အခန်း ၁၃၈၀

အခန်း (၁၃၈၀) ချူပြည်နယ် ဝမ်မိသားစု

ဝမ်ကောင်းရှင်းသည် မြို့ငယ်လေး၏ ကွင်းပြင်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ သံမဏိအလား မည်းမှောင်လာသည်။ သူ၏ အရှေ့တွင် ဧရာမ တွင်းပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်း၏ အစွန်းတစ်ဝိုက်တွင် သစ်ပင်စည်များနှင့် အကိုင်းအခက်များ ပြန့်ကျဲ

နေသည်။

မည်သူကမျှ စကားမပြောရဲကြချေ။ သူ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော အစေခံများ အားလုံးမှာ ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အေးခဲနေကာ အသံတစ်ချက်မျှပင် မထွက်ရဲကြချေ။

"ဒါကို ဘယ်သူလုပ်သွားတာလဲ"

ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ အသံမှာ ရေခဲအလား အေးစက်နေသည်။ အစေခံများမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ အဆုံးတွင် အရှေ့ဆုံး၌ ရပ်နေသူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းလို့ မရသေးပါဘူး"

တုံးတိတိ အသံတစ်သံနှင့်အတူ ထိုအစေခံမှာ ချက်ချင်းပင် ရိုက်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ခဲယဉ်းစွာ ပြန်ထနေရသည်။

"ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူလုပ်သွားတာလဲလို့"

ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ အသံမှာ အတိုင်းအဆမဲ့သော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လူတိုင်းမှာ စတင် တုန်ယင်လာကြလေသည်။ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုကြားတွင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူများက အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း အာဏာကို ကိုင်စွဲထားသဖြင့် သူတို့အတွက် ပြန်လည်ခုခံရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိချေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အစေခံတစ်ဦးက သတိထား၍ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သ... သခင်လေး... ဘယ်သူလုပ်သွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိပေမယ့် ဒီနေရာမှာ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ အငွေ့အသက် ခြေရာလက်ရာတွေကို ကျွန်တော် အနံ့ခံမိပါတယ်"

"လူသားမျိုးနွယ်စုလား"

ဝမ်ကောင်းရှင်းက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... လူသားမျိုးနွယ်စုပါ"

အစေခံက ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"သိပ်ကောင်းတာပေါ့၊ ဒီလူသားတွေက သူတို့နေရာ သူတို့ မသိသေးဘဲ ပြဿနာရှာဖို့တောင် ရဲတင်းနေကြတာလား"

ဝမ်ကောင်းရှင်းက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့တွေ ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ၊ လူသားတွေ လုပ်သွားတာဆိုရင် သူတို့ ဒီအနီးအနားမှာ ရှိနေလောက်သေးတယ်၊ လူသားတွေ စုဝေးနေတဲ့ နေရာတွေကို အခုချက်ချင်း သွားရှာကြစမ်း"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

အစေခံများက တညီတညွတ်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြပြီး အရိပ်များထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ရှာဖွေရန် လူစုခွဲသွားကြသည်။ ဝမ်ကောင်းရှင်းမှာ တွင်းပေါက်ကြီး၏ အရှေ့တွင် ဆက်လက်ရပ်နေပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ကာ တွင်းထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသော ညှိုးရော်ပုပ်သိုးနေသည့် သစ်မြစ်များကို လေ့လာစောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲအလား အေးစက်နေသည်။

"မင်းဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခေါက်တော့ မင်းသေပြီပဲ"

နယ်ပယ်များကို ဖြတ်ကျော် ခရီးသွားလာခဲ့ပြီး ချူကျိုးမြို့ရှိ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဝမ်မိသားစု၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဝမ်ကောင်းရှင်းသည် သာမန် သစ်ပင်ဘုရင် တစ်ပါးအတွက် ဤနေရာသို့ လာခဲ့ခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

သူသည် ဖန်းရှေးဟောင်း ကြေးမုံပြင် အတွက် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖန်းရှေးဟောင်း ကြေးမုံပြင်သည် တစ်ချိန်က ချူကျိုးမြို့တွင် ရှိခဲ့သော်လည်း အခြေအနေ အမျိုးမျိုးကြောင့် အခြားနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့် မြို့လေး၏ သစ်ပင်ဘုရင် လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ မြို့လေး၏ သစ်ပင်ဘုရင်သည် ၎င်း၏ တန်ဖိုးကို မသိရှိသဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် စွန့်ပစ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ကောင်းရှင်းက ဖန်းရှေးဟောင်း ကြေးမုံပြင်၏ တန်ဖိုးကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို အသုံးပြုပြီးနောက် ၎င်း၏ တည်နေရာကို ဤနေရာအထိ သူ ခြေရာခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ မြို့လေး၏ သစ်ပင်ဘုရင်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းကြေးမုံပြင်မှာလည်း သဘာဝကျကျပင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဤအရာက မာနကြီးသော ဝမ်မိသားစု အမွေဆက်ခံသူကို ဒေါသပေါက်ကွဲသွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။ ခရီးစဉ်အတွက် သူသည် မိသားစု အင်အားစုများထဲမှ အထက်တန်းလွှာများကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် အစေခံတစ်ဦးက သတင်းပို့ရန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"သခင်လေး... ဒီကနေ မိုင်တစ်ထောင် အကွာလောက်မှာ လူသားတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှု ခြေရာလက်ရာတွေ ရှိတဲ့ ရွာငယ်လေး တစ်ရွာ ရှိပါတယ်၊ အဲဒီအပြင် အဲဒီမှာ ဇာတိ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်တွေလည်း အများကြီး ရှိနေပါတယ်"

ထိုအရာကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

"အို... ဇာတိ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုလား"

"မှန်ပါတယ်"

ဝမ်ကောင်းရှင်းက ယုတ်မာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီအသုံးမကျတဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေက ရှိနေကြတုန်းပဲပေါ့၊ သိပ်ကောင်းတာပေါ့၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူတို့အားလုံးကို ငါ တစ်ပါတည်း ရှင်းလင်းပစ်မယ်၊ ငါနဲ့ လာတိုးရလောက်အောင် ကံဆိုးဖို့ ဘယ်သူက သူတို့ကို ပြောထားလို့လဲ"

"လမ်းပြစမ်း"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွာလေးထဲ၌။ ယင်းနင်းက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"ယွမ်အာ... နင်ပြောတာတွေ သေချာရဲ့လား"

ချွဲ့ဝမ်ယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သေချာပေါက်ပါပဲ"

အခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် လူသားမျိုးနွယ်စုနှင့် တစ္ဆေမျိုးနွယ်စု နှစ်ရပ်စလုံးမှ အဖွဲ့ဝင်များ ရှိနေကြပြီး သူတို့အားလုံးမှာ ရွာတစ်ရွာလုံးရှိ အတော်ဆုံးသူများချည်း ဖြစ်ကြသည်။ ပွဲတော်ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက အနားယူရန် သွားခဲ့ပြီး ယင်းနင်းကမူ လူတိုင်းကို စုစည်းကာ လတ်တလော ဖြစ်ရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ချွဲ့ဝမ်ယွမ်ကို အသေးစိတ် ထပ်မံ မေးမြန်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားရခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ထိုလူစုမှာ သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားမှုကို ခံစားနေရဆဲပင်။ အပြည့်အဝ ကြီးထွားပြီး နိုးကြားနေသော မိစ္ဆာသစ်ပင်ကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အမြစ်မှ ဆွဲနုတ်နိုင်ခြင်း၊ ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားက မည်မျှတောင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေမည်နည်း။

ချွဲ့ဝမ်ယွမ်က ညှိုးနွမ်းနေသော လေထုနှင့် ယင်းနင်း၏ တွေးတောနေသော အမူအရာကို သတိပြုမိသွားပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"အစ်မယင်း... တစ်ခုခု မှားနေလို့လားဟင်"

ယင်းနင်းက ခေါင်းယမ်းကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"တစ်ခုခု မှားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ တွေးလို့မရတာပါ"

"ဘာကို တွေးလို့မရတာလဲ"

"ဒီသခင်လေးရွှယ်က တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် သူ ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလဲ ဆိုတာကို တွေးလို့မရတာပါ"

ချွဲ့ဝမ်ယွမ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"အဲဒါ တကယ် အရေးကြီးလို့လားဟင်"

ယင်းနင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

"အရမ်းကို အရေးကြီးတာပေါ့၊ နင် ပြောပြတဲ့အပေါ် မူတည်ပြီး ကြည့်ရင် ဒီသခင်လေးရွှယ်ရဲ့ စွမ်းအားက ငါတို့ စွမ်းအားတွေ မကျဆင်းခင်က ရှိခဲ့တဲ့ စွမ်းအားတွေကိုတောင် ကျော်လွန်ပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်နေပြီဆိုတာ ရှင်းနေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ဒီမှာပဲ"

"သူက အဲဒီလောက် စွမ်းအားကြီးတယ်ဆိုရင် အရင်တုန်းက သူ့ရဲ့ အရိပ်အယောင် ဒါမှမဟုတ် ဂုဏ်သတင်းက ဘာလို့ လုံးဝ မရှိခဲ့တာလဲ"

ထိုမေးခွန်းက ချွဲ့ဝမ်ယွမ်ကိုလည်း မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

"တကယ်ပဲ၊ သူ့ရဲ့ ခြေရာလက်ရာ လုံးဝ မရှိခဲ့ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ဖြစ်နိုင်တာက..."

ချွဲ့ဝမ်ယွမ်က တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ယင်းနင်းကို ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ ယင်းနင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မှန်တယ်၊ သူလည်း ဒီနယ်ပယ်ရဲ့ အပြင်ဘက်ကနေ လာတယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်"

လူတိုင်းမှာ တုန်ယင်သွားကြပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် အံ့ဩထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ အခြား နယ်ပယ်တစ်ခုမှ လာသည်တဲ့လား...

၎င်းမှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ဖြစ်နေသော်လည်း လောလောဆယ်တွင် အယုတ္တိအရှိဆုံး ရှင်းလင်းချက် ဖြစ်ပေ၏။

"ဒါပေမဲ့ သူက တခြားနယ်ပယ်က လာတယ်ဆိုတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ"

ချွဲ့ဝမ်ယွမ်က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ယင်းနင်းက ခေါင်းယမ်းကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"တခြားနေရာက လာတာက မကောင်းဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ကမ္ဘာရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေက အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးနေတယ်၊ တခြားနယ်ပယ်တွေက တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုတွေက ငါတို့ ဇာတိတစ္ဆေတွေရဲ့ မြေနေရာတွေကို အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်ကျူးကျော်လာကြပြီး နောက်ဆုံးမှာ ငါတို့ကို လွှမ်းမိုးသွားကာ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ အစွန်အဖျား နေရာတွေကို ဆုတ်ခွာသွားအောင် ဖိအားပေးခဲ့ကြတယ်၊ ပြီးတော့ အခု လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူသားတစ်ယောက်ကပါ ဒီပွဲထဲ ဝင်လာပြီဆိုတော့... သဘာဝကျကျပဲ ဒီကိစ္စကို ငါတို့ သေချာ စဉ်းစားရမှာပေါ့"

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်သွားလေသည်။

"မဟုတ်ရင် ဘာတွေဖြစ်လာနိုင်လဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ ခန့်မှန်းလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းအပြင်ဘက်မှ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ပြောတာ ကောင်းတယ်"

ထိုလူစုမှာ တိတ်တဆိတ် အသက်ရှူမှားသွားကြပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ခပ်ဟဟ ပြုံးလျက် ဝင်ရောက်လာသော ရွှယ်အန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"နည်းနည်းတော့ လွန်ကဲစွာ သတိထားနေတာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် မင်းရဲ့ စကားတွေကလည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိပါတယ်"

ယင်းနင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူမက ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျော့ရှင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးရွှယ်... ကျွန်မ..."

ရွှယ်အန်းက လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းသည်။

"ငါ ခိုးနားထောင်ဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိစ္စတစ်ခု ဆွေးနွေးဖို့ လာရင်းနဲ့ တိုက်ဆိုင်စွာ ကြားသွားရုံပါ"

သူက ခပ်ဟဟ ပြုံးသည်။

"မင်းတို့ တကယ်ကို ဒီလောက်အထိ တင်းမာနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ ရောက်လာတာက မင်းတို့အတွက် ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိစေပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် စောစောက ယွမ်နျန်ကို ငါ ကယ်တင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချွဲ့ဝမ်ယွမ်မှာ မျက်နှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားသော်လည်း ရဲတင်းစွာပင် ရွှယ်အန်းကို ခိုးကြည့်လိုက်လေသည်။ ယင်းနင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါကို ကျွန်မတို့ နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့..."

"ငါ ဒီကို ဘာလို့ ရောက်လာလဲဆိုတာကို မင်းတို့ စိုးရိမ်နေကြတယ် မဟုတ်လား"

ရွှယ်အန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ဆီသို့ သူ၏ အကြည့်ကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ လူတွေ အားလုံး ရှိနေကြပြီလား၊ လိုနေတဲ့သူ ရှိသေးလား"

ယင်းနင်းမှာ အေးခဲသွားပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းသည်။

"မရှိပါဘူး... အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေကြပါပြီ"

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ အပြင်ဘက်က လူအုပ်ကြီးက ပြဿနာရှာဖို့ ရောက်လာတဲ့သူတွေ ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါ ယူဆတယ်"

ရွှယ်အန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဧရာမ အမည်းရောင် တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြီး ၎င်း၏ အထက်တွင် ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက အောက်ဘက်ရှိ ရွာငယ်လေးကို အေးစက်စွာ ငုံ့ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်သည်။

"အထဲက လူတွေ... ထွက်လာပြီး ငါ့ကို မကြိုဆိုကြတော့ဘူးလား”

__