အခန်း ၅၀၀

အခန်း (၅၀၀) - ဆီးနှင်းတောင် တယ်လီပို့စနစ်ကြီးအား အသက်သွင်းခြင်း (၂)

လီဝမ်ရှီး - "ဘုရားရေ... ဖေးအာက တောင်ထိပ်ကို ရောက်သွားပြီလား။ မြန်လိုက်တာ၊ ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန်တက်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ခဲ့ဘူး၊ မနက် ဆယ်နာရီမှာ တက်သွားတာဆိုတော့ အခု ခုနစ်နာရီပဲ ရှိသေးတာလားဟင်။ ကျိချောင်းယန်တောင်မှ ဒီလောက်အထိ မမြန်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား"

ဝမ်ကွေ့ရှင်း - "မမျှော်လင့်ဘဲ ငါ့ထက်အများကြီး ပိုပြီး မြန်ဆန်နေတာပဲ၊နင် တော်တော်လေး သန်မာတယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ ဝန်ခံပါတယ်"

ချင်ယွန်လုံ - "ဒါပေမဲ့ စနစ်ရဲ့ ပြသမှုမှာတော့ နယ်မြေ ၁၈၈ လို့ မပြဘဲ နယ်မြေ ၁၈၇ လို့ ပြနေတာ၊ ဒီကိစ္စက နယ်မြေ ၁၈၇ ကို သေချာပေါက် တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ နာမည်ကြီးသွားစေလိမ့်မယ်"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်း - "မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ၊ တကယ်လို့ ငါတို့တွေ အခု ကမ္ဘာ့ချန်နယ်ထဲမှာ အစ်မဖေးအာကလည်း နယ်မြေ ၁၈၈ ကပဲလို့ သွားပြီး ထုတ်ပြောလိုက်ရင်... အဲ့ဒီမြင်ကွင်းက တကယ့်ကို ကြည့်လို့ကောင်းသွားမှာ သေချာတယ်"

ရွှီရှင်း - "လုဖေးအာရဲ့ ဒီအမည်ခံ အဆင့်အတန်းက အသုံးဝင်သေးတာမို့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို လုံးဝ မပေါက်ကြားစေနဲ့ဦးနော်"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်း - "စိတ်ချပါ အစ်ကိုရှင်း၊ ငါက သာမန်ကာလျှံကာ ပြောလိုက်တာပါ၊ ငါ့ရဲ့ နှုတ်က တကယ့်ကို လုံပါတယ်"

ဝမ်ကွေ့ရှင်း - "ဒါနဲ့... နင်တို့ဖက်မှာဆိုရင်တော့ အခုအချိန် တယ်လီပို့စနစ်ကြီးကို အသက်သွင်းဖို့အတွက် အခြေအနေ ပြည့်စုံသွားပြီ မဟုတ်လား။ ငါတို့ အခုပဲ အဲ့တာကို သွားပြီး အသက်သွင်းကြတော့မလား"

ချီရွှယ်ဖေး - "အခုက ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီး ဖြစ်နေတာမို့ ဘေးကင်းပါ့မလားရှင်။ မနက်ဖြန် နေ့ဖက်ကျမှပဲ လုပ်ရင် မကောင်းဘူးလား။ ဝမ်လေ့ကလည်း တောင်တက်လို့ မပြီးသေးလို့ အခု အသက်သွင်းလိုက်ရင်လည်း အပိုဖြစ်နေဦးမှာပဲဥစ္စာ၊ မနက်ဖြန် သူတက်လို့ပြီးမှ နေ့ဖက်အလင်းရောင်အောက်မှာ အတူတူ အသက်သွင်းကြတာပေါ့"

ရွှီရှင်း - "မလုပ်ပါနဲ့ဦး၊ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ငါတို့ဖက်အတွက်ကတော့ အခုအချိန်က တကယ့်ကို အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

လီဝမ်ရှီး - "ဒါဆို ငါတို့တွေ တယ်လီပို့စနစ်ကြီးကို အခုပဲ သွားပြီး အသက်သွင်းကြတော့မှာလားဟင်"

သူ အဖွဲ့အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်၍ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ လက်ပတ်နာရီမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါလာခဲ့ချေပြီ။

သူက လက်ကိုမြှင့်၍ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ကျိချောင်းယန်ထံမှ ပေးပို့လာသော အသံသတင်းစကားဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် လက်ခံလိုက်ပေသည်။

"ရွှီရှင်း... ငါတို့ အခုပဲ သွားပြီး တယ်လီပို့စနစ်ကြီးကို အသက်သွင်းလိုက်ကြရအောင်။ ဒီဖက်က အခြေအနေတွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်ရင်တော့၊ ညဖက်အချိန်က နေ့ဖက်ထက်စာရင် ပိုပြီးတော့ ဘေးကင်းနိုင်လိမ့်မယ်။ လုဖေးအာ မင်းရဲ့အနားမှာ ရှိနေလား"

ကြည့်ရသည်မှာ ကျိချောင်းယန်သည်လည်း သူတွက်ချက်ထားသည့်အတိုင်းပင် တစ်ထေရာတည်း တွက်ချက်မိသွားပုံရပေသည်။

"အင်း... သူမ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတယ်၊ ဒါဆို ငါတို့ အခုပဲ သွားကြတာပေါ့"

"ကောင်းပါပြီ၊ ငါ့ကို ခဏလောက် စောင့်ဦး၊ ငါ အခုပဲ မင်းဆီကို တယ်လီပို့စနစ်နဲ့ လာခဲ့မယ်"

ဉာဏ်ရှိသော လူများနှင့် စကားပြောဆိုရခြင်းကတော့ တကယ့်ကို ရိုးရှင်းပြီး အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှပေသည်။

ကျိချောင်းယန်၏ စကားဆုံးသွားသည်နှင့် သစ်ပင်အိမ်၏ အပြင်ဘက်တွင် တယ်လီပို့ဂိတ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။

ဤမျှအထိ မြန်ဆန်လှတာပင်။

ရွှီရှင်းသည် ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားပြီး အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုတယ်လီပို့ဂိတ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသူမှာ ကျိချောင်းယန် မဟုတ်ပဲ လီဝမ်ရှီးနှင့် ချီရွှယ်ဖေးတို့ ဖြစ်နေကြပေသည်။

"ရွှီရှင်း... နင် တယ်လီပို့စနစ်ကြီးကို သွားပြီး အသက်သွင်းတော့မလို့လားဟင်"

လီဝမ်ရှီးသည်လည်း ရွှီရှင်း သစ်ပင်အိမ်ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းပြူးကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်ရှာ၏။

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ဆီးနှင်းလျှောစီးလျက် ရောက်ရှိလာကြခြင်းဖြစ်သဖြင့် ရွှီရှင်းသည် သစ်ပင်အိမ်၏ အမြစ်များကို ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို အပေါ်သို့ ဆွဲတင်ပေးလိုက်တော့သည်။

"ဖေးအာ... တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူပါတယ်ရှင်။ နင်က ကျိချောင်းယန်ထက်တောင် ပိုပြီး မြန်ဆန်သေးတယ်"

လီဝမ်ရှီးသည် အပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် လုဖေးအာအား လှမ်း၍ ဖက်လိုက်ပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေရင်း ဆိုရှာ၏။

ချီရွှယ်ဖေးသည်လည်း ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ လျှောက်လာကာ "နင် ဒီလောက်အထိ မြန်ဆန်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားမိဘူး" ဟု ဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါက အခြားအရာတွေကို လုံးဝ တွေးမနေဘဲ ဆက်တိုက်ပဲ တက်လာခဲ့လို့ပါ၊ သူတို့နှစ်ယောက်လို လမ်းခရီးမှာ အခြားပစ္စည်းတွေကို လျှောက်ပြီး စူးစမ်းမနေခဲ့လို့ ဒီလောက်အထိ မြန်ဆန်သွားတာပေါ့" ဟု လုဖေးအာက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်းတို့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီဖက်ကို ရောက်လာကြတာလဲ"

ရွှီရှင်းက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒီလောက်အထိ ကြီးမားလှတဲ့ အခမ်းအနားကြီး ရှိနေတာကို ငါတို့လည်း သေချာပေါက် လာပြီး ပါဝင်ချင်တာပေါ့။နင်က ဆီးနှင်းတောင်ကြီးနဲ့ အနီးဆုံးနေရာမှာ ရှိနေတာလေ အနီးကပ် မြင်နိုင်တာပဲကို။ ဟို... ငါတို့ နင့်အတွက် အိမ်ကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးထားရမလားဟင်"

လီဝမ်ရှီးသည် ဆိုဖာလက်တန်းပေါ်၌ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သော ခဲခဲလေး၏ အမွှေးလေးများကို သပ်ပေးရင်း မိမိ၏ လက်ညှိုးလေးကို နှုတ်ခမ်း၌ တေ့လျက် လှမ်း၍ ဆိုရှာ၏။

ရွှီရှင်းမှာမူ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောမိလိုက်ရပြီး "ကောင်းပါပြီဗျာ၊ ငါတို့ အခုပဲ သွားတော့မှာ အိမ်ကို သေသေချာချာ စောင့်ရှောက်ပေးထားဦးနော်" ဟု ဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဟိဟိ... စိတ်ချပါရှင်"

ထိုအချိန်တွင်ပင် သစ်ပင်အိမ်၏ အပြင်ဘက်၌ တယ်လီပို့ဂိတ်၏ လှုပ်ရှားသံ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။

"ငါတို့ သွားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။"

ရွှီရှင်းသည် လုဖေးအာအား လှမ်း၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ လုဖေးအာသည်လည်း မိမိဘာသာ ဆိုဖာပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပေသည်။

"ဒါဆို ငါ သွားပြီနော်၊ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှတဲ့ တယ်လီပို့စနစ်ကြီးကို သွားပြီး အသက်သွင်းလိုက်ဦးမယ်"

"သွားပါရှင်၊ ငါတို့ ဒီကနေပြီးတော့ပဲ အကောင်းဆုံး ရလဒ်တွေကို စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်"

"ဒီနေရာကနေဆိုရင်တော့ ကြီးကြီးမားမား ပြောင်းလဲမှုမျိုးကို မြင်ရချင်မှ မြင်ရလိမ့်မယ်။"

ရွှီရှင်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မြင့်မားလှသော ဧရာမကျောက်တိုင်ကြီးကို လှမ်း၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိပေသည်။

သူတို့ တယ်လီပို့စနစ်ကြီးကို အသက်သွင်းပြီးနောက်ပိုင်း ဤဧရာမကျောက်တိုင်ကြီးပေါ်၌ မည်သို့သော ပြောင်းလဲမှုမျိုး ပေါ်ထွက်လာမလဲဆိုသည်ကိုတော့ သူ မသိနိုင်ပါပေ။

ရွှီရှင်းသည် ငွေရောင်ဘုရင်၊ မီမီနှင့် အာဖုတို့ကို သူ၏ အာကာသလက်စွပ်အတွင်းသို့ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ သိမ်းဆည်းလိုက်ပေသည်။

ဤအသစ်စက်စက် အာကာသလက်စွပ်၏ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ ယခင်လက်စွပ်ထက် များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်လှသဖြင့် ထိုသားရဲဆိုးကြီးများမှာလည်း မည်သည့်တွန်းကန်မှုမျိုးမျှမရှိဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ဝင်ရောက်သွားကြပေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် သစ်ပင်အိမ်ပေါ်မှနေ၍ အောက်သို့ လျှောဆင်းလာခဲ့ကြရာ အချိန်ကိုက်ပင် ကျိချောင်းယန်သည်လည်း တယ်လီပို့ဂိတ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဆီးနှင်းလျှောစီးဘုတ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားခဲ့ချေပြီ။

၎င်းတို့သုံးဦးစလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြပြီးနောက် ဧရာမကျောက်တိုင်ကြီး ရှိရာအရပ်ဆီသို့ အတူတူ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ၎င်းတို့သည် ဧရာမကျောက်တိုင်ကြီး၏ အောက်ခြေဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။

"ဒီနေ့ညတော့ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးတွေ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှာကြပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ။"

ကျိချောင်းယန်က မော့ကြည့်လျက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။

"ဒီနေ့ည ပြဿနာဖြစ်နိုင်ချေကတော့ တော်တော်လေး နည်းပါးပါတယ်။"

ရွှီရှင်းက ကောင်းကင်ယံထက်က လင်းထိန်တောက်ပနေသော လပြည့်ဝန်းကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်ပေသည်။

"မြန်မြန် သွားကြရအောင်"

လုဖေးအာကတော့ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ပုံရပေသည်။

၎င်းတို့သုံးဦးစလုံးသည် တယ်လီပို့ဂိတ်အတွင်းသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုန်ဝင်လိုက်ကြတော့၏။

ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့သည် တယ်လီပို့ဂိတ်၏ အပြင်ဘက်သို့ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ခြေချလိုက်နိုင်ကြသော်လည်း လုဖေးအာမှာမူ အပြင်သို့ ထွက်လာသည့်ခဏ၌ ဟန်ချက်ပျက်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖုန်းခနဲ မှောက်ရက်လဲကျသွားခဲ့ပြီး နှုတ်မှလည်း နာကျင်လှသောအသံဖြင့် "အား..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်ရှာ၏။

၎င်းသည် ဗီဇပြောင်းလဲထားသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည့်တိုင်အောင် တယ်လီပို့ဂိတ်ကို အသုံးပြုသည့်အခါ မူးဝေသည့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးဒဏ်ကို ခံစားရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီရှင်းက သူမအား မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန် တွဲထူပေးလိုက်ရင်း "ခဏလောက် နားဖို့ လိုဦးမလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"မလို... မလိုပါဘူး..."

လုဖေးအာက ခေါင်းကို ခါယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ ကျောပိုးအိတ်အတွင်းမှ ဆေးပုလင်းအသေးလေးတစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထုတ်ယူလိုက်ကာ အနီရောင်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ သောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပြင်းထန်စွာ တွန့်ချိုးနေသော မျက်မှောင်ကြီးမှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ပြေလျော့သွားခဲ့၏။

ဤသည်မှာ တယ်လီပို့ဂိတ်၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများကို အထိရောက်ဆုံး သက်သာစေနိုင်စွမ်းရှိသော ချီရွှယ်ဖေး ပေးထားသည့် ဆေးလုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျိချောင်းယန်မှာမူ လက်ရှိအချိန်၌ ပတ်ဝန်းကျင်က အခြေအနေအားလုံးကို အလွန်ပင် သတိကြီးစွာဖြင့် အသေးစိတ် လိုက်လံစစ်ဆေးကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး မည်သည့်အချက်အလက်ကိုမျှ လွတ်မြောက်သွားခြင်း မရှိစေရပါပေ။

ဝမ်ကွေ့ရှင်းတို့ဖက်က ဆီးနှင်းတောင်၏ အခြေအနေအရဆိုလျှင် ဤကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးများသည် ဤဖက်တောင်ပေါ်၌သာ သီးသန့်ရှိနေသော အရာများဖြစ်ကြသဖြင့် မည်သည့်ဘေးအန္တရာယ်မျိုး ရှိနေမလဲဆိုသည်ကို ဘယ်သူမှ မသိရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

၎င်းတို့ သိရှိထားသည်မှာ ဤကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးများသည် မိမိတို့၏ တည်နေရာ အနေအထားများကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိကြပြီး ၎င်းတို့သည် အသက်ရှိနေကြသည်ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်၌မူ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာ၏အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဤကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးအားလုံးမှာ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျက်နှာမူလျက် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်နေကြသည့် ပုံသဏ္ဌာန်မျိုး ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

၎င်းနေရာ၌ ရှိနေသော ဧရာမရှူးပျံရုပ်တုကြီးနှစ်ခုပင်လျှင် ချွင်းချက်မရှိပါပေ။

ထိုရှူးပျံရုပ်တုကြီးနှစ်ခုမှာ ၎င်းတို့၏ ဧရာမခေါင်းကြီးများကို အောက်သို့ ငုံ့ထားကြပြီး အတောင်ပံများကို ရုပ်သိမ်းလျက် တကယ့်ကို သစ္စာရှိလှသော အစောင့်အရှောက်ကြီးနှစ်ဦးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေကြပေသည်။

အရာအားလုံးသည် တကယ့်ကို တည်ငြိမ်လေးနက်လှပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသဖြင့် တကယ့်ကို ကြီးမားလှသော အခမ်းအနားတစ်ခုကို ပြုလုပ်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ယခုအချိန်တွင်တော့ သေချာပေါက် မည်သည့်ဘေးအန္တရာယ်မျှ ရှိနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။

လုဖေးအာသည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေ လုံးဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး "ငါ အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ" ဟု ဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ စကြတာပေါ့။"

ရွှီရှင်းက ဆိုလိုက်၏။

၎င်းတို့သုံးဦးစလုံးသည် တယ်လီပို့စနစ်၏ မှော်စာလုံး ပုံစံသုံးခု၏ ရှေ့၌ အသီးသီး ဝင်ရောက်နေရာယူလိုက်ကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြမိပေသည်။

ရွှီရှင်းသည် မှော်စာလုံး ပုံစံ၏ ရှေ့၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အေးစက်မာကျောလှသော မြေပြင်ပေါ်၌ ထုဆစ်ထားသော မှော်စာလုံး ပုံစံဆီသို့ လက်ကိုဆန့်၍ အသာအယာ တို့ထိလိုက်တော့သည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်ဖျားမှနေ၍ ခရမ်းနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြာထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုမှော်စာလုံး ပုံစံတစ်ခုလုံး၏ အပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြန့်ကျက်၍ တောက်ပသွားခဲ့ပါတော့သည်။

စက္ကန့်ဆယ်ဂဏန်းခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ထိုအခရမ်းနက်ရောင် အလင်းတန်းသည် စတုရန်းပုံစံ မှော်စာလုံးတစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ လင်းထိန်သွားစေခဲ့ချေပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိချောင်းယန်နှင့် လုဖေးအာတို့၏ ရှေ့၌ ရှိနေသော တယ်လီပို့မှော်စာလုံး ပုံစံများသည်လည်း အပြည့်အဝ လင်းထိန်တောက်ပသွားခဲ့ကြပေသည်။

တယ်လီပို့မှော်စာလုံး ပုံစံသုံးခုစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လင်းထိန်တောက်ပသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ရွှီရှင်းနှင့် အခြားသောသူများမှာမူ စိတ်ကို လုံးဝ တင်းထားကာ ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြမိပေသည်။

မှော်စာလုံးများ၏ အပေါ်တွင်မူ အခရမ်းနက်ရောင် အလင်းတန်းများသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လည်ပတ်စီးဆင်းနေခဲ့ချေပြီ။

မကြာမီပင် မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်၌ မည်သည့်ထူးခြားလှသော တုံ့ပြန်မှုမျိုးမျှ ပေါ်ထွက်လာခြင်း မရှိသေးပါပေ။

ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ။

လုဖေးအာမှာမူ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ "ဘာဖြစ်လို့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိရတာလဲဟင်၊ ငါတို့ အသုံးပြုတဲ့ နည်းလမ်းက မှားယွင်းနေလို့များလား မသိဘူး" ဟု ဝင်၍ ဆိုလိုက်ပေသည်။

ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့သည်လည်း မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်မိကြပေသည်။

၎င်းတို့သုံးဦးစလုံးအနက် မည်သူမှ မည်သည့်နေရာတွင် မှားယွင်းသွားသလဲဆိုသည်ကို သေသေချာချာ မသိရှိနိုင်ကြသော်လည်း မိမိတို့၏ လက်ကိုတော့ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ခဲ့ကြပါပေ။

ခရမ်းနက်ရောင် အလင်းတန်းများသည် ရှေ့မျက်နှာစာဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်လက်၍ စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။

၎င်းတို့အနေဖြင့် ဤနည်းလမ်းကို လက်လျှော့လျက် အခြားသော နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်ကြသည့် ခဏ၌ပင် နောက်ဆုံး၌ ထူးဆန်းလှသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု အမှန်တကယ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။

၎င်းတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်ခြေက ဧရာမတောင်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် ငလျင်လှုပ်ခတ်သွားသည့်အလား ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့၏။

အခန်း ၅၀၀ ပြီး။