အခန်း ၄၃၇

အခန်း (၄၃၇)

ရှောင်ရှီနှင့် ရှောင်မိုတို့သည် နန်းတော်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြလေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ရှောင်မိုနှင့် ရှောင်ရှီတို့ကို ဓလေ့ထုံးစံအတိုင်း ဆုလာဘ်များ ချီးမြှင့်ပြီးနောက် စစ်မြေပြင်နှင့်ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်အသီးသီးကို သူတို့နှင့်အတူ စတင်ဆွေးနွေးလေတော့သည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် ချင်တိုင်းပြည်က ကျင်းတိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး ကျောက်တိုင်းပြည်၏ နယ်မြေထက်ဝက်နီးပါးကိုပါ ရယူထားနိုင်ခဲ့သည့်အပြင် ချီတိုင်းပြည်နှင့် ကျောက်တိုင်းပြည်တို့ကို အနာဂတ်တွင် အချင်းချင်း မကူညီနိုင်စေရန် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ထားနိုင်ခဲ့သော်ငြားလည်း ချင်တိုင်းပြည်က အဘက်ဘက်မှ အသာစီးရနေသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ချင်တိုင်းပြည်အနေဖြင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန် နေ၍မရနိုင်သေးချေ။

နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ မရောက်မချင်း မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ချူတိုင်းပြည်နှင့် မိစ္ဆာကမ္ဘာဟူသော အင်အားကြီးနှစ်ရပ်က မည်သို့သော သဘောတူညီချက်များ ရယူထားသနည်းဆိုသည်ကို မသိရှိရသောကြောင့် ပို၍ပင် သတိထားရမည် ဖြစ်လေ၏။

သူတို့က ပိုမိုကြီးမားသော သတိတရားများဖြင့် ရှေ့ဆက်ရပေမည်။

မဟုတ်ပါက မည်သည့်ပေါ့ဆမှုမဆို နောက်ဆုံးအချိန်လေးတွင် ကျရှုံးမှုဆီသို့ ဦးတည်သွားစေနိုင်ပေသည်။

ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီးနောက် အဆုံးတွင်တော့ သူတို့သုံးဦးက လက်ရှိအခြေအနေကို အရင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင်ပြုလုပ်ပြီးမှ နောက်ထပ်ခြေလှမ်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စီစဉ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကြလေတော့သည်။

ပိုင်ချီ၏ အမှားများနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ၏မိသားစုအပေါ်သို့ သက်ရောက်စေမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ပိုင်ချီက သူ၏နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ နိုင်ငံတော်အပေါ် သစ္စာရှိခဲ့သောကြောင့် သူ့ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ သင်္ဂြိုဟ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ မြို့စားဘွဲ့ကိုလည်း သူ၏ညီမဖြစ်သူ၏ ကလေးက အနာဂတ်တွင် ဆက်ခံခွင့်ရရှိမည် ဖြစ်လေ၏။

သုံးနာရီခန့် အကြာတွင် ရှောင်ရှီက စာကြည့်ဆောင်အတွင်းမှ အရင်ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ရှောင်မိုကိုမူ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က အနောက်တွင် ဆက်နေရန် ခေါ်ထားခဲ့ချေပြီ။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ ကျွန်တော်မျိုးအတွက် တခြားအမိန့်ရှိစရာ များရှိသေးလို့လား" ဟု ရှောင်မိုက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သူ၏ဝတ်ရုံကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နူးညံ့သောကုတင်ပေါ်မှ မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေ၏။ "ငါကိုယ်တော်နဲ့အတူ ခဏလောက် လမ်းလျှောက်ပေးပါ"

"မှန်လှပါ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်"

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ ဘေးမှလိုက်ပါလျက် စာကြည့်ဆောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က မိန်းမစိုးလီကို ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူနှင့် ရှောင်မိုတို့နှစ်ဦးက နန်းတော်ဥယျာဉ်အတွင်း၌ ဦးတည်ချက်မရှိဘဲ လမ်းလျှောက်နေခဲ့ကြပေသည်။

"ရှောင်မို... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါတို့မင်းကို တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ မင်းသာ ကျင်းတိုင်းပြည်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် လက်ရှိစစ်မြေပြင်အခြေအနေက ငါတို့ချင်တိုင်းပြည်အတွက် သိပ်ကို ဆိုးရွားနေလိမ့်မယ်"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ရိုးသားသော ခံစားချက်များဖြင့် သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလေ၏။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ကျွန်တော်မျိုးကို အထင်ကြီးလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုးက သေးငယ်တဲ့ ခွန်အားလေးကို ထုတ်သုံးခဲ့ရုံပါပဲ။ အိမ်ရှေ့မင်းသားကသာ ကျင်းတိုင်းပြည်က မြေပိုင်ရှင်မင်းသားတွေကို မဟန့်တားထားနိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင်... ပြီးတော့ ချင်တိုင်းပြည်က စစ်သည်တွေရဲ့ ညီညွတ်တဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေသာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးက ကျင်းတိုင်းပြည် မြို့တော်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်နိုင်ဖို့ဆိုတာ အဝေးကြီး ဝေးနေဦးမှာပါ"

"မင်းကတော့လေ" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။ "ဒီမှာ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာပါ။ ငါကိုယ်တော့်ရှေ့မှာ နှိမ့်ချနေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါကိုယ်တော် မင်းကို ချီးကျူးတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ဆိုလိုတာပါ။ ဘာလဲ... မင်းကများ ငါကိုယ်တော် ချီးကျူးတာ မှားနေတယ်လို့ ထင်နေလို့လား"

"ဒါက..." ရှောင်မိုက အလျင်အမြန် အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။ "ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဒေါသမထွက်ပါနဲ့လို့ ကျွန်တော်မျိုး တောင်းပန်ပါတယ်"

"ရပါပြီ... ရပါပြီ" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က မတတ်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။ "မင်းက ဘာလို့ အမြဲတမ်း ဒီလောက်တောင် သတိထားနေရတာလဲ။ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက မင်းရဲ့အဖေထက် အများကြီး ပိုပြီး ရင့်ကျက်နေပုံရတယ်"

ရှောင်မိုက ပြန်လည်မဖြေကြားတော့ဘဲ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်နှင့်အတူ ဆက်လက်လမ်းလျှောက်နေခဲ့ပြီး အနောက်ဘက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ခန့်အကွာမှ လိုက်ပါလာခဲ့လေ၏။

ခဏအကြာတွင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသားကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ "ရှောင်မို... မင်းက ငါကိုယ်တော့်ခန္ဓာကိုယ် အကောင်းပကတိဖြစ်နေပြီး ပြင်းထန်တဲ့ရောဂါလက္ခဏာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဘေးကင်းကျန်းမာနေတာက သဘာဝအရကို အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပါပဲ" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

"ဟားဟားဟား... ငါကိုယ်တော်သာ ဘေးကင်းကျန်းမာနေခဲ့မယ်ဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ အဲဒီလို မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က လက်ကိုနောက်ပစ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလေသည်။ "မင်းကို အမှန်တိုင်းပြောရရင် ငါကိုယ်တော့်မှာ အသက်ရှင်ဖို့ နှစ်အများကြီး မကျန်တော့ဘူး"

ရှောင်မိုက ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူအသက်ရှင်ရန် နှစ်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်ဆိုသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်သွားရချေပြီ။ သူ၏ မျက်နှာအဆင်းအရောင်မှာ ပုံမှန်နှင့် သိပ်မကွာခြားလှသော်လည်း စစ်ပွဲနှင့် သူ၏သားနှစ်ဦး သေဆုံးသွားမှုကြောင့် မကြာသေးမီက အနည်းငယ် ညှိုးနွမ်းနေပုံပေါက်နိုင်သည်ကလွဲ၍ အကောင်းပကတိပင်။

"ငါကိုယ်တော့်ကို မယုံဘူးလား"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဝါးကို တစ်ချက်ခါရမ်းလိုက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ လွှမ်းခြုံထားသော တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာကို လုံးဝ ဖယ်ရှားလိုက်လေတော့သည်။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဖျော့တော့လှသော သက်စောင့်မီးတောက်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်မိုမှာ ကြက်သေရိုက်သွားလေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ သက်စောင့်မီးတောက်မှာ လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခတ်နေသော ဖယောင်းတိုင်မီးလေးတစ်တိုင်နှင့် တူနေချေပြီ။ ယင်းက ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်သွားမည် မဟုတ်သော်ငြားလည်း အချိန်များစွာ ကျန်ရှိတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသာနေပေသည်။

တစ်ခဏအကြာတွင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာကို သူ့ကိုယ်ပတ်လည်၌ တစ်ဖန် ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ အသက်နှင့်သေဆုံးခြင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သဘောထားသူတစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်မှုမျိုးဖြင့် စကားဆိုလာလေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အတော်ကြာက... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက်ကလို့ ပြောရမှာပေါ့။ ငါကိုယ်တော် ကျင့်ကြံနေရင်းနဲ့ မတော်တဆမှုတစ်ခု ကြုံခဲ့ရတယ်။ ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားတုန်းက ငါကိုယ်တော် ကျရှုံးသွားခဲ့တာ။ ဒီကိစ္စကို မင်းအဖေတစ်ယောက်တည်းပဲ သိတယ်။ ငါကိုယ်တော် အသက်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ပေမဲ့ ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ မဟာတာအို ဝိညာဉ်အမြစ်အရိုးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်"

"အဲဒီအချိန်ကစပြီး ငါကိုယ်တော်က သက်တမ်းကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာရယ် တခြားဆေးလုံးအမျိုးမျိုးကိုရယ် အသုံးပြုနေခဲ့ရတာ"

"ငါကိုယ်တော်သာ ကျန်းမာရေးပြန်လည်ကောင်းမွန်ဖို့အတွက်ပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ဆယ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာပါ"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဘဝမျိုးကို ငါကိုယ်တော် မနှစ်သက်ဘူး"

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ငါကိုယ်တော်က ပူပန်သောကရောက်ခဲ့ရပြီး ဦးနှောက်ကို အလွန်အမင်း အသုံးချခဲ့ရလို့ ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ဇာစ်မြစ်စွမ်းအင်တွေက ပိုပြီးမြန်မြန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တော် ဂရုမစိုက်ပါဘူး"

"လူတိုင်းက အဆုံးမှာ သေချာပေါက် သေဆုံးရမှာပဲလေ။ ငှက်မွေးလေးတစ်ချောင်းလို ပေါ့ပါးစွာ သေဆုံးရတာဖြစ်ဖြစ်၊ ထိုက်တောင်ကြီးလို လေးလံစွာ သေဆုံးရတာဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပါပဲ"

"ငါကိုယ်တော့်အတွက်ကတော့ တက်ကြွပြီး စိတ်အားထက်သန်မှုအပြည့်နဲ့ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ရရင်၊ ပြီးတော့ ရင်ထဲမှာ နောင်တမရှိဘူးဆိုရင်ကို လုံလောက်နေပါပြီ"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကိုယ်တော့်အနေနဲ့ သားနှစ်ယောက်အပေါ်ရော ကိုယ့်ရဲ့သမီးအရင်းအပေါ်မှာပါ ရှက်ရွံ့မိတာတော့ အမှန်ပဲ"

စကားပြောပြီးနောက် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က လှည့်ကာ ရှောင်မိုကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ရှောင်မို... မင်းရဲ့အမြင်မှာ ငါက သံယောဇဉ်ကင်းမဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်လား။ ရင်ထဲက အာဏာစက်လွှမ်းမိုးရေးဆိုတဲ့ ရည်မှန်းချက်အတွက်နဲ့ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်နိုင်ပြီး ကိုယ့်သားအရင်းတွေကိုတောင် သေမင်းတမန် အန္တရာယ်ကြားထဲ ပို့လွှတ်နိုင်တဲ့သူမျိုးလား"

"..." ရှောင်မိုမှာ တိတ်ဆိတ်နေချေပြီ။

ပထမအချက်အနေဖြင့် ရှောင်မိုက မည်သို့ပြန်လည်ဖြေကြားရမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် မသိရှိခဲ့ပေ။

ဒုတိယအချက်မှာ ရှောင်မို၏ ရင်ထဲ၌ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အကြင်နာတရားကင်းမဲ့သည်ဟု အမှန်တကယ်ပင် ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။

"မင်း အဲဒီလို တွေးတာ မှန်ပါတယ်။ မှန်ပါတယ်"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က မည်သည့်ရှင်းပြချက်ကိုမျှ မပေးတော့ဘဲ ခေါင်းမော့ကာ အဝေးမှ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသော သစ်ပင်များကိုသာ ကြည့်နေလေတော့သည်။

"ငါကိုယ်တော့်အနေနဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ အများဆုံး သုံးနှစ်လောက်ပဲ အချိန်ကျန်တော့မယ်။ ဒီအကြောင်းကို မင်း စီယောင်ကို သွားပြောပြနေစရာ မလိုပါဘူး"

"နောက်ဆက်ခံမယ့် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်နေရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း ငါကိုယ်တော် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချထားပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို အခုချက်ချင်း ပြောပြလို့မရသေးဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်မို... အဲဒီအချိန်ရောက်လို့ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် မင်းက သူ့နေရာကို ယူလိုက်လို့ရတယ်"

"ကျွန်တော်မျိုး မဝံ့ရဲပါဘူး။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို မပျက်ယွင်းစေဖို့ ကျွန်တော်မျိုးက သူ့ကို သေချာပေါက် ကူညီထောက်ပံ့ပေးသွားမှာပါ" ရှောင်မိုက အလျင်အမြန် လက်ယှက်ဂါရဝပြုကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

"မင်းကတော့လေ"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ငါကိုယ်တော်က မင်းကို စမ်းသပ်နေတုန်းပဲလို့ ထင်နေတာလား။ အရင်တုန်းက မင်းတို့ ရှောင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးနဲ့ ယခင်ဧကရာဇ်တို့က ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ နယ်မြေအခြေခံအုတ်မြစ်ကို အတူတကွ ချမှတ်ခဲ့ကြတာလေ။ မျိုးဆက်ငါးဆက်တိုင်တိုင်... အထူးသဖြင့် မင်းရဲ့မျိုးဆက်မှာဆိုရင် ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့တဲ့ နယ်မြေအများစုက မင်းတို့ရှောင်မျိုးနွယ်စုနဲ့ ပတ်သက်နေတာချည်းပဲ"

"ချင်မိသားစုက နိုင်ငံတော်ကို ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး အုပ်စိုးလာခဲ့တာ။ မင်းတို့ရှောင်မျိုးနွယ်စုကကော ဘာလို့ အုပ်စိုးလို့မရနိုင်ရမှာလဲ"

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ဒီလိုစကားမျိုး မပြောဖို့ ကျွန်တော်မျိုး တောင်းဆိုပါတယ်" ရှောင်မိုက အလေးအနက်ထား၍ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဟူး... ထားလိုက်ပါတော့လေ။ ပြောသင့်တာတွေအားလုံးကို ငါကိုယ်တော် ပြောပြီးသွားပြီ။ မင်းယုံတာ မယုံတာ၊ နားထောင်တာ မထောင်တာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်လေ၏။

"ငါကိုယ်တော် တစ်ယောက်တည်း ခဏလောက် လမ်းလျှောက်ချင်သေးတယ်။ ရှောင်မို... မင်းအရင် ထွက်သွားလို့ရပါပြီ။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ စီယောင်နဲ့အတူ အချိန်ပိုဖြုန်းပေးပြီး မိဖုရားကြီးဆီကိုလည်း မကြာမကြာ သွားကြည့်ပေးလိုက်ပါ။ ဒါ့အပြင်... မင်းက မင်းရဲ့အဖေနဲ့ အတော်လေး စိမ်းသက်နေတယ်ဆိုတာကို ငါကိုယ်တော် သိပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့"

"မင်းရဲ့အဖေ... အဲဒီရှောင်ရှီဆိုတဲ့ကောင်က အမှန်တကယ်တော့ လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါကိုယ်တော့်ထက် ပိုကောင်းတာပေါ့"

"မင်းအဖေနဲ့ စကားပိုပြောပေးလိုက်ပါ"

"မှန်လှပါ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်။ ကျွန်တော်မျိုးကို ခွင့်ပြုပါဦး" ရှောင်မိုက အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ရှောင်မို ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က အနီးရှိ မဏ္ဍပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသည်အထိ ဆက်လက်လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်လေ၏။

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ်ခန့် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ရှောင်မို ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။

"သူ့ကို စကားပိုပြောပေးလိုက်ပါ။ နောက်ကျရင် မင်းမှာ အဲဒီလို အခွင့်အရေး ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

စကားပြောပြီးနောက် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ခေါင်းမော့ကာ ရှောင်အိမ်တော်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်လေတော့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့"

"ငါတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ"

"ဒီလူငယ်လေးတွေက ငါတို့ထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်"