အခန်း ၂၄၃

အခန်း (၂၄၃) ညီအစ်ကိုများ - ၆

“ဟီး… ဟဲဟဲ…”

ဖုန်းပုကြွယ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွား၏။ သူသည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ သံလိုက်ကို ထုတ်၍ အပေါက်ငယ်လေးအနီးသို့ ကပ်ကာ အရွယ်အစားချင်း နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ရာ ကွက်တိပင် ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူသည် သံလိုက်ကို အပေါက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ရန် စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် အရောက်တွင် အားပြင်းလှသော သံလိုက်ဓာတ်ဆွဲအားက သံလိုက်တုံးတစ်ခုလုံးကို အတွင်းသို့ ဆွဲငင်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သေတ္တာလေး ပွင့်သွားခဲ့တော့သည်…။

ဤလုံခြုံရေးသေတ္တာငယ်လေးသည် လုံးဝ စကားဝှက်မလိုအပ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ အရှေ့ဘက်ရှိ သော့ခလုတ်မှာ မျက်လှည့်ပြထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် ဖွင့်ရမည့်နည်းလမ်းမှာ အတွင်းဘက်ရှိ ယန္တရားတစ်ခုကို အလုပ်လုပ်စေရန် နှိုးဆွပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံခြုံရေးသေတ္တာ၏ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကို သာမန်သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း အပေါက်ငယ်လေး၏ အတွင်းဘက် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကိုမူ ထူးခြား၍ သိပ်သည်းဆမြင့်မားသော သံလိုက်သတ္တုရိုင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ဝင်ရိုးတစ်ခု ပါရှိသည်။ ဤယန္တရားကို ဖွင့်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော ကိရိယာမှာ ထိုသံလိုက်တုံးအပိုင်းအစသာ ဖြစ်တော့သည်။

“ပဟေဠိရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ခဏခဏ ပြောင်းလဲနေတယ်ပေါ့… ဟမ့်…မင်းက တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် စိတ်တည်ငြိမ်သွား၏။ အပြင်ဘက်က သေတ္တာကြီးကို စကားဝှက်ဖြင့် ဖွင့်ခဲ့ရသည်ဆိုသော်လည်း ၎င်းက အတွင်းဘက်က သေတ္တာငယ်လေးကိုလည်း စကားဝှက်လိုအပ်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူ့ကိုယ်သူ ပုံသေအတွေးအခေါ် ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျသွားခဲ့သည့်အတွက်သာ အပြစ်တင်ရပေမည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သေတ္တာငယ်လေးအတွင်းမှ မြေအောက်ပထမထပ်၏ အကျဉ်းခန်းတံခါးသော့ကို ယူဆောင်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းအမှတ် (၆) မှ ထွက်ခွာလာကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်မည့် လှေကားဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သံတိုင်များဖြင့် ကာထားသော အကျဉ်းခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် သော့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စနစ်၏ အသိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“လက်ရှိတာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ၊ အဓိကတာဝန်ကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါပြီ”

‘မြေအောက်ဒုတိယထပ်ကို စစ်ဆေးရန်၊ အပေါ်ထပ်သို့ သွားရာတံခါးကို ဖွင့်ရန်’ ဟူသော တာဝန်မှာ အမှန်ခြစ် ဖြစ်သွားပြီးနောက် နောက်ထပ် ညွှန်ကြားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မြေအောက်ပထမထပ်သို့ သွားပါ”

“ဟင်…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဤတာဝန်က ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ယုတ္တိဗေဒအရဆိုလျှင် တာဝန်တွင် “မြေအောက်ပထမထပ်ကို စစ်ဆေးရန်၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ တက်မည့်လမ်းကို ရှာရန်” စသည်ဖြင့် ဖော်ပြရမည် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက “မြေအောက်ပထမသို့ သွားပါ” ဟူသော ရိုးရှင်းသည့် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းသာ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ငါက အပေါ်ကို တန်းတက်သွားလို့ ရနေတာလား”

ဖုန်းပုကြွယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သံချေးတက်နေသော သံတိုင်ရှည် (၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းကပင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်) ကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူသည် မြေအောက်ပထမထပ်၏ ကော်ရစ်ဒါအတိုင်း သတိကြီးစွာဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဤအထပ်သည် လှေကားနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်ရှိသော မြေအောက်ဒုတိယထပ်၏ ပုံတူအလွှာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ တစ်ဖက်လျှင် သုံးခန်းစီဖြင့် အကျဉ်းခန်းခြောက်ခန်း ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤအထပ်ရှိ အကျဉ်းခန်းများ၏ သံတံခါးများမှာ အောက်ထပ်ကအရာများနှင့် ကွာခြားလှသည်။ အစားအစာ ထည့်ပေးသည့် အပေါက် မရှိသလို၊ သံပြတင်းပေါက်အသေးလေးလည်း မရှိချေ၊ တံခါးများပေါ်တွင် ဆေးဖြင့် ရေးဆွဲထားသော ဂဏန်းနံပါတ်များလည်း မရှိချေ။ ဤသံတံခါးခြောက်ချပ်မှာ သော့ပေါက်များနှင့် တံခါးလက်ကိုင်များမှလွဲ၍ အထူမည်မျှရှိမှန်းမသိရသော ထူထဲလှသည့် သံပြားအစစ်ကြီးများ ဖြစ်နေသဖြင့် အပြင်ဘက်မှနေ၍ အတွင်းဘက်သို့ ဘယ်လိုမှ မမြင်နိုင်ချေ။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် တံခါးခြောက်ချပ်လုံးကို တစ်ချပ်ပြီးတစ်ချပ် ဖွင့်ရန် စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း အားလုံးကို သော့ခတ်ထားလေသည်။ သူသည် တံခါးပြားပေါ်သို့ နားကပ်၍ နားစွင့်ကြည့်သော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ မကြားရချေ။ သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

“မြေအောက်ပထမထပ် တစ်ခုလုံးက ဖော်ရှိုးသက်သက်ပဲ ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဆိုလိုတာက… ငါ နောက်မှ ပြန်လာရမှာပေါ့… ဟုတ်တယ်မလား…”

သူက ယင်းကို တွေးတောရင်း ကော်ရစ်ဒါအဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာရာ ထိုနေရာတွင် အပေါ်သို့ တက်မည့် လှေကားတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ၏ ခြေလှမ်းအကွာအဝေးကို အခြေခံ၍ ကော်ရစ်ဒါ၏ အလျားကို တွက်ချက်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အခန်းအမှတ်ဇီးရိုးသည် ဤလှေကားများ၏ အောက်တည့်တည့်တွင် ရှိနေမည်ကို သူသေချာပေါက် သိသည်။ သို့သော်လည်း သူ့တွက်ချက်မှုမှာ မြေအောက်ပထမထပ် နှင့် ဒုတိယထပ်တို့၏ ကော်ရစ်ဒါအလျားများ တူညီနေခြင်းမှလွဲ၍ အခြား ထူးခြားသောအရေးပါမှု မရှိပုံပေ။

သူ့ရှေ့က လှေကားများမှာ သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေပုံရသည်။ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အနံ့ဆိုးတစ်ခု ကြိုင်လှိုင်နေပြီး ၎င်းမှာ သယ်ယူပို့ဆောင်စဉ်က ဖိတ်စင်ခဲ့သော အစားအစာများနှင့် စွန့်ပစ်ပစ္စည်းများမှ ဖြစ်နိုင်သလို လူများကို အပေါ်အောက် ဆွဲခေါ်သွားစဉ်က ကျန်ရစ်ခဲ့သော သွေးများနှင့် ခန္ဓာကိုယ် အရည်များမှလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ၎င်းတို့ ရောနှောသွားသည့်အခါ စူးရှပြီး ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသော အနံ့ဆိုးကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခြင်းဖြစ်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်လာပြီး တစ်ကြိမ် ပြန်လှည့်၍ သစ်သားတံခါးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ သူ တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ သတိကြီးစွာဖြင့် လှည့်လိုက်သည်။ တံခါးမှာ ချောမွေ့စွာ ပွင့်သွား၏။

တံခါးနောက်တွင်မူ မြေညီထပ် ရှိနေခဲ့သည်။ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်လျက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သိုလှောင်ခန်းတစ်ခုနှင့် တူသော အခန်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ နံရံများကို အုတ်နှင့် သစ်သားတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ဖောင်းကားနေသော ဂုန်နီအိတ်များကို မြင့်မားစွာ ပုံထားကာ နံရံတစ်ခု၏ ဘေးတစ်လျှောက်တွင်မူ စပျစ်ဝိုင် သစ်သားစည်ပိုင်းကြီး သုံးတန်း ရှိနေလေသည်။

ဤအခန်းသည် အမှန်တကယ်တွင် မြေအောက်ထပ်ထက်ပင် ပိုမိုမှောင်မည်းနေပြီး တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင် အရင်းအမြစ်မှာ စပျစ်ဝိုင်စည်ပိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ထားသော ရေနံဆီမီးအိမ်သာ ဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ရှေ့မှောက်ရှိ မှောင်မည်းသော ပတ်ဝန်းကျင်ထဲသို့ ဇွတ်အတင်း ဝင်ရောက်သွားမည့်သူ လုံးဝမဟုတ်ချေ။ သူသည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် လက်ထဲရှိ သံတိုင်ကို တံခါးဝမှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးဝပတ်ပတ်လည်ကို ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက်နှစ်ချက် ရိုက်ခတ်ကြည့်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထိတွေ့မှုကြောင့် အသက်ဝင်လာမည့် ထောင်ချောက်များ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ တံခါးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်လေသည်။

“လက်ရှိတာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ၊ အဓိကတာဝန်ကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါပြီ”

စနစ်၏ အသိပေးချက်က ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး တာဝန်အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မြေညီထပ် (၁) ကို စစ်ဆေးရန်၊ သော့ခြောက်ချောင်း (အနီ၊ အဝါ၊ အပြာ၊ အမည်း၊ အဖြူနှင့် မီးခိုးရောင်) ကို ရှာဖွေရန်၊ ထို့နောက် မြေအောက်ပထမထပ် (၁) သို့ ပြန်သွား၍ သံတံခါးခြောက်ချပ်ကို ဖွင့်ရန်”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် တာဝန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ ပထမဆုံးသော လှုပ်ရှားမှုမှာ ရေနံဆီမီးအိမ်ကို ယူရန် ဖြစ်၏။ ဓာတ်မီး မရှိသည့်အတွက် အလင်းပေးကိရိယာကို ရယူခြင်းက ထိပ်တန်းဦးစားပေးဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

သူ သုံးမီတာခန့်သာ လျှောက်ရသေးစဉ် ရုတ်တရက်… ‘ဒုန်း’ဟူသော အသံတစ်ချက်ဖြင့် သူ့နောက်က တံခါးက ဆောင့်ပိတ်သွားတော့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ် ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ မြင်တွေ့ရသည်မှာ ပိတ်ထားသောတံခါးနှင့် နံရံပေါ်က သူ့ကိုယ်ပိုင်အရိပ်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်ထပ် ဆယ်စက္ကန့်ခန့် နားစွင့်နေခဲ့သော်လည်း သူကြားရသည်မှာ အသက်ရှူကျပ်မတတ် တိတ်ဆိတ်မှုသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ပြတ်သားစွာဖြင့် ဗာဂျရာခေါင်းလောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ၎င်း၏ “သေဆုံးခြင်း သတိပေးချက်” အာနိသင်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

နောက်ထပ်ငါးမိနစ်အတွင်း ဖုန်းပုကြွယ်အပေါ် ရန်လိုသောအရာ သို့မဟုတ် သူ့အသက်အန္တရာယ်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော အရာမှန်သမျှသည် ဗာဂျရာခေါင်းလောင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အာနိသင်ကို အသက်သွင်းပြီး စက္ကန့်နှစ်ဆယ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

“ဝါး… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…”

ဖုန်းပုကြွယ်က တိုးတိုးရေရွတ်သည်။

“ဒီနေရာမှာ လေလည်း မတိုက်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီတံခါးမှာ စပရိန်ပါတဲ့ပတ္တာတွေ ရှိနေဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး… ဘာပြင်ပအားမှမရှိဘဲ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ပိတ်သွားတာလဲ”

ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရတတ်သော သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သေချာပေါက် သက်ရောက်မှု ရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးမဟုတ်ချေ…။ သူ့အတွက်မူ တံခါးနောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်မျက်နှာကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလျှင်ပင် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုအဆင့် အပေါ် အနည်းငယ်မျှ သက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ သူသည် သူ၏ အသက်အမှတ်ကို ခြိမ်းခြောက်မည့် အန္တရာယ်များကိုသာ အမြဲ စဉ်းစားလေ့ရှိပြီး ကြောက်ရွံ့မှုအဆင့်တည်ရှိနေခြင်းကိုမူ လျစ်လျူရှုထားတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဗာဂျရာခေါင်းလောင်း မမြည်သရွေ့ သူ စိုးရိမ်စရာ မရှိချေ။

သူက တံခါးဝသို့ ကပျာကယာလျှောက်သွားပြီး ဖွင့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ မျှော်လင့်မထားစွာဖြင့် စနစ်၏ အသိပေးချက်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဤတံခါးကို ထူးခြားသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားပါသည်။ ခြောက်ရောင်ခြယ် သော့များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူသာလျှင် ၎င်းကို ဖွင့်နိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။”

“အော်… ဆိုတော့ စနစ်က ဒါကို ပိတ်လိုက်တာပေါ့”

ဖုန်းပုကြွယ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သူသည် အသိပေးချက်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား၏။ ဤတံခါးကို ပိတ်ထားခြင်းသည် ကစားသမားများအနေဖြင့် သော့ တစ်ချောင်း သို့မဟုတ် နှစ်ချောင်းတည်းဖြင့် မြေအောက်ထပ်သို့ ပြန်သွားခြင်းကို တားဆီးရန် ဖြစ်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ဂိမ်း၏ တိုးတက်မှုဖြစ်စဉ်ကို မနှောင့်နှေးစေရန် ဖြစ်သည်။

“အင်း… သေဆုံးခြင်းသတိပေးချက် အလုပ်လုပ်နေတုန်းဆိုတော့ ငါအပြင်ကို အရင်သွားပြီး အခြေအနေကို စူးစမ်းတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”

သူ ထိုသို့တွေးလိုက်ပြီး ရေနံဆီမီးအိမ်ကို ကိုင်ရန် လှည့်လိုက်ကာ သံတိုင်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထားခဲ့ပြီး အခန်းထဲရှိ အခြားတံခါးတစ်ခုဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်လိုက်၏။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ပိန်းပိတ်အောင်မှောင်မိုက်နေသော ကော်ရစ်ဒါတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ ရေနံဆီမီးအိမ်၏ အလင်းရောင်က အကန့်အသတ်ရှိသော အကွာအဝေးတစ်ခုသို့သာ ဖြာထွက်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် မီးအိမ်၏ အညွှန်းစာတန်းတွင် ရေးသားထားသည်မှာ “ဒါကို ဘယ်လောက်ကြာအောင် တောက်လောင်နေမည်ကို မမေးပါနဲ့၊ ငြိမ်းချိန်ရောက်ရင် ငြိမ်းသွားပါလိမ့်မယ်” ဟူ၏။

မြေအောက်ထပ်နှစ်ခုနှင့် မတူသည်က ဤမြေညီထပ်သည် အဓိကအားဖြင့် အုတ်နှင့် သစ်သားတို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အခန်းများစွာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ကော်ရစ်ဒါတွင် အကွေ့အကောက်များ ရှိပြီး အခန်းများထဲတွင် ပရိဘောဂများ ရှိနေသဖြင့် ၎င်းက သီးသန့်အိမ်ရာတစ်ခုနှင့် ဆင်တူလှသည်။

“ဒါက သူ့အိမ်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ မြေအောက်အကျဉ်းထောင်တစ်ခု တည်ဆောက်ထားတဲ့ အရူးသိပ္ပံပညာရှင်တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်မနေဘူးလား…”

ဖုန်းပုကြွယ်က တွေးတောလိုက်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက မြေအောက်ဒုတိယထပ်က အခန်း ခြောက်ခန်းက လူတွေကို ပိတ်လှောင်ထားဖို့ ဖြစ်ပြီး မြေအောက်ပထမထပ်ကတော့ ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်တာပဲ”

သူသည် ရေနံဆီမီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ဘေးတိုက်ရွေ့လျား၍ သေဆုံးခြင်းသတိပေးချက် အခြေအနေကို အသုံးချကာ အသေးစိတ်ရှာဖွေခြင်းကို ယာယီမေ့ထားလိုက်ပြီး ကော်ရစ်ဒါများကို ခပ်သွက်သွက် ဖြတ်သန်းသွားလိုက်သည်။ သူသည် အခန်းတိုင်း၏ တံခါးကို ဖွင့်၍ အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းကြည့်ပြီးမှ ပြန်ထွက်လာကာ နောက်ထပ်အခန်းတစ်ခုဆီသို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားနေခဲ့သည်…။

ဤဖြစ်စဉ်အတွင်း ဖုန်းပုကြွယ်ကို အမှတ်ရဆုံးဖြစ်စေခဲ့သည့်အရာမှာ ဤအထပ်ရှိ အနံ့အသက်ပင် ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ဤနေရာက လေထုမှာ မြေအောက်အကျဉ်းခန်းများထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားနေပုံရပြီး ခံစားချက်မှာ… ဤအဆောက်အအုံသည် သားသတ်ရုံတစ်ခုနှင့် ဓာတုဗေဒစက်ရုံတစ်ခု၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် တည်ရှိနေပြီး ပြတင်းပေါက်များကိုလည်း အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားသည့်အလား ထင်မှတ်ရချေသည်။

ဤနည်းလမ်းဖြင့် သုံးမိနစ်ကျော် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပထမထပ်ရှိ အခန်းအားလုံးကို စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း ဗာဂျရာခေါင်းလောင်းမှာ တစ်ကြိမ်မှ မြည်မလာချေ။ ၎င်းသည် လုံးဝ အန္တရာယ်ကင်းနေသည်ဟု မဆိုလိုသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အလှည့်အပြောင်းအသစ်တစ်ခုကို မလှုံ့ဆော်မိသေးသရွေ့ ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် လျှောက်သွားနေရုံမျှဖြင့် အန္တရာယ်မရှိနိုင်ကြောင်း ပြသနေခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်ထပ်လုံးကို စူးစမ်းရှာဖွေပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ် မဖြတ်သန်းနိုင်သော နေရာနှစ်ခု ရှိနေ၏။

ပထမဆုံးနေရာမှာ ဒုတိယထပ်သို့တက်မည့် လှေကားဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အသားစိုင်ကြီးတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ အသားစိုင်ကြီးတစ်ခုပါ။ ၎င်းမှာ အလောင်းများစွာ၏ အသားနှင့် အသွေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကြီးမားသည့် အသားဘောလုံးကြီးတစ်ခုနှင့် တူပြီး မည်သည့်စွမ်းအားက ဤအရာများကို ပေါင်းစပ်ထားမှန်း မသိရဘဲ လှေကားကို ပိတ်ဆို့ထားသော အသားနံရံကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်နေစေခြင်းဖြစ်သည်။

ဗာဂျရာခေါင်းလောင်းက မြည်မလာသေးသည့်အတွက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် အသားစိုင်ကြီးအနားသို့ အကြောက်အလန့်မရှိ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ့လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက်နှစ်ချက်ပင် တို့ကြည့်လိုက်သေးသည်။ ထိုအချိန်တွင် စနစ်၏ အသံညွှန်ကြားချက်က ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ “မန္တန်တစ်ခုဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသော အတားအဆီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး တောင်လိုပုံနေသော အလောင်းအသားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသည်”

သူ မဖြတ်သန်းနိုင်သော ဒုတိယမြောက်နေရာမှာ ဤအခန်းမှ ထွက်ခွာမည့်တံခါး ဖြစ်သည်။ သူသည် ကော်ရစ်ဒါလမ်းအတိုင်း လိုက်လံလျှောက်လှမ်းရုံဖြင့် ၎င်းထံသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။ တံခါးမှာ သာမန်သစ်သားတံခါးတစ်ခုနှင့် တူနေ၏။ ဖုန်းပုကြွယ်က တံခါးလက်ကိုင်ကို ထိလိုက်ချိန်တွင် စနစ်၏ မက်ဆေ့ခ်ျကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

“ဖွင့်မရပါ”

ဤစာလုံးသုံးလုံးမှာ ခြောက်ခြားဖွယ်ပဟေဠိဂိမ်းအားလုံးတွင် ကစားသမားများ တံခါးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ တွေ့ကြုံရလေ့ရှိသည့် အသုံးအများဆုံး အသိပေးချက် ဖြစ်သဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်ပင်လျှင် ၎င်းအပေါ် ဝေဖန်ပြစ်တင်ရန် စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။

“အာ… ငါ ဇာတ်လမ်းထဲကို ဝင်လာကတည်းက တစ်နာရီခွဲတောင် အချိန်ကုန်သွားခဲ့ပြီပဲ”

သေဆုံးခြင်းသတိပေးချက် အချိန်ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် မြေအောက်ထပ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော သိုလှောင်ခန်းဆီသို့ ပြန်လာလိုက်သည်။

“ဂိမ်းက တစ်ဝက်တောင် မကျိုးသေးဘူးလို့ ခံစားရတယ်…”

သူက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် စတင်ရှာဖွေတော့သည်။

သူသည် သိုလှောင်ခန်းအတွင်း ငါးမိနစ်ခန့် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မည်သည့် အသုံးဝင်မည့်အရာတစ်ခု မတွေ့ရချေ။ အခန်းထောင့်တိုင်းတွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် ပင့်ကူအိမ်များသာ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ ဂုန်နီအိတ်များထဲတွင် သဲများ ပြည့်နှက်နေပြီး နံရံဘေးက စပျစ်ဝိုင်စည်ပိုင်းများမှာလည်း အားလုံး အလွတ်များ ဖြစ်နေကြသည်။

ပဏာမအကဲခတ်ချက်အရ ဤသိုလှောင်ခန်းအတွက် သော့မရှိခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့မဟုတ် ရှိလျှင်ပင် သာမန်အခြေအနေမျိုးတွင် ရှာမတွေ့နိုင်သော နေရာတစ်ခု၌ ဝှက်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သဖြင့် ၎င်းကို ရှာဖွေရန်အတွက် သဲလွန်စတစ်ခုတော့ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ရေနံဆီမီးအိမ်ကို ကောက်ယူ၍ ပထမထပ်၏ ကော်ရစ်ဒါသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

ဘေးချင်းကပ်လျက် အခန်းမှာ စာကြည့်ခန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကော်ဇောတစ်ချပ် ခင်းထားလေသည်။ ၎င်းက သာမန်ကော်ဇောမျိုး မဟုတ်ချေ။ ပိုမိုကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပြောရလျှင်… ၎င်းကို ရက်လုပ်ခဲ့သော ရက်ကန်းစင်ကြီးပင်လျှင် ‘ဒါက ငါလုပ်ထားတာမဟုတ်ဘူးကွ’ဟု ကျိန်ဆဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကြွယ် ၎င်းအပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ချိန်တွင် ထိုအရာမှာ အပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤညစ်ပတ်ပြီး မှောင်မည်းသော လေထုထဲတွင် ၎င်းက စိမ်းလန်းစိုပြည်၍ အာဟာရပြည့်ဝသော အိတ်မှိုတစ်ခုအဖြစ် သို့မဟုတ် ကြမ်းပြင်အနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသော ရေညှိများကဲ့သို့ ယိုယွင်းပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်…။

အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဝဲဘက်နံရံပေါ်တွင် နံရံကပ်ဗီရိုနှစ်ခု ရှိနေသော်လည်း အတွင်းရှိ အလှဆင်ပစ္စည်းများတော့ မရှိတော့ချေ။ အကယ်၍ ထိုနေရာတွင် ပန်းများနှင့် အပင်များကို ထားရှိခဲ့လျှင်ပင် ဤညစ်ညမ်းသော လေထုထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။အကယ်၍ သူတော်စင်ရုပ်တုများကို ထားရှိခဲ့လျှင်လည်း ထိုသူတော်စင်များသည် အမှောင်ထုထဲမှ အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသော မိစ္ဆာများ၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံရကာ အိမ်အောက်ခြေရှိ ဆိုးယုတ်သော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်နိုင်သည်…။

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားပြီး လိုက်ကာများကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ ဖန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် သူ မြင်တွေ့ရသည်မှာ သိပ်သည်းလှသော အမှောင်ထုသက်သက်သာ ဖြစ်၏။ ရေနံဆီမီးအိမ်ကို ပြတင်းပေါက်နားသို့ ကပ်၍ ကိုင်ထားလျှင်ပင် အသုံးမဝင်ချေ။ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားခြင်းကလည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။ဂွဖြင့် ဖန်သားကို ရိုက်ခွဲရန် ကြိုးစားခြင်းကလည်း သူ့လက်ကို ထုံကျဉ်သွားစေရုံသာ ရှိခဲ့သည်။

သူသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်သို့ မျက်နှာကပ်၍ အနံ့ခံကြည့်သော်လည်း အပြင်ဘက်မှ မည်သည့်လေမျှ အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ချေ။ သူ အနံ့ရသည်မှာ ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားများနှင့် ရောနှောနေသည့် ဖယောင်းပုဆိုးညှော်နံ့ကဲ့သို့ ဤအိမ်ကြီးတွင် စွဲကပ်နေသော မှိုနံ့သက်သက်သာ ဖြစ်တော့သည်။

“လွတ်မြောက်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူးနဲ့ တူတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်က ခပ်တိုးတိုးရေရွတ်ရင်း အခန်းအလယ်ရှိ စာရေးခုံဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

စာရေးခုံပေါ်တွင် ပစ္စည်းများရှုပ်ပွနေပြီး အမှိုက်သရိုက်များသဖွယ် စုပုံနေခဲ့သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်က ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်းစီ ကောက်ယူကြည့်လိုက်သည်။ အားလုံးက အသုံးမဝင်သော အမှိုက်များသာ ဖြစ်ကြပေသည်။

အံဆွဲတစ်ခုတည်းသာ ပိတ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားအရာများမှာမူ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲထုတ်ခံထားရကာ စာရွက်စာတမ်းများမှာ ထောင့်စွန်းများနှင့် စာရေးခုံအောက်ခြေတို့တွင် ရှုပ်ပွလျက် ရှိနေကြသည်။ တစ်နေရာရာမှ ပြုတ်ကျလာပုံရသော မှင်အိုးတစ်လုံးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး မှင်များမှာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ခြောက်သွေ့နေခဲ့သဖြင့် အနီးရှိစာရွက်များကို စွန်းထင်းစေလျက် ကော်ဇောပေါ်တွင် ကြီးမားသော မှင်ကွက်ကြီးတစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် တစ်ခုတည်းသော အံဆွဲကို ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ မှန်ဘီလူးတစ်ခုကို ရှာတွေ့လိုက်လေသည်။ သူက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟဲ… တကယ်လို့ ဒီထဲမှာ ဆေးတံတစ်ခုခုပါ ရှိနေရင် တကယ့်ကို မိုက်မှာပဲ”

သူ့အသက်အရွယ်ရှိ လူအများစုမှာမူ… အခြားသူများ ဤပုံစံဖမ်းသည်ကို မြင်ပါက ခေတ်မမှီသူ သို့မဟုတ် ရင့်ကျက်မှုမရှိသူဟု တွေးတောကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဆေးတံကိုသောက်ရင်း မှန်ဘီလူးကို ကိုင်ထားခြင်းက လွန်စွာမိုက်လှသည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ယင်းသည် သူ့အတွက်သာ သီးသန့်ရှိသော ရိုမန့်စ်တစ်မျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မှန်ဘီလူးကို ရပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပို၍ စိတ်အားထက်သန်လာတော့သည်။ လက်တစ်ဖက်တွင် ရေနံဆီမီးအိမ်၊ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် မှန်ဘီလူးကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူသည် စာကြည့်ခန်း၏ ဘေးတစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ စာကြည့်ခန်း၏ ထိုနံရံတွင် စာအုပ်စင်တစ်ခု ရှိနေပြီး အပေါ်မှအောက်အထိ စာအုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ဖုန်းပုကြွယ်အတွက် ဤကဲ့သို့သော ဇာတ်လမ်းပစ္စည်းများ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အထူးပြောနေစရာ မလိုတော့ချေ။

ဤဇာတ်လမ်းတွင် အချိန်ကန့်သတ်ချက် မရှိချေ။အကယ်၍ သူ့ကို ဘယ်သူမှ လာမတားပါက ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဤအခန်းထဲတွင် ရှိနေပြီး စာအုပ်များကို တစ်အုပ်ပြီးတစ်အုပ် ဖတ်ရှုနေနိုင်ပေသည်။ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ဂိမ်းသေတ္တာ၏ ချိတ်ဆက်မှု အချိန်ကန့်သတ်ချက်သာ ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့ကမ္ဘာရှိ အာရုံကြောချိတ်ဆက်မှုအချိန်သည် ထိုနေ့အတွက် အမြင့်ဆုံကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားလျှင် ဇာတ်လမ်းထဲရှိ ဖုန်းပုကြွယ်သည် အတင်းအကျပ် အော့ဖ်လိုင်း ဖြစ်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စနစ်သည် ၎င်း၏ ဒီဇိုင်းတွင် ထက်မြက်သော အရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။ ဤစာအုပ်စင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်များ၏ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ဘာသာပြန်ဆိုထားခြင်း မရှိချေ။ ဘာသာပြန်ဆိုထားခြင်း မရှိရုံမျှမက စာလုံးများမှာလည်း ကစားသမား ဖတ်ရှုနိုင်စွမ်း မရှိလောက်အောင်ပင် ဝေဝါးနေလေသည်။ စာအုပ်တိုင်း၏ အတွင်းဘက်၊ မျက်နှာဖုံးနှင့် ဘေးဘက်ရှိ ခေါင်းစဉ်များအပါအဝင် စာလုံးအားလုံး မှုန်ဝါးနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအချက်က ဖုန်းပုကြွယ်ကို လွန်စွာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် “ကုဒ်ဖော်ခြင်း” အပေါ်တွင် အတော်ပင် စိတ်ဝင်စားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ မူလတန်းကျောင်းသားဘဝက ရှားလော့ဟုမ်းဇာတ်လမ်းထဲမှ “ကချေသည်” အမှုကို ဖတ်ပြီးကတည်းက သူသည် အက္ခရာများနှင့် သက်ဆိုင်သော ကုဒ်ဖော်ဂိမ်းများအပေါ်တွင် အနည်းဆုံး ဆုံးလဝက်ခန့် စွဲလန်းခဲ့ဖူးသည်။ ဤဇာတ်လမ်းရှိ စာသားများသည် အင်္ဂလိပ်စာနှင့် ခုနစ်ပုံ ရှစ်ပုံခန့် ဆင်တူနေသဖြင့် သူသည် ဤကမ္ဘာ၏ ဘာသာစကား စည်းမျဉ်းများကို ကုဒ်ဖော်နိုင်မည်ဟု ပဏာမ ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။

မှန်ပေသည်၊ စနစ်က ဘာသာပြန်ဆိုပြီးသားဖြစ်သည့် ၁ ရာခိုင်နှုန်းသော စာအုပ်လည်း ရှိနေပါသေးသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းက သူ့ကို ဖတ်ရှုရန်အတွက် တမင်တကာ ပေးထားသော သဲလွန်စတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်…။

“အဆင့်မြင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာ…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အပြာရင့်ရောင်မျက်နှာဖုံးပါသော စာအုပ်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းစဉ်ကို အသံထွက်၍ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

“အင်း… ငါ့ကို ဘာလို့ ဒါကို ဖတ်ခိုင်းရတာလဲ…”

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် စာမျက်နှာများကြားမှ စာရွက်အပိုင်းအစတစ်ခုက ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ယင်းကို ကုန်းကောက်၍ အလင်းရောင်အောက်တွင် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ယင်းမှာ စာရွက်အပိုင်းအစတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အရောင်လွင့်ပြယ်နေသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ဖြစ်မှန်း သူသတိပြုမိလိုက်တော့သည်။

စာရွက်မှာ ဝါကျင့်ကျင့် ဖြစ်နေပြီး မူလကတည်းက အဖြူအမည်းဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ဖြစ်သည့်အတွက် အနားသတ်များနှင့် အလယ်ဗဟိုမှာ အရောင်တူပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် အသက် ၁၀နှစ်ခန့်ရှိပုံရသော ယောက်ျားလေးနှစ်ဦးသည် ကင်မရာကို မျက်နှာမူလျက် ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်နေကြသည်။ လက်ဝဲဘက်က အရပ်အနည်းငယ်ပုသော ကောင်လေးက လက်ယာဘက်က ကောင်လေး၏ ခေါင်းကို ဖိထားပြီး နှစ်ယောက်စလုံးက ပေါတောတော အပြုံးများဖြင့် ပြုံးနေကြလေသည်။ ဓာတ်ပုံမှတစ်ဆင့်ပင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူတို့၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသလို ရှိသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဓာတ်ပုံကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်နေမိပြီးနောက် မျှော်လင့်မထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာလေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် အဖွင့်ဗွီဒီယိုကို ကြည့်ခဲ့ရစဉ်က အခြေအနေမျိုးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ရုပ်ပုံတစ်ခုပေါ်လာကာ စတင်ပြသတော့သည်။ ဤရုပ်ပုံသည် ဓာတ်ပုံကဲ့သို့ပင် အရောင်လွင့်နေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ လုံးဝအဖြူအမည်းကြီး မဟုတ်ချေ။

မြက်ခင်းပြင်တစ်ခု၊ စားကျက်ကွင်းတစ်ခု၊ ကျွဲနွားများ၊ မြင်းများနှင့် ကြက်ငှက်တိရစ္ဆာန်အချို့သည် ခပ်ကျဲကျဲကန့်ထားသော ခြံစည်းရိုးနောက်က မြက်ခင်းပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ လှည့်လည်သွားလာနေကြပြီး သိုးထိန်းခွေးတစ်ကောင်ကလည်း ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဤ သာယာလှပသော မြင်ကွင်းအပြီးတွင် ကင်မရာက လည်ပတ်သွားရာ ကောက်ရိုးဂိုဒေါင်တစ်ခုကို ပြသလိုက်ပြီး ၎င်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် နှစ်ထပ်အိမ်တစ်လုံး ရှိနေလေသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်မှာ ရုပ်ပုံထဲကအိမ်သည် သူ လက်ရှိရှိနေသော အိမ်ဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ သံသယမရှိချေ။ သူသည် ပထမထပ်ရှိ အခန်းများကို စူးစမ်းရန် သုံးမိနစ်ကျော်ခန့်သာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့သော်လည်း ထို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကုန်ဆုံးခဲ့သော မိနစ်များအတွင်း သူ စုဆောင်းမိခဲ့သော သတင်းအချက်အလက် ပမာဏမှာ လွန်စွာကြီးမားလှသည်။

သူသည် အိမ်၏ အရွယ်အစားကို ခန့်မှန်းခဲ့သည်၊ ပြတင်းပေါက်များနှင့် တံခါးများ၏ အရေအတွက်ကို တွက်ချက်ခဲ့သည်၊ စိတ်ထဲမှနေ၍ တစ်ထပ်လုံး၏ ပုံစံကြမ်းကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်၊ ထို့အပြင် ပထမထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခုချင်းစီ၏ တည်နေရာသည် မြေအောက်ကော်ရစ်ဒါလမ်းရှိ အခန်းများနှင့် ထပ်တူကျနေခြင်း ရှိမရှိကိုပင် ဆင်ခြင်တွေးတောခဲ့သေးသည်။ နံရံများကြားတွင် လျှို့ဝှက်အခန်းများ ရှိနေနိုင်ခြင်း ရှိမရှိကိုလည်း သူ ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့သည်…။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဖုန်းပုကြွယ်စိတ်ထဲ၌ ဤအိမ်ကြီး၏ စံပြမြေပုံ ရှိနှင့်နေပြီဟု ပြောရုံဖြင့် ချဲ့ကားရာ မရောက်ချေ။ ထို့ကြောင့် ဗီဒီယိုထဲတွင် အိမ်၏ အကြမ်းထည်ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် လျင်မြန်စွာပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရယ်မောသံများ၊ ကလေးငယ်များ၏ ရယ်မောသံများ။

မြင်ကွင်းသည် ဖုန်းပုကြွယ် မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ အိမ်အတွင်းဘက်သို့ ဖြတ်မသွားဘဲ ဘေးနားရှိ မြက်ခင်းပြင်ဆီသို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ဒန်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ဆံပင်ရွှေဝါရောင်နှင့် ကောင်လေးတစ်ဦးက ၎င်းပေါ်တွင် ထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦး (သူ့အမေ ဖြစ်နိုင်သည်) က ဒန်းကို တွန်းပေးနေခဲ့သည်။ ကောင်လေးက ပျော်ရွှင်မြူးတူးစွာဖြင့် တခစ်ခစ်ရယ်မောနေပြီး အမေဖြစ်သူ၏ မျက်နှာတွင်လည်း ပျော်ရွှင်သောအပြုံးများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဒန်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင်မူ နောက်ထပ်ကောင်လေးတစ်ဦး ထိုင်လျက် ရှိနေသည်။ သူ့တွင် ဆံပင်အညိုရောင် ရှိ၏။ သူသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး အလွန် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဖတ်ရှုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အပြာရင့်ရောင်မျက်နှာဖုံးပါသော စာအုပ် ဖြစ်ပြီး… ထင်ရှားသည်မှာ ဖုန်းပုကြွယ် ခုနက ရှာတွေ့ခဲ့သော “အဆင့်မြင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာ” စာအုပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

“အာသာ… သားကော ခဏလောက် လာကစားချင်လား”

အမေဖြစ်သူက ခေါင်းလှည့်လာပြီး သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေသော ကောင်လေးကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သစ်ပင်အောက်က ကောင်လေး၏ ပြန်လည်ဖြေကြားသံကို မကြားလိုက်ရချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဗီဒီယိုက ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သောကြောင့်ပင်။ သူ ဂိမ်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ မိမိကိုယ်မိမိ စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ ပြန်လည်တွေ့ရှိရတော့သည်။

“အင်း… ဒါက ဖြစ်နိုင်တာက…”

ဗွီဒီယိုကို ကြည့်ပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ လက်လှမ်း၍ သူ့ဆံပင်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။