အခန်း ၁၇၂
Vol. 17 Ch. 172
အခန်း ၁၇၂ - အမြီးဖြတ်ထွက်ပြေးခြင်း
"ဗုန်း"
ထိုသို့ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်နှင့်အတူ -
အင်အားကြီးမားလှသော ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရသည့် ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စတုရန်းစွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။
ချန်အန်သည် အရှိန်အဟုန်ကို လုံးဝမလျှော့ဘဲ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားကာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသော ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးထံသို့ အမှီလိုက်လေသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို လက်သီးဆုပ်ကာ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ အားကုန်လွှဲထိုးလိုက်ပြန်သည်။
နောက်ထပ် ဗုန်းခနဲ မြည်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။
မူလက နောက်သို့ လွင့်ထွက်နေသော ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် အပေါ်မှအောက်သို့ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကို ရုတ်တရက် ခံလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များနှင့် သစ်ရွက်ခြောက်များကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် မြေပြင်ပေါ်၌ မီတာတစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းသော တွင်းကြီးတစ်တွင်း ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး ဗဟိုချက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အက်ကြောင်းပေါင်းများစွာ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ပန်းမာန်များလည်း ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကြောင့် ဘေးဘီသို့ ယိမ်းထိုးသွားကြရသည်။
ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်မှာမူ ထိုတွင်းကြီး၏ ဗဟိုချက်ထဲသို့ နစ်ဝင်နေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစများ စီးကျလာခဲ့လေသည်။
ချန်အန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘာမှထပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ခွစီးလိုက်ပြီး လက်သီးကို မြှောက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို တရစပ် ထိုးနှက်တော့သည်။
"ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း"
"ဗုန်း... ဗုန်း"
လက်သီးချက်သံများက အဆက်မပြတ် ဆင့်ကာဆင့်ကာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်များအောက်တွင် ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ရစရာမရှိအောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ယခင်ကလို ညို့ငင်ဖမ်းစားနိုင်သော အလှတရားများ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
သို့သော်လည်း ချန်အန်သည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အပေါ် ညှာတာထောက်ထားရမည်ဆိုသော စိတ်ကူးမျိုး အလျဉ်းမရှိခဲ့ပေ။
သူသည် လက်သီးဖြင့် ဆက်တိုက် ထိုးနေခဲ့သည်။
လက်သီးချက် တစ်ဆယ်... အချက် နှစ်ဆယ်... အချက် သုံးဆယ်...
ချန်အန်သည် အချက်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ဆက်တိုက် ထိုးနှက်ခဲ့သည်။ ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး မသေဘဲ ရှင်သန်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ရူးသွပ်စွာ ဆင့်ထုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လူဆိုးတွေက စကားများလို့ သေပြီး လူကောင်းတွေက လက်တွန့်လို့ သေရတတ်သည်ကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ထားသည်။
ထို့ကြောင့် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် လုံးဝ ပေါ့ဆ၍မဖြစ်ဘဲ မိမိအောက်က မြေခွေးမိစ္ဆာကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် မည်သည့်အခွင့်အရေးမှ ပေးမည်မဟုတ်ပေ။
သူမ၏ စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာဖွေနိုင်ရန်အတွက် 'မင်းရဲ့ အချောင်နှိပ်စက်ခံ အချစ်တော်အဖြစ် နေပါ့မယ်' ဆိုပြီး အညံခံကာ ပြောခဲ့သမျှ စကားအားလုံးမှာ သူမ၏ လှည့်ကွက်ကို ကြိုတင်သိရှိပြီး သားကောင်ဖြစ်ဟန်ဆောင်ကာ ပြန်လည် ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
မည်မျှကြာသွားသည်မသိ၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်။
ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကြောင့် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးလည်း ထုံကျင်ကိုက်ခဲနေခဲ့ပြီ။
ထိုအခါမှပင် ချန်အန်သည် အမောတကော အသက်ရှူရင်း တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေကာ နားနေရန် ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။
မိမိအောက်က မြေခွေးမိစ္ဆာ သေ၊ မသေကို သူ မသေချာသော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင်ကမူ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီး လက်သီးကိုပင် ထပ်မံ မမြှောက်နိုင်တော့ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိနေသည်။
"မ... မသတ်ပါနဲ့ဦး... ကျမ ရုပ်ဖျက်တတ်တယ်... ရှင် ဖြစ်စေချင်တဲ့ပုံစံအတိုင်း စိတ်ကြိုက် ရုပ်ပြောင်းပေးနိုင်ပါတယ်..."
"မင်းဆက်ရဲ့ မင်းသမီးလေးပဲဖြစ်ဖြစ်... နတ်ဗိမာန်ရဲ့ နတ်သမီးလေးပဲဖြစ်ဖြစ်... ရှင် သဘောကျတယ်ဆိုရင်... ကျမ... ကျမ ရုပ်ပြောင်းပေးနိုင်ပါတယ်..."
ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏အောက်မှ ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် အသက်လုကာ အသနားခံ တောင်းပန်လာခဲ့သည်။
သူမ မသေသေးဘဲ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ချန်အန်သည် ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
ဒီမြေခွေးမိစ္ဆာက မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရစရာမရှိအောင် ထိုးကြိတ်ခံထားရတာတောင် အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဟုတ်လား။
မြေခွေးမိစ္ဆာတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းပါတယ်လို့ ဘယ်သူပြောတာလဲ။
ဒီခံနိုင်ရည်က 'ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဝက်ဝံထက်တောင် အဆတစ်ရာမက သန်မာနေသေးတယ်။
"သေလိုက်တော့"
ချန်အန်သည် သွားကိုကြိတ်ကာ လေးလံလှသော လက်သီးများကို တစ်ဖန် ပြန်လည်မြှောက်လိုက်ရင်း ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာဆီသို့ မိမိ၌ရှိသမျှ အားအင်အားလုံးကို သုံး၍ ထိုးချလိုက်ပြန်သည်။
"ဗုန်း"
"ဗုန်း"
"ဗုန်း"
သူ၏ လက်သီးချက်များမှာ အစပိုင်းက အင်အား၏ သုံးပုံတစ်ပုံပင် မရှိတော့ဘဲ အလွန် နှေးကွေးလှသည်။
သို့သော်လည်း ဤအရာသည် သေလုမြောပါးဖြစ်နေသော ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးအတွက်မူ အသက်အန္တရာယ် ဖြစ်စေရန် လုံလောက်လှပေသည်။
ပထမတစ်ချက်... ဒုတိယတစ်ချက်... တတိယတစ်ချက်... စတုတ္ထတစ်ချက်...
ကိုးချက်မြောက် လက်သီးချက် ကျရောက်သွားချိန်တွင်မူ... လုံးဝ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သော ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် သူ၏ အရင်ဘဝက လေထိုးရုပ်စုံ အရုပ်မကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လေထုထဲ၌ မြေခွေးအမွှေးအမျှင်များ တဖွားဖွား လွင့်ပျံကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ ရုပ်အလောင်းမှာ ထူးဆန်းစွာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့နေသည့် မြေခွေးအမြီးတစ်ချောင်းသာ ငြိမ်သက်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
ဒါက ဘာလဲ။
ချန်အန်သည် မိမိမျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး ခဏမျှ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သဘောမပေါက်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အတန်ကြာမှသာ သူ အနည်းငယ် သတိပြန်ဝင်လာပြီး မရေမရာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
"ဒါက... 'အမြီးဖြတ် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထွက်ပြေးခြင်းအတတ်လား..."
တောအုပ်နီထဲရှိ တစ်နေရာမှ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော ကျောက်ဂူတစ်ခုအတွင်း...
ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် ဘယ်လက်ဖြင့် ကျောက်နံရံကို အားပြုကိုင်ထားပြီး ညာလက်ဖြင့် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို တင်းကြပ်စွာ ဖိထားခဲ့သည်။
သူမသည် လေးလံဆုတ်ယုတ်ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အနိုင်နိုင် ဆွဲခေါ်လာခဲ့ရင်း ကျောက်ကုတင်ဆီသို့ ခက်ခက်ခဲခဲ လျှောက်လှမ်းကာ ကျောက်နံရံကို ကျောမှီ၍ ထိုင်ချလိုက်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် သွေးရောင်လွှမ်းကာ နုနယ်လှပနေတတ်သော သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး နာကျင်မှု ဝေဒနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
ခုနတင်ကပဲ ပင်ကိုယ်သဘာဝ ကိုးမြီးမြေခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်သည့် သူမသည် ကံဆိုးစွာဖြင့် ချန်အန်၏ လက်သီးချက်များအောက်တွင် "သေဆုံး" ခဲ့ရရှာသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၌ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းကြောင်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည့် အမြီးကိုးချောင်း ရှိနေခဲ့သည်။
မဟုတ်လျှင်မူ သူမသည် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း အမြီးကို ဖြတ်တောက်၍ ထွက်ပြေးခဲ့ရခြင်းအတွက် ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးမှာ မနည်းလှပေ။
သူမ၏ အသက်ဘေးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဝိညာဉ်ထုမှာ သိသိသာသာ ပြန်လည်ရိုက်ခတ်မှုဒဏ် ခံလိုက်ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ရရှိသွားစေခဲ့သည်။
အကယ်၍ အခြေအနေကို ကုစားရန် ရတနာဆေးလုံးများ သို့မဟုတ် ထူးခြားဆန်းပြားသော သစ်သီးဝလံပန်းမန်များ မရှိပါက သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသည့် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းများကို ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။
"ယုတ်မာပြီး အရှက်မရှိတဲ့ကောင်... စောင့်နေလိုက်ဦး။ တစ်နေ့နေ့တော့ နင့်ကို ငါ့ခြေဖဝါးအောက် ဒူးထောက်ခိုင်းပြီး နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရတွေကို ခမ်းခြောက်သွားအောင် အကုန်စုပ်ပစ်မယ်။ နင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို အရည်ခမ်းအောင် ညှစ်ပစ်မယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အယုတ်မာဆုံး စကားလုံးတွေ၊ နည်းလမ်းတွေနဲ့ နင့်ကို နှိပ်စက်ပြီး ထာဝရ ကျွန်တစ်ယောက် ဖြစ်စေရမယ်"
ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သွားကို ကြံကြံကြိတ်ကာ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
သူမ၏ စကားလည်း ဆုံးရော... မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး လည်ချောင်းထဲမှ သွေးညှီနံ့များ ဆန်တက်လာကာ သွေးတစ်လုတ်ကြီး အန်ထုတ်လိုက်ရတော့သည်။
ထို့နောက် ပြင်းထန်လှသော ချောင်းဆိုးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"အဟွတ်... အဟွတ် အဟွတ်... အဟွတ်..."
"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်..."
"မဖြစ်ဘူး... မဖြစ်သေးဘူး... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ဆက်ပြီး မခံနိုင်တော့ဘူး။ ငါ့ဝိညာဉ်ထုကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့အတွက် ဝိညာဉ်နှိုးဆေးလုံးကို သောက်မှဖြစ်မယ်"
ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် စိတ်ထဲက တွေးလိုက်ရင်း မကြာမီမှာပင် သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ စပျစ်သီးအရွယ်အစားရှိသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ နှမြောတသစွာဖြင့် ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။
ထိုဆေးလုံးသည် ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားပြီး ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မြူခိုးအလိပ်လိုက် စီးဝင်သွားခဲ့သည်။
ခဏမျှအတွင်းမှာပင် မူလက ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိထားပုံပေါ်သော ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာထက်တွင် သွေးရောင်များ ချက်ချင်း ပြန်လည်လွှမ်းခြုံလာကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သက်စောင့်အားအင်များ ပိုမိုသိပ်သည်းလာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
.....................................................