အခန်း ၁၇၃
Vol. 17 Ch. 173
အခန်း ၁၇၃ - လက်သီးတစ်ချက်
တောအုပ်နီ။ ဆေးပင်တစ်ရာ။
ချန်အန်သည် မိမိမိသားစုရှိရာ မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းပေါ်သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာချိန်မှာပင် လှိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ထပ်ဆင့်ထွက်ပေါ်နေသော အသံဗလံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
ထိုအသံများမှာ သူ၏ သမီးအကြီးဆုံးဖြစ်သူ ချန်ယုကျန်း၏ စောင်းတီးသံနှင့် သမီးအငယ်ဆုံးဖြစ်သူ ချန်ယီခဲ့၏ လက်သီးကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေသည့် အသံများပင် ဖြစ်သည်။
"သမီးတွေက တကယ့်ကို ကြိုးစားကြတာပဲ..."
သမီးနှစ်ယောက်၏ ကြိုးစားအားထုတ်သံများကို ကြားရသောအခါ ချန်အန်သည် မချိပြုံးပြုံးရင်း ကြည်နူးပီတိဖြစ်ရသည့် အပြုံးတစ်ခုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
မြေခွေးမိစ္ဆာ အမြီးဖြတ်ထွက်ပြေးသွားသဖြင့် ခုနတင်က ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သော စိတ်ပျက်လက်ပျက် ခံစားချက်များမှာလည်း ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျယ်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ဓားပျံပေါ်မှ ဆင်းသက်ကာ လှိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ချန်အန်သည် ဧည့်ခန်းမဆောင်ရှိ ထမင်းစားပွဲတွင် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်နေကြသော သူ၏ ဇနီးသည်လေးဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြ၏။
သူတို့၏ ခင်ပွန်းသည် ပုံမှန်ထက် အလွန်နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာသဖြင့် အားလုံးက စိုးရိမ်နေကြသည်မှာ သိသာလှပေသည်။
"ယောက်ျား... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာရတာလဲ"
"ပြီးတော့ ကျမတို့ ပို့လိုက်တဲ့ အသံလွှင့်စာတွေကိုလည်း ဘာလို့ တစ်ချက်မှ ပြန်မဖြေရတာလဲ"
ချန်အန် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကျိယန်သည် ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်ကာ အေးစက်စက်လေသံဖြင့် အပြစ်တင်စစ်ဆေးမေးမြန်းတော့သည်။
ချန်အန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားနာနာဖြင့် - "အသံလွှင့်စာတွေကို ပြန်မဖြေမိတာ မောင်ကြီး အပြစ်ပါပဲ။ ဒါက ငါမှားတာပါ။ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့အချိန်ဆို ဒါတွေကို ခဏခဏ မေ့မေ့သွားတတ်လို့ပါ" ဟု တောင်းပန်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက အကြောင်းရှိလို့ပါ။ ဈေးကနေအပြန် လမ်းမှာ အဲဒီပြဿနာရှာတတ်တဲ့ မြေခွေးမိစ္ဆာနဲ့ ထပ်ပြီး တိုးမိလို့"
ဘာလဲ။
အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာနဲ့ ထပ်တိုးမိတယ် ဟုတ်လား။
ဇနီးသည်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားကြသလို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များလည်း ယှက်သန်းသွားခဲ့သည်။
"ယောက်ျညး... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ ဘာလို့ အပြင်ထွက်တိုင်း အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာနဲ့ပဲ အမြဲတမ်း တိုးနေရတာလဲ"
ဆောင်ဟွာယင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့ဩမင်သက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက ဆက်ပြီး - "တောအုပ်နီက ဒီလောက်တောင် ကျယ်ပြောလှတာကို ယောက်ျား အပြင်ထွက်တိုင်း အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာနဲ့ ဆုံနေရတာကတော့ တကယ့်ကို သဘာဝမကျဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ရှန်းချင်းယီက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အတွေးကို အကြံပြုပြောဆိုလာသည်။ "ယောက်ျား... အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာက မောင်ကြီးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝိညာဉ်အသိစိတ် အမှတ်အသားတစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့တာများလား"
အမှတ်အသား အလုပ်ခံထားရတာလား။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂူရှင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး ခင်ပွန်းသည်အတွက် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချန်အန် ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် သူမ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့တော့သည်။
ချန်အန်က - "အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ သိပ်မရှိပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ရွှေအမြုတေအဆင့်အဆင့် ၁ ပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုပေမဲ့ ဝိညာဉ်အသိစိတ် အင်အားကတော့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ထက် မနိမ့်ပါဘူး"
"အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကတော့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသလောက်ဆိုရင် ရွှေအမြုတေအဆင့် အလယ်အလတ်ပိုင်းလောက်ပဲ ရှိဦးမှာပါ။ သူမရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ငါ့ထက် သန်မာတယ်ဆိုတာကလွဲရင် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းနဲ့ ဝိညာဉ်အသိစိတ်ပိုင်းက အားနည်းပါတယ် ငါမရိပ်မိအောင် ဝိညာဉ်အသိစိတ် အမှတ်အသား လာလုပ်ထားဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"
"ဒါ့အပြင် သူမက တကယ်ပဲငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အမှတ်အသား လုပ်ထားခဲ့ရင် အဲဒီအမှတ်အသားအတိုင်း တို့အိမ်အထိ လိုက်လာခဲ့တာ ကြာလှပြီပေါ့။ ဘာလို့ ငါ့ကို နေရာတကာ လိုက်ရှာနေဦးမလဲ"
ချန်အန်၏ စကားက အကျိုးအကြောင်း အလွန်ဆီလျော်လှပေသည်။
ရှန်းချင်းယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး - "ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ ယောက်ျားပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျမ သေချာ မစဉ်းစားမိလိုက်ဘူး"
"ယောက်ျား... အခု အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာက မောင်ကြီးအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေတုန်းပဲလား" ဂူရှင်းယွဲ့က စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသည်။
"နောက်ဆို ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး" ဇနီးသည်များ စိတ်အေးစေရန်အတွက် ချန်အန်က တမင်တကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာက သတ်ရခက်တဲ့ ပိုးဟပ်တစ်ကောင်လိုပါပဲ။ သူမ ငါ့လက်ထဲကနေ ထွက်ပြေးနိုင်ရင် ထွက်ပြေးနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ဘယ်လိုမှ နာကျင်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
သူ ဤသို့ ပြောသည်ကို ကြားရမှသာ ဇနီးသည် လေးဦးစလုံး စိတ်သက်သာရာရသွားကြတော့သည်။
ဆောင်ဟွာယင်းသည် သူ့ဘေးနားသို့ တိုးထိုင်လိုက်ပြီး လက်မောင်းကို ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာ ဖက်တွယ်လိုက်ရင်း ပျားရည်လို ချိုမြိန်လှသော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
"ယောက်ျားက တကယ့်ကို အားကိုးရတာပဲ။ ကျမ ထင်တယ်... နောက်ထပ် နှစ်နှစ်မပြည့်ခင်မှာတင် အခြေတည်ဝိဉာဥ်အဆင့်ကို သေချာပေါက် ရောက်သွားမှာပါ"
"မင်းကတော့ စကားအပြောအဆို တတ်လွန်းတယ်၊ နှုတ်ချိုလွန်းတယ်" ချန်အန်သည် ဇနီးသည်၏ ချယ်ရီသီးလို နှုတ်ခမ်းလေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
ဆောင်ဟွာယင်း၏ လှပသော မျက်ဝန်းလေးများက ချိုမြိန်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ကျမရဲ့ လျှာက မချိုပါဘူး ယောက်ျားရဲ့ လျှာကမှ ချိုတာ။ တီကောင်တစ်ကောင်လို ဖြတ်လတ်ပြီး နေရာတကာ လျှောက်တွားတတ်တာလေ"
ကျန်ရှိသော ဇနီးသည် သုံးဦးမှာမူ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာများ ရဲတက်သွားကြတော့သည်။
ထိုအထဲတွင် ဝမ်ကျိယန်သည် ဆောင်ဟွာယင်းကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် - "မင်းကတော့ အကောင်းကိုမသင်ဘူး ယောက်ျားနောက်လိုက်ပြီး လမ်းမှား ရောက်ကုန်ပြီ။ ဟုတ်ဟုတ်ငြားငြား ဘာမှမပြောဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။
ထိုစဉ် အရှေ့ဘက်စင်္ကြံလမ်းဆီမှ ပြေးလာသော ခြေသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အတားအဆီးမရှိ မဆင်မခြင် မောင်းနှင်လာသော ရွှံ့တင်ကားအစုတ်ကြီးတစ်စီးကဲ့သို့ပင် သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပေါင်ကို ဗုန်းခနဲ ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။
ထို့နောက် ကျွမ်းကျင်လှသော အမူအရာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပေါင်ကို ဖက်တွယ်လိုက်ရင်း မျက်နှာလေး မော့ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
"ဖေဖေ... သမီး ဒန်းစီးချင်တယ်"
သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လှသဖြင့် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် အူသွားရတော့သည်။
ဝမ်ကျိယန်သည် ချန်ယီခဲ့ကို ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်ကာ - "မင်းကတော့လေ အစားမရှိတဲ့ ကောင်မလေးပဲ... စကားပြောရင် ကောင်းကောင်းပြောပါလား၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အော်ဟစ်နေရတာလဲ" ဟု ငေါက်လိုက်သည်။
"မေမေ... သမီး ဒန်းစီးချင်တယ်"
လူစကားကို နားမလည်သည့်အလား ချန်ယီခဲ့သည် ပါးစပ်ကို ဟကာ သူမ၏ အဆုတ်ကွဲမတတ် အသံကုန် ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။
ဝမ်ကျိယန်တစ်ယောက် စိတ်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။ ဒီလို အမှတ်မရှိတဲ့ သမီးကောင်မလေးမျိုး စကားမပြောတတ်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမည်ဟု ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင်မူ အခုလို တစ်နေ့လုံး အဆုတ်ကွဲမတတ် လျှောက်အော်နေပေလိမ့်မည်။
မကြာမီမှာပင် ချန်ယီခဲ့သည် သူမ၏ ဆန္ဒအတိုင်း ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ ဒန်းစီးကစားခွင့် ရရှိသွားခဲ့သည်။
[သင်သည် သမီးဖြစ်သူ ချန်ယီခဲ့နှင့်အတူ ဒန်းစီးကစားခဲ့သည်။ ဖခင်နှင့် သမီးကြား ရင်းနှီးမှု +၁။]
တစ်ဖက်တွင်လည်း ရှန်းချင်းယီသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်က မြေခွေးမိစ္ဆာ၏ ညို့ငင်အတတ်ကို မည်သို့ မည်ပုံ ဖြေရှင်းခဲ့သည်ကို အလွန် သိချင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် စဉ်းစားရင်းနှင့်ပင် -
"ယောက်ျား အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာရဲ့ ညို့ငင်အတတ်ကို ဘယ်လို တိုက်ဖျက်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျမ သိချင်မိတယ်" ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမ ထိုသို့ မေးလိုက်သည်နှင့် ကျန်ရှိသော ဇနီးသည် သုံးဦးစလုံးလည်း ချန်အန်ထံသို့ အကြည့်များ ပို့လိုက်ကြသည်။
တကယ်တော့ သူတို့အားလုံးလည်း ဤကိစ္စကို အတော်အတန် စိတ်ဝင်စားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ချန်အန်သည် သူ၏ ဇနီးသည်များကို ဘယ်သောအခါမှ ပြင်ပလူကဲ့သို့ သဘောမထားခဲ့ပေ။ ဇနီးသည်များက မေးမြန်းလာသဖြင့် သူက ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း အချို့သော အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ချန်လှပ်ထားခဲ့ပြီး အကြမ်းဖျင်းမျှသာ ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် စနစ်မှ ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိထားသော ကျင့်စဉ်များနှင့် အစွမ်းထက် ကွက်ကျော်ရိုက်ကွက်များဖြစ်သည့် 'ပညာရှိကျင့်စဉ် မူလလက်သီး'နှင့် 'နဂါးဆိုးဟိန်းသံစသည်တို့ကို အသေးစိတ် ထည့်သွင်း မဖော်ပြခဲ့ပေ။
ဒါက ဇနီးသည်များကို မယုံကြည်၍ ကာကွယ်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဇနီးသည်များ အလွန်အကျွံ သိရှိထားပါက မိမိ၏ လျှို့ဝှက်ဖဲချပ်များ ပေါက်ကြားသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တွေးမိခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ ဒါက ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာ ဖြစ်သည်။ ဆန်းပြားလှသော လျှို့ဝှက်မှော်အတတ်များစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။
ဥပမာအားဖြင့် - 'မှတ်ဉာဏ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်'ညို့ငင်စစ်ဆေးခြင်းအတတ် စသည်ဖြင့် ရှိနေနိုင်သည်။
သူ၏ လျှို့ဝှက်ဖဲချပ်များကို ဇနီးသည်များ သိရှိသွားပြီးနောက် နောင်တစ်ချိန်တွင် ထိုအရာကပင် သူတို့၏ အားနည်းချက် သို့မဟုတ် ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိခြင်း ဖြစ်သည်။
ညအချိန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ညစာ စားသောက်ပြီးနောက် ခုနစ်ယောက်စလုံးသော မိသားစုဝင်များသည် ခေတ္တမျှ ထိုင်၍ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး မကြာမီမှာပင် မိမိတို့ လုပ်စရာရှိသည်များကို လုပ်ရန် လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။
ထိုညတွင် ချန်အန်သည် ဇနီးသည်များဆီသို့ သွားရန် အလျင်စလို မလုပ်ခဲ့ပေ။
ထိုအစား သူသည် ဆေးဖော်စပ်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ပုန်းအောင်းကာ အဆင့် ၃ ရတနာဆေးလုံးများ ဖော်စပ်နည်းကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။
သူသည် နောက်ထပ် ခြောက်လအကြာတွင် ကျင်းပမည့် 'မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း၏ ဆေးဖော်စပ်မှုခန်းမ စစ်ဆေးမှုကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ ဇနီးသည်များအားလုံးက ဤအရာကို သိရှိထားကြသဖြင့် အလွန် အလိုက်သိကြပြီး သူ့ကို လာရောက် မနှောင့်ယှက်ကြပေ။ အကယ်၍ သူတို့တွင် လိုအပ်ချက်များရှိပါကလည်း မိမိတို့ဘာသာ အတတ်နိုင်ဆုံး ဖြေရှင်းကြပြီး သူ့ကို ဒုက္ခမပေးကြချေ။
"ဗုန်း"
"ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း"
"ဗုန်း... ဗုန်း"
ချန်အန် ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်နေစဉ်မှာပင် ဘေးခန်းဆီမှ လေးလံထုံကျင်လှသော လက်သီးကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ဒါက သူ၏ သမီးအငယ်ဆုံး ချန်ယီခဲ့ လက်သီးကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်နေသည့် အသံပင် ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆေးဖော်စပ်ခန်း၏ ဘေးကပ်လျက်အခန်းမှာ ဝမ်ကျိယန်၏ အခန်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျိယန်က မီးဓာတ်ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အပူဒဏ်ကို ပိုမိုခံနိုင်ရည်ရှိသဖြင့် သူက ဆေးဖော်စပ်ခန်းကို သူမ၏ အခန်းဘေးတွင် ကပ်၍ ဆောက်လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဗုန်း"
"ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း"
ချန်အန်သည် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသော လက်သီးချက်သံများကို ကြားရသောအခါ စိတ်ထဲကနေ သမီးအငယ်ဆုံးကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...
ရုတ်တရက်ဆိုသလို အရှေ့ဘက်ဆီမှ ပြင်းထန်လှသော ဗုန်းခနဲ မြည်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဝမ်ကျိယန်၏ အခန်းနှင့် ဆေးဖော်စပ်ခန်းကြားက နံရံကြီးက ဝုန်းခနဲ ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့သည်တကား။
သမီးဖြစ်သူ : "..."
ဖခင်ဖြစ်သူ : "..."
အမှတ်မရှိသည့် သမီးအငယ်ဆုံးလေးသည် သူမ၏ မိခင်အခန်းထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်နေရင်း သူမ၏ လက်သီးဖြင့် ထိုးခွဲလိုက်သည့် နံရံအက်ကြောင်းကြီးကြားမှတစ်ဆင့် ဆေးဖော်စပ်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေတော့သည်။
................................................