အခန်း ၂၄၁

အခန်း (၂၄၁) ညီအစ်ကိုများ - ၄

“Magn…”

ဖုန်းပုကြွယ်က သွားတုနောက်ကျောတွင် ထွင်းထုထားသော စာလုံးခြောက်လုံးကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖတ်လိုက်သည်။

“အင်း… ဒါက Magneto သုံးခဲ့တဲ့ သွားတုများလား”

သူက နောက်ပြောင်သံတစ်ဝက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ သွားတုကို သူ့အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် အစောပိုင်းက ရရှိထားသော ဆပ်ပြာနှင့် သစ်သားဘီးအသေးလေးကို ထုတ်ယူကာ ပစ္စည်းအကြောင်းအရာ ဖော်ပြချက်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံစစ်ဆေးလိုက်ပြန်သည်။

အမည် - ညစ်ပတ်နေသော ဆပ်ပြာ

အမျိုးအစား - ဇာတ်ကွက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်း

အရည်အသွေး - သာမန်

လုပ်ဆောင်ချက် - မသိရ

ဇာတ်လမ်းပြင်ပသို့ ယူဆောင်သွားနိုင်ခြင်း ရှိ/မရှိ - ရှိ

မှတ်ချက် - ကြမ်းတမ်းစွာ ပြုလုပ်ထားပြီး လက်ရာတော့ အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်

“ဒီဆပ်ပြာက သွားတုလိုပဲ ဇာတ်လမ်းထဲကနေ အပြင်ကို ယူသွားလို့ရတာပဲ…”

ဖုန်းပုကြွယ်က တွေးတောကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အမည် - သစ်သားဘီး

အမျိုးအစား - ဇာတ်ကွက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်း

အရည်အသွေး - သာမန်

လုပ်ဆောင်ချက် - မသိရ

ဇာတ်လမ်းပြင်ပသို့ ယူဆောင်သွားနိုင်ခြင်း ရှိ/မရှိ - မရှိ

မှတ်ချက် - သာမန်သစ်သားဘီးလေးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အသုံးပြုထားသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာနေပုံရသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီဘီးနဲ့ သံတိုင်ကြားမှာ ကပ်နေတဲ့ ဖယောင်းတိုင်ကတော့ ဇာတ်လမ်းထဲကနေ အပြင်ကို ယူသွားလို့ မရဘူးပေါ့”

ဖုန်းပုကြွယ် တွေးတောလိုက်သည်။

လက်ရှိအချိန်တွင်မူ ဤအရာက ဇာတ်ညွှန်း၏ ဂုဏ်သတ္တိများအကြား မည်သည့်ကွာခြားချက်ကို ဖော်ပြနေသည် သို့မဟုတ် မည်မျှအထိ အရေးပါသည်ကို သူမသိသေးပေ။ ယင်းမှာ အရေးမပါသော အချက်အလက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူကတော့ စိတ်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်ဆဲဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းတွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဖုန်းပုကြွယ်၏ ဦးနှောက်မှာ သေသပ်စွာ စီရီထားသော ထပ်ခိုးလေးတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။ မည်သည့်အရာကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှာရမည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိပြီး အချက်အလက်အမျိုးအစားအလိုက် အရေးကြီးပုံချင်းလည်း မတူညီကြချေ။ အသုံးမဝင်သော အမှိုက်များကိုမူ သူက အမြဲရှင်းလင်းဖယ်ရှားပစ်လေ့ရှိသည်။

ယခုကဲ့သို့ မြင့်မားသောအာရုံစူးစိုက်မှု လိုအပ်သည့် ပဟေဠိဖြေရှင်းရေး ဇာတ်လမ်းမျိုးကို ကစားရချိန်တွင် သူသည် မြင်တွေ့သမျှ အရာအားလုံးကို ထိုထပ်ခိုးလေး၏ ဗဟိုချက်တွင် ထားရှိပြီး အမြဲတမ်း မြင်တွေ့နိုင်အောင် ပြုလုပ်ထားတတ်သည်။ အချက်အလက်များမှတစ်ဆင့် ချိတ်ဆက်ထားသော သဲလွန်စကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် သူ၏ ဆင်ခြင်တွေးတောမှုများသည် ထိုကွန်ရက်ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ဆန့်ထွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အချက်အလက်များ ပိုမိုရရှိလာသည်နှင့်အမျှ မရေမတွက်နိုင်သော တွေးဆချက်များမှာလည်း တိုးပွားလာပြီး ကွန်ရက်ကြီးအား ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာစေလေသည်။ ထိုပြဿနာများကို တစ်ခုချင်းစီ ဖြေရှင်းပြီးသွားသည့် အချိန်ကျမှသာ ကွန်ရက်ကြီးက ပြန်လည်ကျုံ့ဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံး၌ အဓိကအချက်တစ်ချက်တည်းဆီသို့ ဦးတည်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်စိတ်ထဲ၌ သဲလွန်စကွန်ရက်ကြီးကို ဖြန့်ကျက်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။ နိုဗယ်လ်စာအုပ်များထဲမှ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသည့် စုံထောက်ကြီးများကဲ့သို့ သူ့တွင်လည်း မှော်ဆန်သော ပင်ကိုယ်သိစိတ်တစ်ခု ရှိနေ၏…။ သူသည် ဇာတ်လမ်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်နိုင်သည့် ဤပစ္စည်းများသည် သဲလွန်စကွန်ရက်ကြီး၏ ဗဟိုချက်ဆီသို့ ချိတ်ဆက်ပေးမည့် ချည်မျှင်လေးများ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခပ်ရေးရေး ခံစားလိုက်မိသည်။

“သံလိုက်… သံလိုက်…”

သူက စဉ်းစားတွေးတောနေရင်း သူ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ ရှုပ်ထွေးလှသော ဇာတ်ကွက်ပစ္စည်းများအားလုံးကို ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မာရီယို၏ဂွကို ထပ်မံထုတ်ယူကာ စမ်းသပ်မှုကို စတင်လိုက်တော့သည်။

ယင်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူသည် သံလိုက်ဓာတ်ရှိသော အရာဝတ္ထုများကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဂွကို အသုံးပြုနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အမှိုက်ပုံ၏ အထက် တစ်လက်မခန့်အကွာတွင် ဂွကို ကိုင်ထားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဝေ့ယမ်းရှာဖွေလိုက်သည်။ အကယ်၍ အထဲတွင် သံလိုက် သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့ အရာမျိုး ရောနှောနေပါက ဂွကို ဆွဲငင်လာမည် ဖြစ်သော်လည်း သို့မဟုတ် ဂွအား အောက်သို့ ဆွဲချသွားမည် ဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

“အိုကေပါ… အဖြေနဲ့ သဲလွန်စက တစ်နေရာတည်းမှာ မရှိဘူးပေါ့၊ ဒါလည်း မဆန်းပါဘူး”

သူက တည်ငြိမ်သောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး အခန်းအမှတ် (၁) ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် သူသည် အခြားအကျဉ်းခန်းများ၏ သံတံခါးများကို စမ်းသပ်ရန် စီစဉ်ထား၏။ သူ့တွေးဆချက်အရဆိုလျှင် တံခါးတစ်ခုခု သို့မဟုတ် တံခါး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခုတွင် သံလိုက်ဓာတ် ရှိနေနိုင်ချေ ရှိပေသည်။ အကယ်၍ တံခါးခြောက်ပေါက်လုံးကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် ဘာမှရှာမတွေ့ပါက အခန်းအမှတ်ဇီးရိုးသို့ ပြန်သွားပြီး ကံစမ်းရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထိုနေရာတွင်ပါ မအောင်မြင်ခဲ့ပါက ဂွကို သံလိုက်ရေဒါတစ်ခုကဲ့သို့ အသုံးပြု၍ နံရံများနှင့် ကြမ်းပြင်များ၏ တစ်လက်မတိုင်းကို မလွတ်တမ်း စေ့စေ့စပ်စပ် ထပ်မံရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအဆင့်များအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့်တိုင် သံလိုက်နှင့် တူသောအရာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပါက ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့သည်။ ယင်းမှာ “mag” ဟူသော သဲလွန်စ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

ငါးမိနစ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ပထမဆုံးအခန်းသုံးခန်း၏ သံတံခါးများတွင် မည်သည့်သံလိုက်ဓာတ်မှ ရှိမနေချေ။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် အစားအစာပေးပို့သည့် အပေါက်ထဲသို့ပင် လက်လျှိုကာ တံခါးအတွင်းဘက်ရှိ ကြမ်းပြင်ဧရိယာအချို့ကို ဂွဖြင့် စမ်းသပ်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့သေးချေ။

အခန်းအမှတ် (၄) ၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပုံမှန်အတိုင်း အပေါ်မှ အောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရှာဖွေလိုက်လေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဂွက သံတံခါးအထက်ရှိ သံပြတင်းပေါက်အသေးလေး အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ရုတ်တရက် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သူ့ပင်ကိုယ်သိစိတ်ကို အခြေခံကာ ဖုန်းပုကြွယ်သည် သံလိုက်ဓာတ်၏ အရင်းအမြစ်ကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ “ဒီတစ်ခုပဲလား…?”

အခန်းအမှတ် (၄) တွင်လည်း အခြားအခန်းများကဲ့သို့ပင် တံခါးအထက်ရှိ ပြတင်းပေါက်အသေးလေးတွင် သံတိုင်ငါးတိုင် ပါဝင်လေ၏။ သို့သော်လည်း ထူးခြားချက်မှာ အခန်းအမှတ် (၄) ၏ အလယ်သံတိုင်တွင် သံလိုက်ဓာတ် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်း၏ သံလိုက်အားက အလွန်မပြင်းထန်သဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်၏ ဂွကို မြဲမြံစွာ ဆွဲကပ်ထားနိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း အနီးနားရှိ သတ္တုပစ္စည်းများကိုမူ သိသိသာသာပင် တုံ့ပြန်မှုဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ထိုသံတိုင်မှာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် အလျား ၂၀ စင်တီမီတာခန့် ရှိပြီး အထူမှာ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း ပူးထားသလောက် ရှိသည်။ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ သံတိုင်၏ အပေါ်နှင့် အောက်ဘက် အစိတ်အပိုင်းများမှာ ဆိုးရွားစွာ သံချေးတက်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သံချေးတက်နေသော အပိုင်းကို ဂွဖြင့်ညှပ်ကာ အားပြင်းပြင်းဖြင့် ညှစ်ချလိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ‘ကလန်’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ အပေါ်ဘက်အပိုင်းက ကျိုးပြတ်သွားလေသည်။ အောက်ဘက်အပိုင်းကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်လိုက်ရာ သံတိုင်၏ အလယ်အပိုင်းက ပြုတ်ထွက်လာသဖြင့် သူက ယင်းကို လက်ထဲသို့ ယူဆောင်လိုက်သည်။

“ဆိုတော့… အခု ငါ့လက်ထဲမှာ ဆယ်စင်တီမီတာလောက်ရှည်တဲ့ ဆလင်ဒါပုံစံ သံလိုက်တစ်ခု ရပြီပေါ့”

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

“အဲ့ဒီတော့ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ”

တကယ်တော့ နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာက သူ့မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်… သံလိုက်ကို အသုံးပြုပြီး သော့ကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်ပေသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သံလိုက်ကို ယူ၍ အမှိုက်ပုံပေါ်တွင် ဝေ့ဝဲရှာဖွေလိုက်ပြီး အပ် သို့မဟုတ် သွပ်ကြိုး ကဲ့သို့သောအရာမျိုး (တံခါးကို မည်သို့နှိုက်ဖွင့်ရမည်ကို သူ မသိသော်လည်း) ရှာတွေ့နိုင်မလားဟု စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

ဘာမှ ရှာမတွေ့သဖြင့် သူ အခန်းအမှတ်ဇီးရိုးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ ထိုအခန်းတံခါးမှာ နောက်ထပ် သော့ခတ်ထား၍ မရတော့ဘဲ အတွင်းအပြင်ကို လွတ်လပ်စွာ ဖွင့်ပိတ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အဝတ်စုတ်များကို ကောက်ယူကာ ကြိုးတစ်ချောင်းကျစ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အကယ်၍သာ ဤနေရာတွင် ရှောင်တန်ရှိနေပါက သေချာပေါက် အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ပြီးပြည့်စုံစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ရှောင်တန်သည် ခွဲစိတ်ဓားများဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုသူ ဖြစ်ရာ ကြိုးကျစ်ခြင်းမှာ သူ့အဖို့ ကိတ်ခွဲသလိုပင် လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

သို့သော်ငြား ဖုန်းပုကြွယ်ကတော့… သူသည် အရာအားလုံးကို ကျွမ်းကျင်သော်လည်း ဤအရာတစ်ခုကိုတော့ မတတ်မြောက်ချေ။

ထူးဆန်းသည်မှာ သူသည် အလွန်ထက်မြတ်ပြီး စိတ်ရှည်ကာ လက်ငြိမ်သူဖြစ်သဖြင့် အလွန်သိမ်မွေ့သော အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ရက်လုပ်ခြင်းနှင့် ကြိုးချည်ခြင်း ကဲ့သို့သော အရာများနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါတွင်မူ လုံးဝ လက်မှိုင်ချရလေ့ရှိသည်။ ငယ်စဉ်က သူသည် ဖိနပ်ကြိုးချည်နည်းကို နှစ်လကြာအောင် သင်ယူခဲ့ရပြီးနောက် အလွယ်စွပ်ဖိနပ်များကို တစ်နှစ်ခန့် စီးနင်းခဲ့ရာ တစ်နှစ်အကြာတွင် ဖိနပ်ကြိုး မည်သို့မည်ပုံချည်ရမည်ကို လုံးဝ ပြန်မေ့သွားခဲ့ဖူးသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် အတော်လေး ခိုင်ခံ့ပြီး နှစ်မီတာခန့် ရှည်သော အဝတ်ကြိုးတစ်ချောင်း ဖြစ်လာစေရန် ဆယ်မိနစ်ထက်မနည်း အချိန်ကုန်ခံကာ ကျစ်လိုက်ရသည်။ သူသည် အလားတူပစ္စည်းနှင့် အလျားတူညီသော အဝတ်စများကို ရွေးချယ်အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ကျစ်ထားသောကြိုးမှာ ထူနေဆဲဖြစ်ပြီး ထူးထူးဆန်းဆန်းပုံစံ ဖြစ်နေလေသည်။

သူက ကြိုး၏ခိုင်ခံ့မှုကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စစ်ဆေးပြီး ကော်ရစ်ဒါထဲတွင်ပင် ခဏကြိုးခုန်လိုက်သေးသည်…။ ထို့နောက်မှသာ စိတ်ချလက်ချဖြင့် အဝတ်ကြိုး၏ ထိပ်တစ်ဖက်တွင် သံလိုက်ကို ချည်နှောင်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ငါးမျှားနေသည့်အလား အဝတ်ကြိုးနှင့် သံလိုက်ကို အစားအစာပို့သည့် အပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ အကျဉ်းခန်းခြောက်ခန်းလုံး၏ ကုတင်အောက်များနှင့် မျက်ကွယ်နေရာများတွင် မည်သည့်သော့မှ ရှိမနေကြောင်း သူအတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

“အင်း… ဒါဆိုရင် ဖြစ်နိုင်တာက…”

မရေမတွက်နိုင်သော ကျရှုံးမှုများကို ကြိုးစားအပြီးတွင် သူ့အတွေးများက နေရာတစ်ခုဆီသို့ ပြန်လည်ဦးတည်သွား၏။

“အခန်းအမှတ်ဇီးရိုးထဲမှာ မသုံးရသေးတဲ့အရာတစ်ခု ကျန်သေးတာပဲ…”

ဖုန်းပုကြွယ် နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ တံခါးပွင့်ပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း ဒီနေရာကို စိတ်ကြိုက်ပြန်လာလို့ရတယ်ဆိုတော့... ဒါတွေအားလုံးက သေချာပေါက် အရိပ်အမြွက်တစ်ခုခု ပေးနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”