အခန်း ၄၉၆

အခန်း (၄၉၆) - အလွန် အေးစက်လှသော သံတံခါးကြီးနှင့် လုဖေးအာ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း

၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်တည်ကြည်နေခဲ့ကြပေသည်။

"မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါက မြေအောက်ကမ္ဘာရဲ့ ဝင်ပေါက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ အသေအချာတော့ ပြောလို့မရသေးပါဘူး။"

ရွှီရှင်းသည် ယနေ့ရရှိထားသော စိတ်ဝိဉာဉ်ခွန်အား မြှင့်တင်မှုကြောင့် စိတ်အာရုံကို လုံးဝ ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သူသည် ခဏမျှ အတွေးနက်သွားခဲ့ပြီးနောက် "ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဒါက ဒီကမ္ဘာမှာ သွေးရောင်မျဉ်းမျိုးနွယ်စုတွေ အသုံးများတဲ့ မြေအောက်စင်္ကြံလမ်း တံခါးတစ်ခုခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါကမြေအောက်မြို့တော် တစ်ခုခုဆီကို ဦးတည်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်ပေသည်။

၎င်းကလည်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါချေ။

၎င်းတို့အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော သံတံခါးကြီးမျိုးကို မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ ဝင်ပေါက်နေရာ၌သာ မြင်တွေ့ဖူးကြသည်မှာ မှန်သော်လည်း ထိုအချက်က ဤကဲ့သို့သော တံခါးမျိုးကို မြေအောက်ကမ္ဘာဝင်ပေါက်တစ်ခုတည်းမှာပဲ အသုံးပြုရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ကျိချောင်းယန်က ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ညိတ်လိုက်ရင်း တံခါးလက်ကိုင်ရှိရာဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း လမ်းခုလတ်၌ ခေတ္တရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး အနည်းငယ် တွေဝေသွားဟန်ဖြင့် "ငါတို့ အဲ့တာကို ဆွဲဖွင့်ကြည့်ကြမလား" ဟု မေးလိုက်၏။

အကယ်၍ ဤအရာက တကယ်ပဲ မြေအောက်ကမ္ဘာဝင်ပေါက်အတိုင်း ဆိုပါက သံတံခါးကြီး၏ အောက်ခြေတွင် ပြင်းထန်လှသော သွေးနီရောင် မြူခိုးကြီးများ သေချာပေါက် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ထိုသွေးနီရောင် မြူခိုးကြီးများသည် ပတ်ဝန်းကျင်က ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးများအပေါ် တစ်စုံတစ်ရာ သက်ရောက်မှု ရှိသွားစေမလား မသိပါချေ။

"ခဲခဲလေး... ဒီအောက်မှာ ဘေးအန္တရာယ် ရှိလား"

ရွှီရှင်းသည် သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်း၌ အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်သွားခဲ့ပြီး တုန်ရီခြင်းမရှိတော့သော ခဲခဲလေးအား လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်၏။

"အီး..."

ခဲခဲလေးသည် ၎င်း၏ ခေါင်းလေးကို ခါယမ်းပြလိုက်ပေသည်၊ ၎င်းပုံစံမှာ မိမိအနေဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ အာရုံခံမိခြင်းမရှိပါဟူ၍ ဖြစ်၏။

အန္တရာယ် မရှိဘူး ဟုတ်လား...။

"ငါတို့လည်း အခု တူးပြီးပြီဆိုမှတော့ ဆွဲဖွင့်ကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့။"

ရွှီရှင်းသည် သွားကို ကြိတ်လျက် ဆိုလိုက်ပေသည်။

မိမိတို့ ဤမျှအထိ ပင်ပန်းခံ တူးခဲ့သမျှကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ပါချေ။

ကျိချောင်းယန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို လှမ်း၍ ကိုင်ဆွဲလိုက်ကာ အရှိန်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ဆွဲဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း သူ ဆွဲလိုက်သည့် ခဏ၌ပင် မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး မိမိ၏ လက်ကို ချက်ချင်းပင် အမြန်ဆုံး နောက်သို့ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရရှာ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ရွှီရှင်းသည် သတိကြီးစွာဖြင့် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ရှိရာဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပေသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားမှု ဖြစ်ပေါ်လာပါက သူသည် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် လက်နက်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်နိုင်ရန် ဖြစ်၏။

"ဒီတံခါးကို လောလောဆယ် ဆွဲဖွင့်လို့ မရဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘူး... အထဲက အပူချိန်က တကယ့်ကို နိမ့်ကျလွန်းလှတယ်။"

ကျိချောင်းယန်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုလိုက်ပေသည်။

သူသည် အနည်းငယ် တုန်ရီနေသော မိမိ၏ လက်ဖဝါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြန့်ပြလိုက်သည့်အခါ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်က အရေပြား အစိတ်အပိုင်းအချို့မှာ ထိုအေးစက်လှသော သံလက်ကိုင်ကြောင့် ကွာကျသွားခဲ့ရပြီး ဒဏ်ရာမှာလည်း မည်သည့်သွေးရောင်မျှမရှိဘဲ ဖြူဖျော့လျက် အက်ကွဲကြောင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လှသော အအေးပတ်ဒဏ်ရာပင်။

၎င်းကို လှမ်း၍ ကိုင်ရုံမျှဖြင့်တင် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရ၏။

ဤသံတံခါးကြီးသည် တကယ့်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အေးစက်လွန်းလှပေသည်။

သတိပြုရမည်မှာ ကျိချောင်းယန်သည် ဆီးနှင်းမြေခွေးလည်စည်းကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် အနှုတ် ၅၀ ဒီဂရီဝန်းကျင် အပူချိန်မှာ သူ့အတွက် သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းကို ကိုင်တွယ်ရုံမျှဖြင့်တင် ဤမျှအထိ အေးခဲသွားစေနိုင်သည်ဆိုပါက ဤအပူချိန်မှာ အနှုတ် တစ်ရာ သို့မဟုတ် နှစ်ရာဒီဂရီခန့်အထိ ရှိနေခြင်းများလော။

အကြွင်းမဲ့သုညအမှတ် သည်ပင်လျှင် တစ်ရာ ရှစ်ဆယ်ဒီဂရီထက် များစွာ ပိုမိုနိမ့်ကျလှသော အနှုတ် နှစ်ရာခုနှဏ်ဆယ့်သုံးဒီဂရီ သာ ရှိခြင်း မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း ဤသံတံခါးကြီးသည် ဤမျှအထိ အေးစက်နေခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ထိုအအေးဓာတ်များသည် အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့လာခြင်း မရှိရပါသနည်း။

"လက်နက်တစ်ခုခုကို သုံးပြီး အတင်း ကလော်ထုတ်ကြည့်ရင်ကော မရဘူးလား"

ရွှီရှင်းက အကြံပြုလိုက်ပေသည်။

ကျိချောင်းယန်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရင်း "မရဘူး၊ အဲ့တာက အခုတင်ပဲ ငါ့ကို စနစ်ရဲ့ သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးလာတယ်၊ [ဤဝင်ပေါက်သည် လောလောဆယ် ပိတ်ဆို့ထားပါသည်] တဲ့" ဟု ဆို၏။

"ဝင်ပေါက် ဟုတ်လား"

ရွှီရှင်း၏ မျက်မှောင်မှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားခဲ့ရပြီး "အတိအကျ ဘာဝင်ပေါက်လဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"ငါလည်း သေသေချာချာ မသိဘူး။"

ကျိချောင်းယန်က ခေါင်းကို ခါယမ်းပြလိုက်ရင်း "ဒီစာကြောင်း တစ်ကြောင်းတည်းပဲ ပြတာဥစ္စာ။ မဟုတ်ရင် မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ တံခါးလက်ကိုင်ကို သွားပြီး ထိကြည့်လိုက်ပါလား။ အအေးဒဏ်ရာ ရစေမှာ မှန်ပေမဲ့ မင်းမှာ ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိနေတာမို့ ငါ့ထက်စာရင် ပိုပြီးတော့ များပြားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို ရနိုင်လိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်ပေသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မိမိ၏ ကျောပိုးအိတ်အတွင်းမှ အပြာရောင်အဆင့်ရှိသော သွေးတိတ်ဆေးပင် နှစ်ပင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးနှစ်တုံးကို အသုံးပြုလျက် စတင်ကြိတ်ခြေပါတော့သည်။

ဤဒဏ်ရာအသေးစားလေးအတွက် ဆေးလုံးများကို ဖြုန်းတီးရန် မလိုအပ်သော်လည်း လက်ဖဝါးက ဒဏ်ရာသည် အခြားသော လှုပ်ရှားမှုများစွာကို သေချာပေါက် သက်ရောက်မှု ရှိစေနိုင်သဖြင့် အနည်းငယ် ပြန်လည်သက်သာအောင် ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

"ငါ့အတွက်ပါ နည်းနည်း ကြိတ်ပေးဦးနော်" ဟု ရွှီရှင်းက ကျိချောင်းယန်အား လှမ်း၍ ပြောလိုက်ပေသည်။

သေချာပေါက် သူကိုယ်တိုင်လည်း သွားရောက်စစ်ဆေးကြည့်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

"ငါ ဘာဖြစ်လို့ ဆေးပင် နှစ်ပင် ထုတ်ခဲ့တယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလဲ" ဟု ကျိချောင်းယန်က ပြုံးလျက် ဆို၏။

"..."

ရွှီရှင်းသည် တံခါးလက်ကိုင်ကို တိုက်ရိုက်လှမ်း၍ ဆွဲကိုင်ခြင်းမျိုး မလုပ်ဘဲ မိမိ၏ လက်ချောင်းလေးတစ်ချောင်းကိုသာ အသုံးပြုလျက် တံခါးလက်ကိုင်ကို အသာအယာ တို့ထိကြည့်လိုက်ပေသည်။

တကယ့်ကို အေးစက်မာကျောလှသည်မှာ မှန်သော်လည်း ၎င်းမှာ သာမန်အေးစက်မှုမျိုးသာ ဖြစ်ပေသည်။

ထပ်ပြီး အလွန်အေးစက်မနေတော့ချေ။

သူသည် လက်ဖြင့် တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အပေါ်သို့ အားကုန်ထုတ်လျက် ပြင်းထန်စွာ ဆွဲမလိုက်တော့သည်။

"အီး..."

သူ ဆွဲလိုက်သည့် ခဏ၌ပင် သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းက ခဲခဲလေးမှာ အန္တရာယ် ရှိနေကြောင်း အာရုံခံမိသည့်အလား ရုတ်တရက် အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ချေပြီ။

သံချေးတက်နေသော သံတံခါးကြီးမှာမူ လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိဘဲ ၎င်းအစား စူးရှလှသော အအေးဓာတ်တစ်ခုမှာ ထိုတံခါးလက်ကိုင်မှတစ်ဆင့် သူ၏ လက်ဝတ်အတွင်းသို့ တစ်ခဏချင်းတိုးဝင်လာခဲ့ပါတော့သည်။

သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားခဲ့ရပြီး လက်ကို ချက်ချင်းပင် လွှတ်လိုက်ကာ မိမိ၏ ညာဘက်လက်ကို အမြန်ဆုံး နောက်သို့ ဆွဲယူလျက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်မိ၏။

လက်ဖဝါးပေါ်တွင်မူ အစပိုင်းခဏ၌သာ စူးရှလှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းနောက်တွင်မူ ထုံဆေးအရှိန်ကြောင့် ဖြစ်ရသည့်အလား မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိတော့ဘဲ ထုံကျင်သွားခဲ့ရပေသည်။

[ဤဝင်ပေါက်သည် လောလောဆယ် ပိတ်ဆို့ထားပါသည်၊ ၎င်းကို ဖွင့်လှစ်ရန်အတွက် တည်နေရာကူးပြောင်းစက်ကြီးကို အသက်သွင်းရန် လိုအပ်ပါသည်။]

"အီး..."

ခဲခဲလေးသည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို လှမ်းကြည့်ရင်း အားနည်းလှသော အသံလေးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လျှာလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ၎င်းဒဏ်ရာကို လာရောက်လျက် ယက်ပေးရှာ၏။

"တည်နေရာကူးပြောင်းစက်ကြီး အသက်ဝင်သွားပြီးတဲ့နောက်မှပဲ ဒီဝင်ပေါက်ထဲကို ဝင်လို့ ရမှာတဲ့။"

ရွှီရှင်း၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင်မူ မည်သည့်ခံစားချက်မှ ရှိမနေပါချေ၊ ခဲခဲလေးက နွေးထွေးနူးညံ့လှသော လျှာလေးဖြင့် လာရောက်ယက်ပေးနေသည်မှာ မှန်သော်လည်း သူ ဘာမှ မခံစားရပါပေ။

သူသည် သံချေးတက်နေသော ဤသံတံခါးကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ငုံ့ကြည့်လိုက်မိပြန်၏။

သံတံခါးကြီး၏ ကိုယ်ထည်အပူချိန်မှာမူ ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်သဖြင့် စိတ်ကြိုက် တို့ထိကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း အကယ်၍ တံခါးကိုသာ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲဖွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်မည်ဆိုပါက လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိမည့် အလွန် အေးစက်လှသော အအေးဓာတ်ကြီးမှာ အတွင်းမှနေ၍ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖြာထွက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မင်း ရတဲ့ အချက်အလက်တွေထဲမှာကော ဘာဝင်ပေါက်လဲဆိုတာ မဖော်ပြထားဘူးလား "

ကျိချောင်းယန်က ကြိတ်ခြေထားသော ဆေးပင်များကို သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။

"မရှိဘူး။"

ရွှီရှင်းသည် ဆေးပင်များကို ဒဏ်ရာပေါ်သို့ သေသေချာချာ အသုံးပြုလိုက်ရာ ဒဏ်ရာမှာ မျက်စိရှေ့မှောက်၌ပင် လျင်မြန်လှသော အရှိန်ဖြင့် သိသိသာသာ ပြန်လည် သက်သာလာခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ခံစားချက်မှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။

"ဒါဆိုရင်တော့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး။"

ကျိချောင်းယန်သည်လည်း မိမိ၏ လက်ကို ဆုပ်ပြလိုက်ရာ သူ၏ ဒဏ်ရာမှာလည်း အပြည့်အဝ သက်သာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူက "ကြည့်ရတာတော့ တည်နေရာကူးပြောင်းစက်ကြီး အသက်ဝင်သွားပြီးတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ငါတို့ ဆက်လက်ပြီး စူးစမ်းရှာဖွေနိုင်တော့မယ် ထင်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်ပေသည်။

ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်မိပေသည်။

ဒီအောက်ခြေတွင် ဘာတွေရှိနေမလဲဆိုသည်ကို သူ သေသေချာချာ မသိရှိနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ ဤကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးများနှင့်လည်းကောင်း ထိုနက်ရှိုင်းလှသော အစင်းကြောင်းရာကြီးနှင့်လည်းကောင်း သေချာပေါက် ဆက်စပ်မှု ရှိနေရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဒါတင်မကသေးဘဲ ခဲခဲလေး၏ စောစောက တုံ့ပြန်မှုအရဆိုလျှင် ဤသံတံခါးကြီး၏ အောက်ခြေတွင် တကယ့်ကို အလွန်အန္တရာယ်များလှသောအရာ တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ဤအရာအားလုံးကိုတော့ တည်နေရာကူးပြောင်းစက်ကြီး အသက်ဝင်ပြီးမှသာ ဆက်လက်၍ လုပ်ဆောင်ရုံပဲ ရှိတော့ပေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တောင်ထိပ်ပေါ်က ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးများကြားထဲ၌ ဆက်လက်လျှောက်နေခဲ့ကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုအလွန် ကြီးမားလှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ရုပ်တုကြီးများကို တို့ထိစစ်ဆေးကြည့်ရှုနေခဲ့ကြပေသည်။

လက်ရှိအချိန်တွင်မူ နေ့ဖက် နေရောင်ခြည်မှာ တကယ့်ကို လင်းထိန်တောက်ပနေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်က ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုအုပ်စုကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်နေသဖြင့် ထူးခြားဆန်းပြားလှသော လှပမှုတစ်ခုကိုလည်း ဖော်ညွှန်းနေပေသည်။

၎င်းတို့သည် ဧရာမကျောက်တိုင်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုပိုင်းသို့ ပြန်လည်လျှောက်လာခဲ့ကြပြီး တယ်လီပို့ဂိတ်ရှိရာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်တိုင်အောင် အခြားသော ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုမျိုး ထပ်မံ၍ မတွေ့ခဲ့ကြတော့ချေ။

အခန်း ၄၉၆ ပြီး။