့ရမယ့်ပုံမပေါ်ဘူး၊ ငါတို့ လောင်းကြေးမထည့်ဘဲ နေတာက ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်” ဟု တိုးတိုးဆိုလေသည်။

ထိုအခါ ထိုလူက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး “မိန်းကလေး၊ မင်း အထင်မှားနေပြီ။ ငါတို့ တောင်မှောက်ခမောက် အဖွဲ့အစည်းဟာ ရှန်းဝူစကြဝဠာတိုက်ကြီးရဲ့ နေရာအနှံ့အပြားမှာ လောင်းကစားဒိုင်တွေ ဖွင့်လှစ်ထားတာ။ ငါတို့က ရိုးသားဖြောင့်မတ်စွာ လုပ်ကိုင်တာဖြစ်ပြီး လူတိုင်းအပေါ် မျှတမှုရှိစေရမယ်။ ငါတို့က ဒီအလုပ်မှာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပညာရှင်တွေပါ” ဟု ပြန်လည်ချေပလေသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ကြည့်ရတာ ဘယ်လိုမှ ပညာရှင်ဆန်မနေဘူး၊ ပြီးတော့ မင်းကိုကြည့်ရတာလည်း ပိုပြီးတော့တောင် အားကိုးစရာမရှိပုံ ပေါက်နေတယ်” ဟု ပါရှင်းချောင်က ထပ်ဆင့်ပြောကြားလိုက်သည်။

ထိုလူ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ပျာယာခတ်သွားဟန်ပြလျက် “ဒီနေရာမှာ အခြေအနေက ခွင့်မပြုလို့ပါ။ အကယ်၍ ကြီးမားတဲ့ လောင်းကစားဒိုင်ကြီးတစ်ခု ဆောက်လိုက်မယ်ဆိုရင်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူသူက ရှိတာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ တောအုပ်ထဲကနေ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာရင် အားလုံး ပျက်စီးသွားမှာပေါ့” ဟု ရှင်းပြလေသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ငါတို့ လောင်းကြေးထည့်မယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ဤ တောင်မှောက်ခမောက် ဟူသော အဖွဲ့အစည်းအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော်လည်း လောင်းကစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ချေသည်။

ထိုလူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားဟန် ပေါ်လာပြီး “စိတ်ချပါ၊ အလွန်ပဲ မျှတမှုရှိစေရမယ်။ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ အနိုင်ရရှိမယ့်အပေါ် လောင်းကြေးထည့်မှာလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ “ဒါပေါ့၊ တခြားဂိုဏ်းတွေကလည်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ပဲ လောင်းကြတာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မှန်ပါတယ်၊ သူတို့အားလုံးက ကိုယ့်ရဲ့ ဂိုဏ်းအသီးသီးအပေါ်မှာပဲ လောင်းကြေးထည့်ကြတယ်”

ထိုလူက စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် ကိုယ်ဟန် တင်းမာသွားကာ “မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဂိုဏ်းတစ်ခုက သူတို့ကိုယ်သူတို့ လောင်းကြေးမထည့်ထားဘူး” ဟု ဆိုလေသည်။

“အို” ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများမှာ စိတ်ဝင်စားသွားကြပြီး “ဘယ်သူလဲ၊ သူတို့က ကိုယ့်အစွမ်းကိုယ် ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေရတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

ထိုလူက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “အတိုင်းသား ပြောရရင်တော့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မြူနှင်းဂိုဏ်းက သူတို့ကိုယ်သူတို့ အနိုင်ရဖို့ လောင်းကြေးမထည့်ဘဲ... မင်းတို့ရဲ့ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီအပေါ်မှာ လောင်းထားကြတာ” ဟု ပြောကြားလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ကြောင်အသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

“မုန့်ချီလော့လည်း ရောက်နေတာပဲကိုး၊ သူတစ်ယောက်ပဲ ထိုသို့သော အပြုအမူမျိုးကို လုပ်မှာ” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံး နွေးထွေးသွားရပေသည်။

မိမိ၏ အမျိုးသမီးက မိမိအပေါ်တွင် ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရှိနေသည်ကို သိရခြင်းထက် ပို၍ ကျေနပ်စရာကောင်းသော အရာ လောကတွင် ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

အားလုံး၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးများ ပေါ်လာကြပြီး မာထျန်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးကို စနောက်လိုသော အမူအရာဖြင့် ပုတ်လိုက်ချေသည်။

“ကဲ ဘာလဲ၊ မင်းတို့ လောင်းကြေး ထည့်မှာလား မထည့်ဘူးလား” လောင်းကစားဒိုင်မှ လူက စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ထည့်မယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အမြန်ပင် သူ၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်းတိတိကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာ မြေနက်မြေတွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ရောင်းချခြင်းမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် အနည်းငယ်မျှသာ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ကော ဘယ်လိုလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဘေးမှလူများကို လှည့်မေးလိုက်သည်။

အားလုံးက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကဲ့သို့ ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းမရှိသဖြင့် တစ်ဦးလျှင် ပျမ်းမျှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးထောင်ခန့်သာ ထုတ်နိုင်ကြချေသည်။

“ရှန်းဝူအကယ်ဒမီက လောင်းကြေးထည့်ပါတယ်၊ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ အနိုင်ရရှိဖို့အတွက် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး စုစုပေါင်း တစ်သိန်းတစ်သောင်းရှစ်ထောင် ဖြစ်ပြီး လောင်းကြေးအချိုးအစားကတော့ ဆယ့်တစ်ဆ ဖြစ်ပါတယ်” လောင်းကစားဒိုင်မှ လူက စူးရှသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်ကြေညာလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားရပေသည်။ လောင်းကြေးအချိုးအစား ဤမျှအထိ မြင့်မားလိမ့်မည်ဟု သူက မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

အကယ်၍ သူတို့ အနိုင်ရရှိခဲ့ပါက အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး စုစုပေါင်း တစ်သန်း တစ်သိန်းရှစ်သောင်း ရရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။

“ဒါနဲ့ မင်းကို ငါတို့ ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုလူက မော့ကြည့်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြုံးပြလျက် “ငါတို့ တောင်မှောက်ခမောက် အဖွဲ့အစည်းမှာ ဘယ်သူ့မှာမှ အမည်ရင်းမရှိကြဘူး၊ လျှို့ဝှက်အမှတ်အသားပဲ ရှိကြတာ။ ငါ့ကို ‘ရီပင်း’ လို့ပဲ ခေါ်ပါ” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

“ရီပင်းလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်မိသည်။ ယင်းက အမှန်ပင် ထူးဆန်းသော နာမည်တစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။ “မိတ်ဆွေ၊ ဒီစမ်းသပ်ပွဲမှာ ပါဝင်မယ့်သူ စုစုပေါင်း ဘယ်နှယောက် ရှိလဲ”

ရီပင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာချေသည်။

“ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်တဲ့အတွက် မင်းတို့ကို ပြောပြလို့ ရပါတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ စုစုပေါင်း ဂိုဏ်းဆယ့်သုံးဂိုဏ်း လာရောက်ကြတာ မင်းတို့က နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာတာပဲ။ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ ခြောက်ခုအပြင် ပထမတန်းစား အင်အားစု ခုနစ်ခုလည်း ရောက်ရှိနေကြပြီး လူဦးရေ စုစုပေါင်း တစ်ရာ့သုံးဆယ့်ခုနစ်ယောက် ရှိတယ်” ဟု ရီပင်းက ရှင်းပြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်လိုက်မိသည်။

သူတို့မှတစ်ပါး အခြားသောဂိုဏ်းများသည် လူဦးရေ တစ်ဆယ်ခန့်စီ စေလွှတ်ခဲ့ကြပုံရချေသည်။

အခန်း (၅၃၈) သားရဲခြေဆန့်ကျွန်း

“ကောင်းပြီလေ... ကျေးဇူးပဲ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ လာယူမယ့်အချိန်အထိ စောင့်နေပေးပါဦး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ချေသည်။

“မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ တကယ် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေတာပဲ”

ရီပင်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း ဆို၏။ “ဩော်... ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ မင်းတို့ကို ပြောစရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်”

“ဘာများလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စပ်စုလိုသော စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ငါတို့ရဲ့ ‘တောင်မှောက်ခမောက်အဖွဲ့အစည်း’ ကနေ ‘အသက်ကယ်တင်ခြင်း’ ဝန်ဆောင်မှုအသစ်တစ်ခုကို စတင်မိတ်ဆက်လိုက်တယ်လေ... အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း ပေးရုံနဲ့ အဲဒီတောအုပ်ထဲမှာ မင်းတို့အသက်ကို တစ်ကြိမ် ကယ်တင်ပေးမှာ ဖြစ်တယ်... အာမခံပါတယ်... သစ္စာရှိရှိနဲ့ ဘာလိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုမျိုးမှ မရှိစေရဘူး”

ရီပင်းက ကုန်သည်တစ်ဦး အရောင်းမြှင့်တင်နေသကဲ့သို့ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ပြောပြလေသည်။

ထိုအခါ လူတိုင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အနောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားကြပြီး “ယွမ်ဖုန်း... စိတ်မလောပါနဲ့ဦး... သူတို့ကို ကြည့်ရတာ ငါတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မယ့်ပုံစံမျိုး မပေါက်ဘူး” ဟု တားမြစ်ကြ၏။

“ဟုတ်ပ... ယွမ်ဖုန်းရဲ့... ဘာတဲ့... ‘အသက်ကယ်တင်ခြင်း’ ဝန်ဆောင်မှု ဟုတ်လား... ကြည့်ရတာ သံသယဖြစ်စရာကြီးပါလား”

ကျိရှန့်ကလည်း ထိုအချိန်တွင် ဝင်ရောက်ဖျောင်းဖျလေသည်။

ရီပင်း၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့် ရှိနေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“ငါ တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ... တခြားဂိုဏ်းတွေကရော ဒီဝန်ဆောင်မှုကို ဝယ်ယူထားတာမျိုး ရှိကြလား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယင်းကို ကြားရသောအခါ ရီပင်း၏ မျက်ဝန်းများက မှေးမှိန်သွားပြီး “ဟူး... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့ တစ်ဂိုဏ်းမှ မဝယ်ကြသေးဘူး... သူတို့က ငါတို့ တောင်မှောက်ခမောက်အဖွဲ့အစည်းက သူတို့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မယုံကြည်ကြဘူးလေ” ဟု သက်ပြင်းချရင်း ဆိုရှာသည်။

“ကောင်းပြီလေ... မင်းရဲ့ ရိုးသားမှုကို ထောက်ထားပြီး ငါ ဝယ်ပါ့မယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ချေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရီပင်းသည် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီး စားပွဲအနောက်မှ ခုန်ထွက်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ဖက်လဲတကင်း ပြုလုပ်လေတော့သည်။

“ညီအစ်ကိုကောင်းကြီးရယ်... မင်းက ငါတို့ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကို ပထမဆုံး ဝယ်ယူတဲ့သူပဲ... ဒါကြောင့် ငါ့သဘောနဲ့ငါ မင်းကို နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့စျေးပေးလိုက်မယ်”

ရီပင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောဆို၏။

“ဒါဆိုရင်တော့ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရီပင်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ရင်း “ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အားလုံးက လောင်းကြေးထပ်ရာမှာ သုံးပစ်လိုက်ပြီလေ... ငါတို့ နိုင်ပြီးတဲ့နောက်မှ ရလာမယ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေထဲကနေ ဒီပိုက်ဆံကို နှုတ်ယူလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ” ဟု ညှိနှိုင်းလေသည်။

ယင်းကို ကြားရလျှင် ရီပင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အနီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်ခွာသွားပြီး “အဲဒါတော့ မရဘူးလေ... မင်းတို့ အရင်ပေးချေရမယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့ နိုင်လိမ့်မယ်လို့လည်း အာမမခံနိုင်ဘူး မဟုတ်လား” ဟု ငြင်းဆန်သည်။

“ငါတို့ နိုင်မှာကို ငါ အာမခံနိုင်တယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရီပင်း၏ ပုခုံးကို တစ်ဖန်ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် မြက်တဲလေးထဲမှ လှမ်းထွက်ကာ ရှေးဟောင်းတောအုပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

ရီပင်း၏ မျက်နှာက ပျက်သွားရချေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုကဲ့သို့သော လှည့်ကွက်မျိုး သုံးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အကယ်၍ သူတို့ ရှုံးနိမ့်သွားပါက ပိုက်ဆံကို သူ ဘယ်ကနေ သွားတောင်းရမည်နည်း။

“ဟွန်း... ပိုက်ဆံမရှိရင် ငါတို့ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကို မမျှော်လင့်နဲ့ဦးပေါ့”

ရီပင်းက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး ခေါင်းကိုသာ ရမ်းခါလိုက်မိသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့လေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ပထမဆုံး အရောင်းအဝယ်ပဲဥစ္စာ... အဲဒီ စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးသာ မနိုင်လို့ကတော့ သူ့ခေါင်းကို ငါ ကိုယ်တိုင် လိမ်ချိုးပစ်မယ်”

ရီပင်းက ခက်ထန်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည် ယခုအခါ ရှေးဟောင်းတောအုပ်အတွင်းသို့ ခြေချခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

တောအုပ်ထဲ ရောက်ရှိပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော စိုထိုင်းဆနှင့် အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်ကို သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူ့လက်ထဲတွင် သံလိုက်အိမ်မြှောင်နှင့် တူသော မှော်လက်နက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ပေါ်ရှိ အပ်က တည့်တည့်သို့ ညွှန်ပြနေပြီး ယင်းက သူတို့ ရှာဖွေရမည့် တံဆိပ်ပြားသည် သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ... အခုအချိန်ကစပြီး ငါတို့အားလုံး အထူးသတိထားရမယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည်။

“ငါက အရှေ့ကနေ လျှောက်မယ်... စီနီယာအစ်ကို လျိုချင်းက အနောက်ကနေ လုံခြုံရေးယူပေးပါ... ကျန်တဲ့သူတွေက ဘေးဘက်တွေကို စောင့်ကြပ်ပေးကြပါ”

လူတိုင်းက သဘောတူလက်ခံကြ၏။ ၎င်းတို့သည် တိုက်ပွဲအစီအရင်ကို လျင်မြန်စွာ ဖွဲ့စည်းပြီးနောက် တောအုပ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ စတင်ဦးတည် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာဖြင့် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး အချိန်အထိ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသော်လည်း မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်တစ်လေမျှကိုပင် မတွေ့ရသေးချေ။

တောအုပ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်မနေဘဲ မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများက ရံဖန်ရံခါ လွင့်ပျံလာတတ်သော်လည်း သူတို့၏ အနီးအနားတွင်မူ ဘာသံမျှ မကြားရပေ။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဒီနေရာမှာ မိစ္ဆာသားရဲတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ပြောကြတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ငါတို့တစ်ကောင်မှ မတွေ့ရသေးတာလဲ”

မာထျန်းက တိုးတိုးရေရွတ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း တစ်ခုခု မမှန်ကန်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်၏။ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ကြိုတင်သိမြင်ခြင်း ပညာရပ်ကို အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မူလက သူသည် မီတာ တစ်ထောင် ပတ်လည်ကိုသာ စုံစမ်းထောက်လှမ်းနိုင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မီတာ ငါးထောင်ပတ်လည်အတွင်း ရှိသမျှအရာအားလုံးက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ထင်ဟပ်နေချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အသေးငယ်ဆုံးသော လှုပ်ရှားမှုကိုပင် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့သည်။

ဤကျယ်ပြောလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ဖြန့်ကျက်ထားသည့် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။

“ခဏရပ်ဦး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများက အေးစက်သွားရသည်။

ကျန်ရှိနေသော သူများလည်း ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ကြသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာမျှ မရှိချေ။

“ယွမ်ဖုန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ဝမ်ဝူးက ထိုအချိန်တွင် မေးမြန်းလိုက်၏။

“မိစ္ဆာသားရဲတွေ မရှိတာမဟုတ်ဘူး... ငါတို့က မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရပြီ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ရင်း သူ၏ လက်ထဲတွင် နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်ဖော်လိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သတိကြီးစွာ ထားနေသော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် လူတိုင်းလည်း မိမိတို့၏ ရတနာလက်နက်များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။ သို့သော် ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း ၎င်းတို့ပတ်ဝန်းကျင်၌ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ ရှိမလာသေးပေ။

“ယွမ်ဖုန်း... မင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်”

မာထျန်းက သက်ပြင်းချရင်း မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး ပြောလိုက်မိသည်။

“သူတို့ ရောက်လာပြီ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ စစ်မှန်သော နဂါးပုံရိပ်တစ်ခုက ဟိန်းဟောက်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ယင်း၏ ကြီးမားလှသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များက ရှေ့မှ သစ်ပင်ပန်းမာန်များကို ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်လေတော့သည်။

စစ်မှန်သော နဂါးပုံရိပ်သည် မီတာ ငါးဆယ်ခန့်အကွာတွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး စူးရှသော အော်ဟစ်ငိုညည်းသံ အချို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။

လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး အလိုအလျောက်ပင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးဝှေ့လျက် လက်ထဲမှ ရတနာလက်နက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ကြသည်။

“အဲဒါ ဘာသတ္တဝါလဲ”

မာထျန်းသည် ထိုငိုညည်းသံများကို ကြားရသောအခါမှ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြောသည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပြီး ၎င်းတို့ကို မိစ္ဆာသားရဲများ အမှန်တကယ် ဝိုင်းရံထားကြောင်း သဘောပေါက်သွားရချေသည်။

“အဲဒါ အော်မြည်တတ်တဲ့ လဝံပုလွေအုပ်စုပဲ... အကောင်ရေ တစ်ရာလောက် ရှိတယ်... ဝံပုလွေဘုရင်က နတ်သားရဲနယ်ပယ်မှာ ရှိပြီး ကျန်တဲ့ ဝံပုလွေတွေကတော့ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲနယ်ပယ်မှာ ရှိကြတယ်... အားလုံးပဲ သတိထားကြပါ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုအရာများကို မည်သို့ သိရှိနေသနည်းဟူသည်ကို လူတိုင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသော်လည်း သူတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ကြသဖြင့် တိုက်ပွဲအတွက် အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားလိုက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ကြီးမားလှသော ဝံပုလွေအုပ်ကြီးသည် သူတို့၏ စာမျက်နှာထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ချေပြီ။

ဝံပုလွေ တစ်ကောင်ချင်းစီ၏ နဖူးပေါ်တွင် လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် အမှတ်အသားတစ်ခု စီခြယ်ထား၏။

ဒဏ္ဍာရီများအရ ထိုဝံပုလွေများသည် ညဉ့်အခါတွင် လ၏ စွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီး ၎င်းတို့၏ ခွန်အားကို မြှင့်တင်လေ့ရှိကြကာ မည်သည့်အခါမျှ တစ်ကောင်တည်း လှုပ်ရှားလေ့မရှိကြပေ။

ထိုဝံပုလွေ တစ်ကောင်ကို တွေ့ရခြင်းသည် ယင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝံပုလွေအုပ်ကြီး တစ်အုပ်လုံး ရှိနေခြင်းကို အဓိပ္ပာယ်ရပေသည်။

“တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ... တောထဲ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပဲ ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေနဲ့ လာတိုးရတယ်လို့”

ကျိရှန့်က သူမ၏ ပုဆိန်ကြီးကို ထမ်းပိုးရင်း တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

လျိုချင်း၏ လက်ထဲတွင်လည်း အမည်းရောင် လှံရှည်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် ထိုလှံသည် အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်နေချေသည်။

မာထျန်းသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ပေးထားသော စစ်တူကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နီမြန်းလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်က ချက်ချင်း မြင့်တက်လာကာ မာထျန်း၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ သစ်ပင်ပန်းမာန်များကိုပင် ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့သွားစေသည်။

ထိုဝံပုလွေများ၏ အမွေးအမှင်များသည် အများအားဖြင့် ဖြူဖွေးနေသော်လည်း မီးခိုးရောင်သန်းသော အဖြူရောင်များ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် စင်ကြယ်သော အဖြူရောင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်သည် ဝံပုလွေအုပ်ကြီး၏ အနောက်မှနေ၍ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။

ယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အခြားဝံပုလွေများထက် များစွာ ပိုမိုကြီးမားပြီး ဆင်တစ်ကောင်နီးပါး ခန့်ထည်လှပေသည်။

“အဲဒါ ဝံပုလွေဘုရင်ပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

“အားလုံးပဲ အနည်းငယ် ဂရုစိုက်ကြပါ... ငါ သွားပြီး ဝံပုလွေဘုရင်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်မယ်”

ဝံပုလွေဘုရင်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ကာ ရှည်လျားစွာ အူဟောက်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေချေသည်။

ထိုဝံပုလွေ၏ အူသံသည် တိုက်ပွဲဝင်ရန် အချက်ပေးသံကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ကြီးမားလှသော ဝံပုလွေအကောင်တစ်ရာသည် ဒီရေလှိုင်းတံပိုးကြီးကဲ့သို့ ထိုလူအုပ်စုဆီသို့ စတင်ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကဲ့သို့ အရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။