အခန်း ၂၀၀

အခန်း။ ၂၀၀

ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ကုယွမ်သည် သူ၏သိုလှောင်အိတ်ထဲရှိ ခေါင်းပါးလှသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်မိတော့သည်။

“ကြည့်ရတာ နောက်ပိုင်းကျရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပိုရမယ့်နည်းလမ်းကို ရှာမှဖြစ်တော့မယ်”

သူ့ဆရာ ဆရာကြီးဟယ်လင်း၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် ကုယွမ်သည် ယခင်က တော်တော်လေး ချမ်းသာကြွယ်ဝခဲ့သော်လည်း မကြာသေးမီက တာအိုအခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးဖော်စပ်မှုကို လေ့ကျင့်ခြင်းတို့ကြောင့် သူ၏ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအားလုံးနီးပါး ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအတတ်ကို ဆက်လက်လေ့ကျင့်လိုပါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ထပ်မံရရှိရန် လိုအပ်သည်။

အမှန်တော့ သူဖော်စပ်ထားသည့် ကျောက်စိမ်းအဆီအနှစ်ဆေးလုံး၊ ချီစွမ်းအင်ဖြည့်တင်းဆေးလုံးနှင့် ဝိညာဉ်သိုလှောင်ဆေးလုံးများသည်ပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကဲ့သို့ တန်ဖိုးရှိသော ငွေကြေးအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ကုယွမ်သည် သူကိုယ်သူ ဆေးဖော်စပ်မှုပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီဟူသောအချက်ကို လောလောဆယ် ထုတ်ဖော်ပြသရန် အစီအစဉ်မရှိချေ။

တောအုပ်ထဲတွင် ထင်ပေါ်လွန်းသော သစ်ပင်သည် လေမုန်တိုင်းဒဏ်ကို အခံရဆုံးပင်။

သူ၏ ဆေးဖော်စပ်မှုတိုးတက်နှုန်းက မြန်ဆန်လွန်းလှရာ အကယ်၍ လူသိရှင်ကြားဖြစ်သွားပါက ပိုမိုအာရုံစိုက်ခံရနိုင်ပြီး ဆေးဘုရင်တောင်တန်းအတွင်း၌ပင် ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုများကို ပိုမိုဆွဲဆောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

အထူးသဖြင့် ဆရာဖြစ်သူ ဆရာကြီးဟယ်လင်း မရှိခိုက်တွင် ဤအရာကို လျှို့ဝှက်ဖဲချပ်တစ်ခုအဖြစ် ဝှက်ထားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ကုယွမ်သည် သူဖော်စပ်ထားသော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို အခြားတစ်နေရာတွင်သာ အသုံးပြုရန် စီစဉ်လိုက်တော့သည်။

“တူလေးကု... ခဏလောက် နေပါဦး”

ကုယွမ် ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်မှာပင် သူ၏နောက်ကွယ်မှ လှမ်းခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စိမ်းပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပိန်လှီသောအသွင်ရှိသည့် တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူသည် အရိုးတည်ဆောက်ပုံ ကျယ်ပြန့်ကာ လျှောကျနေသော အင်္ကျီလက်ပွကြီးများရှိပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးရှည်ကြီးနှင့်အတူ နတ်ဘုရားဆန်ဆန် အရှိန်အဝါမျိုး ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“အော်... ဦးလေးဆရာ စိမ်းလဲ့သစ်သားပါလား။ တပည့်က ဂါရဝပြုပါတယ်”

ကုယွမ်က ဦးညွတ်၍ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

ဤသူကား ကျောက်စိမ်းအိုးကြီးမျှော်စင်တွင် ခဏတာ ဆုံတွေ့ဖူးခဲ့သည့် စိမ်းလဲ့သစ်သား စစ်

မှန်သောအရှင်သခင်ပင်။

“ဟားဟား... အားနာစရာမလိုပါဘူး တူတော်ရဲ့”

စိမ်းလဲ့သစ်သား စစ်မှန်သောဆရာသခင်က ခပ်ဖွဖွပြုံးကာ ကုယွမ်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များက ကုယွမ်လက်ထဲရှိ သိုလှောင်အိတ်ပေါ်တွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့... တူလေးကု ဒီတစ်ခေါက် ကျောက်စိမ်းအိုးကြီးမျှော်စင်ကို လာတာ ဆေးဖော်ဖို့အတွက် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ လာဝယ်တာလား”

“ဦးလေးဆရာရဲ့ မျက်စိက အမြဲတမ်း စူးရှနေတာပဲဗျာ”

ကုယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

စိမ်းလဲ့သစ်သား စစ်မှန်သောဆရာသခင်က မရည်ရွယ်သကဲ့သို့ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ရင်း “ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအတတ်ကို လေ့ကျင့်ရတာက ဝိညာဉ်ဆေးပင် အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ကုန်တာကွ။ တိုးတက်မှုရှိဖို့ဆိုရင် အခြေခံအားဖြင့် အဲဒါတွေကို ပုံအောပြီး သုံးရတာမျိုး"

“စကားပုံ ရှိတယ်မဟုတ်လား... လက်တွေ့များများလုပ်ရင် ကျွမ်းကျင်လာတယ်တဲ့။ မင်းမှာ ပါရမီအနည်းငယ် လိုအပ်နေရင်တောင်မှ အကြိမ်ရေများများ ဖော်စပ်ကြည့်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ဆေးဖော်စပ်မှုပညာက သဘာဝအတိုင်း တိုးတက်လာမှာပါ"

“မင်း ဆေးဖော်စပ်တာကို လေ့လာချင်တာကတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့နောက်ခံက သာမန်ပဲမို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သိပ်မရှိဘူးလို့ ငါကြားမိထားတယ်။ အကယ်၍ မင်းမှာ လိုအပ်နေရင် ငါ မင်းကို အချို့ ချေးပေးလို့ရတယ်နော်”

“ဒါက...”

ကုယွမ် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ သတိထားလိုက်မိသည်။ အပြင်ပန်းတွင်မူ သူက ပြုံးပြလျက် ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်

သည်။

“ဦးလေးဆရာရဲ့ စေတနာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ စုဆောင်းထားတာလေးတွေ ရှိသေးလို့ လောလောဆယ်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်”

အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ လာရောက်အကူအညီပေးခြင်းက လိမ်လည်လှည့်ဖြားရန် သို့မဟုတ် လုယက်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟူသော စကားတစ်ခု ရှိသည်။

သူနှင့် စိမ်းလဲ့သစ်သား စစ်မှန်သောဆရာသခင်သည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုမရှိချေ။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် တွေ့ဆုံစဉ်ကပင် ကုယွမ်သည် ထိုသူ့ထံမှ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်အချို့ကို ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။

ယခုမူ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ချေးပေးမည်ဟု ပြောကာ လာပြီးစေတနာပြနေခြင်းမှာ အသေအချာ တွေးမကြည့်လျှင်ပင် ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေသည်မှာ သိသာသည်။

“လူငယ်တွေဆိုတော့ ပိုက်ဆံချေးရမှာ ဝန်လေးတတ်ကြတာ သဘာဝပါပဲ။ ငါ နားလည်ပါတယ်”

စိမ်းလဲ့သစ်သား စစ်မှန်သောဆရာသခင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်ရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပြုံးရွှင်သွားကာ “အကယ်၍ မင်းမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လိုအပ်နေပြီး မချေးချင်ဘူးဆိုရင်လည်း မျှော်စင်ထဲက အလုပ်အချို့ကို လက်ခံပြီး လုပ်လို့ရတာပဲ"

“ငါတို့ ကျောက်စိမ်းအိုးကြီးမျှော်စင်မှာ ရက်ရက်ရောရော ဆုလာဘ်ပေးတဲ့ အလုပ်တွေ ခဏခဏ တင်လေ့ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်နေသရွေ့ အလုပ်အနည်းငယ်လောက် ပြီးမြောက်တာနဲ့တင် လုံလောက်တဲ့ ကျောက်တုံးတွေ ရမှာပါ”

ကုယွမ်က သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာမျိုး ပြုလုပ်လိုက်ရင်း “နားလည်ပါပြီ သတိပေးတဲ့အတွက် ဦးလေးဆရာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အင်း”

စိမ်းလဲ့သစ်သား စစ်မှန်သောဆရာသခင်သည် ဆက်လက်စကားပြောရန် ဆန္ဒမရှိတော့ဘဲ မကြာမီမှာပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအချို့၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကုယွမ်သည် ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် ကျောက်စိမ်းအိုးကြီးမျှော်စင်အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒီမြေခွေးအိုကြီး စိမ်းလဲ့သစ်သား စစ်မှန်သောဆရာသခင် ပြောသွားတာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ သူ ငါ့အပေါ် မကောင်းတဲ့ စိတ်ကူးရှိနေတာ သေချာတယ်။

ကုယွမ်သည် စောစောက စိမ်းလဲ့သစ်သား စစ်မှန်သောဆရာသခင် ပြောသွားသည့် စကားများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်ရာ မညီညွတ်သည့် အချက်အလက်အချို့ကို မကြာမီ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ချေးပေးမယ်... ပြီးတော့ အလုပ်တွေ လက်ခံခိုင်းတယ်... မဟုတ်သေးဘူး ဒီမြေခွေးအိုကြီးက ငါ့ကို အလုပ်တွေ လက်ခံချင်လာအောင် တမင်တကာ လမ်းကြောင်းပေးနေတာပဲ။

စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ကုယွမ်က ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ပြဿနာက အဲဒီအလုပ်တွေထဲမှာ ရှိနေတာပဲ အကယ်၍ ငါသာ တကယ် သဘောတူလိုက်ရင် သူတို့ထောင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို သေချာပေါက် ရောက်သွားလိမ့်မယ်။

ဒီမြေခွေးအိုကြီးက လျှူကွမ်းနဲ့ ပူးပေါင်းနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်...

သူသည် သူ၏ တည်းခိုရာ နေအိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ညမှောင်လာသည်အထိ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်တော့သည်။

ကုယွမ်သည် လူအများသတိမထားမိနိုင်မည့် သာမန်လူငယ်တစ်ဦးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲကာ ဝတ်ရုံနက်တစ်ထည်ကို လွှားခနဲခြုံပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် လမ်းမကျယ်ကြီးပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး ရတနာတစ်ရာဆောင်ဟု အမည်ရသော ဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင်ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လိုက်တော့သည်။

ဤဆိုင်ကြီး၏ ပမာဏမှာ ကျောက်စိမ်းအိုးကြီးမျှော်စင်ထက် အနည်းငယ်မျှပင် မသေးလှချေ။ ဝိညာဉ်ဆေးပင်နှင့် ဆေးလုံးများသာမကဘဲ မန္တန်လက်နက်များ၊ တာအိုကျမ်းစာများ၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကမ္ဘာ၏ ရတနာများ၊ မိစ္ဆာသားရဲသားငယ်များ၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ အဆောင်လက်ဖွဲ့များနှင့် မန္တန်အစီအရင်ပြားများအထိ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ကဏ္ဍစုံလင်လှသောအရာများကိုပါ ဝယ်ယူရောင်းချပေးနေသည့် ဆိုင်ကြီး ဖြစ်သည်။

၎င်း၏နောက်ခံအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍မူ ကုယွမ်လည်း သိပ်ပြီး အသေအချာ မသိလှချေ။

သို့သော်လည်း ကျောက်စိမ်းတောက်ပသော နတ်ဘုရားခန်းမကဲ့သို့နေရာမျိုးတွင် ဤကဲ့သို့သော ဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ထားနိုင်ရန်အတွက် နောက်ကွယ်၌ အစွမ်းထက်သော ကျောထောက်နောက်ခံတစ်ခု ရှိနေရမည်ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ကလေးကအစ သိနိုင်သည်။

ယခုအခါ ညအချိန်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရတနာတစ်ရာဆောင်အတွင်း၌မူ လူအများအပြား ဝင်ထွက်သွားလာနေကြဆဲဖြစ်ရာ တော်တော်လေး စည်ကားလှုပ်ရှားနေဆဲပင်။

ကုယွမ် ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း ဆိုင်အကူလူငယ်လေးက ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာဖြင့် ချက်ချင်း အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး “ကြိုဆိုပါတယ် အလေးအမြတ်ထားရတဲ့ ဧည့်သည်တော်ခင်ဗျာ။ ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ လိုအပ်တာရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါဗျာ” ဟု ခရီးဦးကြိုဆို လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် စကားလုံးကြီးကြီးမားမား ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။ ဈေးကွက်ထဲမှာ ရှိသမျှအရာအားလုံးနီးပါးကို ကျွန်တော်တို့ဆိုင်မှာ ရှာဖွေလို့ရနိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ”

ဤဆိုင်အကူလူငယ်လေးသည် လူမျိုးစုံကို တွေ့ကြုံဖူးပုံရပြီး ကုယွမ်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သော ဝတ်ရုံကြီးကို ခြုံကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသောအသွင်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း မရှိချေ။

“ဟုတ်လို့လား...”

ဝတ်ရုံနက်အောက်မှ အက်ရှရှနှင့် ခပ်အောအောအသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်းတို့ဆိုင်မှာ သမုဒ္ဒရာနဂါးအိပ်မက်ပုလဲလိုမျိုး အရာမျိုးရော ရှိရဲ့လား”

“သမုဒ္ဒရာနဂါးအိပ်မက်ပုလဲ ဟုတ်လား...”

ဆိုင်အကူလူငယ်လေး၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးများ ခေတ္တမျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် သတိကြီးစွာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ဧည့်သည်တော် ပြောတာက... စစ်မှန်တဲ့ နဂါးသွေးမျိုးဆက်ရှိပြီး အိပ်မက်မြူခိုးတွေကို မှုတ်ထုတ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မြို့ပြကြီးတစ်ခုအဖြစ်တောင် ဖန်တီးနိုင်တဲ့ သမုဒ္ဒရာနဂါးကြီးတွေရဲ့ ပုလဲကို ပြောတာလားခင်ဗျာ”

“အဲဒီလို နဂါးတံခါးနယ်ပယ်ရဲ့ အထုဋ်အထိပ် စွမ်းအားရှင်တွေ၊ မူလဝိညာဉ် စစ်မှန်သော မသေမျိုးတွေနဲ့ အဆင့်တူတဲ့ သမုဒ္ဒရာနဂါးမျိုးကိုတော့ ငါ မတတ်နိုင်ပါဘူး။ သာမန် သမုဒ္ဒရာနဂါးပုလဲမျိုးဆိုရင် ရပါပြီ”

ကုယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ဆိုင်အကူလူငယ်လေးသည် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်တော့ပြီး “တိုက်ဆိုင်လိုက်တာဗျာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတင်ပဲ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်ကို ပင်လယ်ရပ်ခြားက ဧည့်သည်တစ်ယောက် လာပြီး သမုဒ္ဒရာနဂါးပုလဲတစ်လုံး လာရောင်းသွားတာ ရှိပါတယ်။ အရည်အသွေးကလည်း တော်တော်လေး မြင့်မားလှတာမို့ ဧည့်သည်တော်ရဲ့ စံနှုန်းကို မှီပါ့မလားလို့ပဲ စိုးရိမ်မိပါတယ်” ဟု လောကွတ်ပြုလိုက်သည်။

“ဒါက မလောပါဘူး”

ကုယွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရင်း “ဒီမှာ လူတွေ အရမ်းများနေတယ်။ ပိုပြီးတိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာကို သွားရအောင်။ ငါ့မှာ ရောင်းချချင်တဲ့ တခြားအရာတွေလည်း ရှိသေးတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒီဘက်ကို ကြွပါ အလေးအမြတ်ထားရတဲ့ ဧည့်သည်တော်ခင်ဗျာ”

ဆိုင်အကူလူငယ်လေးသည် အပေးအယူကြီးကြီးမားမားတစ်ခု ရတော့မည်ကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး ကုယွမ်ကို သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းသို့ အမြန်ခေါ်ဆောင်သွားကာ ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ကို ချပေးစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရိုးရှင်းသော မေးမြန်းမှုအချို့ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် အခန်းပြင်သို့ သုတ်သီးသုတ်ပျာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ကုယွမ်ကမူ ဘေးနားရှိ မွှေးပျံ့လှသော ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ကို စိတ်ဝင်စားခြင်းမရှိဘဲ ခုံပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ဆိုင်အကူလူငယ်လေးသည် ဆံပင်ဖြူဖြူ၊ ခါးကုန်းကုန်းနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို အဘိုးအိုတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

“ငါ့ကို အဘိုးရှီလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ် ဧည့်သည်တော်ကြီးခင်ဗျာ။ ဧည့်သည်တော်ကြီးဆီမှာ ရောင်းချချင်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး အစုအပုံလိုက် ရှိတယ်လို့ ကြားသိရလို့ပါ။ ငါ့အနေနဲ့...”

ကုယွမ်သည် စကားအပိုများစွာ ပြောမနေတော့ဘဲ ဝတ်ရုံင်္အကျီလက်ကို ခါယမ်းလိုက်ရာ စားပွဲပေါ်တွင် ဆေးပုလင်းနှင့် ဆေးအိုး အမြောက်အမြား ဘုန်းခနဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

စားပွဲတစ်ခုလုံး ပြည့်သွားသည့် ကျောက်စိမ်းဆေးပုလင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆိုင်အကူလူငယ်လေး၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်လုံးအိမ်ထဲမှပင် ထွက်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ကုယွမ်တွင် ဆေးလုံးများရှိသည်ဟု ကြားသိရစဉ်က သူသည် အလွန်ဆုံးရှိလှ တစ်ပုလင်း သို့မဟုတ် နှစ်ပုလင်းမျှသာ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ ပုလင်းပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိချေ။

သို့သော်လည်း ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုမှာမူ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူပီပီ အံ့ဩသွားခဲ့သော်လည်း စိတ်ကို ချက်ချင်းပြန်ထိန်းကာ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းများထဲမှ တစ်လုံးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ရာ အတွင်း၌ တောက်ပသော ဝါကျင်ကျင်ဆေးလုံးလေးတစ်လုံးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုသည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို လက်ထဲသို့ လောင်းထည့်ကာ အနီးကပ် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း

“အင်း... ဒါက ချီစွမ်းအင်ဖြည့်တင်းဆေးလုံးပဲ။ ဒီဆေးလုံးက မူလချီစွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်ရုံတင်မကဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကိုပါ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တာမျိုး။ ဒါပေမဲ့ ရွှေရောင်ဆေးလုံးနယ်ပယ်အောက်က လူတွေအတွက်ပဲ ထိရောက်မှုရှိပြီး မူလချီစွမ်းအင်ကို သန့်စင်တဲ့နေရာမှာတော့ အနည်းငယ် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ဒါက တော်တော်လေး ရှားပါးလှတဲ့အရာပါ”

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက သူ၏မုတ်ဆိတ်မွေးရှည်ကြီးကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အကောင်းဆုံး ချီစွမ်းအင်ဖြည့်တင်းဆေးလုံးတွေက သန့်စင်တဲ့ ဝါရွှေရောင်ရှိပြီး လုံးဝန်းပြည့်ဖြိုးနေတတ်တာမျိုး ကျောက်စိမ်းဝါရောင်သန်းနေတဲ့ အဆင့်ကတော့ အကောင်းဆုံးပဲပေါ့"

“သာမန် ချီစွမ်းအင်ဖြည့်တင်းဆေးလုံးတွေမှာတော့ အပြစ်အနာအဆာအချို့ ရှိတတ်ကြလို့ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်တုံးဝန်းကျင်ပဲ ရတတ်ပေမဲ့ အခု ဒီပုလင်းထဲက ဆေးလုံးတွေအားလုံးနီးပါးကတော့ အထွတ်အထိပ် အဆင့်မြင့်အရည်အသွေးတွေ ဖြစ်နေကြတယ်။ ကြည့်ရတာ ဆေးဖော်စပ်မှု တာအိုလမ်းစဉ်ရဲ့ ဆရာကြီးတစ်ဦးကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားပုံရပြီး အညစ်အကြေး ကင်းစင်သလောက်နီးပါးပဲ။ ငါ့အမြင်အရဆိုရင်တော့ ဒီဆေးလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ဆယ်နဲ့ ဝယ်ယူနိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ”