အခန်း (၆၆၃-၆၆၄)

အခန်း (၆၆၃)။

“ဒါက ကိုးကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ထားတဲ့ ပညာရှင်တစ်ဦးရဲ့ စွမ်းအားလား။ မိုးကြိုးတွေကို သူ့စိတ်ကြိုက် လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တယ်၊ အနက်ရှိုင်းဆုံး မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပေါက်ကွဲမှုတွေကတောင် သူ့ကို မထိခိုက်စေနိုင်ဘူးလား။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းက တကယ်ကို အတိုင်းအဆမဲ့ ကြီးမားလွန်းတယ်။”

မုန့်ရှန်းကျီသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာစဉ် ၇ ကြိမ်မြောက်၊ ၈ ကြိမ်မြောက် သို့မဟုတ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ ၉ ကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေး မိုးတိမ်တိုက်များ အားလုံးကပင် သူ၏ခြေဖဝါးအောက်၌ အညံခံကာ လှေကားထစ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား ပုံရသည်။

ထို့ပြင် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာ သူ၏ ပွယောင်းယောင်း ဝတ်ရုံနှင့် ဆက်နွယ်နေပြီး၊ ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ စည်းချက်ကျကျ လှုပ်ခတ်နေကာ၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တင်းကျပ်စွာ ကပ်နေပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများအဖြစ် ပြောင်းလဲနေတော့သည်။

သူ့ထံတွင် ကြီးမားသည့် မည်သည့်အရှိန်အဝါမျိုးမှ မတွေ့ရသော်လည်း၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အရှိန်အဝါ အပိုင်းတွင်မူ ဟုန်ယွိ တွေ့ဆုံးခံစားဖူးသမျှ ပညာရှင်များစွာထဲတွင် သူသည် တမူထူးခြားနေပါသည်။ ဟုန်ယွိသည် ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်လိုသော အရှိန်အဝါ၊ နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါမျိုးကို မြင်ဖူးပါသည်။ အရာခပ်သိမ်းကို ထိန်းချုပ်ပြီး ‘ထာဝရဇာတ်ဆောင်’ ဖြစ်လိုသော ဧကရာဇ် ယန်ဖန်၏ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များကို လည်း မြင်တွေ့ဖူးသည်။ ရှေးဟောင်းခေတ်၏ နံပါတ်တစ် နတ်ဆိုးမိစ္ဆာကြီး ခုန်း၏ ရက်စက်မူ၊ ကောက်ကျစ်မူ၊ အကန့်အသတ်မဲ့ ကြမ်းကြုတ်မှုများကိုလည်း မြင်ဖူးသည်။ အနန္တထိတ်လန့်ခြင်း နတ်ဘုရားဘုရင်၏ ‘ဝိညာဉ်မြူခိုး’ ဟူသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခြောက်လှန့်မှုများနှင့် ကောင်းကင်အပြင်ပနယ်မြေ၊ ဗဟိုကမ္ဘာ၏ ခေါင်းဆောင် ‘ကောင်းကင်ဘုံဖခင်’ ကြီး၏ အရှိန်အဝါကိုပင် မြင်ဖူးခဲ့ပါသည်။

သို့သော် ထိုပညာရှင်အားလုံးတွင် ကိုယ်ပိုင်အရှိန်အဝါများ ရှိကြသော်လည်း ဤမဟာ ကမ္ဘာလောက၏ နံပါတ်တစ်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သော မုန့်ရှန်းကျီနှင့်မူ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သေးပေ။

မိုးကြိုးကပ်ဘေး တိမ်တိုက်များမှာ သူ၏ခြေနင်းလှေကားထစ် ဖြစ်နေပြီး၊ ဟင်းလင်းပြင် ကြီးမှာမူ သူ၏ဝတ်ရုံသဖွယ် ဖြစ်နေကာ၊ သူသည် တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းသက်လာခဲ့၏။ သက်ရှိအားလုံးကို နယ်ရုပ်များအဖြစ် မှတ်ယူပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းကို ကစားပွဲတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်သည်။ သူသည် ခံစားချက်မဲ့သူဟု ဆိုသော်လည်း ခံစားချက်ရှိသူဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဟုန်ယွိသည် ကောင်းကင်မှ တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းသက်လာသော မုန့်ရှန်းကျီကို စိုက်ကြည့် နေမိသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဤလောက၌ အစွမ်းထက်ဆုံးဟု တင်စားရမည့် သူ၊ နောက်ရှစ်နှစ်အကြာတွင် သူ တိုက်ခိုက်ရမည့်သူကို အထင်အရှား မြင်တွေ့ခွင့်ရလိုက် ပါပြီ။

မုန့်ရှန်းကျီ၏ ရုပ်သွင်မှာ သူ၏မိခင် မုန်ပိုင်ယွန်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်သည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ အနည်းငယ် ဖြူနေပြီး ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အစွန်းစများ ကိန်းအောင်းနေကာ အချိန်ကာလ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို ဖော်ပြနေသည်။

သူ၏မျက်နှာမှာ ‘အစွန်းရောက်ခံစားချက်မဲ့ခြင်း’ မျိုး မဟုတ်ဘဲ ရင်းနှီးမှုကို ပေးစွမ်းနိုင် သော နွေးထွေးမှုမျိုး ရှိနေပါသည်။ သူ့ကို မြင်တွေ့ရသူတိုင်းက သူသည် ယုံကြည်ထိုက် သော မိတ်ဆွေတစ်ဦး သို့မဟုတ် ဘဝလမ်းခရီးကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်သော အစ်ကိုကြီး တစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားရပေလိမ့်မည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏မျက်လုံးများမှာ နွေဦးပန်းများနှင့် ဆောင်းဦးလမင်းများ၊ စီးဆင်းနေ သော မြစ်ရေပြင်များ၊ ဘဝ၏ အနိမ့်အမြင့်များ၊ လေညင်း၊ ပန်းမန်၊ နှင်းပွင့်နှင့် လမင်း... စသည့် လှပသော အမှတ်တရများစွာနှင့် ဤလောက၏ အရာခပ်သိမ်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု အပြည့်ရှိနေသော ခံစားချက်များ ကိန်းအောင်းနေပါသည်။

ဤသည်မှာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ မျက်လုံးမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ဘဲ လူသားတို့၏ ခံစားချက် များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးတစ်စုံ ဖြစ်သည်။ လူသားတို့၏ ခံစားချက် တစ်ခုတစ်လေ ကိုမျှ စွန့်လွှတ်နိုင်စွမ်း မရှိသည့်အလားပင်။

ဤသည်မှာ ‘အစွန်းရောက်ခံစားချက်မဲ့ခြင်း’ လမ်းစဉ်နှင့် လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေ ပါသည်။ သို့သော်လည်း ဟုန်ယွိသည် ထိုမျက်လုံးများနှင့် ဆုံလိုက်ရသည့် ခဏတွင် သူ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

သူ၏ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းအရ မုန့်ရှန်းကျီသည် ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိ နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပါပြီ။ “တာအိုက ခံစားချက်မဲ့သော်လည်း ခံစားချက်မဲ့သည် မဟုတ်၊ တာအိုင ခံစားချက်မဲ့သော်လည်း ခံစားချက်ရှိ၏” ဟူသော အဆင့်မျိုးပင်။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ခံစားချက်များကို မေ့လျော့သွားခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ဤနယ်ပယ်မှာ နားလည်ရ ခက်ခဲလွန်းလှပါသည်။ ခဏမျှပင် ဟုန်ယွိကိုယ်တိုင်ပင် မိန်းမောသွားခဲ့ရသည်။ မူလက ဟုန်ယွိသည် သခင်လေးရှူနှင့် တာအိုဘိုးဘေး နှစ်ဦးကို ရှာရန် တောရိုင်းကန္တာရနယ်မြေသို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မုန့်ရှန်းကျီ အမှန်တကယ် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ သူသည် ဟုန်ယွိ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်ထွက်လာခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ယခင် ‘ထာဝရအသက် ဆန်းကြယ်နယ်မြေ’ တွင် မုန့်ရှန်းကျီသည် တစ်ကြိမ် ပေါ်လာဖူး သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ အစစ်မှန် ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းမှာ သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစမှ ဖန်တီးထားသော ကိုယ်ပွားမျှသာ ဖြစ်သည်။ ‘ကောင်းကင်ဘုံဖခင်’ ကြီး၏ ရွှေရောင်အင်မော်တယ် ကမ္ဘာဦးစိတ်ဝိညာဉ်ကဲ့သို့ပင် ၎င်းမှာ သူ၏ အစစ်မှန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုယ်စားမပြုပေ။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်မှာမူ ကွဲပြားသည်။ ယခု ပေါ်လာသော မုန့်ရှန်းကျီမှာ သူ၏ အစစ်မှန် ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ကြောင်း ဟုန်ယွိ ခံစားမိသည်။ ထို့ပြင် အကယ်၍ သူသည် ဟုန်ယွိကို ကိုင်တွယ်လိုလျှင် သူ၏ အစစ်မှန် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် လာမှသာ ရပေလိမ့် မည်။ မဟုတ်လျှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ရဘဲ ဟုန်ယွိသည် ဤလောက၏ နံပါတ်တစ် ပုဂ္ဂိုလ်ပင်လျှင် အစွမ်းကုန် ရင်ဆိုင်ရမည့် ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မုန့်ရှန်းကျီမှာ မိတ်ဆွေအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ရန်သူအဖြစ် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မဟုတ်လျှင်မူ ဟုန်ယွိအနေဖြင့် သခင်လေးရှူ၏ တည်ရှိမှုကို တွက်ချက် ခြင်းမှ တားဆီးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မုန့်ရှန်းကျီ တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းသက်လာသည်နှင့်အမျှ ဟုန်ယွိသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး လက်နှစ်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ခင်ဗျားက တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အမေနဲ့ မောင်နှမ ဆိုတော့ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ဦးလေးလို့ပဲ ခေါ်ရပါလိမ့်မယ်။”

“မင်းနဲ့ငါက နောက်ရှစ်နှစ်မှာ တိုက်ခိုက်ရဦးမှာပဲ၊ ဒီလောက်အထိ ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါ ဘူး။ တကယ်တော့ မင်း ဒီလိုမျိုး ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့် ထားခဲ့ဘူး။ ငါ့ညီမကတော့ မင်းအတွက် လောကကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာကို အမှန်တကယ် လုယူ ပေးနိုင်ခဲ့တာပဲ။”

မုန့်ရှန်းကျီသည် တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ရပ်တန့်လိုက်ပါသည်။ သူက မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး သူ၏အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်နေကာ ဟုန်ယွိကို ကြည့်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်ပါသည်။

“အဲ့ဒီအကြောင်းတွေကို မပြောဘဲနေကြရအောင်။ အတိတ်က ကိစ္စတွေဟာ အတိတ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့ပါစေ၊ အဲ့ဒါတွေကို ပြောင်းလဲလို့ မရတော့ဘူး။” ဟုန်ယွိကလည်း တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည် “ကျွန်တော် ဒီနေ့ တောရိုင်းကန္တာရလွင်ပြင်ကို လာတာ သခင်လေးရှူကို ရှာဖို့ပါ။ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ကြည့်ရင် တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းချုပ် ကြီးက ဖန်ကြယ်ကမ္ဘာနဲ့ လမ်းစဉ်တူတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို တားဆီးနေ ရတာလဲ။”

“ငါ အစောကတည်းက ပြောခဲ့ပြီးသား မဟုတ်လား။ လောကကြီးမှာ အပြောင်းလဲတွေ အများကြီး ရှိနေတာက ပိုမကောင်းဘူးလား။” မုန့်ရှန်းကျီက ပြုံးလိုက်ပါသည်။ “အခုအချိန် မှာ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ဖန်ဆင်းရှင်တွေ အရမ်းနည်းနေပြီ။ တကယ်လို့ ငါတို့သာ ရှေးဟောင်း သူတော်စင်တွေနဲ့ အလယ်ခေတ်ရဲ့ ပညာရှင် သူတော်စင်တစ်ရာခေတ်မျိုးကို ပြန်ရောက် နိုင်မယ်ဆိုရင်၊ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ လမ်းစဉ်အတွက် အဆင့်သစ်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”

“ရှေးဟောင်း သူတော်စင်တွေနဲ့ အလယ်ခေတ်ရဲ့ ပညာရှင် သူတော်စင်တစ်ရာခေတ်မျိုးကို ပြန်သွားဖို့လား။” ဟုန်ယွိက ဆိုသည်။ “အဲဒါကလည်း တစ်ဆင့်ချင်း သွားရမယ့် ဖြစ်စဉ် တစ်ခု ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ အလယ်ခေတ်က သူတော်စင်တစ်ရာဆိုတာ ကိုယ်ကျင့်တရား အလွန်တရာ မြင့်မားတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ ဖြစ်ကြသလို တာအိုလမ်းစဉ် သွန်သင်ချက်တွေကို လက်ဆင့်ကမ်း ဖြန့်ဝေခဲ့သူတွေပါ။ အဲဒီတာအိုဘိုးဘေး နှစ်ယောက်ဟာ ဖန်ဆင်းရှင်တွေ ဖြစ်လာရင်တောင် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားက မမီတဲ့အတွက် ဘေးဒုက္ခတွေကိုပဲ ဖြစ်စေ ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မျိုးမှာတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ စည်းရုံးလို့ ရမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ အာပေါက်ရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်။ ဒါတွေ ထားလိုက်ပါတော့... ကျွန်တော် ဂိုဏ်းချုပ်မုန့်ကို မေးစရာ တစ်ခုရှိပါတယ်။”

“မင်းအမေအကြောင်း မေးချင်တာလား။” မုန့်ရှန်းကျီက ဆိုသည်။

“သေပြီးသားလူတွေက ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်လို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ပါဘူး။ အဲဒီအကြောင်း မေးနေလို့လည်း ဘာမှထူးလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် မေးချင်တာက အခု ကောင်းကင်အပြင်ပနယ်မြေမှာ ကြယ်(ကမ္ဘာ)ပေါင်း ဘယ်လောက်ရှိလဲ။ လူဦးရေ ဘယ်လောက်ရှိလဲ။ ပြီးတော့ ပညာရှင်တွေ ဘယ်လောက်များလဲ ဆိုတာပါပဲ။” ဟုန်ယွိက မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီမှာ ရှေးဟောင်းခေတ် ဒါမှမဟုတ် အလယ်ခေတ်က ပုံစံမျိုးတွေ မရှိတော့သလို ‘ယန်နတ်ဘုရား’ တွေလည်း မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် ဖန်ဆင်းရှင်တွေတော့ အများကြီး ရှိတယ်။” ခဏချင်းမှာပင် မုန့်ရှန်းကျီ၏ မျက်လုံးထဲမှ ခံစားချက်များမှာ ဝမ်းသာခြင်း၊ အမျက်ထွက်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ခါးသီးခြင်း၊ ငြိကပ်တွယ်တာခြင်း စသော ခံစားချက်များ ဝေဝါးစွာ ပေါ်လာပါသည်။ သူ၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်မှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

“မင်းရဲ့ တာအိုပညာရပ်တွေအရဆို မင်းရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်က ကောင်းကင်အပြင်ပနယ်မြေဆီ သွားနိုင်နေပြီပဲ။ မင်းကိုယ်တိုင် ဘာလို့ သွားမကြည့်တာလဲ။ ဟိုးအရင်တုန်းက အလယ် ခေတ် သူတော်စင်တစ်ရာဟာလည်း ကောင်းကင်အပြင်ပနယ်မြေတွေဆီ ခရီးထွက်ခဲ့ဖူး တယ်။ ‘ကြားရတာထက် မြင်ရတာက ပိုပြီး အမှန်တရားနီးစပ်တယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလည်း ရှိတယ်မဟုတ်လား။”

စကားပြောဆိုနေကြရင်း သူတို့သည် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

စကားလုံးများဖြင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေစဉ်အတွင်း ဟုန်ယွိသည် မုန့်ရှန်းကျီ၏ စိတ်နေ စိတ်ထားကို အမှန်တကယ် ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အစမှ အဆုံးအထိ သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ ခံစားချက်ကို လုံးဝ ဆုပ်ကိုင်၍ မရသောလူမျိုးနှင့် တစ်ခါမျှ မဆုံတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။

ကောင်းကင်အပြင်ပနယ်မြေ၏ ခေါင်းဆောင်ကိုပင် သူ နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။

ယခု သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေသော မုန့်ရှန်းကျီမှာ အနီးနားတွင် ရှိနေသော်လည်း သူ့ကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ရန် သို့မဟုတ် ထိတွေ့နိုင်ရန် ခက်ခဲနေ၏။ ၎င်းမှာ စစ်မှန်မှုမရှိသော ခံစားချက်မျိုးပင်။ ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရှိနေသော လူများစွာကို စုစည်းပြီး သူတစ်ဦးတည်းမှာ ပေါင်းစည်းထားသည့်အလား ခံစားရ၏။

ဟုန်ယွိသည် တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားကို အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားရပေ။ တဖက်လူမှာ မည်သည့် အစစ်မှန် စွမ်းအင်မျိုး သို့မဟုတ် စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကိုလည်း သူ မသိရပေ။

ရန်သူအနေဖြင့်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော ရန်သူမျိုးမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှ သည်။ မိတ်ဆွေအနေဖြင့်ဆိုလျှင်မူ သူသည် ပို၍ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်မုန့်၊ ခင်ဗျား အခုထိ ယန်နတ်ဘုရားအဆင့်ကို မရောက်သေးဘူး ထင်တယ်နော်။ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး စကားတွေ အများကြီး ပြောနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ နောက်ရှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ခင်ဗျား ယန်နတ်ဘုရား ဖြစ်လာပြီး လူတိုင်းကို သတ်နိုင်မယ်လို့ သေချာနေတာလား။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို စိန်ခေါ်တာဟာ ယန်ဖန်၊ ဟုန်ရွှန်ကျိနဲ့ ကောင်းကင်အပြင်ပနယ်မြေရဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးကိုပဲ အကျိုးရှိစေမှာကို ခင်ဗျား သိထားသင့်တယ်။”

ဟုန်ယွိသည် မုန့်ရှန်းကျီကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ များပြားလှသော ခံစားချက်များထဲမှ သူ၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်၊ သူ၏ စစ်မှန်သော ပင်ကိုယ်စရိုက်နှင့် သူ၏ မူလစိတ်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေပါသည်။

သူ၏ စစ်မှန်သော ပင်ကိုစရိုက်ကို ရှာတွေ့မှသာ ဤထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွင် သူ အသာစီး ရနိုင်ပေမည်။

မုန့်ရှန်းကျီကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။

“ဟုန်ရွှန်ကျိက သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါးလို့ ထင်မှတ်နေ တာ။ ယန်ဖန်ကတော့ ထာဝရဇာတ်ဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ချင်နေတယ်လေ။ ကောင်းကင် အပြင်ပနယ်မြေရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကတော့ ယန်နတ်ဘုရား လမ်းစဉ်ကို နားလည် သဘော ပေါက်ဖို့အတွက် ဧကရာဇ်ဖန်ရဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်ဆန္ဒကိုပဲ မှီခိုနေရတယ်။ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ အစစ်အမှန် ယန်နတ်ဘုရား ဖြစ်လာဖို့ အရည်အချင်း မရှိကြဘူး။”

မုန့်ရှန်းကျီ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏ လွင့်ပျံနေသော ဝတ်ရုံမှာ ငြိမ်သက်သွားတော့ သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံများနှင့် လျှပ်စီးများပင်လျှင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူက မိုးကြိုးကို ရပ်တန့်ရန် အမိန့်ပေးလျှင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက မိုးကြိုးကို စွမ်းအား ထုတ်လွှတ်ရန် အမိန့်ပေးလျှင် ထုတ်လွှတ်ရသည်။

“မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ... ဟုန်ယွိ၊ ‘ပြောင်းလဲခြင်းလမ်းစဉ်’ ကို ဆက်ခံပြီး ပြောင်းလဲ ခြင်းကျမ်းကို ရေးသားနိုင်တဲ့ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ စစ်မှန်တဲ့ ယန်နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ အလားလာရှိတယ်” မုန့်ရှန်းကျီ၏ အကြည့်များက ဟုန်ယွိ၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေသည့်အလား ဟုန်ယွိ၏ မူလပင်ကိုယ်စရိုက်နှင့် တိုက်ရိုက် ထိတွေ့ သွားတော့သည်။

ဟုန်ယွိ၏ မူလသဘာဝမှာ မုန့်ရှန်းကျီနှင့် မတူပေ။ သူသည် သူ၏ ပင်ကိုယ်သဘာဝကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။ ဖုံးကွယ်မထားသည့်အပြင် ဤလောကရှိ သတ္တဝါအားလုံးကို နဂါးများ ကဲ့သို့ ဖြစ်စေလိုပြီး၊ အားလုံးကို ‘တဘက်ကမ်း’ သို့ ရောက်ရှိနိုင်ကြရန် သူက အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြသလေ့ရှိသည်။

သူ့ကိုယ်သူ အားလုံးကို ဖွင့်ဟပြထားခြင်းဖြင့် သူသည် နေရာတိုင်းမှ တိုက်ခိုက်ခံရနိုင်သော် လည်း၊ အခြားလူများကမူ သူ့ကို အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်ရန် နည်းလမ်း ရှာမတွေ့နိုင် တော့ပေ။

ဤသည်မှာ ဟုန်ယွိ၏ အားသာချက်ဖြစ်သလို ‘အထွတ်အထိပ်လမ်းစဉ်’ ကို လိုက်စားသော မုန့်ရှန်းကျီနှင့် သူ၏ ကွဲပြားချက်လည်း ဖြစ်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်မုန့်... ခင်ဗျား ဒီနေ့ ဒီကိုလာတာ ကျွန်တော့်ကို တားဆီးဖို့ပဲလား။ သခင်လေးရှူ ကို ကူညီပြီး တာအိုဘိုးဘေး နှစ်ယောက်ကို ဖန်ဆင်းရှင်တွေ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးမယ်။ ပြီးတော့ ဒီမဟာကမ္ဘာလောကကြီးရဲ့ ကစားကွက်ထဲမှာ အပြောင်းအလဲတွေ ထပ်ထည့်ဖို့ လား။ ခင်ဗျားမှာ တခြား ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိသေးလဲ။ ကျွန်တော် ၈ ကြိမ်မြောက် မိုးကြိုး ကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်တော့မယ်ဆိုတာ သိလို့ လာတားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ အရင်တုန်းက ကျွန်တော် ၇ ကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်တုန်းက အမှောင် ဧကရာဇ်တာအိုသခင်၊ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၊ ခုန်း၊ ယန်ဖန်၊ ဟုန်ရွှန်ကျိ၊ ရှောင်ရှိူက်နဲ့ ကောင်းကင်ဖြိုဧကရာဇ်တို့ ခုနစ်ယောက် ပူးပေါင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြ ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီနေ့ ဂိုဏ်းချုပ်မုန့် တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာတာ ဆိုတော့ အဲဒီခုနစ်ယောက်ရဲ့ ပူးပေါင်းအင်အားကို ခင်ဗျားတောင် အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလားလို့ ကျွန်တော် သံသယဝင်မိတယ်။ ဒါ့အပြင် ထာဝရနိုင်ငံတော်ကလည်း အခုချိန်မှာ သခင်မလေး ဆုမူရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတာလေ။ အခု ဂိုဏ်းချုပ်မုန့်မှာ ဘာလက်နက်မှ မရှိဘူး။ ကျွန်တော့်ကို အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့ရင် လောကရဲ့နံပါတ်တစ်ဆိုတဲ့ ရာထူးကို စွန့်လွှတ်ရ လိမ့်မယ်နော်။”

ဟုန်ယွိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ အသက်စွမ်းအားများကို စတင် သက်သွင်းလိုက်လေသည်။

“ထာဝရနိုင်ငံတော်ဆိုတာ ငါပဲ၊ ငါဆိုတာလည်း ထာဝရနိုင်ငံတော်ပဲ။ ငါတို့ကြားမှာ ခွဲခြား ထားတာမျိုး မရှိဘူး။ ဟုန်ယွိ... မင်းက ဘာလို့ ငါ့မှာ အဲဒီလက်နက် မရှိဘူးလို့ ပြောရတာ လဲ။” မုန့်ရှန်းကျီက ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။ “ထာဝရနိုင်ငံတော်မှာ ပုံတူပွားတွေ သန်းပေါင်း များစွာ ရှိတယ်၊ အဲဒါက ကမ္ဘာမြေရဲ့ စွမ်းအင်တွေလိုပဲ အချိန်မရွေး အသုံးပြုလို့ ရတယ်။ ၉ ကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးမှာဆိုရင် မူလစိတ်ဝိညာဉ်ဟာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ တည်ရှိ နေသလိုမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဟုန်ယွိ... မင်းက ၉ ကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေး နယ်ပယ်ကို မရောက်သေးတဲ့အတွက် ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို နားလည်နိုင်ဦးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

“ဟုတ်လို့လား” ဟုန်ယွိက ရုတ်တရက် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်လိုက်ပါသည်။ ဤလှုပ်ရှားမှုမှာ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုအတွက် အဆင်သင့်ပြင်လိုက်သည့် သဘောပင်။ သူတော်စင်တစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လှသော ဟုန်ယွိ၏ အငွေ့အသက်များမှာ ဤလှုပ်ရှားမှု ကြောင့် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း မုန့်ရှန်းကျီမှာမူ လှုပ်ရှားခြင်းမျိုး မရှိပေ။ သူက အေးဆေးစွာပင် “ဟုန်ယွိ... မင်းက ငါ့ကို အနိုင်ယူပြီးမှ သခင်လေးရှူတို့ အုပ်စုကို သွားရှာချင်တာလား။ တကယ်တော့ သခင်လေးရှူဆိုတာ ငါ့ရဲ့ ကစားကွက်ထဲက နယ်ရုပ်တစ်ခုပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးတာကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။”

“ဩော်... နားလည်ပြီ။ ကောင်းကင်အပြင်ပနယ်မြေရဲ့ ခေါင်းဆောင်က အထက်တန်းလွှာ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို အသုံးချပြီး တော်ဝင်ချန် အင်ပါယာကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေသလိုမျိုးပေါ့။ ဂိုဏ်းချုပ်မုန့်ကလည်း အဲဒီနည်းလမ်းကိုပဲ သုံးပြီး ကောင်းကင်အပြင်ပနယ်မြေရဲ့ ဗဟို ကမ္ဘာကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။” ဟုန်ယွိက လက်ဝါးပွတ်နေသည်ကို ရပ်လိုက် ပြီး ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည့်အလား ပြောလိုက်သည်။

“နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်တည်းနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရမယ့် ကိစ္စကို ဘာဖြစ်လို့ ကမ္ဘာလောကကြီးနှစ်ခုရဲ့ လက်နက်တွေ ထိပ်တိုက်တွေ့အောင် လုပ်ဆောင်ပြီး ပြဿနာအကြီးအကျယ် ဖန်တီးနေ မှာလဲ။” မုန့်ရှန်းကျီက ဆိုသည်။ “ဟုန်ယွိ... မင်းသာ ငါ့နေရာမှာဆိုရင် ဘာလုပ်မလဲ။”

“ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကတော့ တိုက်ခိုက်ကြည့်ပြီးမှပဲ သိရမှာပေါ့။ တကယ်တော့ ရှစ်နှစ် အထိ စောင့်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် ဒီနေ့ပဲ ခင်ဗျားနဲ့ တိုက်ခိုက်ချင်တယ်။ လောကမှာ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာဖို့ကို ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေတာ ကြာလှပြီ။”

စကားဆုံးသည်နှင့် ဟုန်ယွိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ကြီးထွားလာသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှာ ဆန့်ထွက်သွားပြီး အနက်ရောင် မြူခိုးများအဖြစ် စုစည်းကာ ထက်ရှသော လက်သည်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မုန့်ရှန်းကျီထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ကုတ်ဆွဲလိုက်တော့သည်။

သူ၏ ပထမဆုံးအကွက်မှာ ရန်သူကို ကရုဏာမဲ့စွာ တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်ဖြတ်နိုင်သော ‘ကမ္ဘရီယန် အမှောင်ကမ္ဘာ နတ်ဘုရားလက်သည်း’ ပင် ဖြစ်သည်။

“ကမ္ဘရီယန် အမှောင်ကမ္ဘာ နတ်ဘုရားလက်သည်းလား... ဆန်းကြဘ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမ ရဲ့ တာအိုနည်းစနစ်က တကယ့်အမွေအနှစ်နဲ့ မခြားနားဘဲ အတော်လေး အစွမ်းထက်တာ ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအကွက်လေးနဲ့တော့ ငါ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ မလုံလောက်သေးဘူး ထင်တယ်။”

မုန့်ရှန်းကျီသည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း အနက်ရောင် လက်သည်းကြီးကို ရင်ဆိုင်နေသည်။ တောင်တစ်ခုလုံးမှာ ကြေမွတော့မည့်အလား ရှိနေသော်လည်း သူကမူ လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရှိနေ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်မှာလည်း သိမ့်သိမ့်တုန်သွားတော့ သည်။

‘ဂျိန်း...’

လက်သည်းကြီး သူ၏ထံသို့ မရောက်ခင်မှာပင် လက်သည်းကြီးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများကြောင့် တိုက်ရိုက် ကြေမွသွားပြီး အမှောင်ထု စွမ်းအင်များအဖြစ် လေထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အစွမ်းထက်သော စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားမှာ မြင်နိုင်စွမ်းမရှိသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဟုန်ယွိမှာမူ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်သွားသည်။ မုန့်ရှန်းကျီ၏ အရှိန်အဝါကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဖျက်ဆီး ရန်ပင် မကြိုးစားဘဲ သူ့အပေါ် ဘာမျှ သက်ရောက်မှု မရှိသည့်အလား ရှိနေသည်။

သူ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။

လက်သည်းနှစ်ဖက်မှာ ယှက်နွယ်သွားပြီး “ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရှာဖွေခြင်း လက်သည်း ” ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ အစစ်မှန် စွမ်းအင်များမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး တားဆီး၍မရသော အရှိန်ဖြင့် မုန့်ရှန်းကျီကို ထပ်မံ လွှမ်းခြုံသွားပြန်သည်။

“မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရှာဖွေခြင်းလက်သည်းပါလား။”

မုန့်ရှန်းကျီမှာ မလှုပ်မယှက်ပင် ရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ထပ်မံ တုန်ခါသွားပြန်သည်။ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်မှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပုံရပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရေလှိုင်းများမှာ သာယာဖွယ် ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ အသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဟုန်ယွိ၏ စွမ်းအင်များမှာ ထိုခေါင်းလောင်းသံနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ရပ်တန့် သွားပြီးနောက်၊ ၎င်းမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နောက်သို့ ပြန်ကန်ထွက်သွားကာ လက်သည်း အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ဟုန်ယွိကိုပင် ပြန်လည် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

“ပြိုကွဲစမ်း”

သူ၏ စွမ်းအင်များ ပြန်ကန်လာသည်ကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ဟုန်ယွိမှာ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ မုန့်ရှန်းကျီမှာ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုဘဲ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင် လောက်အောင် အစွမ်းထက်ကြောင်း သူ သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ “ပြိုကွဲစမ်း” ဟု သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် ပြန်ကန်လာသော စွမ်းအင်များမှာ လုံးဝ ကြေမွသွားတော့သည်။

ဟုန်ယွိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ၏ အရိပ်မှာ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ ထိုခန်းမကြီးနှင့်အတူ သူသည် မုန့်ရှန်းကျီထံသို့ အပြင်းထန် တိုက်ခိုက်ရန် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာတော့သည်။

အခန်း (၆၆၄)။

“သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမလား။”

ဟုန်ယွိသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာစဉ် သူတော်စင် ပေါင်းစုံ ခန်းမ၏ ပုံရိပ်ယောင် ပေါ်ထွက်လာကာ၊ ကြီးမားကျယ်ပြောသည့် အစစ်မှန် စွမ်းအင်များ မှာ ရူးသွပ်စွာ စီးဆင်းနေပြီး၊ ပတ်ပတ်လည်တွင် အရောင်အဝါမျိုးစုံ ထွက်ပေါ်သည်။ အရှိန် အဝါမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။ မုန့်ရှန်းကျီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သန်းပေါင်းများစွာသော ခံစားချက်များမှာ ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ခတ်သွားပါသည်။ ဝမ်းသာခြင်း၊ အမျက်ထွက်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ခွဲခွာခြင်းနှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း၊ လေ၊ ပန်း၊ နှင်း၊ လ...စသော ခံစားချက်အားလုံး ပေါ်လွင်နေသည်။

သူ၏မျက်လုံးထဲမှ ခံစားချက် သံယောဇဉ်များမှာ ကျယ်ပြောလှသော ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခု အဖြစ် ယှက်နွယ်သွားပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံကာ ဟုန်ယွိကို ဝန်းရံလိုက် လေသည်။

“လောကလူသားတွေမှာ ကုဋေကုဋာမကတဲ့ ခံစားချက်မျိုးစုံ ရှိတယ်။ ဒုက္ခပင်လယ်ဆိုတာ ဘာလဲ။ ‘အချစ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ဒုက္ခပင်လယ်ပဲပေါ့။ ငါဟာ သတ္တဝါအားလုံးရဲ့ အချစ် သံယောဇဉ်တွေကို ကွန်ရက်တစ်ခုအဖြစ် ရက်လုပ်လိုက်ပြီ။ မင်း အဲဒါကို ဖောက်ထွက်နိုင် ပါ့မလား။”

မုန့်ရှန်းကျီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏မျက်လုံးထဲမှ ‘သံယောဇဉ်အမျှင်တန်း’ များမှာ ‘အချစ်ကွန်ရက်’ တစ်ခုအဖြစ် ယှက်နွယ်သွားသည့် ခဏ၌၊ ဤ ‘ဦးလေး’ ၏ မျက်လုံးများမှာ လောကရှိ သတ္တဝါအားလုံး၏ မျက်လုံးများ ဖြစ်သွားသည့်နှယ် ဟုန်ယွိ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပါသည်။ သတ္တဝါအားလုံး ၏ ခံစားချက်များကို သူက စုစည်းကာ သံယောဇဉ်ကွန်ရက်အဖြစ် ရက်လုပ်လိုက်ခြင်းပင်။

သူ၏ အစစ်မှန် စွမ်းအင်များမှာ ထို ‘အချစ်ကွန်ရက်’ ထဲတွင် ငြိတွယ်သွားပြီး၊ ပင့်ကူအိမ်ထဲ တွင် ငြိကပ်နေသော ပျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားရကာ ရုန်းကန်လေလေ ပို၍ တင်းကျပ် လေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

“သံယောဇဉ်ကွန်ရက်ကို ဖောက်ထွက်ဖို့ ခက်ခဲတယ်။ လူတစ်ယောက်က ပိုပြီး ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားလေ ‘သံယောဇဉ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို နားလည်ဖို့ ပိုခက်ခဲလေပဲ။ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်၊ ဆွေမျိုး သံယောဇဉ်၊ ကရုဏာ၊ အချစ်၊ တပ်မက်မှု... မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ပျံသန်းပါစေ၊ သံယောဇဉ်ရဲ့ အတားအဆီးကို ဖောက်ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

မုန့်ရှန်းကျီသည် အခုထိ လှုပ်ရှားမှု မပြုသေးပေ။ သူ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များမှာ လုံးဝ ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပြေးဝင်လာသော ဟုန်ယွိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သံယောဇဉ်ကွန်ရက် ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး ရုန်းမထွက်နိုင် ဖြစ်နေကာ ပြင်းထန်သော အစစ်မှန် စွမ်းအင်များမှာ လည်း သူ့ထံသို့ မရောက်နိုင်တော့ပေ။

ဤမဟာကမ္ဘာလောကကြီး၏ နံပါတ်တစ်ပုဂ္ဂိုလ်၊ တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းချုပ် မုန့်ရှန်းကျီ၏ နည်းလမ်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ကူးကြည့်၍ မရနိုင်လောက်အောင် နက်နဲလှပေ သည်။

ဟုန်ယွိ၏ လက်ရှိ တာအိုနည်းလမ်းများနှင့် ဟင်းလင်းပြင် ဖျက်ဆီးခြင်းအဆင့်နှင့် နီးကပ် နေသော သိုင်းပညာတို့ဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်ကာ၊ မြစ်ချောင်း ပင်လယ်များကို လှန်မှောက်နိုင်ပြီး၊ နေ၊ လ၊ ကြယ်တာရာများကို ထိန်းချုပ်ကာ၊ တောင်များ ကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ရုံသာမက အကန့်အသတ်မဲ့သော ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ဖြိုခွဲဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ သူသည် ဖန်ဆင်းရှင်အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော ပုဂ္ဂိုလ် များကိုပင် စိတ်ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

သို့သော် မည်သို့ပင် တိုက်ခိုက်ပါစေ၊ မုန့်ရှန်းကျီရှိရာ တောင်ထိပ်နားသို့ ရောက်သည်နှင့် မြင်နိုင်စွမ်းမရှိသော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် ပြိုကွဲသွားရသည်၊ သို့မဟုတ် အနားသို့ပင် မကပ်နိုင်ဘဲ နောက်သို့ပင် ပြန်ကန်ထွက်သွားသေးသည်။

တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းချုပ်သည် အစမှ အဆုံးအထိ လက်ခြေမလှုပ်ဘဲ၊ ဤလောက၏ နံပါတ်တစ်ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းသုံးရာတိုင် ရပ်တည်ခဲ့သော သူ၏ အထွတ်အထိပ် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ထုတ်ဖော်ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟုန်ယွိသည် ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက်သူဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စွမ်းအားအပြည့်ကို မထုတ် ရသေးပေ။ ယင်းအစား အချို့သော လျှို့ဝှက်ပညာရပ်များဖြင့်သာ စမ်းသပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဉာဏ်ပညာဓား၊ သံယောဇဉ် အနှောင်အဖွဲ့အားလုံးကို ဖြတ်တောက်စမ်း။”

ဓားစွမ်းအင်များ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သံယောဇယ်ကွန်ရက်ကို ချက်ချင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြိုခွဲသွားစေသည်။ သို့သော် ဓားစွမ်းအင်များက ထိုကွန်ရက် ကို မည်မျှပင် ဖျက်ဆီးပါစေ၊ သံယောဇဉ်အမျှင်တန်းများမှာ ပင်လယ်လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ထပ်ကာထပ်ကာ တိုးပွားလာနေတော့သည်။

“ဉာဏ်ပညာဓားနဲ့ သံယောဇဉ်အမျှင်တန်းတွေကို ဖြတ်တောက်တာလား... သံယောဇဉ် အမျှင်တန်းတွေကတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ယှက်နွယ်နေဦးမှာပါပဲ...” မုန့်ရှန်းကျီသည် ‘သံယောဇဉ်ကွန်ရက်’ ထဲတွင် ဓားစွမ်းအင်များ ထုတ်ဖော်နေသော ဟုန်ယွိကို ကြည့်ကာ သူ၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ပါသည်။

ဟုန်ယွိက ဘာမျှ ပြန်မပြောပေ။ သူသည် သူ၏ အစစ်မှန် စွမ်းအင်များကို ချာချာ လည်အောင် လှည့်ပတ်ပြီး ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်သည်။ သို့သော် သူ၏ စွမ်းအား အစစ်ကိုမူ အသုံးမပြုသေးပေ။

မုန့်ရှန်းကျီကဲ့သို့ ပညာရှင်မျိုးနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အစကတည်းက အသက်ကို ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။ သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှာ ဘာလဲ၊ သူ၏ အစစ်မှန် အနှစ်သာရ စွမ်းအားမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို အခြေအနေကြည့်ပြီးမှသာ သင့်တော်သော တန်ပြန်နည်းလမ်းများကို ချမှတ်နိုင်ပေမည်။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ ပထမဆုံး ထိပ်တိုက်တွေ့မှု ဖြစ်သောကြောင့် သတိထားရပေမည်။ သူသည် ချက်ချင်း အနိုင်ရရန်ထက် အမှားအယွင်း မရှိစေရန်သာ အာရုံစိုက်ထားသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဟုန်ယွိသည် မုန့်ရှန်းကျီထံမှ တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်း၏ စစ်မှန်သော လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် အပ်စိုက်မှတ်များ စုစည်းပုံ နည်းလမ်းများကို သင်ယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အထွဋ်အထိပ်အဂ္ဂိရတ်ကျမ်းထဲတွင် အပ်စိုက်မှတ် ရာဂဏန်းသာ ပါဝင်သော် လည်း၊ မုန့်ရှန်းကျီမှာမူ ကောင်းကင်အပြင်ပနယ်မြေတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး အစီအစဉ်များစွာ ဆွဲနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အပ်စိုက်မှတ်များ စုစည်းပုံ လျှို့ဝှက်ချက် များစွာကို သိရှိထားမည်မှာ သေချာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ် ၁,၂၉၆ ခုလုံးကိုပင် ဖွင့်ထားနိုင်ခြေ ရှိသည်။

သူသည် ကောင်းကင်အပြင်ပနယ်မြေ၏ ခေါင်းဆောင်ထံမှ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အနန္တထိတ်လန့်ခြင်း နတ်ဘုရားဘုရင်ထံမှလည်း လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရကာ၊ ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသမီးထံမှလည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အတူ ရှင်သန်ခြင်း အပ်စိုက်မှတ်များကို သင်ယူခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် မုန့်ရှန်းကျီထံမှ အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုခုကို သင်ယူနိုင်ခြင်းမှာလည်း မဖြစ်နိုင်ခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လက်ရှိတွင် ပြိုင်ဘက်မှာ ခြေလက်ပင် မလှုပ်ရှားသေးဘဲ သူ၏ စွမ်းအားမှာလည်း မမြင်နိုင်၊ မထိတွေ့နိုင်သဖြင့် နားလည်ရန် ခက်ခဲလွန်းနေသည်။ အထူးသဖြင့် ‘သံယောဇဉ် ကွန်ရက်’ ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သတ္တဝါအားလုံး၏ သံယောဇဉ်အမျှင်တန်းများ ကို သုံး၍ သံယောဇဉ်ကွန်ရက်တစ်ခု ရက်လုပ်နိုင်ခြင်းမှာ တာအိုနည်းစနစ်တစ်ခု မဟုတ် တော့ဘဲ သဘာဝတရားပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

လူသားသည် မြေကြီးလမ်းစဉ်နောက်ကို လိုက်ရသည်၊ မြေကြီးသည် ကောင်းကင်လမ်းစဉ် နောက်ကို လိုက်ရသည်၊ ကောင်းကင်သည် တာအိုနောက်ကို လိုက်နာရပြီး၊ တာအိုသည် သဘာဝတရားနောက်ကို လိုက်ရသည် မဟုတ်လား။

သတ္တဝါအားလုံး၏ သံယောဇဉ်မျှင်တန်းများမှာ သံယောဇဉ်ကွန်ရက်တစ်ခုကို ရက်လုပ် လိုက်ပြီး ဉာဏ်ပညာကြီးသူ အားလုံးမှာ ထိုထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရတော့သည်။ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားလေ၊ သံယောဇဉ်က ပို၍ နက်ရှိုင်းလေ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အမှန်တရား၊ သဘာဝတရား၏ တာအိုလမ်းစဉ်တို့မှာ မုန့်ရှန်းကျီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှိနေပါသည်။

လက်နှင့် ခြေထောက်ကို မလှုပ်ဘဲနှင့်ပင် သူသည် ဟုန်ယွိကို ‘သံယောဇဉ်ကွန်ရက်’ ထဲ တွင် ပိတ်မိအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပါသည်။ ဖန်ဆင်းရှင် ၆ ဦးနှင့် ကောင်းကင်ဖြို ဧကရာဇ်တို့ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ မလုပ်နိုင်ကြပေ။

ယန်ဖန်နှင့် ဟုန်ရွှန်ကျိတို့သည် မုန့်ရှန်းကျီကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြောက်လန့်နေရ သည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

“မဟာဝိညာဉ် ကောင်းကင်ဖြိုတိုက်ကွက်။ ဖရိုဖရဲတွင်းနက် ကွင်းဆက်တူ။”

‘သံယောဇဉ်ကွန်ရက်’ ထဲတွင် ပိတ်မိနေစဉ် ဟုန်ယွိ၏ အစစ်မှန် ကြယ်စွမ်းအင်များသည် သူ၏ လက်များမှ ပျံ့နှံ့ထွက်လာပြီး မူလဧရာမဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ပုံရိပ်ကို ဖန်တီးလိုက် သည်။ ထိုမူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ကြီးမားသော တူကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထား ပြီး သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် အဖြူ၊ အမည်း၊ ယင်နှင့် ယန် ဟင်းလင်းပြင်တွင်းနက်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဘာမျှ စဉ်းစားမနေဘဲ သူသည် ထိုတူကြီးဖြင့် မုန့်ရှန်းကျီကို ထုနှက် လိုက်တော့သည်။ တခဏအတွင်းမှာပင် တူ၏ စွမ်းအားမှာ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တိုးထွက် လာပြီး တူကြီးမှာလည်း ပိုမို ကြီးထွားလာကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးတိမ်တိုက်များပင်လျှင် လွင့်စင်သွားခဲ့ရ သည်။

သံယောဇဉ်ကွန်ရက်မှာ ဧရာမမူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ယင်ယန် ဖရိုဖရဲဟင်းလင်းပြင် တွင်းနက် ကွင်းဆက်တူကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်။

ဟုန်ယွိသည် အစစ်မှန် ခုနှစ်စဉ်ကြယ်ဂိုဏ်း၏ အထွတ်အထိပ် ပညာရပ်နှစ်ခုဖြစ်သော ‘မဟာဝိညာဉ် ကောင်းကင်ခွဲတူ’ နှင့် ယင်ယန် ဖရိုဖရဲဟင်းလင်းပြင်တွင်းနက် ကွင်းဆက် တူတို့ကို စွမ်းအင်အပြည့်ဖြင့် ပေါင်းစပ်ကာ ပြင်းထန်သော တိုက်ကွက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော် လိုက်ပြီး သံယောဇယ်ကွန်ရက်ကို စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် ဆုတ်ဖြဲလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဟင်၊ မဟာဝိညာဉ် ကောင်းကင်ခွဲတူနဲ့ ယင်ယန် ဖရိုဖရဲ ဟင်းလင်းပြင်တွင်းနက် ကွင်းဆက်တူလား။ မင်းက ဒီအထွတ်အထိပ် ပညာရပ်နှစ်ခုကို အမှန်တကယ် ပေါင်းစပ်နိုင် တာပဲ။ မင်းက အဲ့ဒီရဲ့ အနှစ်သာရကို တကယ် ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ဒီဂိုဏ်းနှစ်ခုရဲ့ တည်ထောင်သူတွေနဲ့ သိပ်မကွာတော့ဘူး။” သံယောဇဉ်ကွန်ရက် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည့် အချိန်မှာလည်း မုန့်ရှန်းကျီမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။

သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အလင်းတန်းများမှာ ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏မျက်လုံးမှ သံယောဇဉ်အမျှင်တန်းများ ပိုမို ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆုံးတွင် ‘သံယောဇဉ် ကွန်ရက်’ မှာ အဆုံးအစမရှိသော သံယောဇဉ်ပင်လယ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့ သည်။

မုန့်ရှန်းကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးနယ်မြေမှာ မူလနဝမချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေရှိ ‘အကန့်အသတ်မဲ့ပင်လယ်’ နှင့် တူသည့် နေရာ တစ်ခုအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

“သံယောဇဉ်ပင်လယ်ဆိုတာ ဒုက္ခပင်လယ်ပဲ။ တကယ်လို့ မင်းသာ သံယောဇဉ် ပင်လယ် ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ရင် ဒုက္ခပင်လယ်ကနေ လွတ်မြောက်ပြီး၊ တဘက်ကမ်းကို ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်။”

မုန့်ရှန်းကျီ၏ အသံမှာ သံယောဇဉ်ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ အထက်တွင် မြည်ဟီးသွားပါသည်။

“ဟွန်း”

သံယောဇဉ်ကွန်ရက်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း သံယောဇဉ်ပင်လယ်ထဲသို့ နက်နက် ရှိုင်းရှိုင်း ကျဆင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဟုန်ယွိသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ကြီးမား သော ဖိအားတစ်ခု သက်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ အတွေးစများ ထဲသို့ပင် စိမ့်ဝင်လာပြီး သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိတော့သည်။

“ကျွန်တော်က မက်မွန်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းနဲ့ အစစ်မှန် ခုနှစ်စဉ်ကြယ်ဂိုဏ်းရဲ့ အထွတ်အထိပ် ပညာရပ်တွေကိုပဲ ပေါင်းစပ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းနဲ့ ဆန်းကြယ် ကောင်းကင်ဘုံခန်းမရဲ့ တာအိုနည်းစနစ်တွေကိုလည်း ပေါင်းစပ်နိုင်သေးတယ်။ မရေမ တွက်နိုင်တဲ့ ဥပဒေသတွေ၊ တာအိုပညာရပ်တွေ အားလုံးဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေးတစ်ခု တည်းမှာပဲ ရှိတယ်။ ကံတရားမူလစိတ်ဝိညာဉ်၊ ထာဝရအမှောင်ည ရှေးဦးစိတ်ဝိညာဉ်... ထွက်လာစမ်း။ ကမ္ဘာဦးအစရဲ့ အနာဂတ်၊ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ ကမ္ဘာဦး ထာဝရအမှောင်ညထဲ က ရုတ်တရက် အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာစေ။ မန္တလာတံဆိပ်တော်။”

ဟုန်ယွိ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည့် ခဏ၌ပင် သူသည် ‘အလင်းနှင့် အမှောင် အတားအဆီး’ ကို ရုတ်တရက် ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

ထာဝရအမှောင်ည ရှေးဦးစိတ်ဝိညာဉ်၊ ကံတရားမူလဝိညာဉ်၊ ဗေရောစနဗုဒ္ဓနှင့် ဆန်းကြယ် တာအိုသခင်တို့၏ (ရွှမ်ထျန်းတာအိုသခင်) အရိပ်များမှာ ‘သံယောက်ဇဉ်ပင်လယ်’ အထက် တွင် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာကြသည်။ ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးများ၊ အလင်းနှင့် အမှောင်တို့ အပြန်အလှန် လှည့်ပတ်နေမှုမှာ ကမ္ဘာဦးအစ၏ အချိန်ကာလသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွား သည့်အလားပင်။

မန္တလာ အတားအဆီးမှာ သံယောဇဉ်ပင်လယ်၏ လှိုင်းလုံးများအထက်တွင် ပေါ်ထွက်လာ ပါသည်။

ရုတ်တရက် အဆုံးအစမရှိသော သံယောဇဉ်ပင်လယ်ကြီးမှာ လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး နောက် အဆုံးတွင် လုံးဝ ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရကာ ‘အလင်းနှင့် အမှောင် မန္တလာ အတား အဆီး’ ထဲ သို့ ကျဆင်းသွားပြီး သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သံယောဇဉ်ပင်လယ်မှာ အလင်းနှင့် အမှောင်တို့၏ ပိတ်လှောင်မှုကြောင့် ပျောက်ကွယ် ပျက်စီးသွားခဲ့ချေပြီ။

သံယောဇဉ်ပင်လယ် ပိတ်လှောင်ခံရသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဟုန်ယွိက အပြင်သို့ ခုန်ထွက် လာပြီး၊ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲဖြစ်သော မုန့်ရှန်းကျီကို မြင်လိုက်ရ လေသည်။ ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှမှာ အိမ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

“အလင်းနဲ့အမှောင် မန္တလာတိုက်ကွက်က ဘယ်လိုလဲ။” ဟုန်ယွိက တစ်လုံးချင်း အော်ပြောလိုက်သော်လည်း ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။ သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ထပ်မံ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး “အပြန်အလှန် မတုန့်ပြန်ရင် မယဉ်ကျေးရာ ကျလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သံယောဇဉ်ပင်လယ်နဲ့ ပိတ်လှောင်ခဲ့သလို၊ ကျွန်တော်ကလည်း ခင်ဗျားကို မဟာမူလစွမ်းအား လေးခုနဲ့ ပြန်ပြီး ဧည့်ခံပါ့မယ်။”

“သူတော်စင်ပေါင်းစုံစွမ်းအား၊ ကိုယ်ကျင့်တရားစွမ်းအား၊ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား၊ ထာဝရ စွမ်းအား။”

ထိုမူလစွမ်းအား လေးခုမှာ နတ်နဂါးလေးကောင်ကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပျံသန်းထွက်လာပြီး စကြဝဠာနှင့် ဟင်းလင်းပြင်၏ အရပ်မျက်နှာ အဖုံဖုံကို လွှမ်းခြုံသွားကာ တခဏအတွင်းမှာ ပင် မုန့်ရှန်းကျီ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဤစွမ်းအားလေးခုထဲတွင် လျှပ်တပြက်ကျမ်း၏ သိုင်းလမ်းစဉ်များ ပါဝင်နေသောကြောင့် ၎င်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် အချိန်ကုန်ဆုံးမှု မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ရာ ကာကွယ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

မူလစွမ်းအား လေးခုမှာ မုန့်ရှန်းကျီ၏ ဘေးတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည့် ခဏ၌ ငြိမ့်ညောင်း သာယာသော ခေါင်းလောင်းသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ အချိန်အားလုံးကို ရပ်တန့်စေနိုင်သော ‘ထာဝရခေါင်းလောင်း’ မှာ မူလစွမ်းအင်များ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြားတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခေါင်းလောင်းသံမှာ ကြီးမားသော မူလစွမ်းအား လေးခု၏ ရိုက်ခတ်မှုကို မခုခံနိုင်တော့ဘဲ ပဲ့တင်ထပ်သံနှင့်အတူ ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။ ထိုစွမ်းအား များမှာ မုန့်ရှန်းကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။

ဟုန်ယွိသည် သူ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားများကို စတင် ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကြီးမားသော မူလစွမ်းအင် လေးခုတို့တွင် တစ်ခုချင်းစီ၌ စကြဝဠာ၏ အထွတ်အထိပ် အနှစ်သာရများ ကိန်းဝပ်နေပြီး အရာအားလုံး၏ အထက်တွင် ရှိနေကြသည်။ ထို့အပြင် ဟုန်ယွိတွင် သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမနှင့် ထိုက်ကျိ မိုးကြိုးရေကန်တို့၏ ပံ့ပိုးမှု ရှိနေသဖြင့် သူ၏မူလစွမ်းအားများမှာ အဆုံးအစမရှိဘဲ ဖန်ဆင်းရှင် ဆယ်ဦး၏ စုစုပေါင်း စွမ်းအားနှင့် ပင် ညီမျှနေတော့သည်။

“မင်းက ငါ့ရဲ့ ‘ထာဝရအလင်းတန်း’ ကိုတောင် သင်ယူထားတာပဲ။”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မုန့်ရှန်းကျီ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် အံ့အားသင့် ဟန် အရိပ်ကလေးတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပါသည်။ ထိုထာဝရအလင်းတန်းထဲတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ နက်ရှိုင်းလှသော လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံး၊ အရာအားလုံး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး သဘောတရားများ ပါဝင်နေရာ၊ ယခုအခါ ဟုန်ယွိက ထာဝရအလင်းတန်း ကို တုပထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်းက ဤလောက၏ နံပါတ်တစ် ပညာရှင်ကြီးကိုပင် အံ့အားသင့် စေခဲ့သည်။

သူ အံ့အားသင့်သွားသည်မှာ မဆန်းပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ ဟုန်ယွိ၏ တစ်ဦးတည်း တလတာ သီးသန့် ကျင့်ကြံမှုမှ ရရှိလာသော ရလဒ် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

တစ်လတာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ ‘သွေးတစ်စက်မှ ပြန်လည် မွေးဖွား ခြင်း’ နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ရုံသာမက မူလစွမ်းအင် လေးသွယ်ကိုလည်း ကျွမ်းကျင်စွာ နားလည် တတ်မြောက်ခဲ့သဖြင့် မုန့်ရှန်းကျီနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော လက်နက်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မူလစွမ်းအင် လေးသွယ်မှာ မုန့်ရှန်းကျီ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး နောက် သူ၏စကားများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ကာ၊ သူ၏ မူလစိတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုပင် ဖျက်ဆီးတော့မည့်အလား ရှိနေပါသည်။

သို့သော် ဤအရေးကြီးသော အချိန်၌ မုန့်ရှန်းကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုပုံရိပ်ယောင်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အကြား နံပါတ်တစ် ရတနာ၊ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားလက်နက်တို့၏ ဘုရင်၊ ဘုရင်တို့၏ ဘုရင် ဖြစ်သော ထာဝရနိုင်ငံတော်၏ ပုံရိပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထာဝရနိုင်ငံတော်သည် မသေဆုံးနိုင်၊ မပျက်ဆီးနိုင်ပေ။ ထာဝရနိုင်ငံတော်အတွင်း၌ ရှိနေ သရွေ့ ထာဝရ တည်တံ့နေလိမ့်မည်။

အခြားတဘက်ကမ်းသည် ထာဝရနိုင်ငံတော်အတွင်း၌ ရှိပြီး၊ ဒုက္ခပင်လယ်ကြီးမှာမူ ထာဝရ နိုင်ငံတော်၏ အပြင်ဘက်၌ ရှိသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း....

မြင်းခွာသံများ၊ လှံချင်းတိုက်သံများ၊ စည်ပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် တီးခတ်သံများနှင့် သဘာဝတရား၊ ကမ္ဘာမြေ၊ လူသားတို့၏ အသံများမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဤသည်မှာ မူလစွမ်းအင် လေးသွယ်က ထာဝရနိုင်ငံတော်ကို အဆက် မပြတ် တိုက်စားနေသည့် အသံများပင်။ မုန့်ရှန်းကျီကတော့ အခုထိ လက်ခြေမလှုပ်သေး ပေ။

“ကိုယ်ကျင့်တရား အစစ်မှန်စွမ်းအား၊ ဟင်းလင်းပြင် အစစ်မှန်စွမ်းအားနဲ့ ထာဝရ အလင်းတန်းတွေက မပြည့်စုံသေးဘူး။ ပုံသဏ္ဌာန်အဆင့်ပဲ ရှိပြီး အနှစ်သာရ မပါသေးဘူး။ အဲ့ဒီစွမ်းအားတွေနဲ့ ငါ့ဆီကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပုံပဲ၊ ဟုန်ယွိ... မင်း ငါ့ကို လက်လှုပ်ရှားလာအောင် တကယ်ပဲ ဖိအားပေးနိုင်မှာလား။”

မူလစွမ်းအင် လေးသွယ်၏ တိုက်စားမှုကို ခံယူပြီးနောက် မုန့်ရှန်းကျီက အေးဆေးစွာပင် ဆိုသည်။

“အဲ့ဒီလိုလား။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး။”

ဟုန်ယွိ ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ် ၈၀၀ ကျော်မှာ တပြိုင်နက် လည်ပတ် တုန်ခါသွားပြီး အတွင်းရှိ မူလစွမ်းအင် အားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ရုပ်ခန္ဓာသည် လေထုနှင့် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များကို ဆုတ်ဖြဲကာ ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းကြီးတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။ မူလစွမ်းအင် လေးသွယ်မှာ မုန့်ရှန်းကျီဆီသို့ အရှိန်ဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်နေစဉ် ဟုန်ယွိက လက်သီးတစ်ချက် ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ထိုးလိုက်တော့သည်။

ဂျိန်း...

ဤလက်သီးချက်အောက်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၊ စကြဝဠာ တစ်ခုလုံးပင်လျှင် ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤလက်သီးချက်နှင့်အတူ ဟုန်ယွိ၏ လက်သီးပေါ်ရှိ ချွေးပေါက်များ ပွင့်သွားပြီး ချွေးစက်ကလေးများမှာ ရုတ်တရက် အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လာကြသည်။ ထိုချွေးစက်များမှာ လွင့်စင်ထွက်သွားသည်နှင့် သေးငယ်သော လူသားသဏ္ဌာန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား၊ အချိန်စွမ်းအား၊ မိုးကြိုးစွမ်းအားနှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှ စုပ်ယူနိုင်သမျှ မူလစွမ်းအင် အားလုံးကို အဆက်မပြတ် ဆွဲယူ လိုက်ကြသည်။

ထိုလူသားပုံစံလေးများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး ဟုန်ယွိ၏ အရွယ်အစားနီးပါး ဖြစ်ပေါ်လာကာ ဟုန်ယွိနှင့်အတူ ထာဝရနိုင်ငံတော်၏ အလင်းဒိုင်းကို ဝိုင်းဝန်း ထိုးနှက်လိုက်ကြတော့သည်။

ဝုန်း...

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟုန်ယွိ၏ လက်သီးချက် ကြောင့် ထာဝရနိုင်ငံတော်၏ အလင်းဒိုင်းမှာ ကြွေပန်းကန်ပြားကဲ့သို့ အက်ကွဲသွားတော့ သည်။

“စုတ်ပြဲသွားစမ်း။”

အလင်းဒိုင်းလွှာ အက်ကွဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဟုန်ယွိက ရပ်မနေပေ။ သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ချိတ်ကောက်များသဖွယ် ဆုပ်ကိုင်ကာ အလင်းဒိုင်းထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ ပြီး ထိုအလင်းဒိုင်းကို သူ၏ အဆုံးအစမရှိသော ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားဖြင့် အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲလိုက်ကာ အတွင်းသို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်သည်းဖြင့် မုန့်ရှန်းကျီ၏ မူလ စိတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ကုတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ တိုက်ပွဲစတင်ကတည်းက ဟုန်ယွိအနေဖြင့် မုန့်ရှန်းကျီ၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်ကို နတ်ဘုရားကျောက်တုံး ဝိညာဉ်သန္ဓေသား၏ စွမ်းအားဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားမှာ ‘သွေးတစ်စက်မှ ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း’ နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး၊ ၎င်းမှာ ကိုးကြိမ် မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးပညာရှင် ညီမျှပေသည်။ သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ၏ အကာကွယ် နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက သူသည် အစစ်မှန် ဟင်းလင်းပြင် ဖျက်ဆီးခြင်းအဆင့် ပညာရှင် တစ်ဦးနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအဆင့်ရောက်မှသာ ဟုန်ယွိသည် သူ၏ ခွန်အားအပြည့်ကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

“သွေးတစ်စက်မှ ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ်၊ မသေမျိုးမြူမှုန်။ မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်စဉ်က တကယ်ပဲ ဒီအဆင့်အထိ ရောက်နေပြီလား။”

မုန့်ရှန်းကျီက ထပ်မံ စိတ်လှုပ်သွားပြန်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်ခြင်း၊ အရောင်တောက်လာခြင်း၊ သက်ပြင်းချခြင်း၊ ရက်စက်ခြင်း၊ ကြင်နာခြင်း၊ သနားခြင်းနှင့် ကြမ်းတမ်းခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှု သို့မဟုတ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုမျိုး လုံးဝ မရှိပေ။

ဟုန်ယွိ၏ ထာဝရအလင်းတန်းများကို ဆုတ်ဖြဲကာ သူ၏ မူလစိတ်ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ခိုက်လာသော လက်သည်းချက်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူသည် နောက်ဆုံး၌ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး၊ ဟုန်ယွိ၏ လက်သီးနှင့် လက်သည်းချက်ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ပါ တော့သည်။

ဂျိန်း...

သူတို့နှစ်ဦး ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်သွား သည်။ မုန့်ရှန်းကျီ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ တောင်တန်းကြီးမှာ ပြိုလဲသွားသော်လည်း သူကမူ လေထဲတွင် တစ်လက်မမျှ မလှုပ်မယှက် ပျံဝဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဟုန်ယွိမှာမူ ကြီးမားသော တန်ပြန်စွမ်းအားကြောင့် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များထဲသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရ သည်။

“ခင်ဗျားလည်း ‘သွေးတစ်စက်မှ ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း’နယ်ပယ်ကို ရောက်နေတာပဲ။” ဟုန်ယွိသည် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားစဉ် ပြောလိုက်သည်။

“သူက တကယ်ပဲ ရှစ်ကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်တော့မှာလား။” မုန့်ရှန်းကျီ က မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားသော ဟုန်ယွိကို ကြည့်လိုက်ပါသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လိုက်ပါ ပျံတက်သွားသည်။ ဟုန်ယွိသည် တိုက်ပွဲအတွင်းမှာပင် သူ၏ စွမ်းအားများကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ရှစ်ကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်တော့ မည်ဖြစ်ကြောင်း သူက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်သည်။

ကမ္ဘာဦးအစကတည်းက တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေစဉ်အတွင်း မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်သည့် သူမျိုး သူတစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူး၊ မကြားဖူးခဲ့ပေ။