အခန်း ၄၄၀

အခန်း (၄၄၀)

ရှောင်ရှီနှင့် ရှောင်မိုတို့သည် ချင်တိုင်းပြည် မြို့တော်မှထွက်ခွာကာ မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေ၏။

သူ၏ဖခင်က သူ့ကို မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသသို့ အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ဆောင်သွားသနည်းဆိုသည်ကို ရှောင်မို မသိရှိခဲ့ပေ။

ရှောင်မို မေးမြန်းတိုင်း ရှောင်ရှီက "ရောက်ရင် မင်းသိပါလိမ့်မယ်" ဟုသာ အမြဲတစေ ပြန်ဖြေလေ့ရှိလေသည်။

လဝက်ခန့် ကုန်လွန်ပြီးနောက်။

ရှောင်မိုက မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ၏ မြို့တော်ဖြစ်သော ဖုန်းဆိုးမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

ဆောင်းရာသီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ငန်းမွေးကဲ့သို့သော နှင်းပွင့်ကြီးများ စတင်ကျဆင်းလာခဲ့ချေပြီ။

ချင်တိုင်းပြည် မြို့တော်ရှိ နှင်းကျသောနေ့များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ၏ နှင်းများက အနည်းငယ် ပို၍ကြမ်းတမ်းကြမ်းတမ်းနိုင်လှပေသည်။

"ဒေသန္တရ ပတ်ဝန်းကျင်က ဒေသခံပြည်သူတွေကို ပုံဖော်ပေးတယ်" ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ဖုန်းဆိုးမြို့တော်ရှိ သာမန်ပြည်သူများမှာလည်း မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ၏ နှင်းများကဲ့သို့ပင် ရဲဝံ့ပြီး ပွင့်လင်းရိုးသားပုံရလေ၏။

မြို့တွင်းရှိ သာမန်ပြည်သူအများစုမှာ အရပ်မြင့်မားပြီး ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းကြပေသည်။

"သခင်လေး... လာပြီး မကစားချင်ဘူးလား"

"ဧည့်သည်တော်... အတွင်းကို ဝင်ခဲ့ပါရှင်"

"ဒီဆီးနှင်းမင်းသားရှောင်မိုက ငါတို့မင်းသားကြီးရဲ့ တတိယသားတော်လို့ ပြောကြတယ်။ သူက လှံရှည်ကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ထားတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်တဲ့..."

"ဆန်းလော့သေရည်... အရည်အသွေးအကောင်းဆုံး ဆန်းလော့သေရည်လာပြီ။ တစ်ကက်တီကို ငွေဆယ့်ငါးတုံးထဲ။ တကယ်ကို ပြင်းရှတဲ့ ဆန်းလော့သေရည်စစ်စစ်ပဲ"

ဧည့်သည်များကို ဖိတ်ခေါ်နေသော ပြည့်တန်ဆာမလေးများ၏ အော်ဟစ်သံများ၊ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် တည်းခိုခန်းများမှ အော်ဟစ်ခေါ်ငင်သံများ၊ ပုံပြင်ပြောနေသံများနှင့် သေရည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်များ၏ ကြွားလုံးထုတ်သံများက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောယှက်နေခဲ့လေ၏။

သာမန်ဖြစ်သော်ငြားလည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ထိုအရာများက သိုင်းလောကလေထုမျိုးကို ပေးစွမ်းနေခဲ့ပေသည်။

လမ်းမ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် သေရည်ဆိုင်များကို အများဆုံး တွေ့မြင်ရလေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသမှာ အတော်လေး လူသူကင်းမဲ့ပြီး သေရည်သာလျှင် အပြင်းဆုံးဟု ယူဆထားကြကာ ယင်းတို့အနက် ဆန်းလော့သေရည်က အကျော်ကြားဆုံးဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ဖုန်းဆိုးမြို့တော်ရှိ လူအများစုမှာ ယောကျ်ားမိန်းမ မရွေး ဓားရှည်များ သို့မဟုတ် ဓားမြှောင်များကို ကိုယ်စီကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။

ဖုန်းဆိုးမြို့တော်က သိုင်းပညာကို မြတ်နိုးပြီး လူအများစုက သေရည်သောက်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြောင်း ရှောင်မို ကြားသိထားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။

ယခုမျက်မြင်တွေ့ရှိရမှုများအရဆိုလျှင် အမှန်တကယ်ပင် ထိုအတိုင်းဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

ဥပမာအားဖြင့် လမ်းဘေးရှိ သေရည်ဆိုင်များတွင် ဖောက်သည်သုံးပုံတစ်ပုံမှာ အမျိုးသမီးများဖြစ်ကြပြီး သူရဲကောင်းဆန်သော အငွေ့အသက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပေသည်။

မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသမှ အမျိုးသမီးများ၏ ရိုးရာဝတ်စုံများအနက် မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ စကတ်ဟုခေါ်သော စကတ်တစ်မျိုး ရှိလေ၏။

မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ စကတ်ကို ချင်တိုင်းပြည် မြို့တော်၌ ဝတ်ဆင်မည်ဆိုပါက မသင့်လျော်သော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်သော်ငြားလည်း မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ၌မူ အလွန်အမင်း အတွေ့ရများလေသည်။

မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ စကတ်မှာ အောက်ခြေတွင် ခွဲထားသော်လည်း အမျိုးသမီးအများစုက ပေါင်ရင်းအထိရောက်သော အတွင်းခံဘောင်းဘီရှည်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ဤကဲ့သို့သော စကတ်မျိုးက ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့်လည်း လိုက်ဖက်ကာ သွားလာရ အဆင်ပြေစေလေ၏။

မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသမှ အမျိုးသမီးများမှာ ခြေတံရှည်များ ရှိတတ်ကြပေသည်။

ထို့ကြောင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း စကတ်အောက်မှ သူမ၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော ခြေတံရှည်လေးများကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး အလွန်တရာ မျက်စိကျစရာ ကောင်းလှပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရထားလုံးက ကျန်းပေမင်းသား၏ အိမ်တော်အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရပ်တန့်သွားလေ၏။

ရှောင်မိုနှင့် ရှောင်ရှီတို့က ရထားလုံးပေါ်မှ အတူဆင်းလာပြီး ကျန်းပေမင်းသား၏ အိမ်တော်အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်ကြလေသည်။

ကျန်းပေမင်းသား၏ အိမ်တော်အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်နေကြသော အစေခံများနှင့် အစေခံမလေးများက တစ်သံတည်းဖြင့် "မင်းသားကြီးကို ကြိုဆိုပါတယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်ကို ရှောင်မို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ထိုအစေခံများနှင့် အစေခံမလေးများကို ကြည့်ရင်း သူတို့အားလုံးမှာ သိုင်းတာအိုကျင့်ကြံသူများဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာ အတော်လေးမြင့်မားသော အဆင့်များသို့ပင် ရောက်ရှိနေကြောင်းကို ရှောင်မို တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။

"အင်း" ရှောင်ရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီနေ့ကစပြီး တတိယသခင်လေးရှောင်မိုက မင်းတို့ရဲ့ သခင်အသစ်ပဲ။ နောင်ကျရင် သူ့စကားက ငါကိုယ်တော့်စကားပဲ။ နားလည်လား"

"မှန်လှပါ မင်းသားကြီး" အစေခံများနှင့် အစေခံမလေးများက ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် တစ်သံတည်းဖြင့် ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်ကြလေ၏။ "သခင်လေးကို ကြိုဆိုပါတယ်"

"ချိုးဝမ်"

ရှောင်ရှီက လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးမ ရှိပါတယ်"

တစ်ခဏအကြာတွင် အစေခံမလေးတစ်ဦး လျှောက်လာခဲ့လေ၏။

ဤအစေခံမလေး၏ အလှအပမှာ အံ့မခန်းဖွယ်ရာပင်။ ရှောင်မို၏အမြင်တွင်မူ သူမက ချင်စီယောင်ပြီးလျှင် ဒုတိယအလှဆုံးဖြစ်ကာ ကျင်းတိုင်းပြည်၏ အကြီးဆုံးမင်းသမီးဖြစ်သော မင်းသမီးကျီယွဲ့နှင့် တစ်တန်းတည်းရှိလေသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပေ၏။ သူမက မိုးဖွဲရေတံခွန် အစေခံစကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော်ငြားလည်း သူမ၏ရင်သားများက အဝတ်အစားကို ဖောက်ထွက်လာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေချေပြီ။

"ချိုးဝမ်... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက တတိယသခင်လေးရဲ့လူပဲ။ နားလည်လား" ဟု ရှောင်ရှီက ပြောလိုက်လေသည်။

ချိုးဝမ်အမည်ရှိ အစေခံမလေး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့ဩမှုတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားသော်ငြားလည်း သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ "နားလည်ပါပြီ မင်းသားကြီး"

ရှောင်ရှီက လှည့်ကာ ရှောင်မိုကို ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှောင်မို... နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် မင်းက ကျန်းပေမင်းသားရဲ့ အိမ်တော်ထဲမှာပဲ အနားယူသင့်တယ်။ အိမ်တော်ထဲမှာ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ချိုးဝမ်ကိုသာ ပြောလိုက်ပါ"

"ဒီနေ့ကစပြီး ချိုးဝမ်က မင်းရဲ့လူပဲ။ သူမက သန့်စင်ပါတယ်။ မင်းသဘောရှိသလို လုပ်နိုင်တယ်"

"မင်းနားမလည်တဲ့ အရာတွေအများကြီးကို ချိုးဝမ်က နားလည်တယ်။ သူမက မင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြပေးလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခမည်းတော်"

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချိုးဝမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးမှာ အရိုးသက်တမ်း ငါးဆယ်သာရှိသေးသော်လည်း သူမ၏အဆင့်က သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေချေပြီ။

ထိုသို့သောအမျိုးသမီးမျိုးက မည်သည့်မင်းဆက်၊ မည်သည့်ဂိုဏ်းတွင်မဆို အမြတ်တနိုးထားရမည့် တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှောင်မို၏မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ဤလူက သေချာပေါက် သာမန်အစေခံမလေးတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း သိသာနေပေသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါသွားစရာကိစ္စလေးတွေ ရှိသေးလို့ မင်းနဲ့အတူ မနေပေးနိုင်တော့ဘူး" ရှောင်ရှီက ရှောင်မို၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေ၏။ "အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသွားရင် မင်းကို လာခေါ်လှည့်မယ်"

ထိုစကားများနှင့်အတူ ရှောင်ရှီက ထပ်မံစကားမဆိုတော့ဘဲ အိမ်တော်အတွင်းမှ လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် အစေခံများနှင့် အစေခံမလေးများအားလုံး လူစုခွဲသွားကြလေ၏။

ချိုးဝမ်က ရှေ့သို့တက်လာပြီး ပြုံးကာ ဆိုလေသည်။ "သခင်လေး... ချိုးဝမ်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ"

"ဒါဆိုရင်လည်း ဒုက္ခပေးရတော့မယ်" ရှောင်မိုက အိမ်တော်၏ အနောက်ဘက်ခြံဝင်းဆီသို့ ချိုးဝမ်၏နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့လေ၏။

မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသရှိ ကျန်းပေမင်းသား၏ အိမ်တော်မှာ ချင်တိုင်းပြည် မြို့တော်ရှိ ရှောင်မင်းသားအိမ်တော်နှင့် အရွယ်အစားအားဖြင့် တူညီသော်ငြားလည်း ပို၍ရိုးရှင်းလေသည်။

အိမ်တော်အတွင်း၌ ဇိမ်ခံအလှဆင်မှုများ မရှိသလို အဖိုးတန်ဝိညာဉ်ပန်းများ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်အပင်များလည်း မရှိပေ။

ကျန်းပေမင်းသား၏ အိမ်တော်နှင့် ရှောင်မင်းသားအိမ်တော်တို့အကြား ရွေးချယ်ရမည်ဆိုလျှင် ရှောင်မိုက မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသရှိ အိမ်တော်ကို ပို၍သဘောကျနေဆဲပင်။

လမ်းပြပေးနေသော ချိုးဝမ်က ရှောင်မိုဘာတွေးနေသည်ကို ခန့်မှန်းမိသည့်အလား သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလေ၏။

"ကျန်းပေမင်းသားရဲ့ အိမ်တော်ထဲမှာ ဇနီးမယားတွေ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်လုပ်တော်တွေ မရှိပါဘူး။ အဲဒီအစား မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသက စစ်သူကြီးတွေ အများကြီး ဒီမှာတည်းခိုကြတယ်လေ"

"ဒါကြောင့် ဒီမြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ အိမ်တော်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တော်တော်များများက အဲဒီစစ်သူကြီးတွေအတွက် ခြံဝင်းတွေပါပဲ"

"ဥပမာပြောရရင် စစ်သူကြီးဖန်ဝေ့မင်ရဲ့ ခြံဝင်း၊ စစ်သူကြီးကျန်းခွေရဲ့ ခြံဝင်းနဲ့ စစ်သူကြီးလျိုရဲ့ ခြံဝင်းတို့ ရှိတယ်လေ"

"အော်... ပြီးတော့ သခင်လေးနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ စစ်သူကြီးလီကျင်းနဲ့ စစ်သူကြီးကျောက်ကွမ်းတို့ ဖုန်းဆိုးမြို့တော်ကို လာတဲ့အခါကျရင်လည်း ဒီမှာပဲ တည်းခိုကြတာပါ"

ချိုးဝမ်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်မို၏မျက်မှောင်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ၏လေသံထဲတွင် သတိထားမှုအရိပ်အယောင်အချို့ ပါဝင်နေခဲ့လေ၏။ "ငါက စစ်သူကြီးလီ၊ စစ်သူကြီးကျောက်တို့နဲ့ အရင်းနှီးဆုံးဆိုတာကိုတောင် သိနေတော့ မင်းက ငါ့အကြောင်း အတော်လေးသိထားပုံရတယ်"

ချိုးဝမ်က ပြန်မဖြေဘဲ ရင်းနှီးလွန်းသည်လည်းမဟုတ်၊ စိမ်းသက်လွန်းသည်လည်းမဟုတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားလျက် သူမဘာသာ ဆက်ပြောလေ၏။

"စစ်သူကြီးတွေရဲ့ အဆောင်တွေအပြင် ကျန်းပေမင်းသားရဲ့ အိမ်တော်မှာ မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ တပ်မတော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းတချို့လည်း ရှိပါတယ်။ သခင်လေးက စစ်တပ်ထဲမှာ နှစ်အတော်ကြာနေခဲ့ပြီး စစ်မြေပြင်မှာလည်း အချိန်အကြာကြီး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တာဆိုတော့ ဒီအကြောင်းကို သေချာပေါက် နားလည်မှာပါ"

ချိုးဝမ်က ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ချိုးဝမ်က ရှောင်မိုကို ခြံဝင်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေ၏။

"သခင်လေး... လောလောဆယ် ဒီမှာပဲ နေပေးပါ။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သခင်လေး ကြည့်ရှုဖို့အတွက် စာရွက်စာတမ်းတချို့ကို ကျွန်တော်မျိုးမ ယူလာခဲ့ပါ့မယ်။ သခင်လေးမှာ တခြားကိစ္စမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးမ အရင်ထွက်သွားခွင့်ပြုပါဦး" ချိုးဝမ်က ပြုံးလိုက်လေသည်။

"မင်းက ငါ့ကို ဘာလို့ သခင်လေးလို့ ခေါ်တာလဲ" ရှောင်မိုက မေးလိုက်ပေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သခင်လေးက သခင်လေးဖြစ်နေလို့ပါပဲ"

ထိုစကားများနှင့်အတူ ချိုးဝမ်က နောက်ထပ်စကားများများစားစား မဆိုတော့ချေ။ သူမက ညွှတ်ကိုင်း၍ အရိုအသေပေးပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့။

ချိုးဝမ်က လဝက်ခန့် ဖတ်ရှုရမည့် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး နီးပါးပြည့်လုမတတ် စာလိပ်များစွာကို ပို့ဆောင်ပေးလာခဲ့လေ၏။

ဤစာလိပ်များအားလုံးမှာ မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ၏ အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာများဖြစ်ကြပေသည်။

၎င်းတို့အနက် သံချပ်ကာများနှင့် လက်နက်များ သွန်းလုပ်ရေးအတွက် တာဝန်ယူရသော လက်မှုပညာဦးစီးဌာနလည်း ပါဝင်လေသည်။

လက်မှုပညာဦးစီးဌာနနှင့် ပတ်သက်သော စာလိပ်များထဲတွင် ပန်းဘဲဆရာကြီးများနှင့် မော့သီကျောင်းတော် တပည့်များ၏ အမည်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ဆရာကြီးတစ်ဦးစီ၏ စရိုက်လက္ခဏာများနှင့် တပည့်တစ်ဦးစီ၏ အလားအလာများကိုပါ အလွန်တရာ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့လေ၏။

လက်နက်တိုက်ရုံး၏ စာလိပ်များတွင် လက်နက်များနှင့် သံချပ်ကာ အရေအတွက်၊ မှော်ရတနာများ၏ အဆင့်များနှင့် အမျိုးအစားများ၊ သတ်ဖြတ်မှုများတွင် အသုံးပြုသော တာအိုလက်ဖွဲ့များနှင့် အစီအရင်အလံများအထိ အကုန်အစင် မှတ်တမ်းတင်ထားပေသည်။

မြင်းမွေးမြူရေးဦးစီးဌာနရှိ နှင်းနင်းမြင်းများ၏ အသက်၊ အရေအတွက်နှင့် ရုပ်ရည်သွင်ပြင်များကိုပါ အလွန်တရာ အသေးစိတ်ကျစွာ ဖော်ပြထားလေ၏။

မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ၏ သတင်းအချက်အလက်နှင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေး အေဂျင်စီဖြစ်သော ဖုန်းဆိုးမျှော်စင်၏ လုပ်ကြံသူများ၏ အမည်များ၊ ပုံတူပန်းချီများ၊ အမည်ဝှက်များ၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များနှင့် သူတို့၏ ဘဝနောက်ခံသမိုင်းကြောင်းများကိုပါ ရှောင်မို၏ရှေ့မှောက်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။

ပြီးတော့ ဖုန်းဆိုးမျှော်စင်၏ မျှော်စင်သခင် အမည်ရင်းမှာ ချိုးဝမ်ဖြစ်လေ၏။

ချိုးဝမ်၏ ပုံတူပန်းချီမှာ ရှောင်မို၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးနှင့် တစ်ထပ်တည်းကျနေပေသည်။

"သခင်လေးက ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ ပုံတူပန်းချီက လှတယ်လို့ ထင်လား" ရှောင်မို၏အကြည့်များက သူမကို အဆက်မပြတ် အကဲခတ်နေသော်ငြားလည်း ချိုးဝမ်က နူးညံ့စွာ ပြုံးနေရုံသာ ပြုံးနေခဲ့လေသည်။

"အပြင်ကလူက ပန်းချီကားထဲကထက် ပိုလှပါတယ်" ရှောင်မိုက ပုံတူပန်းချီကားကို သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။

ချိုးဝမ်မှာ တစ်ခဏမျှ အနည်းငယ် ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ဆိုလေသည်။ "ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး... ကျွန်တော်မျိုးမ သိပ်ကို ဝမ်းသာမိပါတယ်။ ဒီသုံးရက်အတွင်း ဒီမြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသရဲ့ စာလိပ်တွေကို သခင်လေး နှလုံးသားထဲမှာ မှတ်သားထားဖို့ မင်းသားကြီးက အမိန့်ပေးထားပါတယ်။ သုံးရက်ကြာရင် ကျွန်တော်မျိုးမ လာသိမ်းပါ့မယ်"

"နားလည်ပြီ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ဒါဆို သခင်လေးကို ကျွန်တော်မျိုးမ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ သခင်လေး တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် အချိန်မရွေး ကျွန်တော်မျိုးမကို ခေါ်နိုင်ပါတယ်"

ချိုးဝမ်က ညွှတ်ကိုင်းအရိုအသေပေးပြီးနောက် တစ်ဖန် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့လေတော့သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သုံးရက်အကြာတွင် ချိုးဝမ်က ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်လာပြီး စာလိပ်များအားလုံးကို သိမ်းဆည်းသွားခဲ့လေ၏။

နောက်ထပ် နှစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ထိုနေ့ နံနက်ခင်းတွင် ရှောင်မိုက ခြံဝင်းအတွင်း၌ မျက်စိမှိတ်ကာ တရားထိုင်နေစဉ် ခြံတံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

ရှောင်မိုက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့တက်ကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်လေ၏။

ရှောင်ရှီက ရှောင်မို၏ရှေ့တွင် ရပ်နေပေသည်။

"ခမည်းတော်" ရှောင်မိုက တရားဝင် အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။

"အင်း" ရှောင်ရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုလေသည်။ "အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်လုနီးပါးပါပဲ။ သွားကြစို့... မင်းအခု ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ရပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့"

သူတို့ဘယ်သွားမည်နည်းဆိုသည်ကို ရှောင်မို မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ မကြာမီ သိရမည်သာဖြစ်လေ၏။

သားအဖနှစ်ဦးက ဖုန်းဆိုးမြို့တော်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည့်အလား မြို့အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်၍ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးက သိုင်းပညာရပ်များကို အသုံးပြုနေကြခြင်းဖြစ်ပေသည်။ သူတို့က ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်နေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း ဆယ်ကျန်းခန့် ခရီးရောက်နေခဲ့လေ၏။

"ချိုးဝမ်ပို့ပေးတဲ့ မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ စာလိပ်တွေကို မင်းဖတ်လို့ပြီးပြီလား" ရှောင်ရှီက ရှောင်မိုကို မေးလိုက်လေသည်။

"ဖတ်လို့ပြီးပါပြီ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ဖတ်ပြီးတော့ မင်းဘယ်လို ခံစားရလဲ"

"အဲဒါတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေထက် နည်းနည်းတော့ ကျော်လွန်နေတယ်"

ထိုစာလိပ်များက ရှောင်မို၏ မျှော်လင့်ချက်များထက် အနည်းငယ် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ၌ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့် မြင့်မားစွာရှိနေကြောင်းကို ရှောင်မိုသိရှိထားသော်ငြား နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ လုပ်ဆောင်ချက်အားလုံးနီးပါးကို ပိုင်ဆိုင်ထားလောက်အောင်အထိ လွတ်လပ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ယင်းထက်ပို၍ မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသက ချင်တိုင်းပြည်ကို အမှန်တကယ်ပင် သတိထားစောင့်ကြည့်နေခဲ့ပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ချင်တိုင်းပြည် အမတ်များ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းများနှင့် နှစ်သက်မှုများကို ဖုန်းဆိုးမျှော်စင်က မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့လေ၏။

ချင်တိုင်းပြည် နန်းတွင်း၌ပင်လျှင် အမတ်သုံးပုံတစ်ပုံမှာ မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသနှင့် အနည်းနှင့်အများ ပတ်သက်ဆက်နွယ်နေခဲ့ကြပေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသကသာ လွတ်လပ်ရေးရယူလိုပါက ကြေညာချက်တစ်စောင် ထုတ်ပြန်လိုက်ရုံသာ လိုအပ်မည်ဟု ဆိုနိုင်လေ၏။

ရှောင်ရှီက ပြုံးလိုက်လေသည်။ "မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်တယ်" ဆိုသည့် ရှောင်မို၏စကားက ဘာကိုဆိုလိုကြောင်း သူသိရှိထားပေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ဘိုးဘေးတွေက တိုင်းပြည်ကိုရယူဖို့ ယခင်ဧကရာဇ်နဲ့အတူတကွ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြပြီးနောက်မှာ မူလအစီအစဉ်က လူတိုင်းကို နယ်မြေတစ်ခုစီ ခွဲဝေပေးပြီး နိုင်ငံတစ်ခုစီ တည်ထောင်ဖို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ဘိုးဘေးတွေက ငြင်းဆန်ခဲ့ကြတယ်"

"အဆုံးမှာတော့ ယခင်ဧကရာဇ်က ပြည်တွင်းရေးကိစ္စတွေကို တာဝန်ယူပြီး ငါတို့ဘိုးဘေးတွေက နယ်စပ်ချဲ့ထွင်ရေးကို တာဝန်ယူခဲ့ကြတယ်"

"မင်းအပါအဝင် မျိုးဆက်ငါးဆက်တိုင်တိုင် ကြိုးပမ်းခဲ့ရလို့ ချင်တိုင်းပြည်က အခုလိုမျိုး ခွန်အားတွေ၊ ကျယ်ပြန့်တဲ့ နယ်မြေတွေကို ပိုင်ဆိုင်လာနိုင်ခဲ့တာပါ"

ရှောင်ရှီက ရှောင်မိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလေ၏။

"ချင်ရှန့်ထျန်းက မင်းသူ့နေရာကို ယူလို့ရတယ်လို့ ပြောခဲ့တုန်းက သူလိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက တကယ်ပဲ အဲဒီလို တွေးခဲ့တာ"

"ရှန့်ထျန်းနဲ့ ငါက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သိလာခဲ့ကြတာလေ"

"ငါက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသကို လွတ်လပ်တဲ့နိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် ဦးဆောင်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိတယ်"

"ရှန့်ထျန်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ ချင်တိုင်းပြည်နဲ့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ အမွေအနှစ်တွေပဲ ရှိတယ်ဆိုတာကိုလည်း ငါသိတယ်"

"ဒါကြောင့် သူ့ရင်ထဲမှာတော့ ချင်တိုင်းပြည်ကို ငါ့ရဲ့ရှောင်မိသားစုလက်ထဲ ထည့်ပေးရမယ်ဆိုရင်တောင်မှ ချင်တိုင်းပြည် ယုတ်လျော့သွားတာ၊ သူ့ရဲ့ နှစ်တစ်ထောင် အမွေအနှစ်တွေ ပျက်စီးသွားတာကို သူမြင်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ရှောင်မို... ငါတို့က သားအဖတွေအနေနဲ့ အများကြီး အဆက်အသွယ်မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ကြပေမဲ့ မင်းက အာဏာကို တန်ဖိုးထားတဲ့ လူစားမျိုးမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါက ကောင်းသလို ဆိုးလည်းဆိုးပါတယ်"

ရှောင်ရှီက အလေးအနက်ထား၍ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"မင်းနောက်ထပ် ဘယ်လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်မလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းက နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ချင်တိုင်းပြည် မြို့တော်ကို ချီတက်သွားမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းအဖေ ငါက ဘာမှပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက မင်းရဲ့ရွေးချယ်မှုပဲလေ။ မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသရဲ့ အရှင်သခင်တိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်ခွင့် ရှိသင့်ပါတယ်"

ရှောင်ရှီ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်မို၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားလေ၏။

ယခုအချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသသို့ အဘယ်ကြောင့် ခေါ်လာခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို ရှောင်မို ခပ်ရေးရေးမျှ ခန့်မှန်းမိနေချေပြီ။

"ရှောင်မို... ဒီတစ်ခေါက် ငါမင်းကို ပြန်ခေါ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါ့မှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့လို့ပဲ"

ရှောင်ရှီက သူ၏ခါးမှ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ချေမွပစ်လိုက်လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်။

သူ၏ဖခင်ထံမှ အလွန်အမင်း အားနည်းနေသော သက်စောင့်မီးတောက်ကို ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ရှောင်ရှီ၏ သက်စောင့်မီးတောက်မှာ လေထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးလေးနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်တော့ချေ။ ယင်းက မီးပွင့်ငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေပေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူက ချီစွမ်းအင်တစ်ရှိုက်တည်းဖြင့် အသက်ဆက်မထားခဲ့ဘူးဆိုလျှင် ဤမီးပွင့်ငယ်လေးပင်လျှင် ငြိမ်းသတ်သွားနိုင်ချေ အလွန်များလေသည်။

"ပိုင်ချီ သေဆုံးသွားပြီးနောက်မှာ ငါက တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ပြီး ဖောက်ထွက်ခဲ့တယ်။ ကျန်းခွေကသာ သူ့အသက်နဲ့လဲပြီး ငါ့ကိုမကာကွယ်ပေးခဲ့ရင် ငါစောစောစီးစီးကတည်းက သေနေလောက်ပြီ"

"ဒါပေမဲ့ ငါအသက်ရှင်ခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ ငါ့ဒဏ်ရာတွေက သိပ်ကိုပြင်းထန်လွန်းလို့ နေ့သေမလားညသေမလား ဖြစ်နေခဲ့ပြီ"

"နောက်ဆုံးတော့ ငါက ဒီကောင်းကင်ထောက်ပံ့ရေး ကျောက်စိမ်းပြားကို သုံးပြီး ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့ ချီစွမ်းအင်လေးနဲ့ ငါ့ရဲ့နောက်ဆုံးလုပ်စရာ ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ တောင့်ခံထားခဲ့ရတာပဲ"

"အခုတော့ ဒီကောင်းကင်ထောက်ပံ့ရေး ကျောက်စိမ်းပြားလည်း လုံးဝနီးပါး ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ"

"ကံကောင်းလို့... အတတ်နိုင်ဆုံး အမြန်လာခဲ့လို့ အချိန်ကွက်တိပဲ"

ရှောင်ရှီ၏ စကားအဆုံးတွင် သူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဖုန်းဆိုးမြို့တော်နှင့် လီတစ်ရာအကွာရှိ နှင်းပွင့်တောင်ကြားတံခါးသို့ ရှောင်မိုကို ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။

သားအဖနှစ်ဦးက နှင်းပွင့်တောင်ကြားတံခါး၏ မြို့ရိုးပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်ကြလေ၏။

ရှောင်မိုက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော် လေးသိန်းနှင့် မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ ခြေလျင်တပ်မတော် တစ်သန်းနှစ်သိန်းတို့က တောရိုင်းလွင်ပြင်တစ်လျှောက် အစီအရင်ဖြင့် နေရာယူထားကြပေသည်။

ပြီးတော့ စစ်ရေးအခင်းအကျင်း၏ အရှေ့ဆုံးတွင် မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသမှ စစ်သူကြီးအသီးသီး နေရာယူထားကြလေ၏။

"တပ်မတော်တစ်ခုလုံး အစုံအလင် ရှိနေရဲ့လား"

ရှောင်ရှီက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး တပ်မတော်တစ်ခုလုံးကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ကျန်းပေမင်းသားကို အစီရင်ခံပါတယ်။" မြို့ရိုးအောက်ရှိ ဖန်ဝေ့မင်က ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။ "မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသမှာ စစ်သူကြီး စုစုပေါင်း ငါးဆယ့်ခုနစ်ယောက်၊ နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော် လေးသိန်း နှစ်ထောင် သုံးရာ နှစ်ဆယ့်တစ်ယောက်နဲ့ မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ ခြေလျင်တပ်သား တစ်သန်း နှစ်သိန်း ငါးထောင် ရှိပါတယ်။ အားလုံး အစုံအလင် ရောက်ရှိနေပါတယ်"

"အရမ်းကောင်းတယ်" ရှောင်ရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ ရှောင်မိုကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်းဘာလို့ အဲဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ။ ဒီကိုလာခဲ့လေ"

ရှောင်မိုက ရှေ့သို့တက်ကာ ရှောင်ရှီ၏ဘေးတွင် ရပ်လိုက်လေ၏။

"ဒီနေ့ကစပြီး ရှောင်မို... မင်းက ကျန်းပေမင်းသား၊ မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ။ မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသရဲ့ ပြည်နယ်သုံးခု၊ သာမန်ပြည်သူ သန်းရှစ်ဆယ်နဲ့ စစ်သည် တစ်သန်းခြောက်သိန်းလုံးကို မင်းဆီ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်ပြီ"

ရှောင်ရှီက ရှောင်မို၏ မျက်ဝန်းများထဲသို့ တည့်မတ်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ အလေးအနက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ရှောင်မို... ဒီနေ့ကစပြီး မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသက ပြည်သူတွေကို မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သားသမီးတွေလို သဘောထားပါ့မယ်၊ ပြီးတော့ မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသအပေါ် ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ဘဲ တစ်သက်လုံး ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သွားပါ့မယ်လို့ မင်းရဲ့တာအိုနှလုံးသားကို တိုင်တည်ပြီး သစ္စာဆိုနိုင်မလား"

ရှောင်မိုက နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး သူ၏အသံက တပ်မတော်တစ်ခုလုံးထံသို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။ "ရှောင်မို... သစ္စာဆိုပါတယ်"

"ကောင်းပြီ"

ရှောင်ရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တပ်မတော်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ တပ်မတော်... မျက်နှာဖုံးတွေ တပ်ကြ"

ရှောင်ရှီ၏ အသံဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ တပ်မတော်မှ စစ်သည် တစ်သန်းခြောက်သိန်းတို့၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီများ ထိခိုက်သံက တစ်ပြိုင်တည်း ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

သူတို့က အာသုရာမျက်နှာဖုံးများကို ထုတ်ယူကာ မျက်နှာများပေါ်တွင် တပ်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။

တပ်မတော်တစ်ခုလုံးက အလွန်တရာ တည်ငြိမ်သက်နေပြီး မြို့ရိုးထိပ်သို့ မော့ကြည့်နေကြပေသည်။

ရှောင်ရှီက ရှောင်မို၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေ၏။ "တစ်ချိန်တုန်းက ယန်မင်တောင်ကြားတံခါးအောက်မှာ အာသုရာမျက်နှာဖုံးတွေ တပ်ထားတဲ့ နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ရန်သူ့တပ်မတော်ကို ခြေမှုန်းခဲ့လို့ မင်းက တစ်လောကလုံးမှာ နာမည်ကျော်ကြားခဲ့တယ်။ အခုတော့ နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော် လေးသိန်းနဲ့ မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ ခြေလျင်တပ်သား တစ်သန်းနှစ်သိန်းလုံးက မင်းနဲ့အတူ စစ်ထွက်ဖို့ အာသုရာမျက်နှာဖုံးကို ကိုယ်စီတပ်ဆင်ထားကြပြီ"

ထိုစကားများနှင့်အတူ ရှောင်ရှီက တပ်မတော်တစ်ခုလုံးကို အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "ကြိုဆိုလိုက်ကြ... ကျန်းပေမင်းသားကို"

"ကျန်းပေမင်းသားကို... ကျွန်တော်တို့ ကြိုဆိုပါတယ်"

"ကျန်းပေမင်းသားကို... ကျွန်တော်တို့ ကြိုဆိုပါတယ်"

"ကျန်းပေမင်းသားကို... ကျွန်တော်တို့ ကြိုဆိုပါတယ်"

မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ တပ်မတော်မှ စစ်သည် တစ်သန်းခြောက်သိန်း၏ ကြွေးကြော်သံကြီးက ကောင်းကင်ဘုံကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး တိမ်တိုက်များကို ထိုးဖောက်ကာ လီတစ်ထောင်အထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့သည်။

တပ်မတော်တစ်ခုလုံး၏ ကြွေးကြော်သံများကြားတွင် ရှောင်ရှီက အဝေးသို့ ငေးမောကြည့်နေပြီး သူ၏လက်က မြို့ရိုးကို အားပြုထားလျက် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်ချလိုက်လေ၏။

"ကျန်းပေမင်းသား... ဒီမြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသက အခု မင်းရဲ့လက်ထဲ ရောက်သွားပြီပဲ"

လေပြင်းတစ်ချက်က မြို့ရိုးထိပ်သို့ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် ဤဝါရင့်စစ်သူကြီး၏ သက်စောင့်မီးတောက်လေးမှာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့ရချေပြီ။

သို့တိုင်အောင် သူက မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသကို ထာဝရစောင့်ရှောက်နေသည့်အလား မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေဆဲပင်။

ရှောင်မိုက နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏အဝတ်အစားနှင့် ဦးထုပ်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

တပ်မတော်တစ်ခုလုံး၏ ကြွေးကြော်သံများ ရပ်တန့်သွားပြီး ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ သူတို့၏လက်များကို ယှက်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြလေ၏။

"ကျန်းပေမင်းသားကို... ကျွန်တော်တို့ လေးစားစွာနဲ့ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"