အခန်း ၂၄၇

အခန်း (၂၄၇) ညီအစ်ကိုများ - ၁၀

ထိုအပေါက်နှစ်ခုသည် မညီမညာဖြစ်နေသော အနားစွန်းများ ရှိနေပြီး အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန် ရှိကြသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ၏ ရေနံဆီမီးအိမ်ဖြင့် အတွင်းသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နံရံထဲတွင် ခေါင်းအုံးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော နေရာလွတ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လုံးဝ ဗလာဖြစ်နေသော်လည်း ယင်းနောက်ကွယ်က နံရံသစ်သားပြားများပေါ်တွင် စာသားအချို့ ရှိနေပုံရသည်။

သူသည် အပေါက်နှစ်ခုကြားရှိ သစ်သားပြားများကို ဂွဖြင့် ရိုက်ချကာ အဝကို ပိုကျယ်အောင် ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် ရေနံဆီမီးအိမ်ကို အတွင်းသို့ ထိုးထည့်၍ ခေါင်းတိုးဝင်ကာ သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။ သို့သော်လည်း နံရံပေါ်က စာသားများကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသေးချေ။

အပေါ်ဆုံးက စာလုံးနှစ်လုံးကိုသာ ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ “မန္တန်” ဟု ဖတ်ရှုရကာ ယင်းနောက်ကွယ်က စာကြောင်းများမှာမူ ယင်ကောင်အတောင်ပံခန့်မျှ သေးငယ်လွန်းလှသဖြင့် အမည်းရောင်လိုင်းအချို့အဖြစ်သာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့အနေဖြင့် မှန်ဘီလူးတစ်ခု လိုအပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူသည် နံရံထဲမှ သူ့ဦးခေါင်းကို ပြန်ထုတ်လိုက်ပြီး အတင်းတိုးမကြည့်တော့ဘဲ မှန်ဘီလူးကို မြှောက်ကိုင်၍ စာသားများကို လှမ်း၍ ဖတ်ရှုလိုက်လေသည်။ မှန်ပေသည်… နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူသည် အကွာအဝေးတစ်ခုမှ လှမ်းကြည့်နေလျှင်ပင် စနစ်မီနူးထဲ၌ ထိုစာသားများ၏ ဘာသာပြန်ဆိုချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

“ဟားကူးနား… မာတားတား… ဒီအချိန်ကစပြီး… ပူပန်သောကတွေ ကင်းဝေးလို့… ဟားကူးနား မာတားတား, ရိုးရှင်းပြီး မှတ်မိလွယ်ပါတယ်… ဆက်ပြီး သီဆိုနေပါ… ဒီအချိန်ကစပြီး… မင်း နောက်ထပ် ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ဘူး… မင်းအရင်လို ဖြစ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး… ကံကြမ္မာအတိုင်းပဲ ပစ်ထားလိုက်တော့… ဟားကူးနား… မာတားတား…”

ဤစာကြောင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် မှတ်ချက်စာသားတစ်ခုကဲ့သို့သော စာတစ်ကြောင်း ရှိနေလေသည်။

‘ရှေးကျပြီး မှော်ဆန်သော အာဖရိကစကားပုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်း ထိရောက်မှု ရှိသည်။’

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဤအကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် မှန်ဘီလူးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒေါသတကြီး လွှင့်ပစ်လိုက်တော့သည်။

“ဒါက ဘယ်လိုငရဲလဲကွာ၊ ငါ့ဖင်ကို မှော်ဆန်လိုက်၊ ဒီလောက် ထူးဆန်း မှောင်မည်းနေပြီး ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ဒီလိုအကြောင်းအရာမျိုးကို ရုတ်တရက်ကြီး ထည့်ထားရအောင် မင်းရူးနေတာလား”

“ငါ့ဖင်ကို အာဖရိက၊ အာဖရိကက ဒီနေရာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ မန္တန်နဲ့ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခုလို့ ငါ့ကို အတည်ပေါက်ကြီး ပြောခဲ့ပြီးတော့ အဆုံးသတ်ကျ ဒါကို ချိုးဖောက်ဖို့ အာဖရိကစကားပုံတစ်ခုကို အသုံးပြုရမယ်ပေါ့လေ”

“ခုနက ဇာတ်ကွက်ကကော ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ တကယ်လို့ ငါသာ အဲဒီကောင် ဝင်မလာနိုင်အောင် တံခါးကို ပိတ်ထားခဲ့ရင် ဘာသဲလွန်စမျိုး ရမှာလဲ၊ ငါ တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါကျရင် တောဝက်တစ်ကောင်နဲ့ မြွေပါတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး သီချင်းထိုင်ဆိုနေကြမှာလား၊ ‘ငါ့ကို ဒုတိယထပ်ကို ခေါ်ဆောင်သွားပါ’ လို့များလား”

“ဒါက ဘာလို ဇာတ်ညွှန်းမျိုးလဲ၊ ပြကွက်တွေက လူကို မျက်စိကန်းစေတော့မယ်၊ အသံ effect တွေက နားကွဲမတတ်ပဲ၊ ပြီးတော့ လေထဲမှာလည်း ချီးနံ့တွေ ပြည့်နေတာပဲ… ကမ္ဘာတည်ဆောက်ပုံက အဓိပ္ပာယ်မရှိ၊ အပြင်အဆင်တွေကလည်း ဆိုးဝါးလှတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ အပြည့်၊ ပဟေဠိတွေကလည်း လူကို ရူးမတတ်ပဲ၊ ပြီးတော့ စည်းမျဉ်းတွေကလည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြောင်းလဲနေတာ၊ သဲလွန်စတွေကလည်း တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုပြီး ယုတ္တိမရှိ ဖြစ်လာတယ်”

သူသည် အချိန်အတော်ကြာ အော်ဟစ်နေပြီးနောက် မောဟိုက်စွာဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလျက် ဆဲရေးတိုင်းထွာမှုများစွာကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဟားကူးနားမာတားတား၏ ရိုက်ခတ်မှုက သူ့အတွက် ပြင်းထန်လွန်းလှပုံရသည်…။ ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်ပြင်ဆင်၍ ဒုတိယထပ်သို့ တက်မည့် လှေကားထိပ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။ သူသည် ထိုမန္တန်စာသားများကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်တော့သည်။

မှော်စက်ဝိုင်းက တဖျတ်ဖျတ်ဖြစ်လာကာ အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ လွင့်မြောသွားပြီးနောက် ဖန်ခွက်များ ကွဲအက်သွားသည့်အသံနှင့် ဆင်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအကြာတွင် အလောင်းအစိတ်အပိုင်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အသားစိုင်နံရံကြီးမှာ နှင်းတောင်ပြိုကျသည့်အလား ပြိုလဲပျက်စီးသွားတော့သည်…။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် မန္တန်ပြယ်သွားပြီးနောက် သူ့လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသောအရာများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သူသည် အောက်ခြေတွင် ပိမိသွားသဖြင့် “ယီးပဲ… သေစမ်း” ဟု ကျိန်ဆဲရင်း အတွင်းထဲမှ ရုန်းကန်ထွက်ခဲ့ရသည်။ သူသည် မျက်နှာဖုံး အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ၎င်းကို ထင်ရှားသော ပုံစံဖြင့် ပြသရန် ရွေးချယ်ထားခဲ့မိသည့်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကျေးဇူးတင်မိတော့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုအနံ့ဆိုး၏ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းမှုဖြင့်တင် သူသည် ဆယ်ကြိမ်ထက်မက ဆဲဆိုမိပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒုတိယထပ်သို့ သွားရမည့် လမ်းကြောင်းမှာ ယခုအခါ ပွင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ တိုးတက်မှုတစ်ခု ရှိလာပြီပေါ့။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထိန်း၍ ခုနက ရွတ်ဆိုခဲ့သော မန္တန်ကို သံစဉ်နှင့်အတူ တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုရင်း လှေကားအတိုင်း အပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။

ဒုတိယထပ်၏ အခန်းဖွဲ့စည်းပုံ ပုံစံမှာ ပထမထပ်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြား၏။ ဧည့်ခန်း၏ အပေါ်တည့်တည့်တွင် တံခါးပါသော အခန်းတစ်ခန်း ရှိနေပြီး အခြားအခန်းများမှာမူ အရွယ်အစားနှင့် တည်နေရာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် တူညီကြသည်။

ထိုအခန်းများ၏ တံခါးအားလုံးမှာ ပိတ်ထားကြသဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ၎င်းတို့ကို စူးစမ်းရန် အလောတကြီး မပြုလုပ်သေးချေ။ သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်က သွေးကွက်များကို ဦးစွာ လိုက်လံကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ထိုဓာတုပေါင်းစပ်သတ္တဝါ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို သိချင်နေခဲ့သည်။ အဆုံးသတ်တွင် သူသည် ဧည့်ခန်းအပေါ်တည့်တည့်ရှိ အခန်းသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ဤတံခါးမှာ အခြားအခန်းများရှိ တံခါးများနှင့် မတူညီချေ။ ၎င်းကို ဘေးချင်းယှဉ်လျက် အချပ်နှစ်ချပ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး နှစ်ခုစလုံးကို သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်ပင်လျှင် ၎င်းမှာ လွန်စွာဈေးကြီးသော သတ္တုတစ်မျိုး ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပြီး မြေအောက် ဒုတိယထပ်ရှိ ဈေးပေါ၍ သံချေးတက်နေသော သံတံခါးများနှင့် လုံးဝခြားနားလှသည်။ တံခါးသည် အရပ်အမြင့် ၂.၅ မီတာကျော်ရှိပြီး တံခါးဘောင်၏ အပေါ်ဘက်အနားမှာ မျက်နှာကြက်နှင့် ထိလုနီးပါးကပ်နေကာ ယင်း၏ အကျယ်မှာလည်း ကော်ရစ်ဒါလမ်းနီးပါး ကျယ်ဝန်းလှသည်။

“ဟမ့်… ဒီလို အရွယ်အစားမျိုး… ဒါဆို ဒါက မကောင်းဆိုးဝါးတွေ အဝင်အထွက်လုပ်ဖို့ ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာပဲ…”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောရင်း တံခါးပေါ်က လက်ကိုင်နှစ်ခုကို လှမ်းဆုပ်၍ အကြိမ်အနည်းငယ်ခန့် ဆွဲကြည့်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ… မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ပွင့်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

သူသည် ထိုသို့သောအခန်းမျိုးကို ဂိမ်း၏ နောက်ပိုင်းအဆင့်များတွင်သာ ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လှေကားဝဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး အနီးဆုံးအခန်းကို စတင်ရှာဖွေတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် “သေဆုံးခြင်း သတိပေးချက်” အခြေအနေတွင် ရှိမနေသည့်အတွက် “တံခါးဖွင့်ဖွင့်ချင်းအသတ်ခံရခြင်း” အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေကို လျစ်လျူရှုထား၍ မရချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အလွန်ဂရုတစိုက်ဖြင့် တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ထောင်ချောက်များ ရှိမရှိ စမ်းသပ်ရန်အတွက် သူ့အိတ်ထဲမှ သံတုတ်ကို ထပ်မံထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် မီးအိမ်ကို မြှောက်ကိုင်လျက် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်လေသည်။

သူ့ရှေ့တွင် မြင်တွေ့ရသည်မှာ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းဖြစ်ပြီး အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အတော်လေး သပ်ရပ်သန့်ရှင်းနေသည်။ ကုတင်မှာ သန့်ရှင်းနေပြီး အိပ်ယာခင်းများနှင့် စောင်များကို သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ထားခဲ့သည်။ ကုတင်ဘေး စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် ဓာတ်ပုံဘောင်တစ်ခု ရှိနေပြီး နံရံဘေးတွင်မူ ဗီရိုနှစ်လုံး ရှိနေ၏။ အောက်ထပ်ကဲ့သို့ပင် ပြတင်းပေါက်များကို ပိတ်ထားပြီး အပြင်ဘက်တွင်မူ မှောင်မည်းနေလေသည်။ ပြတင်းပေါက်ခုံပေါ်တွင် ပန်းအိုးအသေးလေးတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းထဲတွင် မြေဆီလွှာမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိဘဲ ဗလာဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယုတ္တိရှိသော ရှင်းလင်းချက် နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ၎င်းအတွင်းရှိ အပင်မှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုမှာ ထိုအပင်သည် တိရစ္ဆာန်တမျိုးမျိုးအဖြစ်သို့ သန္ဓေပြောင်းသွားပြီးနောက် သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ကုတင်ဘေး စားပွဲငယ်လေးဆီသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်သွားပြီး ဓာတ်ပုံဘောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ဘောင်အတွင်းတွင်မူ အရောင်လွင့်ပြယ်၍ ဝါကျင်နေသော အခြားဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိနေပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူသုံးယောက်ပုံ ဖြစ်၏။ အသက် ၁၅နှစ် သို့မဟုတ် ၁၆နှစ်ခန့်ရှိသော ယောက်ျားလေးနှစ်ယောက်နှင့် အသက် ၄၀ ခန့်ရှိသော မိခင်ဖြစ်သူ ဖြစ်သည်။

စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖုန်းပုကြွယ် ထိုဓာတ်ပုံကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ မြင်ကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် လျှပ်စီးများ လက်လက်ထနေပြီး မုန်တိုင်းထန်သော ညတစ်ညဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေလေသည်။

ယခုခန်းအတွင်းမှာပင် ဆံပင်အညိုရောင်ရှိသော ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် ကုတင်ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာမူ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်တွင်းများလည်း ချိုင့်ဝင်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏ လက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များဝိုင်းလျက် ရှိနေလေသည်။

“အာသာ… သားအမေက သားကို သေချာပေါက် ပြောပြရမယ့် အကြောင်းအရာတစ်ခု ရှိတယ်…”

“ကျွန်တော် သိပါတယ်”

အာသာက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ရှင်းကလန်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ပဲ၊ ကျွန်တော်က… မွေးစားခံထားရတာ…”

သူ့မိခင်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဆိုသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ သားက အမေ့ရဲ့ ကလေးပါ၊ သားက အမေ့ရဲ့ သားအရင်းမဟုတ်ရင်တောင်မှ၊ ဒါပေမဲ့…”

“အဲသလိုမပြောပါနဲ့ အမေ၊ အမေ့အနေနဲ့ ဒီလိုအရာတွေကို ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး၊ သေချာတာပေါ့…ကျွန်တော်က အမေ့ရဲ့ ကလေးပါပဲ၊ အမြဲတမ်းလည်း ဖြစ်နေမှာပါ”

အာသာက သူ့မိခင်လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“သားက အရမ်းတော်ပြီး အရမ်းသန်မာပါတယ်၊ သားအမေက သားကို လုံးဝ ယုံကြည်တယ်၊ သားက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်နိုင်ခဲ့တာပဲ”

သူ့မိခင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သားရဲ့ ညီကတော့… သူက အရမ်းကြင်နာတတ်လွန်းတယ်၊ ပြီးတော့ အားလည်းနည်းလွန်းတယ်၊ သူက…”

“စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ၊ ကျွန်တော့်မှာ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ”

အာသာက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်မှာပါ”

သူစကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူ့ဦးခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ရာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွင် နစ်မြုပ်နေသည့်ပုံရသည်။

အခြားလျှပ်စီးတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်း၍ လက်ခနဲ လင်းလက်သွားပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကင်မရာအမြင်က အာသာ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကို အနီးကပ် ချိန်ရွယ်ပြသသွားခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူ ပြုံးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်…။