အခန်း ၁၇၁
Vol. 17 Ch. 171
အခန်း ၁၇၁ - ထွက်ပြေးခြင်း
"သခင်လေး... ဘာလို့ ဆက်မပြေးတော့တာလဲ"
ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် ခြေဖျားလေးဖြင့် မြေပြင်ကိုညင်သာစွာနင်းကာ ညို့ငင်ဖမ်းစားနိုင်သော အမူအရာဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ သွယ်လျလှပသော ပင်ကိုယ်အလှတရားမှာ အထင်းသားပေါ်လွင်နေပြီး အသက်ရှူမှားလောက်အောင်ပင် လှပလွန်းနေ၏။
ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ချန်အန်သည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ထွက်ပြေးရန်အတွက် သစ်သားစွမ်းအားသုံး ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်သည်။
ထိုခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ထွက်ပြေးခြင်းကသာ သူ၏ ပထမဆုံး ရွေးချယ်မှု အမြဲဖြစ်ခဲ့သည်။ ပြေးစရာ မျက်နှာမရှိတော့သည့် အခြေအနေမျိုး ရောက်မှသာ သူ ပြန်လည်ခုခံရန် ရွေးချယ်ပေလိမ့်မည်။
"သခင်လေးက အလဟဿ အားအင်ကုန်အောင် ပြန်လုပ်နေပြန်ပြီ"
"ကျမ ပြောပြီးပြီပဲဟာ... ဒီ 'မြေကမ္ဘာလှောင်အိမ်အင်းစာရွက်'ဆိုတာ အဆင့် ၃ အင်းစာရွက်လေ။ အခြေတည်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အောက်က ဘယ်သူမဆို အရှုံးပေး ဒူးထောက်ရတာပဲ။ ရှင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခေါင်းမာနေရတာလဲ"
"ကျမ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်တော့ဘူး"
ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ စကားလုံးများထဲတွင် လှောင်ပြောင်သရော်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် ချန်အန်ကို မိမိလက်ဖဝါးထဲက စိတ်ကြိုက် ကစားလို့ရသည့် စာကလေးငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သဘောထားကာ စနောက်အနိုင်ကျင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ချန်အန်သည် သူမ၏အသံကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ယခင်က သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အလင်းတံတိုင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ သစ်သားစွမ်းအားသုံး ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးနေခဲ့သည်။
မီတာ တစ်ရာ...
မီတာ နှစ်ရာ...
မီတာ လေးရာ...
မီတာ ငါးရာနီးပါး ခရီးရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မူ... ချန်အန်တစ်ယောက် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်၌လည်း အလင်းတံတိုင်းကြီးက ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ပြေးစရာ မြေမရှိတော့ပြီ။
ဒီ 'မြေကမ္ဘာလှောင်အိမ်အင်းစာရွက်' ကို သုံးတာက တကယ့်ကို မတရားညစ်တာပဲ။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးကို တိုက်ခိုက်၍လည်းမရ၊ ထွက်ပြေး၍လည်းမရဘဲ လုံးဝ လမ်းပိတ်မိနေသည့် အကျပ်အတည်းသို့ ဆိုက်ရောက်သွားရတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် မြေကျုံ့အတတ်ကို အသုံးပြုကာ နောက်ကနေ မှီလာခဲ့သည်။
သူမသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်နုနယ်သော လက်ကလေးကို မြှောက်ကာ နားရွက်နားတွင် ဝဲကျနေသော ဆံနွယ်နက်ရောင်လေးများကို သပ်တင်လိုက်ရင်း ရှေ့က မြင့်မားလှသော သစ်ပင်ကြီးကို ကြည့်ကာ နုညံ့ချိုသာသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
"သခင်လေး... ဘာလို့ ဆက်မပြေးတော့တာလဲ"
ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် အလျင်စလိုမရှိဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အကြည့်များက ရှေ့က သစ်ပင်ကြီးဆီသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။
အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အကြာတွင်...
ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ချန်အန် ပင် ဖြစ်သည်။
ချန်အန်သည် သစ်ပင်ပင်စည်ထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ခန့်ညားချောမောသော မျက်နှာထက်တွင် စိတ်ပျက်အားလျော့မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေပြီး ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ကံကြမ္မာကို အရှုံးပေးလိုက်ပါပြီ။ ဆက်ပြီး မရုန်းကန်တော့ဘူး။ မင်းရဲ့ အချောင်နှိပ်စက်ခံ အချစ်တော်အဖြစ် နေဖို့ ရွေးချယ်လိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အခြေအနေတစ်ခုရှိတယ်။ အိမ်မှာ ဆောင်ဟွာယင်း၊ ချန်ယုကျန်း၊ ချန်ယီခဲ့၊ ဂူရှင်းယွဲ့၊ ဝမ်ကျိယန်နဲ့ ရှန်းချင်းယီ ဆိုတဲ့ ဇနီးသည်တွေနဲ့ သမီးတွေ ကျန်ခဲ့သေးတယ်။ သူတို့ကိုပါ အတူတူ ခေါ်သွားချင်တယ်"
"မင်း အလိုမတူရင်တော့... မင်းနဲ့ အသေအလဲ တိုက်ပွဲဝင်ရလိမ့်မယ်"
ချန်အန်၏ စကားလုံးများက အလွန် ပြတ်သားလှသည်။ တစ်ဖက်လူကို ခြောက်လှန့်ရန် ပြောနေခြင်းမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။
ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ညို့ငင်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ပြုံးလိုက်ကာ ပြောသည်။
"ရတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျမရဲ့ အစေခံအဆင့်ပဲ ဖြစ်ထိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ရှင့်ထက် အဆတစ်ရာမက နိမ့်ကျလိမ့်မယ်"
"ကျွန်တော်တို့ မိသားစု အသက်ရှင်သန်နိုင်သရွေ့တော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိပါဘူး" ချန်အန်က နောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် စကားပြောရင်း ချန်အန်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ..
"ကျမ 'ကျိုကျီ' က လူတွေအပေါ် အမြဲတမ်း ကြင်နာတတ်ပြီး မေတ္တာတရားနဲ့ သီလတရားကို အခြေခံပြီးတော့ပဲ လူတွေကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ရတာကို သဘောကျတယ်။ ရှင်က ကျမကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီဆိုတော့ ရှင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ချုပ်နှောင်ဖို့အတွက် မှော်ရတနာပစ္စည်းတွေကို သုံးမှာမဟုတ်ပါဘူး"
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် မြင့်မြတ်လှသော သခင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အထက်စီးဆန်သော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
"ကျမ အခု ဗိုက်ဆာနေပြီ။ အချောင်နှိပ်စက်ခံ အချစ်တော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှင် ဘာလုပ်ပေးမှာလဲ"
"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို သခင်မဆီ ဆက်သချင်ပါတယ်"
ချန်အန်သည် စကားပြောရင်း သူ၏နဖူးပြင် သို့မဟုတ် 'နတ်ဘုံတံခါးဟု ခေါ်ဆိုသော နေရာကို ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ စွဲမက်ဖွယ် နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများဆီသို့ တမင်တကာ အနည်းငယ် ငုံ့ပေးလိုက်သည်။
ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် အလွန် ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ခရမ်းရောင် မြူခိုးတစ်စုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲတွင် လွင့်ပျယ်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်ဘဲ စိတ်ကူးယဉ်မျက်လှည့်ပြကွက်မျှသာ ဖြစ်နေသည်တကား။
'ဒီမြေခွေးမိစ္ဆာက တကယ့်ကို ပါးနပ်လွန်းတာပဲ' ဟု ချန်အန် စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။
ထိုစဉ် ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ အသံသည် သူ၏ နောက်ကျောဘက်ဆီမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ခုနကလို အခွင့်အရေးကောင်းကြီး ရနေတာတောင် ရှင် ကျမကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူးပဲ။ သခင်လေးက ကျမကို သခင်အဖြစ် တကယ်ပဲ ရွေးချယ်လိုက်ပြီ ထင်တယ်"
အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်အန်သည် မိမိနောက်က မြင့်မားလှသော သစ်ပင်ကြီး၏ နောက်ကွယ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာသော ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒါကကော သူမရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လား။ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ကူးယဉ်မျက်လှည့် ထပ်ပြပြန်တာလား။
ချန်အန် သိပ်ပြီး ရေရေရာရာ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် သူ့ရှေ့သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ချန်အန်၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကိုင်ပြီး သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို သူမ၏ မျက်နှာနားသို့ ဆွဲကပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ ပါးစပ်ကို ဟကာ စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ချန်အန်၏ နတ်ဘုံတံခါးဆီမှ မြူခိုးအလိပ်လိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ တောက်ပဆွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများထဲသို့ စုပြုံတိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
နာကျင်လိုက်တာ... တကယ်ကို အသည်းခိုက်မတတ် နာကျင်လှသည်။
မိမိ၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ စွမ်းအင်များ စဉ်ဆက်မပြတ် စုပ်ယူခြင်း ခံနေရသဖြင့် ချန်အန်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရိုးတွင်းခြင်ဆီများကို စုပ်ထုတ်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်လွန်းသဖြင့် အကြောဆွဲမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုမျိုး။
သူ့ရှေ့က မြေခွေးမိစ္ဆာက တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။
သေစမ်း။
ဤသို့ တွေးတောမိပြီးနောက် ချန်အန်သည် ဟန်ဆောင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။ သူသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးထံသို့ နားကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှသော 'နဂါးဆိုးဟိန်းသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
"လစ်လိုက်တော့"
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံလှိုင်းကြီးသည် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးထံသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် ချိုမြိန်ဆိမ့်အိလှသော ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ စွမ်းအင်များကို ပျော်ရွှင်စွာ စုပ်ယူနေဆဲဖြစ်ရာ ဘာမှမပြင်ဆင်ထားမိဘဲ စုန်းစုန်းတိုးဝင်လာသော အသံလှိုင်းကြောင့် သူမ၏ အသိစိတ်များ ထုံထိုင်းသွားကာ ရုတ်တရက် ကြောင်အမ်းပြီး မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး အသိစိတ်လွတ်သွားသည့် ခဏတာ အခွင့်အရေးကို အမိအရဖမ်းဆုပ်ကာ ချန်အန်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လက်သီးကို အသုံးပြုကာ ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ လှပသော မျက်နှာဆီသို့ ရုတ်တရက် ပစ်သွင်းလိုက်ရာ... ဗုန်းခနဲ မြည်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ချန်အန်၏ မာကျောတောင့်တင်းလှသော လက်သီးသည် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ နုနယ်လှပသော မျက်နှာထက်သို့ ရက်ရက်စက်စက် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ သွားများ ချက်ချင်း ကျိုးပဲ့ထွက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကုန်ကာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် ထင်ရှားလှသော လက်သီးရာကြီး ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။
ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် အသိစိတ် လုံးဝလွတ်မတတ် ဖြစ်သွားရရှာသည်။
ဒီလက်သီး' က တကယ်ကို ထိရောက်တာပဲ။
မြေခွေးမိစ္ဆာရဲ့ ကာကွယ်ရေးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့ပြီ။
ချန်အန်သည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွသွားပြီး ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာဆီသို့ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို ချက်ချင်း ထပ်ဆင့် ထိုးလိုက်လေတော့သည်။
..........................................................