အခန်း ၁၉၄

အခန်း။ ၁၉၄

မကြာခင်မှာပင် သူသည် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးအတွင်းရှိ အညစ်အကြေးအားလုံးကို လွယ်လွယ်ကူကူ ခွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုဝိညာဉ်ဆေးဝါးများသည် အနှစ်သာရအားဖြင့် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် အမှုန့်များ၊ ဂျယ်လီကဲ့သို့ စေးပျစ်သော အနှစ်များနှင့် ကြည်လင်သော အရည်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ဤသို့ဖြင့် ပထမဆုံးအဆင့်မှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အညစ်အကြေးများကို သန့်စင်ရခြင်းမှာ ထိုအညစ်အကြေးများကြောင့် ဆေးလုံး၏ စင်ကြယ်မှုကို မညစ်နွမ်းစေရန် ကာကွယ်ခြင်းပင်။

ယခုအခါ အညစ်အကြေးများကို သန့်စင်ပြီးနောက် ကုယွမ်သည် ကျောက်စိမ်းအဆီအနှစ်ဆေးလုံး၏ ဖော်မြူလာအပေါ် သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုအတိုင်း ရွှေရောင်ဆေးလုံး၏ အဓိကအနှစ်သာရများထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုလျက် သူလိုအပ်သော အမျိုးမျိုးသော ဆေးဘက်ဝင်အာနိသင်များကို စတင်ထုတ်ယူခွဲထုတ်တော့သည်။

ကုယွမ်သည် လက်ဟန်မုဒြာများ ဖော်ဆောင်ကာ မူလအစ စစ်မှန်သောရေဓာတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် ၎င်းအတွင်းရှိ အမျိုးမျိုးသော ဆေးဘက်ဝင်အာနိသင်များကို ပေါင်းစပ်ညှိနှိုင်းရန်အတွက် လက်ဟန်ကျင့်စဉ်များကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဒိုင်း….

ရုတ်တရက် ဆေးဘက်ဝင်အာနိသင်များ မျှခြေပျက်ပြားသွားမှုကြောင့် စုစည်းထားသော ဆေးရည်များမှာ တိုက်ရိုက်ပင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ထူးဆန်းသော အနံ့အသက်တစ်ခုမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျံ့လွင့်သွားခဲ့၏။

ကုယွမ်သည် ပျက်စီးသွားသော ဆေးရည်များကို မည်သည့်နောင်တ၊ နှမြောတသမှု သို့မဟုတ် အံ့ဩမှုမျှမပြဘဲ စွန့်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကာ စဉ်းစားတွေးတောမိသည်။

“ကြွက်နားရွက်မြက်ပင်ရဲ့ ဆေးဘက်ဝင်အာနိသင်က ရှုပ်ထွေးလွန်းလို့ ငါ့ဘက်က အပြည့်အဝ မသန့်စင်နိုင်ခဲ့တာများလား...”

“ဒါမှမဟုတ် စောစောက ပန်းစက္ကူပန်းက သက်တမ်းရင့်လွန်းလို့ သူ့ရဲ့ဆေးစွမ်းက ပိုပြင်းထန်သွားပြီး အခြားဆေးဘက်ဝင်အာနိသင်တွေရဲ့ မျှခြေကို ပျက်သွားစေပြီး ဆေးရည်ကို ပျက်စီးသွားစေတာလား...”

အချို့သော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ရာတွင် အရည်အသွေးမြင့်မားပြီး သက်တမ်းရင့်သော ဝိညာဉ်ဆေးဝါးများကို မကြာခဏ လိုအပ်တတ်သည်။

သို့မှသာ ဖော်စပ်ထားသော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော အာနိသင်နှင့် ပိုမိုမြင့်မားသော အရည်အသွေးကို ရရှိလေ့ရှိသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ကုယွမ်ကဲ့သို့သော အခြေခံအဆင့် သင်ယူသူတစ်ဦးအတွက်မူ သက်တမ်းရင့် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးဆိုသည်မှာ ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်မနေပေ။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အလွန်အမင်း သိမ်မွေ့ရသော အလုပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဆေးဘက်ဝင်အာနိသင်၏ အနည်းငယ်မျှသော အတက်အကျကြောင့်ပင် မကြာခဏ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတတ်သည်။

အကယ်၍ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းဆရာသခင်ကြီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါက ဤကဲ့သို့သော ပြဿနာများသည် သဘာဝကျကျပင် သူတို့ကို ပူပန်စေလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

သူတို့သည် ဆေးဘက်ဝင်အာနိသင်များ၏ မျှခြေကို သူစိတ်ကြိုက် ညှိနှိုင်းနိုင်ပြီး အဆုံးသတ်တွင် ဆေးလုံးအဖြစ်သို့ အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစပ်ပုံသွင်းနိုင်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကုယွမ်ကတော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

သူသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းဆရာသခင်ကြီးတစ်ဦး မဟုတ်သေးသဖြင့် ဤအဆင့်တွင်မူ လက်တွေ့လေ့ကျင့်မှုကို တောက်လျှောက် တဖြည်းဖြည်းချင်းသာ လုပ်ဆောင်သွားခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။

ဖြစ်စဉ်ကို ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် သူ၏ စောစောက မှားယွင်းမှုများကို အကျဉ်းချုပ်သုံးသပ်ရင်း ကုယွမ်သည် အနည်းငယ် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်စမ်းကြည့်တာပေါ့”

ထို့နောက် သူသည် နောက်ထပ် ဆေးဝါးပစ္စည်းတစ်သုတ်ကို ထုတ်ယူကာ ထပ်မံ၍ သန့်စင်ဖော်စပ်ခြင်းကို စတင်လိုက်ပြန်သည်။

...

နှစ်နာရီကျော် ကြာမြင့်ပြီးနောက်။

“အရည်ခဲစေ”

ကုယွမ်သည် သူရှေ့ရှိ ကြက်ဥပမာဏခန့်ရှိသော ဆေးရည်ထုကြီးအပေါ်သို့ လက်ဟန်ကျင့်စဉ်အချို့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ထိုဆေးရည်ထုကြီးသည် သေးငယ်သော ဆေးရည်စက်ကလေးပေါင်း ငါးဆယ်ကျော်အဖြစ်သို့ ကွဲပြားသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကုယွမ်သည် မူလအစ စစ်မှန်သောရေဓာတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အအေးဓာတ်အမျှင်တန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ထိုဆေးရည်စက်ကလေးများမှာ တိုက်ရိုက်ပင် ခဲသွားကြပြီး ချောမွေ့သော ကျောက်စိမ်းအဆီအနှစ်ဆေးလုံးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်သွားပြီ...”

ကုယွမ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ကျောက်စိမ်းအဆီအနှစ်ဆေးလုံးများသည် ကျောက်စိမ်းဖြူကို ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ ပုံဆောင်ခဲပမာ ကြည်လင်ဖြူစင်နေပြီး တောက်ပသော အရောင်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဝိညာဉ်ဆန်စပါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော မွှေးပျံ့လှိုင်ထူးသည့် ရနံ့အမျှင်တန်းများသာ မရှိပါက ဤအရာများကို ဆန်စပါးဆေးလုံးများဟုပင် ယုံကြည်ရန် ခဲယဉ်းလှပေလိမ့်မည်။

ဆက်လက်၍ ကုယွမ်သည် စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်အမျှင်တန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ ထိုဝိညာဉ်ဆေးလုံးအားလုံးကို စုစည်းပြီး ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူသည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကိုမူ ချန်ထားခဲ့ပြီး စစ်ဆေးရန်အတွက် သူလက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

“ကျောက်စိမ်းလို ချောမွေ့ပြီး ဆန်စပါးရဲ့ ရနံ့ကလည်း မွှေးချိုနေတာပဲ။ တကယ့်ကို ထိပ်တန်းအရည်အသွေးပဲ... မဆိုးဘူး မဆိုးဘူး။ သူ့ရဲ့ အရသာက ဘယ်လိုရှိမလဲဆိုတာပဲ သိချင်တော့တယ်”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကုယွမ်သည် ၎င်းကို သူပါးစပ်အတွင်းသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းအဆီအနှစ်ဆေးလုံးသည် ပါးစပ်အတွင်း ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားပြီး ရုတ်တရက်ပင် ကြွယ်ဝလှသော အချိုဓာတ်က သူ၏ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ စီးဆင်းသွားတော့သည်။

ဗိုက်ပြည့်အာဝရရှိသော ခံစားချက်နှင့်အတူ နွေးထောင်ထောင် အပူဓာတ်ပါးပါးလေးတစ်ခုသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့တက်ကြွသွားခဲ့သည်။

မူလအစ စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်များပင်လျှင် ပိုမို၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်။ အညစ်အကြေး လုံးဝမရှိသလောက်ပဲ။ တကယ့်ကို ထိပ်တန်းအရည်အသွေးပဲ...”

ကုယွမ်သည် အလွန်အမင်း စိတ်ကျေနပ်သွားကာ ခေါင်းကို တဆက်ဆက် ညိတ်မိတော့သည်။

“ကျောက်စိမ်းအဆီအနှစ်ဆေးလုံးက အခြေခံဝိညာဉ်ဆေးလုံးတစ်မျိုး ဆိုပေမဲ့... အဝါရောင်နှံစားဆေးလုံးထက်စာရင်တော့ ပိုပြီး စိန်ခေါ်မှုရှိတာ အမှန်ပဲ။

သာမန် ဆေးဖော်စပ်သူတွေဆိုရင် ဒီကျောက်စိမ်းအဆီအနှစ်ဆေးလုံးကို စပြီး ဖော်စပ်ဖို့တောင်မှ ဆေးလုံးသဘောတရားတွေကို အသေအချာ အချိန်ယူ စဉ်းစားရသေးတာ။

အဲဒီနောက် စီနီယာတွေရဲ့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို တကောက်ကောက်လိုက်ပြီး စောင့်ကြည့်လေ့လာပြီးမှသာ လက်တွေ့စမ်းသပ်ဖို့ ရဲကြတာမျိုး။ ပါရမီ အသင့်အတင့် ရှိတဲ့သူတွေဆိုရင်တောင် လအနည်းငယ်လောက် လေ့လာရင်း အကြိမ်ရေ ရာနဲ့ချီပြီး လေ့ကျင့်ပြီးမှသာ ဆေးဖိုတစ်ဖို နှစ်ဖိုလောက်ပဲ အောင်မြင်အောင် ဖော်စပ်နိုင်ကြတာ။

ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဆေးဖိုကနေ ထွက်လာတဲ့ ဆေးလုံးကလည်း ဆယ်လုံးကျော်

လောက်ပဲ ရှိတတ်ပြီး အရည်အသွေးကလည်း သာမန်ပဲ။ အညစ်အကြေးတွေကလည်း ပိုများတတ်သေးတယ်။ သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေဆိုရင်တောင် အဲဒီလိုဆေးလုံးမျိုးတွေကို သုံးဖို့ ရွံရှာကြလိမ့်မယ်။

အင်း... တကယ်လို့ ပါရမီကောင်းတဲ့သူဆိုရင်တော့ အကြိမ်တစ်ရာကျော်လောက် လေ့ကျင့်ပြီးတာနဲ့ အောင်မြင်နိုင်ပြီး ဆေးလုံးထွက်နှုန်းကတော့ ပုံမှန်လောက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့... ငါကတော့ ပထမဆုံးနေ့မှာတင် စလုပ်တာ... တတိယမြောက် ဆေးဖိုမှာတင် အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါတင်မကသေးဘူး... ဆေးလုံးပေါင်း ငါးဆယ်ကျော်တောင် ထွက်လာတဲ့အပြင် တစ်လုံးချင်းစီကလည်း အညစ်အကြေးကင်းစင်တဲ့ ထိပ်တန်းအရည်အသွေးတွေချည်းပဲ...။ ဟက်... ငါ့ရဲ့ ပါရမီကတော့ တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲလား...”

ကုယွမ်သည် သူမေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်မိသည်။

“ကြည့်ရတာ ငါက အခု ဆေးဖော်စပ်ခြင်းရဲ့ ပါရမီရှင် ထူးချွန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီနဲ့ တူတယ်”

သူက ဤသို့ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ကုယွမ်သည် သူ၏ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားသည်။

ရှောင်ချင်းထံမှ ရရှိထားသော ပါရမီကို အမှီပြုထားနိုင်ခြင်းကြောင့်သာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ဤမျှအထိ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခြင်းပင်။

ထို့နောက် ကုယွမ်သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

သူ့တွင် ဤမျှ မြင့်မားသော ပါရမီ ရှိနေသည့်အတွက်ကြောင့် ၎င်းကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် သံပူခိုက် တူနှက်ဆိုသကဲ့သို့ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံ၍ ဝီရိယရှိရှိ လေ့လာလေ့ကျင့်ရမည်ပင်။

...

“ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်”

ရက်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ကုယွမ်သည် ဆေးရည်ထုကြီးတစ်ခု၏ ဆေးဘက်ဝင်အာနိသင်များကို သန့်စင်ညှိနှိုင်းနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုအသံမှာ ကျယ်လောင်ပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေပုံရရာ တံခါးခေါက်နေသူသည် ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုနှင့် အလှမ်းဝေးကွာနေကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ကုယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး မူလအစ စစ်မှန်သောရေဓာတ်ကို ဝဲလည်စေကာ ဆေးရည်ထုကြီးကို ယာယီအားဖြင့် လုံခြုံအောင် ပိတ်ဆို့သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ထရပ်ကာ ခြံဝင်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်တွင် ရွှေချည်ထိုးဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် သတ်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအမျိုးသားသည် ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ထွားကျိုင်းသော်လည်း ရန်လိုခြင်းမရှိသည့် ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာထားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် အတော်ပင် ဖော်ရွေပျူငှာသည့် အသွင် ဆောင်နေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်။

ဤလူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကုယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

သူသည် ဤလူကို သိကျွမ်းနေ၍ မဟုတ်ဘဲ သူရှေ့ရှိ လူက သူ့အား ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်မျိုး ပေးစွမ်းနေသောကြောင့်ပင်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အထူးတလည် မြင့်မားလှသည်ဟု မပြောနိုင်ဘဲ ကုယွမ်ထက် အလွန်ဆုံး အဆင့်တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုမျှသာ သာလွန်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်ငြားလည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမှာ အလွန်အမင်း သန်စွမ်းဖျတ်လတ်နေပြီး မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော သက်စောင့်စွမ်းအားများကို ဆောင်ထားသည်။

ကုယွမ်သည် သူ၏ ဓားစိတ်ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြု၍ စမ်းသပ်အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်ပင် ထိုလူ့ထံမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အာဏာစက်ပြင်းထန်လှသော ကြေးညိုရုပ်ထုကြီးတစ်ခု၏ ပုံရိပ်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိပြီး ၎င်းမှာ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် သိပ်သည်းလှသော အရှိန်အဝါမျိုး ဖြစ်သည်။

“ဒီလူက ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံထားတာများလား...”

ကုယွမ်သည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ဆိုသည်မှာ အလွယ်ပြောရလျှင် ပိုမိုအဆင့်မြင့်မားသော အလျားလိုက် သန့်စင်ခြင်းအတတ်ပညာများ ဖြစ်ကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်မွမ်းမံထားနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် သန့်စင်ပြီးသား ရွှေနှင့် နတ်ဘုရားသံမဏိကဲ့သို့သော မှော်ရတနာများကပင် လာရောက်၍ အန္တရာယ် မပြုနိုင်ကြချေ။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များစွာ အမှန်ပင် တည်ရှိနေကြသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းတွင် ရဟန္တာရွှေခန္ဓာ၊ နဂါးဆင်ပြောင် သူတော်စင်ခန္ဓာ၊ ဗောဓိရွှေခန္ဓာ၊ နိဗ္ဗာန်ရွှေခန္ဓာ စသည်ဖြင့် ရှိကြသည်။

တာအိုဘာသာဂိုဏ်းတွင်မူ စစ်မှန်သော သိုင်းတာအိုခန္ဓာ၊ ကျောက်စိမ်းဖားပြုတ် စစ်မှန်သောခန္ဓာ၊ သန့်စင်သော ယန်တာအိုခန္ဓာ၊ မိုးကြိုးငါးပါးခန္ဓာ၊ မသေမျိုး အသားအရည်နှင့် ကျောက်စိမ်းအရိုးများ စသည်ဖြင့် ရှိကြသည်။

မိစ္ဆာတာအိုတွင်မူ ပို၍ပင် များပြားကာ ဥပမာအားဖြင့် သေခြင်းတရား တိတ်ဆိတ်ခြင်း မိစ္ဆာခန္ဓာ၊ သွေးပင်လယ် မိစ္ဆာခန္ဓာ၊ အရိုးဖြူ နတ်မိစ္ဆာခန္ဓာ၊ ကိုးပါးသော နဂရ မိစ္ဆာခန္ဓာ စသည်ဖြင့် စုံလင်သည်။

လီချန်ရှန်း၏ သန့်စင်သော ယန်တာအိုခန္ဓာနှင့် ဆွန်းကျန့်၏ မိုးကြိုးငါးပါးခန္ဓာတို့သည်လည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံသော အလျားလိုက် သန့်စင်ခြင်း နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့မှာ ပင်ကိုယ်သဘာဝအရ ပါရှိလာသော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့သည် မဟာအောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်မျိုးတစ်ဖုံသော မဟာနတ်ဘုရားကျင့်စဉ် အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး ရုပ်ခန္ဓာဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံတက်ခြင်းဟု လူသိများကြသည်။

သို့သော်ငြားလည်း မဟာအောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက်မူ မူလဝိညာဉ်တစ်ခု လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

တာအိုလမ်းစဉ်ထဲသို့ မဝင်ရောက်မီအချိန်က ကုယွမ်သည်လည်း အလျားလိုက် သန့်စင်ခြင်းအတတ်ပညာဖြစ်သော လိပ်နက်ချပ်ဝတ်အတတ်ပညာကို ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရေဝိညာဉ်ခန္ဓာအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမှာလည်း အပြောင်းအလဲအချို့ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အတတ်ပညာ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်မျိုးကို ဆက်လက်၍ မကျင့်ကြံတော့ပေ။

ထို့အပြင် မူလအစ စစ်မှန်သောရေဓာတ်ကျမ်းအတွင်း၌လည်း ၎င်းနှင့် ကိုက်ညီသော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များ ပါဝင်ခြင်း မရှိချေ။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်မျိုးမှာ ကျင့်ကြံရန် နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပိုမိုခက်ခဲလှပြီး ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ တိုက်ပွဲများအတွက် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များ၊ မှော်အတတ်များနှင့် မှော်ရတနာများကိုသာ အဓိက အားကိုးကြသဖြင့် လက်ဗလာ၊ လက်သီးဗလာဖြင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကြခြင်းမျိုးမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးသည်။