အခန်း ၁၃၇၉

အခန်း (၁၃၇၉) ထူးဆန်းသော တရုတ်ပုံပြင်များ။ ဟုတ်လား၊ မဟုတ်ဘူးလား

သစ်မြစ်များက မြေကြီးထဲမှ လုံးဝ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးမှာ ရေမှထွက်လာသော ငါးတစ်ကောင်အလား ဖြစ်သွားပြီး ၎င်း၏ အရှိန်အဟုန်မှာ အလျင်အမြန် ကျဆင်းလာသည်။

တစ်ချိန်က စိမ်းလန်းစိုပြည်ခဲ့သော အရွက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ညှိုးရော်လာပြီး သစ်မြစ်များ အများစုမှာ အောက်သို့ ပျော့ခွေကျသွားကာ အသက်ဝင်မှု ကင်းမဲ့သွားသည်။

ဤအခြေအနေတွင် အစိမ်းရောင်ဝတ် သစ်ပင်ဘုရင်၏ ပုံရိပ်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ စတင်ယိမ်းနွဲ့နေ၏။ သူ၏ မူလပုံစံမှာ ဤမျှလောက် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်ကို ခံစားနေရသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပွားမှာလည်း သဘာဝကျကျပင် ကောင်းမွန်စွာ ရပ်တည်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလျင်အမြန် ပွင့်လင်းမြင်သာလာပြီး သူက သနားစရာကောင်းအောင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း"

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ရွှယ်အန်းက သူ့ကို ခပ်ဟဟ ပြုံးပြသည်။

"သေလိုက်တော့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး လွှဲရမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချလေသည်။

နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားတော့သည်။ အစိမ်းရောင်ဝတ် သစ်ပင်ဘုရင်က သွေးပျက်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံကြီးကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ သစ်ပင်ကြီး ပျက်သုဉ်းသွားခြင်းနှင့်အတူ အလုံးစုံ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတော့သည်။

အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ဆင်းသက်လာကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော ယွမ်နျန်ကို ပြုံးပြသည်။

"မင်္ဂလာပါ... ငါက ရွှယ်အန်း ပါ၊ အာ... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

ရွှယ်အန်း အမည်ရသော ဤလူသားမျိုးနွယ်စု လူငယ်လေးက သူမကို အဘယ်ကြောင့် ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေကြောင်းကို သူမ မသိသော်လည်း သူ ယခုလေးတင် ပြသခဲ့သော စွမ်းအားများက ဤတစ္ဆေမျိုးနွယ်စု မိန်းကလေးကို နက်ရှိုင်းစွာ အထင်ကြီးသွားစေခဲ့သည်။

သူမက အံ့ဩမှင်တက်နေမှုမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လာသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မက ချွဲ့ဝမ်ယွမ်ပါ၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်မူလင့်ကို အကြည့်တစ်ချက် ပို့လိုက်သည်။

"ဒီတစ္ဆေတွေဆီကနေ ပြုတ်ကျလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို သိမ်းလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဝမ်မူလင်းက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။ ထို့နောက် ရွှယ်အန်းက ခေါင်းပြန်လှည့်ကာ ချွဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ပြုံးပြသည်။

"တကယ်တော့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား"

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဟင်"

ချွဲ့ဝမ်ယွမ်မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။

"ငါဆိုလိုတာက... ဘာလို့ မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေ အများကြီးက ရုတ်တရက် ပေါ်လာရတာလဲ"

ချွဲ့ဝမ်ယွမ်က ရွှယ်အန်းကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး အဆုံးတွင် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ခေါင်းယမ်းသည်။

"ကျွန်မလည်း သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းက ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး၊ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုရော လူသားမျိုးနွယ်စုပါ သဟဇာတဖြစ်ဖြစ် အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ခဲ့ကြတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီမကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေက ဘယ်ကနေဘယ်လို ပေါ်လာမှန်းမသိ ပေါ်လာကြတာပဲ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ အားလုံးကလည်း ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် ကျဆင်းသွားတယ်"

ရွှယ်အန်းက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘယ်ကလာတာလဲ၊ ငါတို့ကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပေးနိုင်မလား"

ချွဲ့ဝမ်ယွမ်က ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်သည်။

"သေချာပေါက် ရတာပေါ့၊ အစ်မယင်းသာ ရှင်လို ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်က ကျွန်မတို့နဲ့ ပူးပေါင်းမယ်ဆိုတာကို သိရင် သိပ်ကို ဝမ်းသာမှာပဲ"

"တကယ်လား"

ရွှယ်အန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူ့ဖာသာသူ စဉ်းစားသည်။ ထူးဆန်းတဲ့ ပုံပြင်တွေလား...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။ ဤစွန့်ပစ်ခံ မြို့ငယ်လေးမှ မိုင်ထောင်ချီ ကွာဝေးသော ရွာလေးတစ်ရွာတွင် နျဲ့ရှောင်ချန်နှင့် နင်းချိုက်ချန်တို့သည် အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ပြေးလာခဲ့ကြသည်။ တံခါးဝတွင် စောင့်နေသော တစ္ဆေမျိုးနွယ်စု လူငယ်နှစ်ဦးက သူတို့ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ထိုနှစ်ဦးမှာ တစ်ခဏမျှပင် မနှောင့်နှေးရဲဘဲ ရွာ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကောင်စီခန်းမဆောင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကြသည်။

ကောင်စီခန်းမဆောင်၏ တံခါးကို ခပ်ပြင်းပြင်း တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်းမှာ မှင်တက်သွားကြပြီးနောက် တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်ကြလေသည်။

"ရှောင်ချန်"

"သခင်မလေးနျဲ့နဲ့ သခင်လေးနင်းပဲ"

"တော်သေးတာပေါ့... သူတို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီ"

သို့သော် ထိုနှစ်ဦးက ဤအော်ခေါ်သံများကို လျစ်လျူရှုကာ အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးကို အလောတကြီး ပြောလိုက်ကြသည်။

"အစ်မယင်း၊ ယွမ်နျန်လေ... သူက ကျွန်မတို့ကို ကယ်ဖို့အတွက် စွန့်ပစ်မြို့က သစ်ပင်ဘုရင်ရဲ့ အဖမ်းကို ခံလိုက်ရတယ်၊ ကျွန်မတို့ သူ့ကို သွားကယ်မှဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် အချိန်နှောင်းသွားလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကြောင့် လူအများအပြားမှာ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားကြပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

"ဘာ... ယွမ်နျန်က အဲဒီမှာ ပိတ်မိနေတယ် ဟုတ်လား"

"မဖြစ်ဘူး... ငါတို့ သူ့ကို သွားကယ်ရမယ်"

ဆူညံသံများကြားတွင် လူငယ်အချို့က အပြင်းအထန် တုံ့ပြန်ကြပြီး ဒေါသထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေကြလေသည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ခေါင်းဆောင်နေရာတွင် ထိုင်နေသော ယင်းနင်းမှာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိချေ။

"အစ်မယင်း..."

နျဲ့ရှောင်ချန်က မနေနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးလာကာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ယင်းနင်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

"ထပ်ပြောစရာ မလိုတော့ပါဘူး... ယွမ်နျန်က ဒီလိုမလုပ်ခင်ကတည်းက ငါ့ကို ပြောခဲ့ပြီးသားပါ"

"ဘာ"

နျဲ့ရှောင်ချန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။

"ဒါကို အစ်မက သဘောတူခဲ့တယ်ပေါ့၊ ကျွန်မကို ကယ်ဖို့အတွက် တခြားတစ်ယောက်ကို စတေးတာက တရားမျှတလို့လား"

"ဟုတ်တယ်၊ ယွမ်နျန်အတွက် မတရားဘူး"

လူငယ်အချို့ကလည်း ဒေါသတကြီး ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ယင်းနင်း၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

"ငါလည်း သူ့ကို အဲဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ယွမ်နျန်က ငါတို့ကို မကြာခဏ ဒုက္ခပေးနေတဲ့ အဲဒီသစ်ပင်ဘုရင်ကို အလုံးစုံ ဖယ်ရှားပစ်ချင်လို့ အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်"

ခန်းမတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုကြောင်း သူတို့ သဘာဝကျကျပင် သိရှိကြသည်။

နျဲ့ရှောင်ချန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး ကြောင်အမ်းအမ်း ရပ်နေကာ မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျနေတော့သည်။

"အရူးမလေး ယွမ်အာရယ်၊ နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလကားနေရင်း ရူးမိုက်ရတာလဲ..."

သတင်းက ပျံ့နှံ့သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ရွာတစ်ခုလုံးမှာ မှိုင်းညို့ပြီး ခြောက်ကပ်သော လေထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံလိုက်ရလေသည်။

ယွမ်နျန်သည် ရွာထဲတွင် လူချစ်လူခင် ပေါများသူ ဖြစ်သည်။ သက်ကြီးရွယ်အို အများအပြားက ဤမိန်းကလေးငယ်လေးကို ချစ်ခင်ကြပြီး လူငယ်အများအပြားကလည်း သူမကို အလွန်အမင်း အားကျလေးစားကြသည်။

ဤသို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော မိန်းကလေးက ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ရန် မိမိကိုယ်ကို စတေးရမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ ဤမျှလောက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။ ထို့အပြင် သူမကို ကယ်တင်ရန် လူများကို စေလွှတ်မည် ဆိုလျှင်တောင်မှ အချိန်နှောင်းသွားလောက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

လူတိုင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေကြချိန်မှာပင် ရွာ၏ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ လူတိုင်းမှာ အံ့ဩမှင်တက်သွားကြပြီးနောက် ထိုအလင်းတန်းကို အလန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ယင်းနင်းက ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ပြင်ဆင်ထားကြ"

လူသားမျိုးနွယ်စုနှင့် တစ္ဆေမျိုးနွယ်စု နှစ်ရပ်စလုံးက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တိတ်တဆိတ် ပြင်ဆင်ကြသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ရွှင်လန်းတက်ကြွသော အမျိုးသမီး အသံတစ်သံကို သူတို့ ကြားလိုက်သည်။

"အစ်မယင်း၊ အစ်မရှောင်ချန်... ကျွန်မ ပြန်ရောက်လာပြီ"

လူတိုင်းမှာ အေးခဲသွားကြပြီး သူတို့၏ နားများကိုပင် သူတို့ သံသယ ဝင်သွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့ ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သောအခါ အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချွဲ့ဝမ်ယွမ်၏ ပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ဤမိန်းကလေးကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြူးကျယ်လာခဲ့သည်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...

သို့သော် ထို့နောက်တွင် လူတိုင်း၏ အာရုံက သူမဘေးရှိ လူသားပုံရိပ် နှစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ချွဲ့ဝမ်ယွမ်နှင့် ရွှယ်အန်းတို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသောအခါ လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းရံလာကြသည်။ ယင်းနင်းက ရွှယ်အန်းကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

ချွဲ့ဝမ်ယွမ်က တခစ်ခစ် ရယ်မောသည်။

"အစ်မယင်း... ကျွန်မ မိတ်ဆက်ပေးမယ်၊ ဒါက ကျွန်မ အသစ်ခင်ထားတဲ့ သူငယ်ချင်း၊ သခင်လေး ရွှယ်အန်းတဲ့၊ အဲဒီ တစ္ဆေသတ္တဝါတွေဆီကနေ ကျွန်မကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာ သူလေ"

ထို့နောက် သူမက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ပြောပြတော့သည်။ ထိုအရာကိုနားထောင်ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩမှင်တက်မှု အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရာအားလုံးမှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ချွဲ့ဝမ်ယွမ်၏ ခိုင်မာသော သက်သေထွက်ဆိုချက်နှင့် သူမ ယူဆောင်လာသော သစ်မြစ်တို့သာ မရှိပါက မည်သူကမျှ ဤအရာမှာ အမှန်တရားဟု ယုံကြည်ရဲမည် မဟုတ်ချေ။ ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းက ယင်းနင်းကို ခပ်ဟဟ ပြုံးပြသည်။

"မင်္ဂလာပါ... သခင်မလေးယင်း"

သူမစိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း ရွှယ်အန်းမှာ ချွဲ့ဝမ်ယွမ်၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် ဤရွာလေးအတွက်လည်း ကျေးဇူးရှင် တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ပေသည်။

အထူးသဖြင့် လူသားနှင့် တစ္ဆေဖြစ်ကြသော နျဲ့ရှောင်ချန်နှင့် နင်းချိုက်ချန်တို့မှာ ရွှယ်အန်းကို အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။

ထို့အပြင် သူတို့ကို မကြာခဏ ဒုက္ခပေးလေ့ရှိသော သစ်ပင်ဘုရင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းဖြင့် ကြီးမားသော ရန်သူကြီး တစ်ဦးကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနေ့ညနေတွင် ဤရွာလေး၌ မီးပုံးများနှင့် အလံများ ချိတ်ဆွဲကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော်တစ်ခုကို ကျင်းပခဲ့ကြသည်။

အထူးအမြတ်နိုးဆုံး ဧည့်သည်အဖြစ် ရွှယ်အန်းမှာ သဘာဝကျကျပင် အမြင့်မားဆုံးသော ဧည့်ခံပြုစုမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

ပွဲတော်တစ်လျှောက်လုံး ရွှယ်အန်းက စကားများများစားစား မပြောခဲ့သော်လည်း ရွာသူရွာသားများ၏ အမည်များကို ကြားရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကန်နျန်၊ ရှင်းရှစ်စန်းနျန်...

ဤအမည်များ အားလုံးက ရွှယ်အန်းကို နက်ရှိုင်းစွာ သံသယဝင်သွားစေခဲ့သည်။

ဟွားလူမျိုးတွေရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ပုံပြင်တွေကို ရေးတဲ့ စာရေးဆရာက ဒီနယ်ပယ်ကို တစ်ချိန်တုန်းက ရောက်ခဲ့ဖူးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီနယ်ပယ်ရဲ့ အုပ်စိုးသူကများ အဲဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ခဲ့ဖူးတာလား...

ဤမေးခွန်းများ ကျန်ရှိနေဆဲဖြင့် ပွဲတော်မှာ အဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ချွဲ့ဝမ်ယွမ်မှာ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း အဆုံးတွင် ရွှယ်အန်းနှင့် စကားအနည်းငယ်မျှ ထပ်မပြောဖြစ်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသည်။ လူများ အဆုံးတွင် လူစုကွဲသွားသည်အထိ ဝမ်မူလင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသော နောက်ခံနေရာတွင်သာ ဆက်လက် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူမက မနေနိုင်တော့ဘဲ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်... ဒီမှာ စုရုံးနေကြတဲ့ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုတွေက ကျွန်မ အရင်တစ်ခေါက် ဒီနယ်ပယ်မှာ ရှိနေခဲ့တုန်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ သူတွေနဲ့ အတူတူပဲဆိုတာ ကျွန်မ မြင်ရတယ်"

ရွှယ်အန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကိစ္စက ပိုပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီပဲ”

__