အခန်း ၁၈၀
Vol. 17 Ch. 180
အခန်း ၁၈၀ - မြေခွေးအကျဉ်းချထောင်
ဒီငှက်ကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြီးမားနေရတာလဲ။
ချန်အန်သည် မိမိထံသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းလာနေသော ဧရာမငှက်ကြီးကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စိတ်ကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
၎င်းက ကြီးမားထည်ဝါလှသော သတ္တဝါကြီးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ လူသားတို့၌ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်တတ်သည့် ဗီဇကြောက်စိတ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ချန်အန်သည် စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်သည်။
သူသည် ထိုဧရာမငှက်ကြီး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းရန်အတွက် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာအာရုံကို စူးစိုက်လိုက်တော့သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ "၉၀ ရာခိုင်နှုန်း ပြည့်စုံပြီးစီးသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ဟူသော စာသားများက သူ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ထင်ဟပ်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
၎င်းက အခြေတည်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုအထိ အဆမတန် နီးကပ်နေပြီး အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။
အသက်ရှူကြိမ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဝတ်စုံခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် ထိုဧရာမငှက်ကြီးကို ချန်အန်၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ပျံသန်းလာစေရန် ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံ၌ ဝဲပျံနေစေခဲ့သည်။ သူမသည် ငှက်ကြီး၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် ချန်အန်ကို အထက်စီးမှနေ၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရင်း...
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ယခင်ကကဲ့သို့ စကားများများပြောကာ အချိန်မဖြုန်းတော့ချေ။ ထို့ပြင် သူမသည် မိမိ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ ဧရာမငှက်ကြီးကို တိုက်ရိုက်ပင် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။ သူမ ဆိုလိုသည်မှာ အောက်ခြေရှိ ချန်အန်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်သည်။
ဧရာမငှက်ကြီးသည် အမိန့်ကို ကြားရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ချန်အန်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ၎င်း၏ တောင်ပံကြီးများကို ပြင်းထန်စွာ ခတ်ပုတ်လိုက်တော့သည်။ ပြင်းထန်လှသော လေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခု မှုတ်ထုတ်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို အသက်ပျောက်ပျက်သွားစေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုလေစီးကြောင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် ချန်အန်သည် ၎င်းကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲချေ။ သူသည် ထိုသို့ရင်ဆိုင်မည့်အစား အရိပ်ခြေမဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းအတတ်' ကို အသုံးပြုကာ ငှက်ကြီး၏ ဦးခေါင်းထက်ရှိ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ နောက်ကွယ်သို့ ချက်ချင်းပင် ရွှေ့ပြောင်းလိုက်တော့သည်။
ထို့နောက် သူသည် မူလလက်သီးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ထိုခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ ရုတ်တရက် လွှဲနှက်လိုက်တော့သည်။
သို့သော်လည်း။
ချန်အန် လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရုံရှိသေး၊ တောက်ပသော အမွှေးအတောင်ပေါင်းများစွာမှာ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ရုတ်တရက် ထောင်မတ်လာခဲ့ပြီး သူမကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ကာကွယ်ပေးနိုင်မည့် ခိုင်ခံ့သော ဒိုင်းကာကြီးတစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
"ဗုန်း!"
ဤအသံနှင့်အတူ ချန်အန်၏ လက်သီးချက်မှာ ဧရာမငှက်ကြီး၏ အမွှေးအတောင်များပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် ၎င်းက သူ၏ လက်ချောင်းအရိုးများကိုပါ ကြေမွသွားစေခဲ့သဖြင့် ချက်ချင်းပင် စူးစူးရှရှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
ဤဧရာမငှက်ကြီး၏ အမွှေးအတောင်များမှာ အလွန်အမင်း မာကျောလွန်းလှပေသည်။
မိမိ၏ လက်သီးသက်သက်ဖြင့် ဤခံစစ်ကို ဖောက်ထွင်းရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။
'ရည်ရွယ်ချက်ပါ လက်သီး' အတတ်သည် ခံစစ်နည်းလမ်းများကိုသာ လျစ်လျူရှုနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်မျှအထိ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သနည်းဟူသည်မှာ အသုံးပြုသူကိုယ်တိုင်၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေသည်။
ချန်အန်၏ လက်ရှိအင်အားနှင့်ဆိုလျှင် နတ်မင်းအမြုတေအဆင့်သို့ အဆမတန် နီးကပ်နေသော ဤဧရာမငှက်ကြီးကို မထိခိုက်စေနိုင်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။
ဤဧရာမငှက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အမင်း သန်မာလွန်းလှသည်။ ၎င်းက ရွှေအမြုတေအဆင့် ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းသာရှိသေးသော သူကဲ့သို့သော လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ချေ။
ဝူး... ဝူး... ဝူး!
ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဧရာမငှက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှနေ၍ ရေတွက်၍မရနိုင်သော အမွှေးအတောင်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံတက်လာခဲ့ကြသည်။
ဤအမွှေးအတောင်များသည် ထက်မြက်လှသော မြှားချွန်များကဲ့သို့ ချန်အန်ဆီသို့ တရစပ် ပြေးဝင်ပစ်ခတ်ကြတော့သည်။
ချန်အန်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေသည်။ အမွှေးအတောင်များ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်လာသည့် မိတ်ဆွေအချိန်၌ သူသည် နောက်သို့ စတင်ဆုတ်ခွာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ ထိုအမွှေးအတောင်များ၏ ပျံသန်းနှုန်းက အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှသည့်အပြင် အရေအတွက်မှာလည်း များပြားလွန်းလှပေသည်။
သူသည် အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်တိမ်းနေခဲ့သော်လည်း ပျံသန်းလာသော အမွှေးအတောင်တစ်ခုမှာ သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ထိမှန်သွားခဲ့ရသည်။
"ဗုန်း"
သူ၏ ပုခုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အချင်းချင်း အဖောက်ခံလိုက်ရသည်။
သွေးများ ပန်းထွက်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ အရိုးများမှာလည်း မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။
ချန်အန်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် ပုခုံးထက်မှ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကို အံတုကာ စိတ်အာရုံဖြင့် 'ဝိညာဉ်ပြန်လည်ဆန်းသစ်ခြင်း ဆေးလုံးကြီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်တော့သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ ဒဏ်ရာရရှိထားသော သူ၏ ပုခုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်သက်သာသွားခဲ့ပြီး မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ရာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ဖူးသည့် လက္ခဏာစိုးစဉ်းမျှပင် မကျန်ရှိတော့ချေ။
"ဒီနေ့တော့ မင်း သေရမယ့်နေ့ပဲ"
"ဘယ်သူမှ မင်းကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"အဲဒီနေ့တုန်းက ငါ ခံစားခဲ့ရတဲ့ လူမဆန်တဲ့ နာကျင်မှုတွေကို မင်းကို အဆပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်"
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသည့်အပြင် မာနထောင်လွှားနေသော အသံမှာ ငှက်ကြီးဦးခေါင်းထက်ရှိ အမွှေးအတောင် ဒိုင်းကာအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ချန်အန်မှာ သူမကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိချေ။ သူသည် မိမိထံသို့ အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နေသော အမွှေးအတောင်များကို ရှောင်တိမ်းရန်အတွက်သာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရသည်။
ဧရာမငှက်ကြီးကိုလည်း အနိုင်မတိုက်နိုင်၊ မြေခွေးမိစ္ဆာကိုလည်း မထိခိုက်စေနိုင်ချေ။
ထွက်ပြေးရန် လမ်းစလည်း မရှိတော့ပေ။
'မဖြစ်ဘူး! ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မရတော့ဘူး'
'ငါ အနှေးနဲ့အမြန် သေရုံပဲ ရှိတော့မယ်'
'ငါ မဟာဗျူဟာကို ပြောင်းလဲမှ ဖြစ်မယ်'
ချန်အန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ရှုပ်ထွေးမသွားခဲ့ချေ။ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ အပြင်းအထန် အလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဧရာမငှက်ကြီး၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ပန်းရောင်နှလုံးသားပုံစံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
၎င်းက ဤဧရာမငှက်ကြီးမှာ မြေခွေးမိစ္ဆာ၏ ညှို့ယူဖမ်းစားခြင်းကို ခံထားရကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတော်စင်ကျင့်စဉ် အတတ်
'ငါ ဒီဧရာမငှက်ကြီးပေါ်မှာ ပညာရှိကျင့်စဉ်အတတ်ကို အသုံးပြုဖို့ ကြိုးစားကြည့်လို့ ရတာပဲ..
ဤအတွေးနှင့်အတူ ချန်အန်သည် ချက်ချင်းပင် ဧရာမငှက်ကြီး၏ ဦးခေါင်းထံသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး နီးကပ်သော အကွာအဝေးမှနေ၍ ၎င်းအပေါ်သို့ ပညာရှိကျင့်စဉ်အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ မြေခွေးမိစ္ဆာ၏ ညှို့ယူခြင်းကို ခံထားရပြီး ရုပ်သေးရုပ်အသွင် ပြောင်းလဲနေခဲ့သော ဧရာမငှက်ကြီး၏ မျက်လုံးများအတွင်းရှိ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ အရိပ်အယောင်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။
ဧရာမငှက်ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သတိပြန်လည်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မိမိ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ စိမ်းသက်လှသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများအတွင်း၌ ဝေခွဲမရခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
မကြာမီမှာပင် ၎င်းသည် မိမိ၏ ဦးခေါင်းထက်ရှိ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး မြေခွေးမိစ္ဆာ၏ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါကိုပါ ရရှိလိုက်တော့သည်။ ၎င်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ မြေခွေးမိစ္ဆာဟု သံသယရှိရသော ထို ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ ညှို့ယူခြင်းကို ခံခဲ့ရမှန်း ချက်ချင်း သိရှိသွားခဲ့သဖြင့် ထိုနေရာတင်တင်ပင် ဒေါသအလွန်အမင်း ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။
၎င်းသည် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကို ကာကွယ်ပေးထားသော အမွှေးအတောင်များကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်အား ခါထုတ်လိုက်သည့်အလား မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှနေ၍ ခါချပစ်လိုက်တော့သည်။
ထို့နောက် ၎င်းသည် သူမဆီသို့ ရုတ်တရက် လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာမူ မိမိ၏ ညှို့ယူဖမ်းစားခြင်းအတတ်က ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ပျက်ပြယ်သွားရသနည်းဟူသည်ကို တွေးတောနေဆဲပင် ရှိသေးသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူမသည် ထက်မြက်လှသော လက်သည်းကြီးများ၏ ဆုပ်ကိုင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရကာ... ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် မြေခွေးအမွှေးအမျှင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပြီး အသက်စွမ်းအင် ကင်းမဲ့သွားခဲ့ရသော အမြီးတစ်ချောင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့ လွင့်မျောကျဆင်းသွားခဲ့တော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်၌ 'ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာ အကျဉ်းထောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သော စွမ်းအင်အတားအဆီးမှာလည်း လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်အန်သည် ဧရာမငှက်ကြီး၏ ဒေါသပုံချခြင်းကို မခံရစေရန်အတွက် မိမိ၏ ဓားပျံကို စီးနင်းလျက် ချက်ချင်းပင် အဝေးသို့ ပျံသန်းထွက်ပြေးတော့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဧရာမငှက်ကြီးက သူ့ကို လုံးဝ အရေးမလုပ်ခဲ့ချေ။ ၎င်းသည် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကို တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ တောင်ပံကြီးများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခတ်ပုတ်ကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေးကွာသွားခဲ့သော ဧရာမငှက်ကြီး၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ချန်အန်သည် ရင်တထိတ်ထိတ်နှင့် ကြောက်စိတ်မပြယ်နိုင်သေးဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတော်စင်ကျင့်စဉ်အတတ်ကို မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထုတ်လွှတ်အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
မဟုတ်ပါက ဒီနေ့ သူ သေဆုံးခြင်းမရှိလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ အရေခွံတစ်လွှာလောက် ကွာကျသွားလောက်ပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းရှိ 'အသံလွှင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့မှာ တုန်ခါလာခဲ့သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထံသို့ အသံလှင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချန်အန်သည် စိတ်အာရုံဖြင့် ၎င်းကို ထုတ်ယူကာ နားထောင်လိုက်သည်။ ၎င်းက သူ၏ ဇနီးသည်များထံမှ လာသော အသံလွှင့်ချက် ဖြစ်ပေသည်။
"ယောက်ျား... ရှင် ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မရောက်သေးတာလဲ"
၎င်းက သူ၏ဇနီးဟွာယင်း၏ အသံဖြစ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ချန်အန်က -
"မိန်းမ... ငါ ဒီနေ့ အပြန်လမ်းမှာ ပြဿနာအချို့နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ ခဏလောက် ကြန့်ကြာသွားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါ အိမ်ကို ပြန်လာနေပြီအလွန်ဆုံး မိနစ် ၁၅ မိနစ်အတွင်းမှာပဲ အိမ်ကို ရောက်မယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်တော့သည်။
...................................................