အခန်း ၁၃၇၁

အခန်း (၁၃၇၁) ဒီလောကကြီးက အရမ်းကို ညစ်ပတ်လွန်းတယ်

မြေပြင်ပေါ်ရှိ အသက်ကင်းမဲ့နေသော ရန်ထျန်းယွင်၏ အလောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ တုန်ရီနေပြီး မျက်နှာမှာ စက္ကူတစ်ရွက်အလား ဖြူရော်နေကာ သွေးရောင် လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

"ရှင်... ရှင် တကယ်ပဲ သူ့ကို သတ်လိုက်တာလား"

"ဟင်... ပြဿနာရှိလို့လား"

ရွှယ်အန်းက ရန်ထျန်းယွင် လဲကျသေဆုံးသွားခဲ့သော သွေးစွန်းနေသည့် မြေပြင်ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး သူ၏ လေသံမှာ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း ကင်းမဲ့နေလေသည်။

ထန်ဖေးဝမ်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားဟန်ရသည်။ သူမက အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမရှိပါဘူး၊ အဲဒီ ရန်ထျန်ယွင်က သခင့်ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ရဲတင်းခဲ့တာလေ၊ သူသေတာက သူစိုက်ပျိုးတာ သူပြန်ရိတ်သိမ်းတာ သက်သက်ပါပဲ"

"သခင် ဟုတ်လား"

ရွှယ်အန်းက ထိုစကားလုံးကို ပျင်းရိလေးတွဲစွာ ပဲ့တင်ထပ်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် မသိမသာ မှုန်ဝါးဝါး အပြုံးတစ်ခု ကွေးတက်သွားလေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်ပဲလေ၊ ကျွန်မက သခင့်ရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ် ခံယူဖို့ ဆန္ဒရှိရင် ကျွန်မကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်လို့ သခင် ခုနလေးတင် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား၊ အခု ကျွန်မ သခင့်ကို အကြွင်းမဲ့ သစ္စာခံပါပြီ"

ထန်ဖေးဝမ်က လေးနက်စွာ ကြေညာသည်။ ရွှယ်အန်းက မည်သို့မျှ တိတိပပ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိဘဲ ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ ထန်ဖေးဝမ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာအရောင်မှာ ဖြူလျော့နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားမှုကမူ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူမက ခပ်ရေးရေး အပြုံးတစ်ခုကိုပင် ဖန်တီးပြလိုက်သေးပြီး သိမ်မွေ့ကာ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။ အာချင်းက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမ...

ရွှယ်အန်းကမူ အသံထွက်သည်အထိ ရယ်မောသည်။ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထန်ဖေးဝမ်၏ မေးစေ့ကို ညင်သာစွာ ပင့်တင်လာသည်။ ထန်ဖေးဝမ်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အရှက်ရမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ကနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမက နာခံစွာဖြင့် သူမ၏ မေးစေ့ကို ပိုမိုမြှင့်တင်ပေးလိုက်ပြီး အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိချေ။ ရွှယ်အန်းက သူမကို ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"နှမြောစရာပဲ... ငါမင်းကို စောစောက ဒီအကြောင်း ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ကျေးကျွန်ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း မမီဘူး"

ထိုစကားများက အစောပိုင်းက ရန်ထျန်းယွင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းထက်ပင် ပို၍ တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းနေပေသည်။ လူအများအပြားမှာ အံ့ဩမှင်တက်စွာဖြင့် အေးခဲသွားကြပြီး ရွှယ်အန်းကို ငေးမောကြည့်နေကာ သူတို့၏ စိတ်အစဉ်များမှာ ရှုပ်ထွေးပရမ်းပတာ ဖြစ်နေကြသည်။ ဒီလူငယ်က ဘာတွေလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ၊ သူများ... ရူးသွားပြီလား...

ထန်ဖေးဝမ်မှာလည်း ဆွံ့အသွားရသည်။ မြင့်တက်လာသော အရှက်ရမှုက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရောင်အသွေးများကို စုပ်ယူသွားသော်လည်း သူမက အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းကြပ်စွာ ကိုက်ထားပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးသည်။

"သခင်... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင်"

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ဟုတ်လား..."

ရွှယ်အန်းက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဆိုလိုတာက... မင်းလည်း သေရမယ်!"

ထိုစကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထန်ဖေးဝမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်ထသွားပြီး တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ သူမ၏ လူသားပုံစံ ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်ပစ်လိုက်လေသည်။ အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုက သူမဦးခေါင်းထိပ်မှနေ၍ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အဝေးရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုများနှင့် ပြတ်သားမှုများမှာ အပြစ်တင်စရာ မရှိလှပေ။ သူမက ရှင်းလင်းစွာ တွေးတောထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူမသာ လွတ်မြောက်သွားပြီး တစ္ဆေနယ်ပယ် အနက်ပိုင်းသို့ ပြန်ရောက်နိုင်မည်ဆိုပါက ဤအန္တရာယ်များသော လူငယ်ကို ချေမှုန်းရန် ရန်မိသားစုနှင့် ထန်မိသားစုတို့၏ အင်အားစုများကို ချက်ချင်း စုစည်းနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏ အစီအစဉ်များ အားလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်လွယ်သော ထင်ယောင်ထင်မှားများအလား အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ဝိညာဉ်သည် စင်မြင့်ပေါ်မှ မထွက်ခွာနိုင်မီမှာပင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက သူမကို ထက်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်သွားသောကြောင့်ပင်။

တုံးတိတိ အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် ထန်ဖေးဝမ်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားသညါ။ အမည်းရောင် အငွေ့တိမ်လွှာ နှစ်ပိုင်းမှာ မည်မျှပင် လူးလွန့်နေပါစေ သူတို့သည် နောက်ထပ် ပြန်လည် ပေါင်းစပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

ထန်ဖေးဝမ်သည် သူမ၏ အဓိက အသိစိတ်ကို ထိန်းသိမ်းပြီး လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဝိညာဉ်အာရုံ တစ်ဝက်ကို ပြတ်သားစွာ စွန့်ပစ်လိုက်လေသည်။ ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိချေ။ သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုအောက်တွင် ကွဲကြေသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထန်ဖေးဝမ်က သွေးပျက်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံကြီးကို လွှတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"စောင့်နေလိုက်စမ်းပါ... ထန်မိသားစုနဲ့ ရန်မိသားစုက ရှင့်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါစောင့်နေပါ့မယ်"

ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်ပြီး အေးတိအေးစက် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ နောက်ဆုံး ပေါက်ကွဲသံ တစ်ခုနှင့်အတူ ထန်မိသားစု၏ ဤဂုဏ်ယူဖွယ် သမီးတော်လေးမှာ သူမ၏ အဆုံးသတ်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ အလုံးစုံ ပျက်သုဉ်းသွားလေတော့သည်။

လူအုပ်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ သေမင်းတမန်အလား တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အသက်ရှူသံများပင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လူတိုင်းက အံ့ဩမှင်တက်စွာ ငေးကြည့်နေကြသည်။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ သူတို့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများသာ ဖြစ်ပေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မာနကြီးပြီး ဗိုလ်ကျလွှမ်းမိုးတတ်သော ထိုတစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ယခုအခါ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ခံထားရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူသားမျိုးနွယ်စုဝင် အချို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်များ ခပ်ရေးရေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စုန့်ကျင်းယဲ့သည် စင်မြင့်ထက်တွင် အောင်ပွဲခံလျက် ရပ်နေသော ရွှယ်အန်းကို အတိုင်းအဆမဲ့သော အားကျလေးစားမှုများဖြင့် ငေးကြည့်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ရပ်တန့်သွားတော့မည့်အလား ခုန်ပေါက်နေသည်။

ရန်ထျန်ယွင်နှင့် ထန်ဖေးဝမ်တို့ သေဆုံးသွားရုံသာမက ကံကြမ္မာတစ္ဆေဧကရာဇ်သည်ပင် သူမတို့ဂိုဏ်းအနေဖြင့် ရန်စရန် မတတ်နိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း နားလည်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အားကျလေးစားမှုများကြားတွင် လွမ်းဆွေးမှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုကလည်း သူမ ရင်ထဲတွင် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

ဝမ်လင်းချွေ့ကမူ ကွဲပြားစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူမက ရွှယ်အန်းကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသော လေးနက်သည့် အကြည့်ဖြင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ တစ္ဆေနယ်ပယ်၏ ကိစ္စရပ်များကို ကောင်းစွာ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးအနေဖြင့် တစ္ဆေနယ်ပယ် အနက်ပိုင်းရှိ ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုများမှ မျိုးဆက်များကို သတ်ဖြတ်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်များကို သူမ အပြည့်အဝ နားလည်ထားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုသည် မျိုးပွားခြင်းအတွက် အလွန်အမင်း ရုန်းကန်ရပြီး ရန်ထျန်းယွင်နှင့် ထန်ဖေးဝမ်တို့ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များ အစွမ်းထက်သူများအဖြစ် ကြီးပြင်းလာရန်မှာ ပို၍ပင် ရှားပါးလှသောကြောင့်ပင်။ ထိုကဲ့သို့သော တရားဝင် အမွေဆက်ခံသူများမှာ သူတို့၏ အထက်တန်းလွှာ ဆွေစဉ်မျိုးဆက်များအတွက် တန်ဖိုးဖြတ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် အရေးပါလှပေသည်။ ယခုအခါ ဤအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်က သူတို့ကို အလုံးစုံ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

ရန်မိသားစုနှင့် ထန်မိသားစုတို့ မည်မျှတောင် ဒေါသထွက်ကြမည်ကို မှန်းဆကြည့်ရုံမျှဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းကမူ သူ ယခုလေးတင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သော ထိုနှစ်ဦးမှာ အရေးမပါသည့် ပုရွက်ဆိတ်လေးများအလား ခံစားချက် တစ်စက်လေးမျှပင် မပြသခဲ့ချေ။ သူက လူအုပ်ကြီးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကာ အမြင့်တွင် ချုပ်နှောင်ခံထားရသော ဝမ်မူလင်း၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဝမ်မူလင်းသည် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို သဘာဝကျကျ မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ သူမ၏ အသက်ကို စတေး၍ ဖျက်ဆီးပစ်ရမည့် ထိုရန်သူများမှာ ဤအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်၏ လက်ထဲတွင် ခွေးများအလား သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် စီးကျလာတော့သည်။

အရှင်... အရှင် မြင်ရဲ့လား၊ တစ်ချိန်တုန်းက အရှင့်ကို လုပ်ကြံခဲ့တဲ့သူတွေက နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ လုပ်ရပ်တွေရဲ့ ခါးသီးတဲ့ အသီးအပွင့်တွေကို မြည်းစမ်းနေရပါပြီ...

ထို့ကြောင့် ရွှယ်အန်းက သူမရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သောအခါ ဝမ်မူလင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် ရိုသေလေးစားမှုများ ပြည့်လျှံနေသည်။ သူ၏ လက်တစ်ချက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်မှုနှင့်အတူ သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ချုပ်နှောင်ထားသော အတားအဆီးများမှာ ပျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဝမ်မူလင်က ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ ရန်သူတွေကို ဖျက်ဆီးပြီး ကလဲ့စားချေပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်"

ရွှယ်အန်းက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်ပြီး ခပ်ဟဟ ပြုံးကာ ပြောသည်။

"ဒါအကုန်ပဲလား"

ဝမ်မူလင်မှာ အေးခဲသွားပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက သူမကို ကြည့်နေသည့် ပုံစံကို သတိပြုမိသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့် သူမ၏ အင်္ကျီလက်စများအတွင်း ပုန်းကွယ်နေသော လက်များကို အနည်းငယ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို သူမ မသိတော့ချေ။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက ဤအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခေါင်းလှည့်ကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒူးထောက်လိုက်စမ်း"

ဘာ...

ထိုအမိန့်ကြောင့် ဝမ်မူလင်း မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ကျွန်မ ဒီဘဝမှာ တစ်ယောက်တည်းသော လူကလွဲလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒူးမထောက်ဘူးလို့ ကတိသစ္စာ ပြုထားခဲ့ဖူးပါတယ်၊ သခင်လေး နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ရွှယ်အန်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။ လေထုထဲရှိ တင်းမာမှုများက ပိုမို ထူထပ်လာခဲ့သည်။ အားချင်း၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ခါသွားလေသည်။ သူမက နောက်ထပ် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလာကာ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။ ရွှယ်အန်းက လှည့်ထွက်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူတွေကို ဘယ်လိုလုပ်သင့်တယ်လို့ မင်းထင်လဲ"

ဝမ်မူလင်းမှာ အေးခဲသွားပြီးနောက် သူမ၏ ခြေအောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးဆီသို့ အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် လူသားမျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြား၏ မျက်ဝန်းများထဲရှိ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော ကျိုးနွံမှုများကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အတိတ်၏ အပိုင်းအစများက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူမက ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး... ကျွန်မ..."

ရွှယ်အန်းက သူမကို စကားဆုံးအောင် ပြောခွင့်မပေးချေ။ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီလောကကြီးက... အရမ်းကို ညစ်ပတ်လွန်းတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ့ မျက်ခုံးများက ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားပြီး ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလေသည်။

"မကောင်းမှုရှာဖွေရေးဓား... ထွက်ပေါ်လာခဲ့စမ်း"

အဆုံးအစမဲ့သော အထက်ကောင်းကင်ယံဆီမှနေ၍ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဓားအလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားသွားများ၏ ထိပ်ဖျားများတွင် မီးတောက်များ ကခုန်နေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးရှိ စွမ်းအားကြီးမားသော တည်ရှိမှုများ နီးပါးအားလုံးက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရပြီး သူတို့ ရှိနေသော နေရာများတွင်ပင် အေးခဲသွားကြသည်။

ဓား၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားအောက်တွင် ပုံမှန်အားဖြင့် မာနကြီးပြီး ဗိုလ်ကျလွှမ်းမိုးတတ်သော ထိုတစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ခေါင်းပင် မမော့ရဲတော့ဘဲ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် တုန်ယင်လျက် မြေပြင်တွင် ဝပ်စင်းနေကြတော့သည်။

"သတ်”

__