အခန်း ၄၃၆

အခန်း (၄၃၆)

ချင်တိုင်းပြည်၏ နန်းတော်အတွင်း၌ ဖြစ်လေသည်။

ယနေ့တွင် စီယောင်သည် သူမ၏မယ်တော်နှင့်အတူ နံနက်ခင်းတွင် အဖော်ပြုပေးရန် နန်းတော်သို့လာရောက်ခဲ့ပြီး သူမ၏ခမည်းတော်ကိုလည်း သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့လေ၏။

စီယောင်သည် သူမ၏ခမည်းတော်နှင့်အတူ မောင်းမဆောင်အတွင်း၌ လမ်းလျှောက်နေစဉ်။

ရုတ်တရက် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသွားပြီး နန်းတော်အတွင်းရှိ ဘိုးဘေးနတ်ကွန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"ခမည်းတော်... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" စီယောင်က မေးလိုက်လေ၏။ သူမ၏ရင်ထဲတွင်လည်း အလားတူ ဆိုးရွားသော ခံစားချက်မျိုး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေသည်။

ယခင်က သူမ၏ဒုတိယအကိုတော်အပေါ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

"သွားကြည့်ကြမယ်"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သူ၏လက်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် စီယောင်က သူမ၏ခမည်းတော်နောက်မှနေ၍ ဘိုးဘေးနတ်ကွန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

ဘိုးဘေးနတ်ကွန်း၏ အရှေ့ဆုံးနေရာရှိ တော်ဝင်မိသားစု၏ ကံကြမ္မာမီးအိမ်များအနက်မှ ပထမမင်းသားကို ကိုယ်စားပြုသော မီးအိမ်မှာ ရုတ်တရက် ငြိမ်းသတ်သွားချေပြီ။

"အစ်ကိုကြီး..."

စီယောင်က အမည်ကို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏စိတ်အာရုံများမှာ လုံးဝဗလာကျင်းသွားလေတော့သည်။

ဒီလိုဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

အစ်ကိုကြီးက သူမရဲ့ခင်ပွန်းနဲ့အတူ ရှိနေတာလေ။ အစ်ကိုကြီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...

"မိဖုရားကြီး"

ထိုအချိန်လေးမှာပင် ဘိုးဘေးနတ်ကွန်း၏ အဝင်ဝဆီမှ အစေခံမလေးတစ်ဦး၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

စီယောင်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မယ်တော်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပေသည်။

"မယ်တော်"

စီယောင်က အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး သူမ၏မယ်တော်ကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

"ကျင်းစု... သားလေးရယ်... ဘာလို့ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ ဘာလို့ ကောင်းကင်ဘုံက မယ်တော့်ရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်လုံးကို ခေါ်ဆောင်သွားချင်ရတာလဲ။ ဘာလို့လဲ... ဘာကြောင့်လဲ..."

"မယ်တော်" သူမ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မယ်တော်ဖြစ်သူ သတိလစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စီယောင်က စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။ "သမီးတော့်ကို မခြောက်ပါနဲ့ မယ်တော်ရယ်"

စာအုပ်တောင်စွယ် တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် သုံးရက်အကြာတွင် ဖြစ်လေသည်။

ရှောင်မိုက နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကျင်းတိုင်းပြည်၏ မြို့တော်အတွင်းသို့ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။

မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက မြို့တော်အတွင်းရှိ သာမန်ပြည်သူများ အနည်းငယ်မျှပင် အထိအခိုက်မရှိစေရန် သေချာစွာ စီစဉ်ခဲ့လေ၏။

သို့သော်လည်း ကျင်းတိုင်းပြည် တော်ဝင်မိသားစုကတော့ ထိုမျှလောက် ကံမကောင်းခဲ့ချေ။

ချူတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျင်းဘုရင်က သူ၏အသက်ကို ကာကွယ်ရန် ပိုမိုအလေးထားသူ ဖြစ်ပေသည်။

မြို့တော် ကျဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျင်းဘုရင်က ကျင်းတိုင်းပြည် သံချပ်ကာမြင်းသည်တော်များ၏ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။

သို့သော် ရှောင်မိုက ဤကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသည့် အနာဂတ်အန္တရာယ်ကြီးကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ရန် ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

မဟုတ်ပါက ကျင်းတိုင်းပြည်သည် တရားဝင်မှုကို အမြဲတစေ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် အလွန်တရာ ကြီးမားသော ပြဿနာများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုက သံချပ်ကာမြင်းသည်တော်များကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဦးဆောင်ကာ လိုက်လံချေမှုန်းခဲ့ပြီး ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ ခေါင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်လေတော့သည်။

ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်အပြင် ကျင်းတိုင်းပြည် မြို့တော်အတွင်းရှိနေသော အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် အခြားတော်ဝင်မင်းသားအားလုံးမှာလည်း ရှောင်မို၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြရချေပြီ။

ကျင်းတိုင်းပြည် တော်ဝင်မိသားစုမှာ လုံးဝဥဿုံ ပြုတ်ဖြုတ်ချေမှုန်းခံရခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြို့တော်အပြင်ဘက်တွင် တော်ဝင်ဆွေမျိုးများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသော်ငြားလည်း ရှောင်မိုက ဂရုမစိုက်တော့ချေ။

ထိုမြေပိုင်ရှင်မင်းသားများက အနည်းငယ်မျှပင် စည်းလုံးညီညွတ်မှု မရှိကြပေ။

သူတို့က ကျင်းတိုင်းပြည် တော်ဝင်မိသားစု၏ ကိုယ်စားလှယ်သစ်တစ်ဦးကို တင်မြှောက်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်တောင် ဘာများကွာခြားသွားမည်နည်း။

လူမည်မျှက သူတို့ကို အသိအမှတ်ပြုကြမည်နည်း။

အခြားသော မြေပိုင်ရှင်မင်းသားများကကော သူတို့ကို မည်သို့လျှင် အသိအမှတ်ပြုကြပါမည်နည်း။

အဆုံးတွင်တော့ ဤမြေပိုင်ရှင်မင်းသားများသည် သူတို့၏ ကိုယ်ကျိုးအတွက် မတူညီသော ရုပ်သေးရုပ်များကိုသာ ထောက်ခံအားပေးကြမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ကျင်းတိုင်းပြည်၏ မြို့တော်ကို အောင်နိုင်ခဲ့သောနေ့၌ပင် သူက ပထမမင်းသားကျင်းစုနှင့် သွားရောက်ပူးပေါင်းရန် တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်၍ ချိုက်ယွင်မြို့သို့ ချီတက်ရန် စီစဉ်နေစဉ်မှာပင် ဓားပျံမှတစ်ဆင့် ရှောင်မို၏လက်ထဲသို့ တိုက်ပွဲအစီရင်ခံစာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

တိုက်ပွဲအစီရင်ခံစာကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုက ထိုနေရာ၌ပင် ကြက်သေသေသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သတိပြန်မဝင်လာနိုင်ခဲ့ချေ။

"စစ်သူကြီး... ချိုက်ယွင်မြို့မှာ တစ်ခုခုများ ဖြစ်သွားလို့လား"

ရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီတာ့တန်နှင့် အခြားသူများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်လာကြလေသည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး တိုက်ပွဲအစီရင်ခံစာကို သူ့ဘေးရှိ ဒုတိယစစ်သူကြီးများထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။ "ပထမမင်းသားကျင်းစု တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားပြီ"

"ဘာ" လီကျင်းမှာ သတင်းကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်သွားလေသည်။

"စစ်သူကြီး... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" ကျောက်ကွမ်းက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။ "ချိုက်ယွင်မြို့ကို အဆင်ပြေပြေ ကာကွယ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းသား ခေါ်သွားတဲ့ တပ်မတော်ကြီးနဲ့ ချိုက်ယွင်မြို့ မဟာဝင်္ကပါရှိနေတာပဲ။ သူတို့သာ နောက်ထပ် တစ်လလောက် တောင့်ခံထားရင်တောင် အဆင်ပြေသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျောက်ကွမ်း၏ အမြင်တွင်မူ ထိုစဉ်က သူသည် ယန်မင်တောင်ကြားတံခါးကို အချိန်အတော်ကြာ ကာကွယ်ခဲ့ဖူးပြီး ချိုက်ယွင်မြို့ ကာကွယ်ရေးဝင်္ကပါက ယန်မင်တောင်ကြားတံခါးထက် သေချာပေါက် မနိမ့်ကျနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ချိုက်ယွင်မြို့တွင် ရိက္ခာများ အလုံအလောက်ရှိနေသလို မင်းသားကလည်း အရည်အချင်းမရှိသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ မည်သို့လျှင် ဤမျှမြန်ဆန်စွာ ကျဆုံးသွားရသနည်း။

"ပြဿနာဖြစ်သွားတာက ချိုက်ယွင်မြို့ရဲ့ မဟာဝင်္ကပါပါပဲ" ရှောင်မိုက သူ၏စိတ်ခံစားချက်များကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။ "မင်းသားက ချိုက်ယွင်မြို့ကနေ ထွက်ခွာလာပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျင်းတိုင်းပြည် မြေပိုင်ရှင်မင်းသားတွေက ကျွန်တော်တို့ကို နှောင့်ယှက်လာမှာကို စိုးရိမ်သွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဆုတ်ခွာနေရင်းနဲ့ အချိန်ဆွဲခဲ့တယ်။ အဆုံးမှာတော့ မင်းသားက စာအုပ်တောင်စွယ်မှာ ဖောက်ထွက်ဖို့ ပျက်ကွက်သွားပြီး သူ့အသက်ကို စတေးလိုက်ရတယ်"

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး သူတို့၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။

ပထမမင်းသားကျင်းစုက အိမ်ရှေ့မင်းသားအဖြစ် မွန်မြတ်မြင့်မြတ်သော်ငြားလည်း သူက အလွန်တရာ ရင်းနှီးဖော်ရွေပြီး မာနတရား လုံးဝကင်းမဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ဤအချိန်ကာလအတွင်း လူတိုင်းက အတူတကွ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြပြီး အသက်ရှင်လျက် အတူ၊ သေလျှင်လည်း အတူဟူသော သံယောဇဉ်ဖြင့် ပထမမင်းသားကျင်းစုကို ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့ကြသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်လေ၏။

"လီကျင်း... မင်းက ဦးဆောင်စစ်သူကြီး လုပ်ရမယ်။ ရှောင်ယန်နဲ့ ရှောင်ကွေ့... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒုတိယစစ်သူကြီးတွေအဖြစ် ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ မြို့တော်ကို ကာကွယ်စောင့်ကြပ်ရမယ်။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့တပ်မတော်က ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေကို မင်းတို့စောင့်ရှောက်ဖို့ ကျင်းတိုင်းပြည် မြို့တော်မှာ ထားခဲ့မယ်"

"ယုံရှန်း... မင်းက ဒီမှာ စစ်သည်စုဆောင်းရေး အရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမယ်။ ချူနယ်မြေ၊ ယန်နယ်မြေနဲ့ ဝေ့နယ်မြေတွေမှာလိုပဲ ကျင်းနယ်မြေကနေ စေတနာ့ဝန်ထမ်းလာတဲ့သူတွေကိုပဲ စုဆောင်းပါ"

"ဘယ်သူမှ စစ်တပ်ထဲ မဝင်ဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါ။ မဟုတ်ရင် သူတို့စစ်မြေပြင်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ကြိုးစားပမ်းစား တိုက်ခိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ စစ်စည်းကမ်းတွေကိုလည်း ချိုးဖောက်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က လေသာရာယိမ်းတတ်တဲ့သူတွေတောင် ဖြစ်သွားနိုင်သေးတယ်"

"ငါတို့ဆီမှာ လက်နက်ချအညံ့ခံတဲ့ ကျင်းနယ်မြေက စစ်သူကြီးတွေအတွက်တော့ သူတို့တပ်တွေရဲ့ တစ်ဝက်ကို မင်းတို့တပ်တွေထဲ ပေါင်းထည့်ဖို့ ထားခဲ့မယ်။ ကျန်တာကိုတော့ ငါခေါ်သွားမယ်"

"ငါ စစ်ချီနေတဲ့အချိန်မှာ မင်းတို့က ကျင်းတိုင်းပြည် မြို့တော်ရဲ့ ဝင်္ကပါကို အမြန်ဆုံး ပြုပြင်ပြီး အသင့်အနေအထားမှာ ရှိနေရမယ်။ နားလည်လား"

ရှောင်မိုက ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

"အမိန့်အတိုင်းပါ စစ်သူကြီး"

လူတိုင်းက လက်ယှက်ဂါရဝပြုကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ကြလေ၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ရှောင်မိုက တပ်မတော်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ကျင်းတိုင်းပြည် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ချေပြီ။

ပထမမင်းသားကျင်းစုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ကျင်းတိုင်းပြည် မြေပိုင်ရှင်မင်းသားများ မဟာမိတ်တပ်မတော်က သူတို့ကိုယ်သူတို့ လုံခြုံပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ကျင်းတိုင်းပြည် မြို့တော်ဆီသို့ အလျင်စလို ချီတက်လာခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် ကျင်းတိုင်းပြည် မြို့တော် အမှန်တကယ် ကျဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းကို ကြားသိလိုက်ရချိန်တွင်တော့ လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဘာလုပ်ရမည်မှန်း မသိဖြစ်သွားကြတော့၏။

"ဒါက ရှောင်မို တမင်သက်သက် ဖြန့်လိုက်တဲ့ သတင်းအမှားပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ အကြံအစည်တစ်ခုသက်သက်ပါပဲ" ကျင်းတိုင်းပြည် မြေပိုင်ရှင်မင်းသားတစ်ဦးက ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "အားလုံးပဲ... ရှောင်မိုရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံကြပါနဲ့"

အခြားသူများကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး မြို့တော်က ဤမျှလွယ်ကူစွာဖြင့် သေချာပေါက် ကျဆုံးသွားမည်မဟုတ်ကြောင်းကို ယုံကြည်နေကြဆဲပင်။

သူတို့က ယောင်ချင်မြို့ကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် ချီတက်သွားကြလေ၏။

သို့သော် ရှောင်မိုက နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ယောင်ချင်မြို့ထဲမှ ဒုန်းစိုင်းထွက်လာပြီး ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၊ အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် အခြားတော်ဝင်မိသားစုဝင်များ၏ ခေါင်းများကို မြို့ရိုးပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သောအခါ မဟာမိတ်တပ်မတော်မှာ ချက်ချင်းပင် ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားပြီး တပ်မတော်၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများ အောက်ခြေအထိ ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျင်းတိုင်းပြည် တော်ဝင်မိသားစု တစ်ခုလုံး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့ဘာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေကြသနည်းဆိုသည့်အပေါ် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ဤသံသယများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တွေဝေမှုများက ကျင်းတိုင်းပြည် မြေပိုင်ရှင်မင်းသားများ မဟာမိတ်တပ်မတော်အတွင်း ယာယီကမောက်ကမဖြစ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေ၏။

ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်၍ ရှောင်မိုဦးဆောင်သော နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့က မဟာမိတ်တပ်မတော်၏ စစ်စခန်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့က ကျင်းတိုင်းပြည် မြေပိုင်ရှင်မင်းသားများ မဟာမိတ်တပ်မတော်၏ ပင်မစခန်းတစ်ခုလုံးကို ထက်ဝက်တိတိ ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်လေ၏။

မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ ခြေလျင်တပ်မတော်က တိုက်ခိုက်ရေးဝင်္ကပါပုံစံ ဖွဲ့စည်းလိုက်ရာ သူတို့၏ သွေးချီစွမ်းအင်များက ကောင်းကင်ယံသို့တိုင် ထိုးတက်သွားချေပြီ။

ရှောင်မိုထံ လက်နက်ချအညံ့ခံခဲ့သော ကျင်းတိုင်းပြည် စစ်သူကြီးများမှာ အစပိုင်းတွင် မသမာသော ရည်ရွယ်ချက်အချို့ ရှိနေခဲ့ကြသေးလေ၏။

သို့သော် ရှောင်မိုက လူသူကင်းမဲ့နေသော နယ်မြေတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်အလား အတားအဆီးမရှိ တိုက်ခိုက်ချေမှုန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျင်းတိုင်းပြည်၏ အလုံးစုံသော အရှိန်အဟုန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ သိရှိသွားကြလေတော့သည်။

ယင်းနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ချင်တိုင်းပြည်မှာ အိမ်ရှေ့မင်းသား တစ်ပါးတည်းကိုသာ ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် အနှိုင်းမဲ့ ပညာဉာဏ်ကြီးမားလှသော ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က အသက်ရှင်နေဆဲပင်။

ယခုအခါ ကျင်းတိုင်းပြည် မြို့တော်မှာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီဖြစ်ပြီး မဟာမိတ်တပ်မတော်မှာလည်း အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်သွားကာ မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သည်များ သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရချေပြီ။

ကျင်းတိုင်းပြည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်လေ၏။

ထို့အပြင် ဤလက်နက်ချ ကျင်းတိုင်းပြည် စစ်သူကြီးများက ချင်တိုင်းပြည်သည် အခြားနိုင်ငံများမှ စစ်သူကြီးများကို တန်းတူညီမျှ ဆက်ဆံပြီး အရာအားလုံးကို စစ်ရေးစွမ်းဆောင်မှုများအပေါ်တွင်သာ အခြေခံကြောင်းကို သိရှိထားကြသဖြင့် သူတို့၏ တန်ဖိုးကိုပြသရန် စစ်မြေပြင်တွင် အသေအလဲ တိုက်ပွဲဝင်ကြလေတော့သည်။

ကျင်းတိုင်းပြည် မြေပိုင်ရှင်မင်းသားများ မဟာမိတ်တပ်မတော်ကို ခြေမှုန်းပြီးနောက် ရှာဟောက်နန်နှင့် ရှောင်ရှီတို့လည်း ကျင်းတိုင်းပြည် ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းကို ရရှိခဲ့ကြလေ၏။

ဤသည်က အခြားစစ်မျက်နှာနှစ်ခုရှိ စစ်သည်များအတွက် အားကောင်းသော ယုံကြည်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်လာစေခဲ့သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

နောက်ထပ် လေးလအကြာတွင် ရှောင်မိုက ကျင်းတိုင်းပြည်၌ ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆင်နွှဲခဲ့ပြီး ကျင်းတိုင်းပြည် မြေပိုင်ရှင်မင်းသားများကို သူတို့၏ဘဝကိုသူတို့ပင် သံသယဝင်လာစေခဲ့လေသည်။

ပို၍ပို၍များပြားလာသော ကျင်းတိုင်းပြည် မြေပိုင်ရှင်မင်းသားများက ရှောင်မိုထံ လက်နက်ချအညံ့ခံလာကြလေ၏။

ထိုမြေပိုင်ရှင်မင်းသားများက ပထမမင်းသားကျင်းစု၏ ရုပ်အလောင်းကိုလည်း ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြပေသည်။

ပထမမင်းသားကျင်းစုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော မြေပိုင်ရှင်မင်းသားအတွက်မူ သူ့ကို အခြားမြေပိုင်ရှင်မင်းသားများက ချုံခိုတိုက်ခိုက်၍ ကွပ်မျက်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ သစ္စာခံမှုပြယုဂ်အဖြစ် ဆက်သခဲ့ကြလေသည်။

ထိုနေ့တွင် ရှောင်မိုက သူ၏ခေါင်းကို အသုံးပြု၍ ပထမမင်းသားကျင်းစုအား ပူဇော်သက္ကာယ ပြုလုပ်ခဲ့လေ၏။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီစစ်ပွဲကြီးရဲ့ အဆုံးသတ်ကို အစ်ကိုကြီး မြင်တွေ့စေရမယ်"

ပထမမင်းသားကျင်းစုအတွက် အောက်မေ့ဖွယ်အခမ်းအနား ကျင်းပပြီးနောက် ရှောင်မိုက သူ၏ရုပ်အလောင်း မပုပ်သိုးစေရန် မှော်ဝင်္ကပါတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ ကာကွယ်ထားခဲ့ပြီး တပ်မတော်တစ်ခုလုံးက ခေါင်းတလားကို သယ်ဆောင်ကာ ချီတက်ခဲ့ကြလေတော့သည်။

ရှောင်မိုက လီကျင်းကို ဦးဆောင်စစ်သူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရှောင်ရှီကို သွားရောက်ကူညီရန်အတွက် ချင်တိုင်းပြည်စစ်သည် လေးသိန်းနှင့် ပေါင်းစည်းထားသော ကျင်းတိုင်းပြည်စစ်သည် နှစ်သိန်းကို ဦးဆောင်သွားရန် ညွှန်ကြားခဲ့လေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်မိုက ချင်တိုင်းပြည်စစ်သည် ငါးသိန်းနှင့် ကျင်းတိုင်းပြည်စစ်သည် လေးသိန်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဦးဆောင်ကာ ချီတိုင်းပြည်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ တိုက်ရိုက် ချီတက်သွားခဲ့လေသည်။

ကျင်းတိုင်းပြည် ပျက်စီးသွားကြောင်းကို ချီတိုင်းပြည်နှင့် ကျောက်တိုင်းပြည်တို့ သိရှိသွားချိန်တွင် သူတို့မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ကျင်းတိုင်းပြည်ကို အသုံးမကျသူများအဖြစ် ကျိန်ဆဲခဲ့ကြလေ၏။

သို့သော် သူတို့ ကျိန်ဆဲပြီးသွားသောအခါ အလုံးစုံအခြေအနေမှာ အလွန်တရာ အဆင်မပြေဖြစ်လာတော့မည်ဟူသော အချက်တစ်ချက်ကို ရင်ဆိုင်ရပေတော့မည်။

ချီတိုင်းပြည်၏ ဦးဆောင်စစ်သူကြီး ကူဖေးမှာ မူလက ချောမွေ့စွာ ချီတက်နေခဲ့ပြီး ချူနယ်မြေ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို သူ၏ပိုင်နက်အတွင်းသို့ သိမ်းသွင်းရန် နီးစပ်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း မြို့တော်မှ စာတစ်စောင်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်တွင် ရှောင်မိုက ချီတိုင်းပြည်အတွင်းရှိ မြို့သုံးမြို့ကို တစ်လအတွင်း ဆက်တိုက်သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြောင်း ဆယ်ရက်လျှင် မြို့တစ်မြို့နီးပါး သိမ်းပိုက်နေကြောင်း သိရှိလိုက်ရချိန်တွင် ကူဖေးမှာ ငြိမ်သက်စွာ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားမည်ဆိုလျှင် သူက ချူနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ သူ၏အမိမြေကို ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။

အလွန်အမင်း မလိုလားသော်ငြားလည်း ကူဖေးမှာ သူ၏တပ်ဖွဲ့များကို ပြန်လည်ဆုတ်ခွာရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ကူဖေး ဆုတ်ခွာသွားကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက် ရှောင်မို၏ တပ်မတော်ထံမှ စာက ရှာဟောက်နန်ထံသို့ မရောက်လာမီမှာပင် ရှာဟောက်နန်က ဘာဖြစ်သွားသနည်းဆိုသည်ကို ချက်ချင်းသိရှိသွားပြီး တိုက်ခိုက်ရန် သူ၏တပ်မတော်ကို ပြင်ဆင်လေတော့သည်။

ဒုတိယစစ်သူကြီးတစ်ဦးက ဤသည်မှာ ကူဖေး၏ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း စိုးရိမ်သဖြင့် ကန့်ကွက်ခဲ့လေ၏။

သို့သော် ရှာဟောက်နန်က ထိုစိုးရိမ်မှုများကို ပယ်ချလိုက်ပေသည်။

သူက ကန့်ကွက်မှုအားလုံးကို ပယ်ချလိုက်ပြီး တပ်မတော်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဦးဆောင်ကာ ကူဖေးကို လိုက်လံချေမှုန်းလေတော့သည်။

လေးလတာ ကာလအတွင်းတွင် ဖြစ်လေသည်။

ရှာဟောက်နန်က သူရောက်ရှိလာသော မြို့တိုင်းကို လွယ်ကူစွာပင် ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး ချီတိုင်းပြည်တပ်မတော်၏ သာမန်ခုခံမှုများကိုသာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလေ၏။

ဤသည်က ရန်သူ မည်မျှစိုးရိမ်နေသနည်းဆိုသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရှာဟောက်နန်က ချူတိုင်းပြည်၏ နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။

ချီတိုင်းပြည်၏ နယ်မြေကို လှမ်းကြည့်ရင်း ရှာဟောက်နန်မှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာကျေနပ်သွားလေ၏။

သူက ဤစစ်ပွဲကြီးကြောင့် နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် အသက်ရှူကျပ်နေခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ နောက်ဆုံးတော့ သူတန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရမည့် အလှည့် ရောက်လာခဲ့ပြီပင်။

သို့သော်ငြားလည်း ချီတိုင်းပြည်မှာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေများနှင့်အတူ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အင်အားကြီးမားလေသည်။ ၎င်း၏စစ်သည်များမှာ ကောင်းစွာလေ့ကျင့်ထားပြီး နာမည်ကျော်စစ်သူကြီးများနှင့် သစ္စာရှိအမတ်များစွာ ရှိသည့်အပြင် သာမန်ပြည်သူများကလည်း လက်ရှိချီတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ကို အသိအမှတ်ပြုထားကြပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကူဖေးက ချီတိုင်းပြည်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး ချီတိုင်းပြည်နန်းတွင်း အေးချမ်းသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့က အသေးစိတ် ခံစစ်ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်ခဲ့ကြလေ၏။

ရှာဟောက်နန်နှင့် ရှောင်မိုတို့သည် သူတို့၏ တိုက်စစ်အရှိန် မနှေးကွေးသွားမီ နယ်စပ်မြို့ စုစုပေါင်း ရှစ်မြို့ကိုသာ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် ဤကာလအတွင်းတွင် ဖြစ်လေသည်။

လီကျင်းက သူ၏တပ်မတော်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ရှောင်ရှီကို အောင်မြင်စွာ ကူညီကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ရှောင်ရှီနှင့် ပူးပေါင်းကာ ကျောက်တိုင်းပြည်ကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခဲ့လေ၏။

ကျောက်တိုင်းပြည်တွင် ပြည်နယ်စုစုပေါင်း ဆယ့်ငါးခုရှိရာ ယင်းတို့အနက် ငါးခုကို ချင်တိုင်းပြည်တပ်မတော်က သိမ်းပိုက်ထားခဲ့လေသည်။

ရှောင်ရှီမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး စစ်မြေပြင်တွင် မတိုက်ခိုက်နိုင်သော်ငြားလည်း တပ်ဖွဲ့များကို ကွပ်ကဲရန်မှာမူ ပြဿနာမရှိသေးပေ။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက နောက်တစ်နှစ်အတွင်း ကျောက်တိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိနေကြလေ၏။

သို့သော် အရာအားလုံး ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နေစဉ်မှာပင် ကျောက်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က မိစ္ဆာကမ္ဘာ၏ ရှီးကူတိုင်းပြည်၊ လျိုဟော်တိုင်းပြည်တို့နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်းသွားခဲ့လေသည်။

ရှီးကူတိုင်းပြည်နှင့် လျိုဟော်တိုင်းပြည်တို့က ဧရာမမိစ္ဆာတပ်မတော်များကို စေလွှတ်လိုက်ရာ ကျောက်တိုင်းပြည်၏ အခြေအနေကို ယာယီ တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့လေ၏။

ယင်းကသာ ပြဿနာဆိုလျှင်တော့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သေးပေသည်။

ရှောင်မိုနှင့် ရှောင်ရှီတို့က ချီတိုင်းပြည်နှင့် ကျောက်တိုင်းပြည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သိမ်းပိုက်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အချိန်ကိစ္စသာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ချင်တိုင်းပြည် မြို့တော်ထံမှ လျှို့ဝှက်စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

"ငါကိုယ်တော် ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူး။ အခု ကျင်းစုလည်း ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုတော့ နန်းတွင်းက တည်ငြိမ်မှုလိုအပ်နေတယ်။ မင်းတို့အားလုံး တိုက်စစ်ကို ယာယီလျှော့ချပြီး တောင်ကြားတံခါးတွေကို ကာကွယ်ထားကာ မြို့တော်ကို အမြန်ဆုံးပြန်လာခဲ့ကြပါ"

မြို့တော်ထံမှ လျှို့ဝှက်စာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ရှောင်မိုက ရှာဟောက်နန်အား တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ကာ ချီတိုင်းပြည်ရှိ ဟိုင်ယန်တောင်ကြားတံခါးကို ကာကွယ်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။ အလားတူပင် ရှောင်ရှီကလည်း ကျောက်ကွမ်းနှင့် လီကျင်းတို့ကို ကျောက်တိုင်းပြည်ရှိ ယန်တောင်ကြားတံခါးနှင့် ရွှီဇီတောင်ကြားတံခါးတို့ကို အသီးသီး ကာကွယ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့လေ၏။

ဤတောင်ကြားတံခါးများအားလုံးမှာ ကာကွယ်ရန်လွယ်ကူပြီး တိုက်ခိုက်ရန်ခက်ခဲသော နေရာများဖြစ်ကြပေသည်။

ယင်းတို့ကို မဆုံးရှုံးသရွေ့ ချင်တိုင်းပြည်အနေဖြင့် ချီတိုင်းပြည်နှင့် ယိုယွင်းနေသော ကျောက်တိုင်းပြည်အပေါ်သို့ အချိန်မရွေး နောက်ထပ်တိုက်စစ်တစ်ရပ်ကို ဆင်နွှဲနိုင်မည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ရှောင်မိုနှင့် ရှောင်ရှီတို့ နှစ်ဦးစလုံးက အခြားသူများ သံသယမဝင်စေရန် အနားယူခြင်းနှင့် ပြန်လည်အားဖြည့်ခြင်းကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုကာ သူတို့၏တပ်မတော်များကို ဦးဆောင်၍ ချင်တိုင်းပြည်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေ၏။

နှစ်လအကြာတွင် ရှောင်မိုနှင့် ရှောင်ရှီတို့က ချင်တိုင်းပြည် မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြချေပြီ။

ချင်တိုင်းပြည် မြို့တော်နှင့် သိပ်မဝေးသောနေရာတွင် ရှောင်မိုနှင့် ရှောင်ရှီတို့၏ တပ်မတော်များ ပေါင်းဆုံသွားကြလေသည်။

ရှောင်မိုက ရထားလုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သူ၏ဖခင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

သူ၏ဖခင်မှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ခံစားနေရကြောင်း ရှောင်မို သိရှိထားပေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ တည်ငြိမ်သွားပြီဟု သူကြားသိခဲ့ရသော်ငြားလည်း။

အခြေအနေများက ထိုမျှလောက် ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ကြောင်းကို ရှောင်မို ကောင်းစွာသိရှိထားလေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ဖခင် ရှောင်ရှီက ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် မှော်ရတနာတစ်ခုကို အသုံးပြုထားသောကြောင့် ရှောင်မိုအနေဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဒဏ်ရာများ မည်မျှအထိ ပြင်းထန်နေသနည်းဆိုသည့် အတိုင်းအတာကို သေချာစွာ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ချေ။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က မြို့ပြင်သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်လာကာ နန်းတွင်းအမတ်များ၊ စစ်သူကြီးများကို ဦးဆောင်လျက် ရှောင်သားအဖနှစ်ဦးကို ကြိုဆိုခဲ့လေသည်။

ယခင်က ရှောင်မိုနှင့် ရှောင်ရှီတို့ အောင်ပွဲခံပြန်လာချိန်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်နှင့် အမတ်များ၏ ပျော်ရွှင်နေသော အသွင်အပြင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယခုအခါတွင်မူ လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

ဤစစ်ပွဲကြီးတွင် အနိုင်ရရှိခဲ့သော်ငြား အခြားအရာအားလုံးကို ဖယ်ထားလိုက်မည်ဆိုလျှင်ပင် ချင်တိုင်းပြည်၏ တစ်ပါးတည်းသော အိမ်ရှေ့မင်းသား၊ လူတိုင်းက ကျေနပ်အားရလက်ခံထားသော ဆက်ခံသူမှာ ဤစစ်ပွဲအတွင်း ကျဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"အမှုထမ်း ရှောင်ရှီ"

"အမှုထမ်း ရှောင်မို"

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို အရိုအသေပေးပါတယ်"

ရှောင်ရှီနှင့် ရှောင်မိုတို့က မြင်းပေါ်မှဆင်းလိုက်ကြပြီး ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ကို တစ်ပြိုင်တည်း ပြောဆိုလိုက်ကြလေသည်။

"ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ လေးစားရတဲ့ အမတ်ကြီးနှစ်ပါး... ထကြပါ"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ရှောင်ရှီနှင့် ရှောင်မိုတို့ကို ထူပေးလိုက်လေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ မျက်နှာအဆင်းအရောင်ကလည်း သူ၏ကျန်းမာရေးနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ ပြသနေခြင်းမရှိပေ။ ရှောင်ရှီနှင့် ရှောင်မိုတို့ ပုန်ကန်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့ကို မြို့တော်သို့ ပြန်ခေါ်ရန်အတွက်သာ ရောဂါဖြစ်ဟန်ဆောင်ခဲ့သကဲ့သို့ ပင်။

သို့သော် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ထိုမျှအထိ ပျင်းရိမနေနိုင်ကြောင်းကို ရှောင်မို သိရှိထားလေသည်။

ထို့အပြင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်အပေါ် သူနားလည်ထားမှုအရဆိုလျှင် မည်သည့်အရာပင်ဖြစ်ပျက်နေပါစေ သူက အမြဲတစေ တည်ငြိမ်နေမည်ဖြစ်ပြီး ပြင်ပလူများရှေ့တွင် မလိုအပ်သော ခံစားချက်များကို မည်သည့်အခါမျှ ထုတ်ဖော်ပြသမည်မဟုတ်ဟု ရှောင်မိုက ခံစားမိလေ၏။

သို့သော် ရှောင်မို လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့မိသည့် အရာတစ်ခုကတော့ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှောင်မို၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ လက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။

ရှောင်မိုက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ မျက်ဝန်းများက တုန်ခါနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူ၏မျက်လုံးများက သွေးကြောများ ယှက်သန်းကာ နီရဲနေပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် မအိပ်စက်ရသေးသည့်ပုံ ပေါက်နေပေသည်။

"ဆီးနှင်းမင်းသား... ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ကလေး... ပြန်လာပြီလား" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သူ၏ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို အားကုန်သုံး၍ ဖိနှိပ်ထားရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလေ၏။

ယခုအချိန်တွင် သူက အုပ်စိုးရှင်တစ်ပါးနှင့် မတူတော့ဘဲ သာမန်ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

"အိမ်ရှေ့မင်းသား ပြန်ရောက်လာပါပြီ"

စစ်သည်အချို့က ခေါင်းတလားကို လုံခြုံစွာ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြပြီး ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ဘေးတွင် ညင်သာစွာ ချထားပေးလိုက်ကြလေသည်။

ခေါင်းတလားအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ပထမမင်းသားကျင်းစု၏ ရုပ်အလောင်းမှာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ အထဲ၌ အေးချမ်းစွာ လဲလျောင်းနေလေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူ၏မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ချိန်တွင် နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများအားလုံးက ခေါင်းငုံ့ထားကြလေသည်။

"ဆီးနှင်းမင်းသား... ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ကလေးက သတ္တိရှိရဲ့လား" အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က တုန်ယင်သောအသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မိုက လက်သီးကို တင်းကြပ်စွာဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ လေးလံနေသော်ငြားလည်း ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို အစီရင်ခံပါတယ်။ ပထမမင်းသားက..."

"တပ်မတော်သုံးရပ်လုံးမှာ ရဲစွမ်းသတ္တိ အရှိဆုံးပါပဲ"