အခန်း ၂၄၆

အခန်း (၂၄၆) ညီအစ်ကိုများ - ၉

ခြေသံပိုင်ရှင်သည် ကော်ရစ်ဒါအကွေ့ကို လျင်မြန်စွာ ချိုးကွေ့လာပြီးနောက် ရေနံဆီမီးအိမ်၏ အလင်းရောင်ဧရိယာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

“ဒါက တကယ်ကြီး ရွံစရာကောင်းတာပဲ…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် မှိန်ပျပျအလင်းရောင်ကို သုံး၍ လွန်စွာရုပ်ဆိုးလှသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ကြည့်ရှုရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုမကောင်းဆိုးဝါးကောင်၏ အောက်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်မှာ လူသားနှင့် တူညီပြီး ဆီးခုံတစ်ဝိုက်တွင် အဝတ်အစားအချို့ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကာ ပေါင်မှ ခြေဖဝါးအထိမှာမူ သွေးချင်းချင်းနီလျက် ပျက်စီးနေခြင်းဖြစ်သည်။ မြင်းခွာကဲ့သို့သော သံပြားများကို ၎င်း၏ ခြေဖဝါးအောက်ခြေများတွင် မြှုပ်နှံထားပြီး သံကွင်းများက ခြေဖဝါးများကို ဖောက်ထွက်လျက် အပေါ်ဘက်သို့ ပြူးထွက်နေကြသည်။ ယင်းက မည်မျှအထိ နာကျင်လိမ့်မည်ကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။

မကောင်းဆိုးဝါး၏ အပေါ်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ပို၍ ထူးဆန်းလှသည်။ ၎င်း၏ ရင်ဘတ်၊ ကျောနှင့် ဂျိုင်းကြားများအပါအဝင် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် လျှာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လျှာတစ်ခုချင်းစီမှာလည်း တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေကြလေသည်…။

၎င်း၏ ဦးခေါင်းကိုမူ သံမျက်နှာဖုံးတစ်ခုဖြင့် အုပ်ထားပြီး ထိုမျက်နှာဖုံးက ဦးခေါင်းထိပ်မှ မေးစေ့အထိ တင်းကျပ်စွာ စွပ်ထားရာ အသက်ရှူရန် သို့မဟုတ် အပြင်ကြည့်ရန် အပေါက်ငယ်တစ်ခုပင် ပါရှိခြင်းမရှိချေ။

သန်မာထွားကျိုင်းသော လက်မောင်းနှစ်ဖက်မှာ ဘေးသို့ တွဲလောင်းကျနေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် လက်ဖဝါး သို့မဟုတ် လက်ချောင်းများ မရှိဘဲ ယင်းအစား လက်ကောက်ဝတ်များမှနေ၍ အရိုးစူးများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ထိုစူးများမှာ ဆင်စွယ်ခန့် အရွယ်အစားရှိသော အရိုးစူးကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး လက်တစ်ဖက်စီတွင် တစ်ချောင်းစီ ရှိနေကြသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် မကောင်းဆိုးဝါးအပေါ်သို့ ဗာဂျရာခေါင်းလောင်း အာနိသင်ကို ချက်ချင်းပင် အသက်သွင်းလိုက်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသည် NPC တစ်ယောက် ဖြစ်ပါက ပထမဆုံး အမိန့်ပေးချက်က အသက်ဝင်မည် ဖြစ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် ဖြစ်ပါက ဒုတိယမြောက် အမိန့်ပေးချက်က သဘာဝအတိုင်း အကျိုးသက်ရောက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စနစ်မီနူးမှ အချက်အလက်များက သူ့ကို အခြေအနေအား အသိပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အမည် - အာသာ၏ အစေခံ

မျိုးနွယ် - ဓာတုပေါင်းစပ်သတ္တဝါ

အဆင့် - ၂၆

အရပ်အမြင့် - ၁၉၀ စင်တီမီတာ

အလေးချိန် - ၁၂၀ ကီလိုဂရမ်

တိုက်ခိုက်မှုပုံစံ - အနီးကပ်၊ အလယ်အလတ်အကွာအဝေး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု

အားနည်းချက် - အကြားအာရုံနှင့် အမြင်အာရုံ မရှိပါ၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ လျှာများကိုသာ အသုံးပြု၍ ပစ်မှတ်များကို အနံ့ခံရှာဖွေနိုင်သည်၊ လျှာကိုယ်နှိုက်မှာမူ လွန်စွာ နုနယ်ပျက်စီးလွယ်သည်။

အရည်အချင်းများ - အရိုးစူးဖြင့် ထိုးခြင်း၊ ဦးခေါင်းဖြင့် တိုက်ခြင်း၊ လျှာဖြင့် ရစ်ပတ်ခြင်း

အန္တရာယ်အဆင့် - အလယ်အလတ်

“အင်း… သက်ဆိုင်တဲ့ တာဝန်တွေ၊ အလှည့်အပြောင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်ကြောင်း အချက်အလက်တွေ တစ်ခုမှ ဖော်ပြမထားဘူး… ဒါက တကယ့်ကို မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ပဲ…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် မီနူးထဲက အချက်အလက်များကို လျင်မြန်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အတွင်းဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်ခွာကာ တံခါးကို ပိတ်၍ သော့ခတ်လိုက်သည်။

“ဒီကောင်ကလည်း လက်ချောင်းတွေ မရှိတာ ထင်ရှားနေတာပဲ၊ ဟဲ…”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို သူ သေချာပေါက် အထဲဝင်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

သူ စိတ်ထဲမှ ဆက်လက်တွေးတောလိုက်သည်။

“ခုနက ဖြစ်စဉ်က ရွေးချယ်စရာအလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတာ ထင်ရှားတယ်၊ တကယ်လို့ ငါသာ တံခါးမဖွင့်ပေးခဲ့ရင် အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံး လက်ဆစ်တွေပဲ ရှိတဲ့ကောင်က အပြင်မှာ သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု ငါက တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တဲ့အတွက် ဇာတ်လမ်းက သေချာပေါက်… ငါသူ့ကို ကယ်တင်လိုက်ပြီး အခု သူက ငါ့ကို ကူညီမယ့် NPC တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆောင်ရွက်ပေးမယ့် ပုံစံမျိုး ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်”

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း …။

တံခါးကို ဆောင့်ထုသံက ထပ်မံ၍ စတင်လာပြန်သည်။ အပြင်ဘက်က မကောင်းဆိုးဝါးသည် ၎င်း၏ သံဦးထုပ်ကို အသုံးပြု၍ တံခါးကို တွန်းတိုက်နေသည့်ပုံရသည်။

“ဟွန်း… ခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်းပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ရယ်မောလိုက်သည်။

“အခု ငါက ဒီကောင် သူ့ဘာသာထွက်သွားမှာကို စောင့်ရုံပဲ…”

ဂျွတ်။

အရိုးစူးတစ်ချောင်းက တံခါးကို အလွယ်တကူ ဖောက်ထွက်လာပြီး လက်ဖဝါးခန့် အရွယ်အစားရှိသော အပေါက်တစ်ခု ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်သည် တံခါးပိတ်ပြီးနောက် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူ့ရင်ဘတ်မှာ တံစို့ထိုး ခံလိုက်ရပေလိမ့်မည်။

“နောက်နေတာလားဟ…”

ဖုန်းပုကြွယ် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ဗီဇအရ ဂွကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။

“တကယ့် ရွေးချယ်မှုက… တကယ်လို့ ငါသာ ဘေးမှာ ရပ်ကြည့်ပြီး အိမ်သာထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့ရင် လုံးဝ ရှာတွေ့ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါက အဲ့ဒီထိုဓာတုပေါင်းစပ်ကောင်ကို ကယ်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်လို့ သူနဲ့အတူတူ တိုက်ခိုက်ခံရတာများလား…”

ထူထဲသော သစ်သားပျဉ်ပြားများ ဆုတ်ဖြဲခံရသည့် အသံနှင့်အတူ အိမ်သာတံခါးသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူပင် မကောင်းဆိုးဝါး၏ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတော့သည်။ ဤဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားမည့် တိုက်ပွဲကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို အဆက်မပြတ် တွေးတောနေခဲ့သည်။

ဗာဂျာခေါင်းလောင်းမှ ပြသထားသော အချက်အလက်များအရ ဤမကောင်းဆိုးဝါးသည် အမှန်တကယ်တွင် ထိုမျှမသန်မာချေ။ အကယ်၍ အနည်းငယ် ပိုမိုကျယ်ဝန်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင်သာ ဖြစ်ပါက သူ့ထံတွင် အဝေးပစ်လက်နက်တစ်ခု ရှိနေသရွေ့ ၎င်း၏ အရိုးစူး တိုက်ခိုက်မှုဧရိယာပြင်ပမှနေ၍ လျှာများကို ချိန်ရွယ်ကာ တိုက်ခိုက်ရင်း ဆုတ်ခွာရင်းဖြင့် မည်သည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမျှ မရရှိဘဲ အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ ဤဇာတ်လမ်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းလွန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအိမ်သာသည် အခန်းအားလုံးထဲတွင် အသေးငယ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် သူအသုံးပြုနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အဝေးပစ်လက်နက်ဖြစ်သည့် သေမင်းဖဲချပ်ကို အသုံးပြုလျှင်ပင် အဝေးပစ်တိုက်ခိုက်မှုများကို အများကြီး မပြုလုပ်နိုင်ချေ။ အလွန်ဆုံးအနေဖြင့် ဒိုင်းဖဲချပ် အာနိသင်ကို အသုံးပြု၍ သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုအချို့ကိုသာ ခုခံနိုင်လိမ့်မည်။

မောက်မာလှသော မြေပုံပတ်ဝန်းကျင်က သူ့ကို မကောင်းဆိုးဝါး၏ အသန်မာဆုံး လက်နက်ဖြစ်သည့် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်မှုပုံစံကို အသုံးပြု၍ ရင်ဆိုင်ရန် ဖိအားပေးနေပြီဖြစ်သည်။ ကျဆင်းနေပြီဖြစ်သော သူ့အသက်အမှတ် အခြေအနေအရ လက်ရှိအခြေအနေမှာ လွန်စွာစိုးရိမ်ရကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

တစ်မိနစ်ခန့် ကုန်လွန်သွား၏။ အိမ်သာတံခါးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်ထွက်သွားပြီး လူတစ်ယောက် ဖြတ်သွားနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။ မကောင်းဆိုးဝါးသည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ တံခါးပေါ်မှ အပေါက်ကြီးမှတစ်ဆင့် တိုးဝင်လာပြီး တစ်လှမ်းချင်းစီ ချဉ်းကပ်လာတော့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရန်သာ ရှိတော့သည်။ သို့သော်လည်း နေရာလွတ်သည် စတုရန်းမီတာ အနည်းငယ်သာရှိသဖြင့် သူ့ကျောပြင်မှာ နံရံနှင့် လျင်မြန်စွာပင် သွားရိုက်မိတော့သည်။

အထဲဝင်လာပြီးနောက် မကောင်းဆိုးဝါးသည် ဖုန်းပုကြွယ်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်လျက် အခန်းထောင့်ရှိ ဓာတုပေါင်းစပ်သတ္တဝါဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားလေ၏။

“အူး… အူး… အဟွတ်…”

လျှာနှင့် မေးစေ့မရှိသော သတ္တဝါက အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ၎င်း၏ ငိုကြွေးသံများမှာ သဲသဲကွဲကွဲ မရှိချေ။

ဇွပ်…ဇွပ်…။

ပြင်းထန်သော အသံနှစ်ချက်နှင့်အတူ သွေးများ ပန်းထွက်သွား၏။

နောက်မှ ဝင်လာသော မကောင်းဆိုးဝါးသည် ထွက်ပြေးလာသူ၏ ရင်ဘတ်ကို အရိုးစူးနှစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ပင့်မြှောက်၍ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ လျှာများကို အသုံးပြုကာ ၎င်း၏ ရင်ဘတ်တွင် တွဲကပ်လိုက်တော့သည်။ ယင်းက လက်များမပါဘဲ အလောင်းတစ်လောင်းကို ဖက်ထားသည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေခဲ့သည်…။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာသော သတ္တဝါက ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားခြင်း ရှိမရှိကို မသိရသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ ထိုနှစ်ကောင်၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော ဆုံတွေ့မှုကို သွားရောက်မနှောင့်ယှက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အာသာ၏ အစေခံသည် သူရှာဖွေနေသောအရာကို ရှာတွေ့သွားပြီးနောက် အိမ်သာအပြင်ဘက်သို့ ပြန်လည်လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ ၎င်း ရောက်ရှိလာစဉ်ကကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ၎င်းသည် အိမ်သာထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ၎င်း ပေါ်လာကတည်းက ယခုအချိန်အထိ ဖုန်းပုကြွယ် ရှိနေခြင်းကို တစ်ချက်ပင် မတုံ့ပြန်ခဲ့ချေ။

“သူက ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို အာရုံမခံနိုင်တာလား…”

ထိုသို့ တွေးမိရင်း ဖုန်းပုကြွယ်သည် ၎င်းနောက်သို့ ချက်ချင်းပင် လိုက်လံကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“မင်း သူ့ကို ဘယ်ခေါ်သွားမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုပါက သူတို့ ပုန်းအောင်းနေကျနေရာတွင် ဆက်လက်ပုန်းနေဆဲ ဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်ကာ အသက်ပင်မရှူဝံ့ဘဲ မကောင်းဆိုးဝါး၏ ခြေသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်ကမူ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“သူ ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ရှာမတွေ့ရတာလဲ…၊ ငါ့အနံ့ကို အာရုံမခံနိုင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ်… ငါက သရဲတစ်ကောင်သက်သက်မို့လား…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် လမ်းလျှောက်အပန်းဖြေနေသည့်အလား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါး၏ နောက်ဘက်တစ်မီတာခန့် အကွာအဝေးမှနေ၍ လိုက်ပါသွားလိုက်သည်။ ထိုအရာတွင် အကြားအာရုံ မရှိသည့်အတွက် သူခြေဖွဖွနင်းရန်ပင် မလိုချေ။

“အင်း… သူ့ရဲ့ အနံ့ခံယန္တရားက ရိုးရိုးအနံ့တွေအပေါ်မှာ အခြေခံထားတာ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ မသေချာသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါထပ်မှန်းလို့ မရသေးဘူး”

သူ တွေးတောလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ တကယ်လို့ ငါကသရဲတစ်ကောင်သာဆိုရင် ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အမှန်တရားက… အစပိုင်း ကွန်ပျူတာဂရပ်ဖစ် ပြကွက်ပြီးကတည်းက ငါက အကျဉ်းခန်းအမှတ်ဇီးရိုးထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့တာ ဖြစ်မယ်၊ ငါနိုးလာတဲ့ အချိန်ကစပြီး အရာအားလုံးက သရဲတစ်ကောင်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေ ဖြစ်ပြီး ခုနက ပြကွက်လေးပဲ တကယ့်အစစ်အမှန် ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဟဲ… ဒါဆိုရင် ငါက အတော်လေး စွမ်းအားကြီးတဲ့ သရဲတစ်ကောင်ပဲပေါ့၊ အနည်းဆုံးတော့ တံခါးတွေကို ဖွင့်နိုင် ပိတ်နိုင်သေးတာပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဆန်းစစ်ချက်နှစ်ခုစလုံးမှာ ထင်ရှားစွာပင် မှားယွင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ တွေးတောနေစဉ် လမ်းခရီးမှာတင် ၎င်းတို့က ယုတ္တိမရှိကြောင်း သူသဘောပေါက်သွားရသည်။

“ဟင်… ဒါမှမဟုတ်…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် မကောင်းဆိုးဝါး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

“သူက ငါ့တည်ရှိမှုကို အာရုံမခံနိုင်တာ မဟုတ်ဘဲ ငါ့ကို မထိခိုက်စေချင်ရုံသက်သက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”

ဤအတွေးက မေးခွန်းအတွဲလိုက်ကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်… တကယ်လို့ ငါသာ အင်ဒရူးဖြစ်တယ်ဆိုရင် အာသာရဲ့ အစေခံတွေက သူတို့သခင်ရဲ့ ညီအစ်ကိုကို ဘာလို့ ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်ရမှာလဲ…၊ ဒီညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာပဲဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ရနိုင်တဲ့ ကန့်သတ်ချက်ရှိတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ အာသာက အင်ဒရူးကို မသေစေချင်ဘူး မဟုတ်ရင် သူက ဇာတ်လမ်းအစကတည်းက သူကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့မှာပေါ့”

သူ တွေးတောနေစဉ်အတွင်း မကောင်းဆိုးဝါးသည် ဒုတိယထပ်သို့ ဦးတည်ထားသော လှေကားဝဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ လှေကားဝရှိ အသားစိုင်နံရံကြီးမှာ ယခင်အတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိချေ။

“ဟေး… ဟေး… ဟေး… မင်းတို့တွေ အောက်ထပ်ကို ဘယ်လို ဆင်းလာတာလဲ…၊ ခြေသံတွေက ဒီကနေ လာတာ ထင်ရှားတာကို…”

ဖုန်းပုကြွယ်က ဝေဖန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူမြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ… ရင်ဘတ်တွင် အလောင်းတစ်လောင်း တွဲကပ်နေသော ဓာတုပေါင်းစပ်သတ္တဝါသည် တစ်လှမ်းချင်းစီဖြင့် လှေကားပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်…။

၎င်းသည် ထိုအသားစိုင်နံရံထဲသို့ အတင်းအကျပ် “တိုးဝှေ့” ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ယင်းက ငါးပိတုံး သို့မဟုတ် အခြားသိပ်သည်းလှသည့် အရာဝတ္ထုတစ်ခုခုထဲသို့ ကျွန်ုပ်တို့၏ လက်များကို ထိုးနှိုက်လိုက်သကဲ့သို့ တိုးဝှေ့ညှစ်ထုတ်ရင်းဖြင့် အတွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်…။

ထိုအသားစိုင်နံရံကြီးသည် အသက်ရှိနေသည့်အလား ဖြစ်ပြီး ဓာတုပေါင်းစပ်သတ္တဝါ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းများကို တင်းကျပ်စွာ ကပ်တွဲလျက် အကြားအဟ မရှိသလောက်ပင်။ ၎င်းဖြတ်သန်းသွားစဉ် လှုပ်ရှားပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ၎င်းကျော်ဖြတ်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ပြည့်စုံသော နံရံတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ပိတ်ဆို့သွားလေသည်။

“ဆိုတော့… ဒီလိုနည်းနဲ့ ဖြတ်သွားတာကိုး”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ယခင်က ၎င်းကို လက်ချောင်းဖြင့် အနည်းငယ်မျှသာ ထိုးဆိတ်ကြည့်ခဲ့ဖူးသည်ကို နောင်တရသွားခဲ့သည်။

“ခဏနေဦး… ငါသော့သုံးချောင်းကို ရှာတွေ့ပြီးနောက်တော့ ဒီလို တစ်ကောင်နဲ့တစ်ကောင် သတ်ကြတဲ့ဖြစ်စဉ်က ဘာလို့ လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရတာလဲ…”

သူက သူ့နဖူးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်မိသည်။

“အိုး… ဒီဖြစ်စဉ်က ဒီနံရံကို ဘယ်လိုဖြတ်ရမလဲဆိုတာကို အရိပ်အမြွက်ပြဖို့ ဒါမှမဟုတ် သရုပ်ပြဖို့အတွက် ရည်ရွယ်ထားတာပဲ”

ထိုသို့ တွေးမိရင်း ဖုန်းပုကြွယ်သည် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဂေါ်ဘလင်ဓာတ်ငွေ့ကာမျက်နှာဖုံးကို ထင်ရှားသောပုံစံသို့ ပြောင်းလဲကာ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလျက် အသားစိုင်နံရံကို အတင်းအကျပ် တိုးဝှေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း… သူသည် အချိန်အတော်ကြာ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သော်လည်း နံရံမှာ အနည်းငယ်မျှ ရွေ့လျားခြင်း မရှိချေ။ အသားစိုင်များကြားမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

စနစ်၏ အသိပေးချက်အသံမှာလည်း အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“မန္တန်တစ်ခုဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်သည်၊ စုပုံထားသော အလောင်းကောင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသည်”

“ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲကွ”

ဖုန်းပုကြွယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မကောင်းဆိုးဝါးတွေက ဖြတ်သွားလို့ရပြီး ငါကျ ဘာလို့ ဖြတ်လို့မရတာလဲ…၊ ဘုန်းကြီးက ထိလို့ရပြီး ငါက ဘာလို့ ထိလို့မရတာလဲ…”

သူသည် ဒေါသအလျောက် အားကျူ၏ကိုယ်တွေ့ဇာတ်လမ်းထဲက စကားလုံးများကိုပင် ထုတ်ပြောမိလိုက်သည်။

“ချီးပဲ… မင်းက ငါသွားဖြဲမပြတာနဲ့ပဲ အနိုင်ကျင့်လို့ရတဲ့သူလို့ ထင်နေတာလား…”

သူသည် ဂွလက်နက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထိုအသားစိုင်နံရံပေါ်သို့ “ဒါကို ခံစားလိုက်စမ်း” ဟူသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရသည့်အခါ နံရံမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မှော်စွမ်းအင်အတားအဆီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဖုန်းပုကြွယ်၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် ထိုမမြင်ရသော စွမ်းအင်စက်ကွင်းကို သွားရောက်ထိမှန်သွားပြီး တိုက်ခိုက်မှုအချို့မှာ သူ့ထံသို့ပင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သေး၏။ သူသည် လွင့်ထွက်သွားပြီး နံရံနှင့် သွားရိုက်မိရာ သူ၏ အသက်အမှတ်မှာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ကျဆင်းသွားပြီး သက်လုံအမှတ်များစွာလည်း ကုန်ဆုံးသွားရသည်။

“ကောင်းပြီ… ကောင်းပြီ… မင်းက ခေါင်းမာသားပဲ၊ မင်းက ခေါင်းမာလှပါပေတယ်…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ရန်ပွဲတစ်ခုတွင် ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် ခြိမ်းခြောက်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ နံရံကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းစောင့်နေလိုက်၊ ငါမင်းနဲ့ စာရင်းရှင်းဖို့ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်”

မှန်ပေသည်… သူက “မင်းစောင့်နေလိုက်” ဟု မပြောခဲ့လျှင်ပင် ထိုနံရံကြီးက အဝေးသို့ ထွက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ…။

ရိုက်ခံလိုက်ရပြီးနောက် သူ့ဒေါသများကို ဖွင့်ချပြီးသောအခါ ဖုန်းပုကြွယ်သည် အတွေးတစ်ခု ရရှိသွားသည်။ သူသည် အိမ်သာဆီသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး အခန်းထောင့်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့အကြည့်မှာ နံရံပေါ်၌ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ပို၍ ရက်စက်လှသော မကောင်းဆိုးဝါးသည် အခြားမကောင်းဆိုးဝါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့စဉ်က နံရံပေါ်တွင် အပေါက်ကြီးနှစ်ပေါက်ကို ချန်ထားခဲ့ကြောင်း သူတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။