အခန်း ၇၄

အပိုင်း ၇၄

နန်းပုလ္လင်ထက်မှ သတ်ဖြတ်သူ အသူရာ။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Yue

True Immortal Team

နောက်ထပ် အမဲလိုက်သည့် နေ့တစ်နေ့ ကုန်ဆုံးသွား၏။

တောရိုင်းထဲရှိ သားရဲများက လန်လင်းကို ပိုမိုသန်မာလာစေရန် ကူညီပေးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

လက်ရှိအချိန်၌ ရဲ့ကျင်းယွီက လန်လင်း၏အပေါ်မှ ဒူးထောက်ထိုင်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိပ်နယ်ပေးနေလျက် ရှိသည်။

ညတိုင်း ညတိုင်း သူမက လန်လင်း၏ကြွက်သားများကို ဆန့်ထုတ်ပေးပြီး အဆစ်အမြစ်များကို ပြေလျော့စေရန် ကူညီပေး၏။

ကျောကို နှိပ်နယ်ပေးပြီးနောက် လန်လင်း၏ ခါးအောက်ပိုင်း၌ နူးညံ့ပြီး စပရိန်ကဲ့သို့ ကန်ထွက်နေသည့် အလေးချိန်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အံ့အားသင့်စရာကောင်းစွာပင် ရဲ့ကျင်းယွီက သူ၏အပေါ်၌ တိုက်ရိုက် ထိုင်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားမတတ် ဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှူနှုန်းများလည်း မြန်ဆန်လာသည်။

သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုမူနေ၏။ သူမ၏ နူးညံ့ပြီး အချိုးအစားကျလှသည့် ခန္ဓာကိုယ်လေးက သူ၏အပေါ်၌ မှီခိုနေသဖြင့် သူ ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်သည်ကို သူမ မစိုးရိမ်ဘူးလော။

ရဲ့ကျင်းယွီက ကိုယ်ကိုကိုင်းချကာ သူ၏ ခြေထောက်များကို လက်သီးဆုပ်လေးများဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ထုနှက်ပေးလိုက်သည်။ ဤသည်က လုံးဝပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည့်အလား သူမ ပြုမူနေ၏။

ရုတ်တရက် ရဲ့ကျင်းယွီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “သခင်လေး... ကျောင်းဆင်းစာမေးပွဲအတွက် ၂၇ ရက်ပဲ လိုတော့တယ်။ ခရီးသွားဖို့ ၇ ရက်ကို နုတ်လိုက်ရင် ၂၀ ရက်ပဲ ကျန်တော့မယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်း ဒုတိယအဆင့် လေးသည်တော်တစ်ဦးဖြစ်လာဖို့က မဖြစ်နိုင်တော့သလိုပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

သူမ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လန်လင်း၏ ရိုမန်တစ်ဆန်သည့် အတွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားရ၏။

မှန်၏။ ၂၀ ရက်သာ ကျန်ရှိတော့သည့်အချိန်၌ ဒုတိယအဆင့်သို့ရောက်ရှိရန်နှင့် အထက်တန်းလွှာစစ်သည်တော် တံဆိပ်ကို ရယူရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သူ၏ လက်မောင်းခွန်အားက ကျင်းတစ်ရာ လိုနေသေးပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကမူ ပို၍ပင် နောက်ကောက်ကျနေသေး၏။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လန်လင်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကျွန်တော် အရှုံးမပေးဘူး။”

“ဟင်း...”

ရဲ့ကျင်းယွီက ထပ်မပြောတော့ချေ။ သူမက အောက်ဘက်သို့ ရွှေ့ကာ သူ၏ ခြေသလုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးလိုက်၏။ လက်ရှိအချိန်၌ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းက သူ၏ ခြေထောက်များနှင့် ဖိကပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ လန်လင်း၏ နှလုံးသားက ထပ်မံ၍ ရူးသွပ်စွာ ခုန်ပေါက်လာပြန်၏။

ထို့နောက် တဲထဲ၌ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရဲ့ကျင်းယွီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်မနဲ့ ထိုပါးရဲ့ကြားက ပတ်သက်မှုကို သခင်လေး ဘာလို့ မမေးတာလဲ။”

လန်လင်း​က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ “အစ်မ သူ့ကို သဘောကျလို့လား။”

အံ့အားသင့်စရာကောင်းစွာပင် သူ၏ မေးခွန်းက ရဲ့ကျင်းယွီ အေးခဲသွားပြီး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားစေ၏။ လန်လင်းသည်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ ဤသည်က ဖြေရန် ခက်ခဲသည့် မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်လော။

ရုတ်တရက် ရဲ့ကျင်းယွီက တစ်ပတ်လည်သွားပြီး သူ့ကို ဖိချလိုက်သည်။ လန်လင်း၏ နှလုံးသားက ရူးသွပ်စွာ ခုန်ပေါက်လာ၏။

ထိုအခိုက် ရဲ့ကျင်းယွီက လန်လင်း၏ နားအနားကပ်၍ တီးတိုးပြောလာသည်။ “သခင်လေး သတိထား။ အပြင်မှာ ရန်သူတွေ ရှိနေတယ်။ တစ်ဆယ်... ဆယ့်တစ်... ဆယ့်နှစ်... ဆယ့်သုံး​ယောက်...”

သူမ ရေတွက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်၏။ ရန်သူများ အလွန်များပြားနေပြီး သူတို့အားလုံးကို ခြေရာခံရန် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားက လုံလောက်စွာ အားကောင်းနေခြင်း မရှိချေ။

သူမက သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလျက် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေး အသင့်ပြင်ထား။ ပြေးမယ်...”

ချက်ချင်းပင် ရဲ့ကျင်းယွီ တဲထဲမှ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွား၏။ သူမနှင့်အတူ လန်လင်းကို မြင်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ဒုန်းစိုင်းနှင်သွားလိုက်သည်။

လရောင်အောက်၌ ရာနှင့်ချီသည့် အနက်ရောင်အရိပ်များက သူတို့၏တဲကို ဖြည်းညင်းစွာ ဝန်းရံလာနေသည်ကို လန်လင်း မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

တိုက်ခိုက်သူများမှာ အရပ် ၆ ပေခွဲခန့်ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်များက အလွန် ကြီးမားကြသည်။ မျက်လုံးသေးသေး ၊ နှာတံပြားပြား ၊ ရှုပ်ပွနေသည့် ဆံပင်များနှင့် တစ်ကိုယ်လုံး၌ တက်တူးများ ထိုးထားပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ သူတို့၏ မျက်နှာများ၌ ရွှေ ၊ ငွေနှင့် အခြား သတ္တုတုံးများကို ဖောက်ထွင်းတပ်ဆင်ထားကြသည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူတို့သည် လူသားများထက် သားရဲများနှင့် ပို၍ တူနေကြ၏။ ဤသူများမှာ တောင်တစ်သောင်း တောင်တန်းမှ လူရိုင်းများဖြစ်ကြောင်း လန်လင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

နုလန်ဘုရင့်နိုင်ငံက မုဆိုးများအနေဖြင့် လူရိုင်းများကို သတ်ဖြတ်ကြောင်း လိမ်လည်ပြီး ဆုငွေတောင်းခံမည်ကို မစိုးရိမ်သည်မှာ မထူးဆန်းချေ။ ဤလူရိုင်းများက သာမန်လူသားများနှင့် အလွန်ကွဲပြားလွန်းနေသဖြင့် မည်သို့မျှ ဟန်ဆောင်၍ မရနိုင်ပေ။

လူရိုင်းစစ်သည်တော်များက ရဲ့ကျင်းယွီ သူတို့ဆီသို့ မြင်းနှင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ အကျယ်ကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး မြင်းဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

လူရိုင်းတစ်ဒါဇင်ကျော်က သူတို့၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် ဧရာမဓားကြီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ မြင်းကို ရူးသွပ်စွာ ပစ်မှတ်ထား၍ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

ရဲ့ကျင်းယွီ၏ အရှေ့၌ မြင်းပေါ်၌ ထိုင်နေသည့် လန်လင်းက သူ၏ လေးကို လျင်မြန်စွာ မြှောက်လိုက်၏။

“ရွှီးးး ရွှီးးး ရွှီးးး”

ရန်သူများက အလွန် နီးကပ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှညလည်းကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် သူ သေချာ ချိန်ရွယ်နေရန်ပင် မလိုအပ်ချေ။ မြားသုံးစင်းကို ချက်ချင်း ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ လူရိုင်းသုံးဦးလုံး ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လန်လင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လာ၏။ သူတို့၏ သေဆုံးသွားသည့် ခန္ဓာကိုယ်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် နဂါးစွမ်းအားများကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူလိုက်သည်။

သုံးဦးကို သူ သတ်ဖြတ်လိုက်နိုင်သော်ငြား များပြားလှသည့် လူရိုင်းများက လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားဆဲပင်။ သူတို့က မြင်းစီးသူများကို တိုက်ခိုက်ရန် မကြိုးစားချေ။ သူတို့ကို ရပ်တန့်ရန်အတွက် မြင်းကိုသာ သတ်ဖြတ်ရန် ပစ်မှတ်ထားကြ၏။

စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ ရဲ့ကျင်းယွီက သူမ၏ ဓားကောက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လျှပ်စီးတစ်ခုအလား တောက်ပသွားပြီး သူတို့လမ်းကြောင်းရှိ ကျန်နေသေးသည့် ရန်သူအားလုံးကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။ သူတို့၏ ခေါင်းများက မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။ အစွမ်းထက်လှသည့် နဂါးစွမ်းအား တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် တစ်ချက်တည်းဖြင့် လူရိုင်းတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်လေပြီ။

သေဆုံးသွားသည့် လူရိုင်းများထံမှ ယိုစိမ့်ထွက်လာသော ကြွယ်ဝသည့် နဂါးစွမ်းအားများကို လန်လင်း ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံနိုင်နေ၏။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် သူ၏ အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ စွမ်းအင်များ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ သူ နှမြောသည့် မျက်လုံးတို့ဖြင့် ကြည့်နေရသည်။

လမ်းကြောင်း ရှင်းလင်းသွားသည်နှင့်အမျှ ရဲ့ကျင်းယွီက ထောင်ချောက်ထဲမှနေ၍ မြင်းကို လွယ်ကူစွာ စီးနှင်ထွက်ခွာသွား၏။

သူတို့၏ အနောက်ဘက်၌မူ ဒေါသထွက်နေသည့် ရာနှင့်ချီသော လူရိုင်းများက ရူးသွပ်စွာ လိုက်လာကြသည်။

လန်လင်းက ကုန်းနှီးပေါ်၌ လှည့်လိုက်ပြီး လေးကိုဆွဲကာ လိုက်လံလာသည့် ရန်သူများကို နောက်သို့ ပြန်လည် ပစ်ခတ်လိုက်၏။

“ရွှီးးး ရွှီးးး ရွှီးးး ရွှီးးး ရွှီးးး”

ပေ ၁၃၀ မှ ၁၆၀ ခန့် အကွာအဝေးမှနေ၍ ပြီးပြည့်စုံစွာ ချိန်ရွယ်နိုင်ရန် စိတ်ဖြင့် သော့ခတ်သည့် စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ မြားတိုင်းက ပစ်မှတ်ကို အတိအကျ ထိမှန်သွား၏။

“ဖောက်... ဖောက်... ဖောက်...”

လူရိုင်းများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။ ပေပေါင်းများစွာ ကွာဝေးနေသော်ငြား သူ၏ အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က သူ သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် သူများထံမှ နဂါးစွမ်းအားအားလုံးကို ဆွဲယူလိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က စွမ်းအင်များကို ရူးသွပ်စွာ ဆက်တိုက် စုပ်ယူလိုက်သည်။

အပိုင်း ၇၄ ပြီး။

နန်းပုလ္လင်ထက်မှ သတ်ဖြတ်သူ အသူရာ။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Yue

True Immortal Team