အခန်း (၄၁၇-၄၁၈)

အခန်း ၄၁၇: ကြုံတွေ့လာခဲ့ရင်တော့ ကူညီပေးရမှာပေါ့

မြို့စားကူယန်သည် ကျုံးချင်အား မတော်တဆ ဆုံတွေ့သည့် အသိအကျွမ်းတစ်ဦးအဖြစ်သာ ယူဆထားပြီး သူ့ထံတွင် အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခု ရယူလိုသော ရည်ရွယ်ချက်မျိုး မရှိခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် အသေးစိတ် မမေးမြန်းခဲ့ချေ။

သူသည် ကျုံးချင်၏စကားများကိုသာ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အရက်သောက်ရင်း အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေချိန်မှာပင် ခန်းမဆောင်၏အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရောက်လာသူမှာ ကောင်းကင်ပြာရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တည်းခိုခန်းမှ အစေခံမလေးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

"မြို့စားမင်း... အရှင့်အတွက် အရေးတကြီး စာတစ်စောင် ရှိပါတယ်..."

အစေခံမလေးက အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ဦးညွှတ်ကာ စာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပေးအပ်လိုက်၏။

တည်းခိုခန်းတစ်ခုသည် အနားယူရန်နှင့် တည်းခိုရန် အတွက်သာ မဟုတ်ချေ။

ထိုနေရာသည် ထောက်လှမ်းရေးနှင့် သတင်းအချက်အလက်များ ပေးပို့ခြင်းကိုလည်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးသည်။

ဤနေရာသည် ဂိုဏ်းများနှင့်အင်အားစုအသီးသီး ကြားရှိ ဆက်သွယ်ရေးအတွက် အရေးပါသော ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခုပင်။

အလယ်ပိုင်းဒေသသည် အလွန်ကျယ်ပြန့်ပြီး လေဟာနယ်ကွာခြားချက်များကြောင့် သာမန် သတင်းပို့ကျောက်စိမ်းစာလိပ်များနှင့် ဆက်သွယ်ရေး နည်းလမ်းများမှာ ထိုကဲ့သို့ အကွာအဝေးများသို့ မရောက်ရှိနိုင်ချေ။ ထိုကြောင့် ဤရှေးဟောင်းဆက်သွယ်ရေး နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ဦးတည်သွားခြင်း လည်း ဖြစ်ပေ၏။

မြို့စားကူယန်က စာကိုယူပြီး သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းကို ဒီနေရာမှာ မလိုအပ်တော့ဘူး... မင်း ထွက်သွားလို့ ရပြီ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မြို့စားမင်း..."

အစေခံမလေး ထွက်သွားသည်နှင့် မြို့စားကူယန်က စာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

နောက်တခဏတွင် သူ၏အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ညီငယ်လေးကျုံး... ဒီနေ့ ငါ မင်းနဲ့အတူ စိတ်ကြိုက် အရက်သောက်နိုင်တော့မယ် မထင်ဘူး... ငါ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ချက်ချင်းပြန်သွားရမယ့် အတော်လေး ပြဿနာများတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ..."

သူသည် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူ၏ နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကူ... ကျေးဇူးပြုပြီး သွားပါ... ကျွန်တော့်ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့... စကားမစပ်... ခင်ဗျားရဲ့ အရက် နှစ်အိုးကို သောက်ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ထွက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ..."

ကျုံးချင်သည် တစ်ဖက်လူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အခက်အခဲကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ ဆက်မနေတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

ကျုံးချင် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် မြို့စားကူယန်သည် ခန်းမဆောင်ထဲတွင် စာကို နောက်တစ်ကြိမ်ကိုင်ကာ ထပ်ခါတလဲလဲ စစ်ဆေးလိုက်၏။

သူ ထိုစာကို ပို၍ဖတ်လေလေ ပို၍ထိတ်လန့်လာလေလေပင်။

စာ၏ ပထမတစ်ဝက်တွင် ဖုန်းယွီဂိုဏ်း၏လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နယ်မြေ သတ္တုတွင်းရှိ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများကို အကြမ်းဖျင်း ဖော်ပြထားသည်။

နောက်တစ်ဝက်မှာ ဖုန်းယွီဂိုဏ်း၏ သံတမန်ထံမှ အမိန့် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူ၏နယ်မြေနှင့်ပိုင်နက်များသို့ အလျှင်အမြန် ပြန်သွားကာ ဖုန်းယွီဂိုဏ်းကို ပုန်ကန်သူများအား ရှာဖွေရာတွင် ကူညီပေးရန် ညွှန်ကြားထားခြင်းဖြစ်ပေ၏။

ဖုန်းယွီဂိုဏ်းသည် ဖရိုဖရဲနယ်မြေ၏ အုပ်စိုးသူအဖြစ် အလှပြရုံသက်သက် မဟုတ်ချေ။

ထိုဂိုဏ်း၏ စွမ်းအားနှင့်လွှမ်းမိုးမှုမှာ မိုင်တစ်သန်း အချင်းဝက်နယ်မြေအတွင်း၌ လုံးလုံးလျားလျား ပြိုင်ဘက်ကင်းပင်။

ဤဒေသတွင် မည်သည့် အင်အားစုကမျှ ဖုန်းယွီဂိုဏ်းကို အာခံဝံ့ခြင်းမရှိချေ။

ဖုန်းယွီဂိုဏ်းမှ ဖရိုဖရဲနယ်မြေကို ရှည်လျားစွာ အုပ်စိုးခဲ့သော သမိုင်းတလျှောက်တွင် သူတို့ကို အာခံဝံ့သူတိုင်းမှာ ယခုအချိန်၌ ပျောက်ဆုံးနေသော ဝိညာဉ်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သမိုင်းက သက်သေပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

မြို့စားကူယန် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒါက ဘယ်သူလဲ... ဖုန်းယွီဂိုဏ်းဆီကနေ ဒီလောက်ထိ ကြီးမားတဲ့ တုံ့ပြန်မှုကြီးတစ်ခုကိုရဖို့ အဲ့ဒီလူက ဘယ်လို ရက်စက်တဲ့လုပ်ရပ်မျိုးတွေကို ကျူးလွန်ခဲ့တာလဲ... ငါ့လို သေးငယ်တဲ့ အစွန်အဖျား မြို့လေးက မြို့စားကိုတောင် ချန်မထားဘူး.. ငါကလည်း သူတို့ကို ပုန်ကန်သူတွေ ရှာဖွေတဲ့နေရာမှာ ကူညီပေးရမှာလား..."

ဤအခြေအနေ၏ ကြီးလေးမှုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

မြို့စားကူယန်သည် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့၏ မြို့စားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေ၏။

သူ၏အဆင့်အတန်းသည် မြင့်မားခြင်းမရှိသလို နိမ့်ကျခြင်းလည်း မရှိချေ။

မြို့စားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ အုပ်ချုပ်သောမြို့တွင် သူ၏ ရာထူးမှာ မြင့်မားလှသည်။

သို့သော် ဖုန်းယွီဂိုဏ်းကဲ့သို့ ဧရာမတည်ရှိမှုတစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် လုံးလုံးလျားလျား အရေးမပါပုံရသည်။

သူ၏အဆင့်အတန်းဖြင့် သူသည် ဖုန်းယွီဂိုဏ်းကို အရှက်မရှိ မျက်နှာလို မျက်နှာရ လုပ်ရန် ကြိုးစားလျှင်ပင် သူ အသိအမှတ်ပြုခံရမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ဖုန်းယွီဂိုဏ်းကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရလုပ်ရန် ကြိုးစားသူများ အလွန်များလွန်းသဖြင့် တန်းစီရာတွင် သူ အလှည့်ပင် ကျရောက်မည် မဟုတ်ချေ။

ဖုန်းယွီဂိုဏ်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လာရောက် ဆက်သွယ်ခြင်းမှာ ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံး အကြိမ်ပင်။

ထို့ပြင် ဤဆက်သွယ်မှုမှာ လောကကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော အဓိကအဖြစ်အပျက်ကြီးတစ်ခုအတွက် ဖြစ်နေပေ၏။

မြို့စားကူယန်သည် သူ၏ပါးစပ်တွင် ခါးသက်သော အရသာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပုန်ကန်သူများကို ရှာဖွေရာတွင် ကူညီပေးခြင်းမှာ ရိုးရှင်းပုံရသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စသည် ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိအောင်ပင် ပြဿနာများသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

ထိုစာကြောင်းများကြားတွင် ဤကိစ္စအပေါ် ဖုန်းယွီဂိုဏ်း၏ အလေးပေးမှုကို သူ မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

အကယ်၍ ဤကိစ္စကို သူ ကောင်းမွန်စွာ မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက ထိုအရာသည် ဖုန်းယွီဂိုဏ်း၏ဒေါသကို ဖြစ်ပေါ်စေပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ထိုကိစ္စကို သူ ကောင်းမွန်စွာ မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက ထိုအချက်သည် ပို၍ပင် ဆိုးရွားသွားပေလိမ့်မည်။

ဖုန်းယွီဂိုဏ်းမှ ဤမျှထိ ကြီးမားသော အင်အားကို စုစည်းနိုင်သူတစ်ဦးသည် ဤမျှထိ လွယ်လင့်တကူ အဖမ်းခံရမည်လောဟု သူ တွေးတောမိသည်။

အင်မော်တယ်များ တိုက်ခိုက်ချိန်၌ သေမျိုးလူသားများ ဒုက္ခရောက်ရသည်ဟု ဆိုရိုးစကား ရှိပေ၏။

အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များကြားရှိ ရုန်းကန်မှု၏ အကျိုးဆက်များက သူ့ကဲ့သို့ နိမ့်ကျသူတစ်ယောက်ကို လွယ်လင့်တကူ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေနိုင်ပြီး ထာဝရပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားစေနိုင်သည်။

ထိုသို့ဆိုသည့်တိုင် သူ ငြင်းဆန်၍ မရသဖြင့် ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ရုံမှလွဲ၍ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

အချိန်တခဏအတွင်း ဤကိစ္စသည် အလွန်အမင်း ဆူးငြောင့်ခလုတ်များပြီး ခေါင်းကိုက်စရာ ကောင်းသည်ဟု မြို့စားကူယန်က ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မတ်တတ်ထရပ်ကာ သူ၏နယ်မြေဖြစ်သော ဝမ်ပြန့်မြို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားခဲ့သည်။

အလယ်ပိုင်းဒေသသည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှ၏။

ဖရိုဖရဲနယ်မြေတစ်ခုတည်းပင်လျှင် စတုရန်းမိုင် တစ်သန်း ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

ဖရိုဖရဲနယ်မြေသည် သောင်းနှင့်ချီသော ဂိုဏ်းအင်အားစုများ၏ အခြေစိုက်ရာဒေသလည်း ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ပြန့်မြို့သည် ဖရိုဖရဲနယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိပေ၏။

ထိုမြို့သည် မရေမတွက်နိုင်သော နယ်မြေများကြားရှိ မထင်ရှားသော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ပင်။

တခြားတစ်ဖက်တွင် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျုံးချင်သည် လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးကို လမ်းမေးလိုက်သည်။

ဤနေရာနှင့် အနီးဆုံးမြို့မှာ ဝမ်ပြန့်မြို့ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသဖြင့် ဦးတည်ချက်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူ နှောင့်နှေးမနေတော့ဘဲ ထိုမြို့ဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားလိုက်သည်။

သူ၏ အရက်သောက်နိုင်စွမ်းအရ အရက် နှစ်အိုးမှာ သူ၏အစာစားချင်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ရန်အတွက်သာ လုံလောက်ပေ၏။

သူ အဝမသောက်ရသေးသဖြင့် ဒုတိယအကျော့ ထပ်သောက်ကာ သူ ဖြည့်တင်းရပေမည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ မပျံသန်းခဲ့ဘဲ ခြေလျင်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

အရက်သောက်ခြင်းသည် အရေးကြီးသော်လည်း မိုးကောင်းကင်ယံတွင် အမြဲတစေ ပျံသန်းနေခြင်းက လမ်းတလျှောက်ရှိ ရှုခင်းအများအပြားကို လွဲချော်စေပေလိမ့်မည်။

ကျုံးချင်သည် အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခဲ့ကာ သူ မည်မျှထိ ကြာအောင် လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်ကို မသိတော့ချေ။

ရုတ်တရက် အဝေးမှနေ၍ တိုက်ခိုက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျုံးချင်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်၏။

တိုက်ပွဲ၏လှိုင်းဂယက်များအရ ဤသည်မှာ ယန်သုံးပါးနယ်ပယ် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

သူ ပါဝင်ပတ်သက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် သေရေးရှင်ရေးရုန်းကန်မှုများမှာ အလွန်အဖြစ်များလှသည်။

အကယ်၍ သူသည် ထိုကဲ့သို့ ကိစ္စတစ်ခုကို မြင်တွေ့တိုင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရမည်ဆိုလျှင် ကျုံးချင်သည် တခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်ရတော့မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် နေ့စဥ်နေ့တိုင်း အမှားများကို ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် အငြင်းပွားမှုများကို ရပ်တန့်ခြင်းဖြင့်သာ အလုပ်ရှုပ်နေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကျုံးချင်က ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းကာ ရှေ့ဆက်ရန် ဟန်ပြင်နေချိန်မှာပင် အသံတစ်သံက သူ့ကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေတို့... ဘယ်သူမဆို လုပ်တဲ့အလုပ် တိုင်းမှာ ချည်ကြိုးတစ်မျှင် ချန်ထားရမယ်..ဒါမှ နောက်ပိုင်းမှာ ပြန်တွေ့လို့ရနိုင်မယ်လို့ ပြောကြတယ်... မင်းတို့က တကယ်ကြီး လူတိုင်းကို ရှင်းလင်းပစ်တော့မလို့လား..."

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ကျုံးချင်က ထိုလူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ထိုလူသည် အစောပိုင်းက သူ့ကို အရက်သောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော မြို့စားကူယန်မှလွဲ၍ တခြားလူမဟုတ်ချေ။

"သူ တော်တော်လေး ပြဿနာ တက်နေတဲ့ ပုံပဲ..."

ကျုံးချင်က တီးတိုးရေရွတ်ကာ ရှေ့သို့ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်၏။

သူ၏ပုံရိပ်သည် မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တိုက်ပွဲမြေပြင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

လူစိမ်းများကို သူ မျက်ကွယ်ပြုထားနိုင်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အရက်နှစ်အိုး တိုက်ခဲ့သည်။ ထိုအရက်နှစ်အိုးအတွက် သူ မကြုံတွေ့ခဲ့ရလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ဤအတိုင်း ထွက်သွားခြင်းက အနည်းငယ် နှလုံးသားမဲ့ရာ ရောက်ပေမည်။

မကြာမီ ကျုံးချင်သည် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပေ၏။

ဤနေရာမှာ တောအုပ်တစ်ခုပင်။

တောအုပ်အတွင်း၌ လီဆယ်ချီကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်များ ကျိုးကျနေပြီး ကျောက်ဆောင်များလည်း ပြိုလဲပျက်စီးနေသည်။

ဤနေရာသည် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း သိသာရှင်းလင်းနေသည်။

တိုက်ပွဲမှ မီးခိုးငွေ့များက မိုးကောင်းကင်ယံသို့ တလူလူမြင့်တက်နေပေ၏။

တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကာ အလောင်းတချို့ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေသည်။

မြို့စားကူယန်သည် ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး လူဆယ့်နှစ်ယောက်ခန့်က သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသည်။

ခေါင်းဆောင်သည် အရပ်ပုသော်လည်း ပုံမှန်ထက်ပို၍ သန်မာတောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် မျက်နှာနီစပ်စပ်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးပင်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီခွေးမသားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ညီအစ်ကို ရှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်... ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေအတွက် လက်စားချေလို့ရအောင် သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်ဖို့ အကြံပြုချင်တယ်..."

လူတစ်ယောက်က ပြောဆိုသည်။

မျက်နှာနီစပ်စပ်နှင့် အမျိုးသားက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီလူက မြို့စား တစ်ယောက်ပဲ... သူ့ကို ဒီအတိုင်း သတ်ပစ်လိုက်တာက အရမ်းနှမြောစရာ ကောင်းလွန်းတယ်... ငါ ကြားတာတော့ သူ့မှာ ငါးတွေ နစ်မြုပ်သွားပြီး ငန်းတွေ ဆင်းသက်လာလောက်အောင် လှပပြီးတော့ လမင်းကို ပုန်းကွယ်သွားစေပြီး ပန်းတွေကို ရှက်သွားစေလောက်အောင် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီး တစ်ယောက် ရှိတယ်တဲ့... ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ဓနဥစ္စာ တွေ အားလုံးကို ယူလာပြီး သူ့ကို လာရွေးခိုင်းရင် မကောင်းဘူးလား... ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့က ဓနဥစ္စာလည်း ရမယ် မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့လည်း အလကား ပျော်ပါးခွင့်ရမယ်...ပြီးတော့ ဒီအဘိုးကြီးကိုလည်း အရမ်းဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လေ... အဲဒါက သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်တာထက် ဆယ်ဆပိုပြီး စိတ်ကျေနပ်စရာ မကောင်းဘူးလား..."

"အစ်ကိုကြီးရဲ့ အစီအစဉ်က ငှက်သုံးကောင်ကို ခဲတစ်လုံးတည်းနဲ့ ပစ်တာပဲ...တကယ့်ကို ထက်မြက်တယ်..."

လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက သူ့ကို ချက်ချင်း မြှောက်ပင့်လိုက်သည်။

သို့သော် မြို့စားကူယန်သည် ဤစကားများကို ကြားသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူသည် ဒဏ်ရာရနေသော သားရဲ တစ်ကောင်အလား အော်ငေါက်လိုက်၏။

"တိရစ္ဆာန်တွေ... တိရစ္ဆာန်ကောင်တွေ... မင်းတို့ အားလုံး ဆိုးဆိုးရွားရွား သေရမယ်... ဒီလောက် ရူးသွပ်နေတာ မင်းတို့လက်စားချေ ခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

"ဟဲဟဲ..."

မျက်နှာနီစပ်စပ်နှင့်အမျိုးသားက အေးစက်စက် လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဝမ်ရန်တောင်မှာ ငါက ကောင်းကင် ပဲ... ဘယ်သူက ငါ့ကို လက်စားချေရဲမှာလဲ..."

သူက အလွန်အမင်း မောက်မာထောင်လွှားစွာ ပြောဆိုသည်။

သူ့ထံတွင် 'ငါမှလွဲပြီးဘယ်သူ ရှိသေးလဲ...ကောင်းကင် အောက်မှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး' ဟူသော အရှိန်အဝါတစ်ရပ် ရှိနေပေ၏။

အခန်း ၄၁၈: ကယ်ဆယ်ရန် ရောက်လာခြင်း

ကျုံးချင်က ဤစကားကိုကြားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

သူသည် ကြွယ်ဝပြီး ပူပန်စရာမလိုသော ဘဝတစ်ခုကို နေထိုင်ခဲ့ကာ လူများစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း ဤမျှထိ မောက်မာထောင်လွှားသော လူစားမျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ဖူးချေ။

"ကောင်းကင်က မောက်မာရင် မိုးရွာမယ်...လူက မောက်မာရင် ဘေးအန္တရာယ် ကြုံရမယ်လို့ ပြောကြတယ်... မင်းက ဒီလောက်ထိ မောက်မာထောင်လွှားနေပြီး ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေသေးတာ တကယ့်ကို အံ့အားသင့်ဖို့ကောင်းတာပဲ..."

သူ စကားပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျုံးချင် ထွက်ပေါ်လာခြင်းက လူတိုင်း၏စိတ်နှလုံးသားများကို အနည်းငယ် မွန်းကြပ်သွားစေပေ၏။

သူတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတိထားမှုများကို ပြသလိုက်ကြသည်။

ဤသည်မှာ တခြားအရာများကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်သည့် ဤနည်းလမ်းသည် သာမန်လူများ မစွမ်းဆောင်နိုင်သောအရာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် မျက်နှာနီစပ်စပ်နှင့်အမျိုးသားသည် ကျုံးချင်၏အသက်အရွယ်မှာ နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးကြောင်း မြင်တွေ့ချိန်၌ သူ၏သတိထားမှုမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုအစား သူက မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်းက သေချင်နေတာလား... ဒီဘုရင်ကို လှောင်ပြောင်ရဲတယ်ပေါ့... ဝမ်ရန်တောင် က မင်း ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြုမူလို့ရတဲ့ နေရာလား..."

တခြားတစ်ဖက်တွင် မြို့စားကူယန်သည်လည်း ကျုံးချင်ကို သဘာဝကျစွာပင် မြင်တွေ့ခဲ့ပေ၏။

ဤအရာက သူ၏ပျက်ယွင်းနေပြီဖြစ်သော အမူအရာကို ပို၍ပင် ကြည့်ရဆိုးသွားစေခဲ့သည်။

"ညီငယ်လေးကျုံး... မင်း ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ... ဒီနေရာက ကြာကြာနေလို့ရမယ့် နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူး... ဒီလူတွေက ဝမ်ရန်တောင်က ဓားပြ တွေ... သူတို့က အရမ်းဆိုးသွမ်းတယ်...မကောင်းမှု မျိုးစုံ လုပ်တယ်... ပြီးတော့ မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်တယ်... မင်းက သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် လုံးဝမဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် မင်း အသက်ရှင်ဖို့အတွက် မြန်မြန်ပြေးတော့... တကယ်လို့ မင်း ဒီဘေးအန္တရာယ် ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ဝမ်ပြန့်မြို့စားအိမ်တော်ကိုသွားပြီး ငါ့ရဲ့သမီး ကူမန်ကို သတိထားဖို့ ငါ့အတွက် စိတ်မပူဖို့ ပြီးတော့ ဘယ်လို အကြောင်းကြောင့်မှ ဒီလူဆိုးတွေရဲ့ အကြံအစည် တွေထဲ မကျရောက်စေဖို့ သွားပြောပေးပါ..."

မူလက ကျုံးချင်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့သော ဝမ်ရန်တောင် ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ နောက်ဆုံး စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင် လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားပေ၏။

ကျုံးချင်သည် အလွန်ငယ်ရွယ်သော်လည်း ဤမျှထိ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ထွက်ပေါ်လာရဲခြင်းမှာ သူ့ထံတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းတချို့ ရှိကောင်း ရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

သို့သော် ယခုချိန်၌ မြို့စားကူယန်၏အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦး ယခင်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပြီး ကျုံးချင်တွင် သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု သူ မယုံကြည်ခဲ့ချေ။

အကယ်၍ ထိုသို့ဆိုလျှင် မည်သည်ကြောင့် စိုးရိမ်စရာ လိုသေးသနည်းဟု သူ တွေးတောမိလေ၏။

အစွမ်းထက်သူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရပါက သူသည် လက်အောက်ခံ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် အားနည်းသူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရပါက သူသည် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်များဖြင့် တိုက်ခိုက်ပေမည်။

"ဟား ဟား ဟား..."

သူ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ထွက်သွားချင်တာလား... ငါ့ရဲ့ ဝမ်ရန်တောင်က မင်း လာချင်တိုင်းလာ သွားချင်တိုင်း သွားလို့ရတဲ့ နေရာမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဒီနေရာမှာ နေခဲ့စမ်း..."

သူ၏စကားသံ အဆုံးသတ်သွားသည်နှင့် သူသည် ကျုံးချင်ထံသို့ ရေပေါ်နဂါးတစ်ကောင်အလား ခုန်အုပ်လိုက်၏။

သူ၏ကြီးမားသော သက်စောင့်စွမ်းအားက မိုးကောင်းကင်ကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။

သူ၏သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော လက်သီးများသည် တောင်များကို ဖြိုခွဲနိုင်ပြီး ပင်လယ်များကို မှောက်လှန်နိုင်သည့် ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရသည်။

သူ၏လှုပ်ရှားမှုမှာ သတ်ဖြတ်မည့် ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ အော်ဟစ်ရန် မမေ့ခဲ့ချေ။

"ကောင်လေး... ဒီနေ့ ဒီဘုရင်က မင်းကို သင်ခန်းစာ တစ်ခု သင်ပေးမယ်... တချို့ ကိစ္စတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ဘူး....မင်း ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ ဇွတ်လုပ်နေရင် မင်း သေလိမ့်မယ်..."

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်ချိန်၌ ဝမ်ရန်တောင်ဓားပြ အဖွဲ့သားများက ချီးကျူးလိုက်ကာ အံ့အားတသင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"အစ်ကိုကြီးက တကယ်ပဲ သူ့ရဲ့ နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်တယ်..သူ့ရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နဂါးနည်းစနစ်က ပိုပြီးအားကောင်းလာတယ်..."

"သူ့ရဲ့ သက်စောင့်စွမ်းအင်က အရမ်းအားကောင်းတယ်...အဆုံးမရှိတဲ့ သမုဒ္ဒရာတစ်ခု စီးဆင်းနေသလိုပဲ..."

"ဒီသတ်ဖြတ်ခြင်းလှုပ်ရှားမှုက ဓမ္မသောင်းချီနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတချို့တောင် ဒူးထောက်ရလိမ့်မယ်..."

"အဲဒါက အမှန်ပဲလေ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖိနှိပ်ခံထားရသော မြို့စား ကူယန်ကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုသည်။

"ဒီခွေးမသားက ငါတို့ ညီအစ်ကိုရှစ်ယောက် ကို သတ်ခဲ့တယ်... သူ့ရဲ့ ယန်သုံးပါးနယ်ပယ် တတိယအဆင့် စွမ်းအားက အားကောင်းတယ်ဆိုတာ ငြင်းလို့ မရပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ် နဂါးနည်းစနစ်နဲ့ ဖိနှိပ်ခံရတာပဲ မဟုတ်လား... ငါ့ အမြင်အရတော့ အစ်ကိုကြီးက ဒီလှုပ်ရှားမှုကို သာမန် လူငယ်လေးတစ်ယောက်အပေါ် အသုံးပြုတာက တကယ့်ကို အလွန်အကျွံ လုပ်တာပဲ..."

ဝမ်ရန်တောင်ခေါင်းဆောင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့်သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက သူ့ကို စတင်၍ မြှောက်ပင့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် ကျုံးချင်သည် သေလူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလေပြီ။

သို့သော် တိုက်ပွဲမြေပြင်ရှိ အခြေအနေမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျုံးချင် မည်ကဲ့သို့ သနားစရာ ကောင်းလောက်အောင် သေဆုံးသွားမည်ကို လူတိုင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှော်လင့်နေကြပြီး မြို့စားကူယန်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ချိန်လေးမှာပင်....

ကျုံးချင်က လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏လက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်မှုနှင့်အတူ အဖြူရောင်ဓားချီအလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပသွားပေ၏။

ဓားချီအလင်းတန်းမှာ ထက်ရှပုံမပေါ်သဖြင့် ဝမ်ရန်တောင်ခေါင်းဆောင်ပင်လျှင် ထိုအရာကို များစွာအာရုံမစိုက်ခဲ့ချေ။

သူ၏အမြင်အရ ဤအရာမှာ ကလေးတစ်ယောက်၏ လက်ထဲရှိ ကစားစရာတစ်ခုနှင့် တူညီနေသည်။ သူ့ကိုသတ်ရန် မဆိုထားနှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အရေပြားကိုပင် ထွင်းဖောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဤထူးခြားမှုမရှိသော ဓားချီအလင်းတန်းလေးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ မြက်ရိတ်သည့် ဓားတစ်လက်အလား သူ့အား တိုက်ရိုက်နှစ်ပိုင်း ဖြတ်တောက်သွားသည်။

"ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ဝမ်ရန်တောင်ခေါင်းဆောင်သည် နောက်ဆုံးလက်ကျန်အသိစိတ် ကျန်ရှိနေသေးချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြသနေသည်။

"ငါ သူ့ကို အကဲဖြတ်တာ မှားသွားတယ်..."

ဤသည်မှာ သူ၏အသက် ဆုံးရှုံးသွားချိန်တွင် သူ၏ နောက်ဆုံးအတွေးပင်။

"အစ်ကိုကြီး..."

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကျန်ရှိနေသော ဓားပြများအားလုံး ဆွံ့အသွားကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများ ကျွတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပေ၏။

သူတို့၏အစ်ကိုကြီးသည် မည်သူ ဖြစ်သနည်း...

သူသည် ဧကရာဇ်အဆင့် ကျင့်ကြံနည်းစနစ်ဖြစ်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နဂါးနည်းစနစ်ကို အလွန် နက်ရှိုင်းသော အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားသည်။ သူသည် သူ၏ ယန်သုံးပါးနယ်ပယ် တတိယအဆင့် စွမ်းအားဖြင့် ခြေလှမ်းတစ်ဝက် ဓမ္မသောင်းချီနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားဖွယ် လုပ်ရပ်ကိုပင် အောင်မြင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေ၏။

ဤအောင်မြင်မှုတစ်ခုတည်းကပင် သူ့ကို မဟာသခင်များ၏အတန်းအစားတွင် ထည့်သွင်းရန် လုံလောက်သည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော အစ်ကိုကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် ချက်ချင်းအသတ်ခံလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းပင်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့ အရှေ့ရှိ အမျိုးသားမှာ စစ်မှန်သော ဓမ္မသောင်းချီနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းသာ မဟုတ်လော....

ဤအချက်ကို သူတို့ တွေးတောမိသည်နှင့် တပြိုင်နက် အရိုးထိအောင် အေးစိမ့်သွားသော ချမ်းစိမ့်မှုတစ်ခုက သူတို့အားလုံး၏စိတ်နှလုံးသားများတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူတို့၏လက်များနှင့်ခြေထောက်များ အေးစက်သွားပြီး သူတို့၏မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားပေ၏။

ဓမ္မသောင်းချီနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးသည် အဆင့်နိမ့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။

ဖရိုဖရဲနယ်မြေတွင်ပင် သူတို့သည် ဂိုဏ်းအင်အားစုများကို တည်ထောင်နိုင်စွမ်းရှိသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်များသည် သူတို့အတွက် ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိအောင်ပင် အစွမ်းထက်ဆုံး သူများထဲတွင် ပါဝင်ပြီး ရန်စရန် မသင့်သော တည်ရှိမှုများပင်။

သို့သော် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင်...

"ပြေး..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က အရင်ဆုံး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လူများအားလုံးသည် ငှက်များနှင့် သားရဲများ အလား လူစုကွဲသွားပြီး ထွက်ပြေးသွားကြ၏။

သို့သော် ကျုံးချင်သည် သူတို့ကို သွားခွင့်ပြုရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ချေ။

"ဝှစ်..."

ကျုံးချင်က နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်တန်း ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အဖြူရောင်အလင်းတန်းသည် ဓားမိုးရွာသွန်းသည့်အလား ထိုအရာ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းရှိ ထွက်ပြေးနေသော ဓားပြများကို သတ်ဖြတ်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မူလက သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော တောအုပ်သည် လုံးလုံးလျားလျား တိတ်ဆိတ်သွားပေ၏။

မြေကြီးပေါ်တွင် ဖိနှိပ်ခံထားရဆဲ ဖြစ်သော မြို့စားကူယန် တစ်ယောက်သာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာဖြင့် ကျုံးချင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုက ယန်သုံးပါးနယ်ပယ် တတိယအဆင့် မဟာသခင်တစ်ဦးကို ချေမှုန်းခဲ့သည်။

နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုက ဓားပြများကို အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ခဲ့လေ၏။

ကျုံးချင်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံစဉ်က တစ်ဖက်လူ၏ သာမန်ထက် လွန်ကဲသော အရှိန်အဝါကို သူ ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဤသာမန်ထက် လွန်ကဲသော အရှိန်အဝါမှာ ကျုံးချင်၏ စိတ်နေသဘောထားကြောင့်သာ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ကျုံးချင်၏စွမ်းအားမှာ ဤမျှထိ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

ကျုံးချင်သည် အသက်နှစ်ဆယ်သာ ရှိသေးကြောင်း သူ သေချာသိနေခဲ့သည်။

ထို့ပြင် တစ်ဖက်လူ၏စွမ်းအားသည် ဓမ္မသောင်းချီနယ်ပယ်သို့ သေချာပေါက် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူ သိရှိထားပေ၏။

အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် ဓမ္မသောင်းချီနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဟူသော သဘောတရားသည် မည်သို့ ဆိုလိုသနည်း။

ဤသည်ကို ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် မဖော်ပြနိုင်တော့ချေ။

သူ့ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ဦးဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း ဖြစ်မည်မဟုတ်ချေ။

ထိုကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်အား ကြီးထွားရန် နှစ်ထောင်နှင့်ချီ၍ အချိန်ပေးလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် နောက်ဆုံးတွင် မည်ကဲ့သို့ အောင်မြင်မှုများအား ရရှိမည်ကို သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်ရဲချေ။