အခန်း ၄၃၃

အခန်း (၄၃၃)

ရှောင်မို၏ စစ်စခန်းအတွင်း၌ ပထမမင်းသားချင်ကျင်းစု၊ ရှောင်ယန်နှင့် အခြားသူများမှာ ကျောက်တိုင်းပြည်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ကြားသိလိုက်ရပြီးနောက် သူတို့၏ရင်ထဲ၌ ရှုပ်ထွေးသောခံစားချက်များ ကိန်းအောင်းသွားလေ၏။

ပိုင်ချီသေဆုံးသွားခြင်းက ချင်တိုင်းပြည်အတွက် အစားထိုးမရနိုင်သော ဧရာမဆုံးရှုံးမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ချီအနေဖြင့် သူ၏အမှားကို နောက်ပိုင်းတွင် စစ်မှုထမ်းခြင်းဖြင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လက်နက်ဖြင့် အဆုံးစီရင်ကာ အချည်းနှီး သေဆုံးသွားခြင်းထက်များစွာ ပို၍ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်ငြားလည်း ပိုင်ချီက အလွန်တရာ ထက်မြက်လွန်းကာ ငယ်ရွယ်လွန်းလှပြီး အတိုင်းမသိ မာနကြီးမားလွန်းခဲ့ချေပြီ။

ပိုင်ချီ မည်သို့တွေးတောနေသည်ကို သူတို့နားမလည်နိုင်၍တော့ မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆီးနှင်းမင်းသားကဲ့သို့ပင် ပိုင်ချီသည်လည်း သူ၏စစ်ထွက်ခဲ့သော နှစ်ကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင် တိုက်ပွဲတစ်ပွဲမျှ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသောကြောင့်ဖြစ်လေသည်။

ယခုကဲ့သို့ ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းက သူ့အတွက် အလွန်ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပေ၏။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ပိုင်ချီ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက အလွန်ခေါင်းမာပြီး အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အစွဲအလမ်းကြီးလွန်းကာ တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ရာတွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ပိုင်ချီက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာပတ်သက်မှုများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းမရှိဘဲ တပ်မတော်ကို တင်းကျပ်သော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဥပဒေများဖြင့်သာ အုပ်ချုပ်ခဲ့လေ၏။

ထို့ကြောင့် သူက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ကတိကဝတ်စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးထားခဲ့သည့်အတွက် မြို့ကျဆုံးသွားသောအခါ စစ်ဥပဒေအရ သူ၏အသက်ဖြင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့ပေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပိုင်ချီ၏ရင်ထဲတွင် သူ၏သေဆုံးမှုဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန်ပင် စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏။

သူ၏ဗျူဟာများ ကျရှုံးသွားရခြင်းမှာ ကောင်းကင်တာအို၏ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကြောင့်ဟု သူက တွေးတောခဲ့ကောင်း တွေးတောမိနိုင်လေသည်။

ပိုင်ချီက သူ၏ရက်စက်သော သတ်ဖြတ်မှုများကြောင့် တပ်မတော်အပေါ်သို့ ဘေးအန္တရာယ်များ ကျရောက်မလာစေရန် မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေမည်။

တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်နေမလား သို့မဟုတ် ပိုင်ချီက သူ့ကိုယ်သူ လက်နက်ဖြင့် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့သောကြောင့် ကောင်းကင်တာအိုက ချင်တိုင်းပြည်တပ်မတော်အပေါ် ကလဲ့စားချေမှုကို အမှန်တကယ်ပင် ဆက်လက်မပြုလုပ်တော့ခြင်းလားဆိုသည်ကိုမူ သေချာစွာမသိနိုင်ချေ။

ပိုင်ချီသေဆုံးသွားပြီးနောက် မိုင်ပေါင်းများစွာ လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သော မရဏဝိညာဉ်ခွဲထွက်မီးတောက်များက အမှန်တကယ်ပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ချေပြီ။

ချင်တပ်မတော်မှ သိန်းနှင့်ချီသော စစ်သည်များမှာလည်း ဘေးလွတ်သွားခဲ့ကြလေ၏။

သို့သော်ငြားလည်း...

ရွှေဟော်မြို့တော် ကျဆုံးသွားခြင်းက မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကြီးမားလှသော အကျိုးဆက်များကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ပေသည်။

ရွှေဟော်မြို့တော် ကျဆုံးသွားကြောင်းကို သိရှိလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်ရှီက သူ၏ ထောက်ပံ့ရေးလမ်းကြောင်းများ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကာ နှစ်ဖက်ညှပ်တိုက်ခံရတော့မည်ကို သိရှိသွားသဖြင့် သူ၏တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ကာ နောက်သို့ ပြတ်သားစွာ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာလာခဲ့လေသည်။

အဆုံးတွင်တော့ ရှောင်ရှီက ပိုင်ချီ၏ကွပ်ကဲမှုအောက်မှ ကျန်ရစ်သော စစ်သည်သုံးသိန်းကို စုစည်းကာ ဝေ့အယ်မြို့တွင် တပ်စွဲလိုက်သဖြင့် အခြေအနေကို ယာယီမျှ တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့လေ၏။

သို့သော် အဆိုးရွားဆုံးအချက်မှာ တိုက်ပွဲကြီးအတွင်း ရှောင်ရှီ၌ မထင်မှတ်ထားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ပြီး သူ၏အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားနေပုံပေါ်လေ၏။

"အကုန်လုံး ဘယ်လိုမြင်ကြလဲ"

ရှောင်မိုက ပထမမင်းသားနှင့် အခြားစစ်သူကြီးများကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ကျောက်ကွမ်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ချင်တိုင်းပြည်က စစ်မျက်နှာသုံးခုမှာ တိုက်ပွဲဝင်နေရတာ။ အရေးအကြီးဆုံးအချက်နှစ်ချက်က စစ်သူကြီးရှာဟောက်နန်က ချီတိုင်းပြည်ကို တားဆီးထားနိုင်ဖို့နဲ့ ကျွန်တော်တို့တပ်မတော်ရယ် ကျန်းပေမင်းသားရဲ့ တပ်မတော်ရယ်က အသာစီးရယူနိုင်ဖို့ပါပဲ" ဟု ပြောဆိုလာလေ၏။

"ဒါပေမဲ့ အခုလိုမျိုး ကျန်းပေမင်းသားရဲ့ တပ်မတော်မှာ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်သွားတော့ ကျောက်တပ်မတော်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ မြင့်တက်လာတဲ့အပြင် သူတို့ဘက်က အားလပ်သွားနိုင်မှာကိုပါ ကျွန်တော်စိုးရိမ်မိတယ်။ အခြေအနေက ကျွန်တော်တို့အတွက် သိပ်ကိုဆိုးရွားနေပြီ"

"မှန်ပါတယ်" လီကျင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်လေသည်။ "ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ကျန်းပေမင်းသားတပ်မတော်ရဲ့ အားနည်းချက်က ကျွန်တော်တို့ဆီပါ ကူးစက်လာလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာ ချက်ချင်းရလဒ်တစ်ခုရအောင် လုပ်ရမယ်။ ကျင်းတိုင်းပြည်ကို မသိမ်းပိုက်နိုင်သရွေ့ ဒီစစ်ပွဲကြီးက ကျွန်တော်တို့ချင်တိုင်းပြည်အတွက် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုအနေနဲ့ အဆုံးသတ်သွားဖို့က များနေတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ကျွန်တော်တို့ မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲတွေကို ဘယ်လိုပိုမြန်အောင် လုပ်ကြမလဲဆိုတာပဲ" ဟေးတာ့နျူက သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ဝင်ပြောလေ၏။

"ကျွန်တော်က ကြမ်းတမ်းတဲ့လူတစ်ယောက်ဆိုပေမဲ့ စစ်ရေးဗျူဟာတွေကိုတော့ နည်းနည်းပါးပါး ဖတ်ဖူးပါတယ်။ ကျင်းတိုင်းပြည်က ကျွန်တော်တို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ချီတက်သွားလို့ရတဲ့ လွင်ပြင်တစ်ခုမှ မဟုတ်တာ။ မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲတွေက အမြဲတမ်း အချိန်ယူရတယ်။ ဒါ့အပြင် ကျောက်တိုင်းပြည်ရဲ့ အောင်ပွဲကြီးအကြောင်းကို ကျင်းစစ်သည်တွေ ကြားသိသွားရင် သူတို့ရဲ့ ခုခံလိုစိတ်တွေက အရင်ကထက် ပိုပြီးတော့တောင် ပြင်းထန်လာဦးမှာ"

"ကိုယ်တော်တို့လည်း ကျန်းပေမင်းသားရဲ့ နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကြည့်ရင် ရနိုင်ကောင်းပါရဲ့" ထိုအချိန်တွင် ပထမမင်းသားချင်ကျင်းစုက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောဆိုလာလေသည်။

"မင်းသားက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" ရှောင်မိုက ချင်ကျင်းစုကို ကြည့်လိုက်ရင်း သူဘာပြောမည်ကို ခပ်ရေးရေး ခန့်မှန်းမိသွားလေ၏။

"အကုန်လုံး ဒီကိုကြည့်ပေးကြပါ"

ချင်ကျင်းစုက သဲပုံစံငယ်ကို ညွှန်ပြရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလာလေသည်။

"လက်ရှိအချိန်မှာ ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ မြို့တော်က ကိုယ်တော်တို့နဲ့ သိပ်မဝေးတော့ဘူး။ ကိုယ်တော်တို့ အဲဒီကို မရောက်သေးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကိုယ်တော်တို့တပ်မတော်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ကင်းဝေးသွားအောင် ပတ်ဝန်းကျင်က မြို့တွေကို အရင်သိမ်းပိုက်ဖို့ လိုအပ်နေလို့ပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တော်တို့သာ ယောင်ချင်မြို့၊ ချန်မန်မြို့နဲ့ မင်ယွဲ့မြို့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ချီတက်သွားမယ်ဆိုရင် စန်းချီတောင်ကြားတံခါးကို ကျော်ဖြတ်လိုက်တာနဲ့ တပ်မတော်က ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ မြို့တော်ကို တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လို့ ရသွားပြီ"

"ကျင်းတိုင်းပြည်ကိုသာ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရင် ကိုယ်တော်တို့ အခြေအနေကို ပြန်ပြီးအသာစီးရအောင် လှည့်စားနိုင်သေးတယ်"

ရှောင်ယန်က "ဒါပေမဲ့ မင်းသား... ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလိုလုပ်မယ်ဆိုရင် စစ်သူကြီးပိုင်ချီက ရွှေဟော်မြို့တော်ကို ကာကွယ်ခဲ့သလိုမျိုး ကျွန်တော်တို့တပ်မတော်ရဲ့ နောက်ကျောကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ချိုက်ယွင်မြို့ကို သေချာပေါက် ခုခံကာကွယ်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်လိုလိမ့်မယ်" ဟု ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာလေ၏။

"ပိုပြီးအရေးကြီးတာက အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော်တို့က အရပ်လေးမျက်နှာကနေ တိုက်ခိုက်ခံရမှာ။ ဒီမြို့ကို ကာကွယ်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဒါကိုထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ပဲ လိုတာလေ" ချင်ကျင်းစုက လှည့်ကာ ရှောင်မိုကို တရားဝင် အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။ "စစ်သူကြီးသာ ကျင်းစုကို ယုံကြည်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က ချိုက်ယွင်မြို့ကို ကာကွယ်ပေးထားနိုင်ပါတယ်။ တောငန်းတစ်ကောင်ကိုတောင် ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး"

"..."

လူတိုင်း၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ရှောင်မို၏ မျက်မှောင်များ ကျုံ့ဝင်သွားလေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်လေ၏။ "ဒါက သေးငယ်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို စဉ်းစားဖို့အချိန်နည်းနည်းပေးဦး။ အကုန်လုံး အရင်ထွက်သွားလို့ရပြီ"

"အမိန့်အတိုင်းပါ စစ်သူကြီး"

စစ်သူကြီးများက လက်ယှက်ဂါရဝပြုကာ တဲအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

တဲအတွင်း၌ ထိုင်နေရင်း ရှောင်မိုက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်လိုက်ကာ သူ၏အကြည့်များကို ရှေ့ရှိ သဲပုံစံငယ်ပေါ်သို့ စူးစိုက်စွာ ကျရောက်စေလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် ရှောင်မိုက လက်ဖက်ရည်တစ်ဝက်ခန့် သောက်ပြီးသွားချိန်တွင် လက်ဖက်ရည်အိုးကိုချကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ "မင်းသား ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိနေပါတယ်"

တဲအဝင်ဝတွင် ချင်ကျင်းစုက မတ်မတ်ရပ်နေပြီး ရှောင်မိုကို ပြုံးကာ ကြည့်နေလေ၏။ "ယောက်ဖ... ငါဘာပြောမယ်ဆိုတာ မင်းသိလောက်မှာပါ"

ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။ "အန္တရာယ်က သိပ်ကိုကြီးလွန်းတယ်။ တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားလို့ ချိုက်ယွင်မြို့ကိုသာ မထိန်းထားနိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ တပ်မတော်က သေမင်းထောင်ချောက်ထဲကို ကျရောက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင်တော့ ချင်တိုင်းပြည်က တကယ်ပဲ ပြီးဆုံးသွားပြီ"

"ဒါကြောင့်မို့လို့ ချိုက်ယွင်မြို့ကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့သူက ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာလေ"

ချင်ကျင်းစုက ရှောင်မို၏ဘေးသို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး သူ၏အပြုံးများ မှေးမှိန်သွားကာ အလွန်တရာ အလေးအနက်ထားသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလာလေ၏။

"စစ်ပွဲစတင်ကတည်းက စစ်သူကြီးရှာဟောက်နန်မှာ တောင့်ခံထားဖို့ ပိုပိုပြီး ခက်ခဲလာခဲ့တယ်။ ကျောက်စစ်မျက်နှာမှာလည်း ကိုယ်တော်တို့ ချင်တိုင်းပြည်က အသာစီးရမှု အားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး ကျန်းပေမင်းသားကလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီ"

"ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ကိုယ်တော်တို့ ချင်တိုင်းပြည်အတွက် အခြေအနေက ပိုပြီးဆိုးရွားလာဖို့ပဲရှိတော့တာ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ကိုယ်တော်တို့ စွန့်စားရမယ်။ ဒါမှသာ ရှင်သန်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးအနည်းငယ်လေး ရှိလာမှာ"

"ပြီးတော့ ကိုယ်တော်က ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ ပထမမင်းသားပဲ။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ချိုက်ယွင်မြို့ကို ကာကွယ်မှသာ စစ်သည်တွေရဲ့ နှလုံးသားကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ စည်းလုံးနိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

"ဒါ့အပြင် ယောက်ဖ... ကိုယ်တော်ကို အထင်မသေးနဲ့။ စစ်တပ်ထဲမှာ မြို့ကိုကာကွယ်တဲ့ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လာရင် ကိုယ်တော့်မှာ အတွေ့အကြုံ အတော်လေးရှိပါတယ်"

"..." ရှောင်မိုမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သည့်စကားမျှ ပြန်မပြောခဲ့ချေ။

ချင်ကျင်းစုက ဆက်လက်၍ "ယောက်ဖ... မင်းဘာကို စိုးရိမ်နေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်။ ငါမိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်မိမှာကို မင်းကြောက်နေတာမလား။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ၊ ငါက အရူးမှမဟုတ်တာ၊ အသက်ရှင်လို့ရနေသရွေ့တော့ သေလမ်းကို ရွေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်တစ်ခုမဟုတ်သလို နောင်ကျရင်လည်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျင်းမြို့တော် မကျဆုံးမချင်း ငါသေချာပေါက် တောင့်ခံထားမှာပါ"

ချင်ကျင်းစု စကားပြောပြီးသွားပြီးနောက် တဲအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ကြီးစိုးသွားလေတော့သည်။

ရှောင်မိုနှင့် ချင်ကျင်းစုတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြလေ၏။

"အစ်ကိုကြီး... စစ်သည်အင်အား ဘယ်လောက်လိုလဲ"

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် ရှောင်မိုက မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

အခြေအနေကို ပြန်လည်ပြောင်းလဲနိုင်ရန် ယခုအချိန်တွင် အရာအားလုံးကို စွန့်စားရမည်ဖြစ်ကြောင်းကို ရှောင်မိုကိုယ်တိုင်လည်း နားလည်ထားပေသည်။

"နှစ်သိန်း" ချင်ကျင်းစုက ပြောလေ၏။ "ငါစစ်သည်အင်အား နှစ်သိန်းပဲလိုတယ်။ ကျင်းတော်ဝင်မိသားစု ပြိုလဲသွားတဲ့ နေ့ရောက်တဲ့အထိ ငါသေချာပေါက် တောင့်ခံထားမယ်"

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် သဘောတူတယ် အစ်ကိုကြီး" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကတိပေးထားတာ မမေ့နဲ့။ အစ်ကိုကြီး အသက်ရှင်ရက် ပြန်လာခဲ့ရမယ်။ အစ်ကိုကြီးက ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ ပထမမင်းသားပဲ။ အခုချိန်မှာ ချင်တိုင်းပြည်အတွက် တခြားမင်းသားတွေ မကျန်တော့ဘူး"

"ငါနားလည်ပါတယ်"

ချင်ကျင်းစု၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။ လက်ယှက်ဂါရဝပြုပြီးနောက် သူကလှည့်ကာ တဲအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး သူ၏အသံက အနောက်မှ လွင့်ပျံလာလေတော့သည်။

"ငါပြန်လာတဲ့အခါ ယောက်ဖက ငါ့အတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အောင်ပွဲခံပွဲကြီးတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပေးရမယ်နော်"