အခန်း ၄၃၄

အခန်း (၄၃၄)

နောက်တစ်နေ့တွင် ပထမမင်းသားသည် စစ်သည်အင်အား နှစ်သိန်းကိုဦးဆောင်ကာ ချိုက်ယွင်မြို့၌ တပ်စွဲလိုက်လေ၏။

ထိုစစ်သည်နှစ်သိန်းလုံးမှာ ရှောင်မိုက ပထမမင်းသားအတွက် ချန်ရစ်ပေးခဲ့သော မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသမှ အထက်တန်းလွှာတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

၎င်းတို့အနက် အများစုမှာ ရှောင်မိုနှင့်အတူ ယန်မင်တောင်ကြားတံခါးကို ကာကွယ်ခဲ့ကြဖူးသော စစ်သည်များပင်ဖြစ်ပြီး မြို့ရိုးကာကွယ်ရေးတွင် ကြွယ်ဝလှသော အတွေ့အကြုံများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြလေသည်။

ရှောင်မိုကမူ ကျန်ရစ်သော တပ်မတော်ကိုဦးဆောင်ကာ ယောင်ချင်မြို့ဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ချီတက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ရှောင်မိုနှင့်ပထမမင်းသားတို့သည် အချိန်အကန့်အသတ် သတ်မှတ်ထားခြင်း မရှိခဲ့သော်ငြားလည်း ပထမမင်းသားအနေဖြင့် မြို့ကိုစွမ်းလွန်းတမံ ကာကွယ်မည်ကို ရှောင်မို သိရှိထားသလို ရှောင်မိုကလည်း မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲကို အရှိန်မြှင့်တင်ရန် ဖြစ်နိုင်သမျှနည်းလမ်းပေါင်းစုံကို အသုံးပြုမည်ဖြစ်ကြောင်း ပထမမင်းသားက ယုံကြည်ထားလေ၏။

ရှောင်မို၏ စစ်ရေးဖြန့်ကြက်မှုကို ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် ကြားသိလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာအမူအရာ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။

သို့သော်လည်း ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ဤသည်မှာ သူ၏အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးတစ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ကောင်းစွာသိရှိထားပေသည်။

ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် ရှောင်မို၏တပ်မတော်ကို အဖိုးအခမည်မျှပင် ပေးဆပ်ရပါစေ အချိန်ဆွဲဟန့်တားထားရန် ယောင်ချင်မြို့နှင့် အခြားမြို့များကို တင်းကြပ်စွာ အမိန့်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ကျင်းတိုင်းပြည်တစ်ဝန်းရှိ မြေပိုင်ရှင်မင်းသားအသီးသီး၏ တပ်မတော်များကို ချိုက်ယွင်မြို့အား တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်တော်ချမှတ်လိုက်လေ၏။

သူတို့သာ ချိုက်ယွင်မြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ပြီး ချင်အိမ်ရှေ့မင်းသားကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါလျှင် ရှောင်မို၏ တပ်မတော်ကို ညှပ်ပိတ်တိုက်ခိုက်နိုင်မည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခါကျလျှင်တော့ ချင်တိုင်းပြည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်ငြားလည်း အရာများစွာက တွေးကြည့်လျှင်သာ လွယ်ကူသယောင်ရှိသော်လည်း လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရန်မှာမူ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှချေသည်။

ရှောင်မို၏ တပ်မတော်ကြီးမှာ ထက်မြက်လှသော လှံရှည်ကြီးတစ်လက်နှင့်ပမာယောင် လပိုင်းပင်မပြည့်မီအချိန်အတွင်း ယောင်ချင်မြို့ကို ထိုးဖောက်ဖြတ်သန်းကာ ချန်မန်မြို့ဆီသို့ ချီတက်သွားခဲ့လေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပထမမင်းသားက ချိုက်ယွင်မြို့ကို ကာကွယ်ရာတွင် စစ်သည်များနှင့်အတူ အိပ်စက်စားသောက်ခဲ့ပြီး နေ့ရောညပါ အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆခြင်းမရှိဘဲ မြို့ကိုစောင့်ကြပ်နေခဲ့ပေသည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသားကိုယ်တိုင်က အထက်တန်းလွှာစစ်သည်နှစ်သိန်းနှင့်အတူ တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်နေသောကြောင့် ချိုက်ယွင်မြို့ရှိ အထက်အောက် လူတိုင်းမှာ စိတ်ဓာတ်ရေးရာ တက်ကြွကာ တစ်သွေးတည်းတစ်သားတည်း ဖြစ်နေကြလေ၏။

ချိုက်ယွင်မြို့က မည်သည့်အရာကို ကိုယ်စားပြုနေသနည်းဆိုသည်ကို သူတို့အားလုံး သိရှိထားကြသည်ဖြစ်ရာ လူတိုင်းနီးပါးက ထိုနေရာ၌ သေဆုံးရန် ပြင်ဆင်ထားကြသည်ကို ဆိုဖွယ်ရာပင် မလိုတော့ချေ။

သို့သော် ကျင်းတိုင်းပြည်မှ မြေပိုင်ရှင်မင်းသားအသီးသီး ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ပထမမင်းသားအပေါ် ကျရောက်လာသော ဖိအားများက ပို၍ပို၍ ကြီးမားလာခဲ့လေသည်။

နိုင်ငံလေးခု၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် ဤမြို့သိမ်းတိုက်ပွဲကြီးက ထိုမြေပိုင်ရှင်မင်းသားများကို အဖိုးအခမည်မျှပင် ပေးဆပ်ရပါစေ မြို့ကိုတိုက်ခိုက်ရန် လှုံ့ဆော်ပေးနေခဲ့ပေသည်။

လူမည်မျှပင် သေဆုံးပါစေ ချိုက်ယွင်မြို့၏ မှော်ဝင်္ကပါကို အနည်းငယ်မျှ ပွန်းပဲ့အားနည်းသွားစေနိုင်သရွေ့ ယင်းက တန်ဖိုးရှိသည်ဟု မှတ်ယူထားကြလေ၏။

နှစ်လအကြာတွင် ရှောင်မိုက သူ၏တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ကာ ကျင်းတိုင်းပြည် မြို့တော်၏ မိုင်သုံးဆယ်အကွာအထိ ချီတက်ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

ကျင်းတိုင်းပြည်၏ နန်းတွင်းတစ်ခွင်လုံးမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။ ရှောင်မို၏ တိုက်ခိုက်မှုက ဤမျှမြန်ဆန်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

ကျင်းတိုင်းပြည် နန်းတွင်း၌ လက်နက်ချအညံ့ခံလိုသော အုပ်စုတစ်စုက တစ်ဖန်ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြန်လေ၏။

သို့သော် ကျင်းတိုင်းပြည်မှ အမတ်အများစုမှာမူ ကျောရိုးခိုင်မာမှု ရှိနေကြဆဲဖြစ်သည်။

လက်နက်ချလိုသော အသံများမှာ ချက်ချင်းပင် နှိမ်နင်းခံလိုက်ရလေတော့သည်။

ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က နောက်ဆုံးအချိန်အထိ မြို့ကိုကာကွယ်ရန် အမိန့်တော်ချမှတ်လိုက်လေ၏။

ရှောင်မိုကလည်း ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် အညံ့ခံလိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါကမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ရှောင်မိုက ထိုနေရာ၌ပင် တပ်စခန်းချလိုက်ပြီး တစ်ရက်တာ အနားယူကာ သူ၏စစ်သူကြီးများနှင့်အတူ မြို့သိမ်းဗျူဟာများကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှောင်မိုက မြို့ကိုတိုက်ခိုက်ရန် သူ၏တပ်မတော်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဦးဆောင်ထွက်ခွာသွားခဲ့ချေပြီ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ချိုက်ယွင်မြို့၏ မြို့ရိုးအောက်ခြေ၌ ကျင်းတိုင်းပြည်မှ မြေပိုင်ရှင်မင်းသားအသီးသီးက သူတို့၏ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်မှုများအပြီးတွင် နောက်ထပ် အထွေထွေတိုက်စစ်ကြီးတစ်ရပ်ကို ဆင်နွှဲလာခဲ့ကြလေ၏။

နှစ်ဖက်စလုံးက ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ အချိန်နှင့်အပြိုင် အပြင်းအထန် ကြိုးပမ်းနေကြပေသည်။

ရှောင်မို၏ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် ကျင်းတိုင်းပြည် မြို့တော်၏ မြို့ကာကွယ်ရေးဝင်္ကပါမှာ သိသိသာသာ အားနည်းယိုယွင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤကာလအတွင်း ရှောင်မိုက အရေးနိမ့်ဟန်ဆောင်ကာ လှည့်စားခဲ့သေးလေ၏။

အချိန်အတော်ကြာ ဖိနှိပ်ခံထားရသော ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်မှာ သူအမှန်တကယ်ပင် အနိုင်ရရှိသွားပြီဖြစ်ကာ ရှောင်မို၏ ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိသော ဒဏ္ဍာရီကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်သွားပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ပြတ်ပြတ်သားသား လိုက်လံချေမှုန်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူက ရှောင်မို၏ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ရှောင်မိုက ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်ကို ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားစေရုံသာမက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ကျင်းတိုင်းပြည်၏ မြို့ကာကွယ်ရေးဝင်္ကပါတွင် အပေါက်အပြဲတစ်ခုကိုပါ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ထိုအပေါက်အပြဲကို ပြုပြင်ရန်အတွက် ကျင်းတိုင်းပြည်ကို မည်သည့်အခွင့်အရေးမျှ မပေးခဲ့ချေ။

ရှောင်မိုက သူ၏တပ်မတော်ကို နေ့ရောညပါ ဆက်တိုက်တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ဝင်္ကပါ၏ အပေါက်အပြဲကို ပို၍ပို၍ ကျယ်ဝန်းလာစေခဲ့လေသည်။

"နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တယ်။ နောက်နည်းနည်းလေးပဲ"

ရှောင်မို၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများက မြို့ရိုးပေါ်ရှိ တိုက်ပွဲကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏လှံရှည်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များက ပိုမိုတင်းကြပ်လာခဲ့လေ၏။

သူ့သာ နောက်ထပ် လဝက်ခန့်အချိန်ရမည်ဆိုပါလျှင် ကျင်းတိုင်းပြည်ကို အပြတ်အသတ် သိမ်းပိုက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက ကျင်းတိုင်းပြည် တော်ဝင်မိသားစုဝင်များကို တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်လျက် ချန်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင်းတိုင်းပြည်မှာ လုံးဝဥဿုံ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ မရောက်သေးသောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။

တော်ဝင်မိသားစု တစ်ခုလုံး သေဆုံးသွားမှသာလျှင် ထိုမြေပိုင်ရှင်မင်းသားများက တစ်စုတစ်စည်းတည်း ပေါင်းစည်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော သဲပုံကြီးတစ်ပုံကဲ့သို့ သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လွယ်ကူစွာ ခြေမှုန်းနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ကျင်းတိုင်းပြည် မြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး ကျင်းတိုင်းပြည် တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုကို မျိုးဖြုတ်သုတ်သင်ပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူက ချိုက်ယွင်မြို့ကို ချက်ချင်းပင် သွားရောက်ကူညီမည် ဖြစ်လေ၏။

သို့သော်ငြားလည်း ချိုက်ယွင်မြို့၏ အခြေအနေမှာ အရင်ကလောက် အကောင်းမြင်စရာ မကောင်းတော့ချေ။

ပထမမင်းသားက အမှားတစ်စုံတစ်ရာမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။

သူက မြို့တံခါးများကိုပိတ်ကာ တိုက်ခိုက်ရန်ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး သူ၏ခံစစ်ကိုသာ ကြံ့ကြံ့ခံထိန်းသိမ်းထားခဲ့လေ၏။

ရန်သူများက မည်သို့ပင် ရန်စရန်စ လုံးဝအသုံးမဝင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ပထမမင်းသား မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိသည့်အချက်မှာ ချိုက်ယွင်မြို့၏ မြို့ကာကွယ်ရေးဝင်္ကပါက ဤမျှအထိ အားနည်းနေလိမ့်မည်ဟုပင် ဖြစ်ပေသည်။

အသက်တမျှ အရေးပါသော တောင်ကြားတံခါးမြို့များအနက် တစ်ခုဖြစ်သော ချိုက်ယွင်မြို့၏ မြို့ကာကွယ်ရေးဝင်္ကပါမှာ ဤမျှလောက် မခိုင်မခန့် မဖြစ်သင့်ချေ။

ထို့အပြင် ချိုက်ယွင်မြို့က ချင်တိုင်းပြည်၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မခံရမီအချိန်ကတည်းက ချိုက်ယွင်မြို့၏ မြို့သခင်က မြို့ကိုစွန့်ခွာကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

အမှန်တကယ်တွင်မူ ဤမှော်ဝင်္ကပါကြီးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းသိမ်းပြုပြင်မှု မရှိခဲ့ချေ။ ဝင်္ကပါက ယိုယွင်းပျက်စီးနေရုံသာမက သံချေးတက်နေသော ဓားဟောင်းကြီးတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်က တိုက်စစ်ဆင်မှုမှာ အလွန်အမင်း အလျင်စလိုဖြစ်ခဲ့ပြီး ကျောက်တိုင်းပြည် စစ်မျက်နှာပြင်တွင် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသောကြောင့် ကျင်းတိုင်းပြည် စစ်မျက်နှာပြင်ကိုပါ အသေအလဲ စွန့်စားရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် တပ်မတော်က ချိုက်ယွင်မြို့တွင် တစ်ရက်သာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ခရီးဆက်ခဲ့ကြသဖြင့် ဝင်္ကပါကို စစ်ဆေးကြည့်ရန်ပင် အချိန်မရခဲ့ကြချေ။

ယခုအခါ ပထမမင်းသားက ချိုက်ယွင်မြို့၏ ယခင်မြို့သခင်က အဘယ်ကြောင့် မြို့ကိုစွန့်ခွာရုံသာမကဘဲ မိစ္ဆာကမ္ဘာဘက်သို့ပါ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ရသနည်းဆိုသည်ကို သိရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ မြို့ကာကွယ်ရေးဝင်္ကပါကို ထိန်းသိမ်းရန် သတ်မှတ်ထားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာများအားလုံးကို သူက အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် ရိုးရှင်းစွာပင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေတော့သည်။

ဤအကြောင်းကို သိရှိလိုက်ရချိန်တွင် ပထမမင်းသားမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့သော်ငြားလည်း သူက ဝင်္ကပါ၏ ယိုယွင်းပျက်စီးမှုကို အနည်းဆုံးဖြစ်စေရန် အသေးစိတ်ဗျူဟာများကို ချမှတ်ခဲ့သေးလေ၏။

သို့သော် ငါးရက်အကြာတွင်တော့ ဝင်္ကပါကြီးမှာ အဆုံးစွန် ပျက်စီးသွားခဲ့ရချေပြီ။

ချိုက်ယွင်မြို့၏ ဝင်္ကပါကြီး ပျက်စီးသွားခြင်းက ကျင်းတိုင်းပြည်မှ မြေပိုင်ရှင်မင်းသားများကို သွေးနံ့ရသွားသော သားရဲများကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးဝင်လာစေခဲ့လေသည်။

သူတို့က ချင်တိုင်းပြည် ပထမမင်းသား၏ ခေါင်းကို အလွန်အမင်း လိုလားတောင့်တနေကြပေ၏။

ဤသည်က အမြင့်ဆုံးသော အောင်မြင်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိသွားသော ပထမမင်းသားက ကျန်ရစ်သော စစ်သည်တစ်သိန်းခွဲကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ပြင်သို့ထွက်၍ တိုက်ပွဲဝင်လေတော့သည်။

သို့သော်လည်း ရန်သူ့အင်အားမှာ ပထမမင်းသား၏ တပ်မတော်ထက် လေးဆကျော် ပိုမိုများပြားနေပြီး အထက်သုံးဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ အရေအတွက်မှာလည်း သူ၏အင်အားထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့လေ၏။

နှစ်ရက်နှင့်နှစ်ညတိုင်တိုင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်ပြီးနောက် ပထမမင်းသားက သူ၏တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ကာ ချိုက်ယွင်မြို့အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာလာခဲ့လေသည်။

ပထမမင်းသားက သူ၏တပ်ဖွဲ့များကို ယူနစ်ငယ်လေးများအဖြစ် ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး ချိုက်ယွင်မြို့အတွင်း၌ ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်ကို အဆက်မပြတ် ပြောက်ကျားစစ်ဆင်ရေးများ ပြုလုပ်ခဲ့လေ၏။

ပထမမင်းသား၏ နည်းလမ်းက ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်ကို ထိရောက်စွာ အချိန်ဆွဲဟန့်တားနိုင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် အဆုံးတွင် ချိုက်ယွင်မြို့က အနည်းငယ် သေးငယ်လွန်းနေခဲ့ပေသည်။

ထို့အပြင် ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်က ချိုက်ယွင်မြို့၏ မြို့ကာကွယ်ရေးဝင်္ကပါကို ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပြီးနောက် ဝင်္ကပါမှာ ပျက်စီးနေသော်ငြားလည်း မှော်ဝင်္ကပါဆရာများက ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့များကို ရှာဖွေနိုင်သည့် ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် ပြုပြင်မွမ်းမံ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ကြလေ၏။

သုံးရက်အကြာတွင် အခြေအနေမဟန်တော့ကြောင်းကို သိရှိသွားသော ပထမမင်းသားက သူ၏တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ကာ ချိုက်ယွင်မြို့မှ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့လေတော့သည်။

ပထမမင်းသားက ယောင်ချင်မြို့သို့ ဆုတ်ခွာပြီး ထိုနေရာတွင် ဆက်လက်ခံစစ်ဆင်ရန် စီစဉ်ခဲ့လေ၏။

သို့သော် ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်က သူ့ကို ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုး မည်သို့လျှင် ပေးနိုင်မည်နည်း။

ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်က သူ့ကို အရူးများကဲ့သို့ လိုက်လံချေမှုန်းခဲ့ကြပြီး ပထမမင်းသားအပေါ်သို့ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ တိုက်ခိုက်မှုများကို အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့ကြလေသည်။

ပထမမင်းသားက အကြိမ်တိုင်းတွင် အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သော်ငြားလည်း ပြင်းထန်သော ဆုံးရှုံးမှုများကို ခံစားခဲ့ရလေ၏။

မူလစစ်သည်အင်အား နှစ်သိန်းအနက်မှ ယခုအခါ စစ်သည်သုံးသောင်းခန့်သာ ကျန်ရစ်တော့ချေပြီ။

"ရှေ့မှာ ဘာနေရာရှိလဲ"

ပထမမင်းသားက သူ့ဘေးရှိ ဒုတိယစစ်သူကြီးကို အားပျော့စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"စစ်သူကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်။ ရှေ့မှာ ရှူလင်လို့ခေါ်တဲ့ ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ လွင်ပြင်တစ်ခု ရှိပါတယ်" ဟု ဒုတိယစစ်သူကြီးက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

"ရှူလင်... စုလင်"

ပထမမင်းသားက ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို ဒီနေရာမှာ သေဆုံးစေချင်နေပုံရတယ်"