အခန်း ၂၂၆

အခန်း ၂၂၆ - ချင်မျိုးနွယ်စု၏ အစွမ်းထက်လှံရှည်

ကြောင်နက်ကြီး သည် ချပ်ဝတ်နှင့်အမျိုးသား၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကို အလျင်အမြန်ပင် အကဲခတ်လိုက်ရာ သူသည် တာအိုနယ်ပယ် အဆင့် ၃ သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ပို၍ပင် မှင်တက်မိသွားရ၏။ ထိုအလင်းတန်း ဆင်းသက်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုသူသည် လုံးဝ အသွင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားရုံတင်မကဘဲ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ပါ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ ဘယ်လိုမျိုး နတ်စွမ်းရည်လဲဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။

ရုတ်တရက် ကြောင်နက်ကြီးက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

“အဘိုးကြီး... ဒါက ခုနက ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ပဲရော ဟုတ်သေးရဲ့လား...”

“အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့...”

ချပ်ဝတ်နှင့်အမျိုးသားက ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏လှံဖြင့် ကြောင်နက်ကြီး ရှိရာသို့ ညွှန်ပြလိုက်တော့သည်။

‘ဒါဆိုရင်တော့ သူက မူလသူကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်...’

ကြောင်နက်ကြီးမှာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရ၏။

ထို့နောက်တွင်မူ ချပ်ဝတ်နှင့်အမျိုးသား၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါကာ အထက်စီးဆန်သော စွမ်းအားရှင်စရိုက်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ လှံချက်ကို ခံစမ်း...”

သူ ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိုးထွက်လာခဲ့တော့သည်။

“ဘုန်း...”

ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရ၏။ ဤလှံချက်၏ စွမ်းအားမှာ စိတ်ကူးလို့မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ ကြောင်နက်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားရတော့၏။

‘အဲ့ဒီအသံက အစောပိုင်းက အဘိုးအိုရဲ့ အသံနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားနေတာပဲ... ဒါဆိုရင် ဒီကိုယ်ခန္ဓာထဲမှာ လက်ရှိ တခြားစိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု ရောက်ရှိ ပူးကပ်နေတာများလား...’

ထိုလှံချက်၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် ကြောင်နက်ကြီး အနေဖြင့် အချိန်မီ တုံ့ပြန်ရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ပုခုံးပေါ်မှ အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာမှာ ရုတ်တရက် ထိုးထွက်သွားခဲ့ပြီး လှံဖျားရှိရာသို့ ဦးတည်လျက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။

“ဘုန်း...”

အနှိုင်းမဲ့ ငွေရောင်လှံရှည်ကြီးမှာ အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာနှင့် ထိတွေ့သွားပြီး ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရ၏။

“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ချပ်ဝတ်နှင့်အမျိုးသားသည် သူ့အား နောက်သို့ လွင့်စင်သွားစေသော ထို ကြောင်နီလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩတကြီး ဖြစ်ရုံမှတစ်ပါး မရှိတော့ချေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွှေရောင်အစင်းကျားနက် မျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးမှာလည်း မှင်တက်မိသွားကြရပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ မဖော်ပြနိုင်သော ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

‘ဒီကြောင်နီလေးက... အမှန်တကယ် ဘယ်လို နောက်ခံမျိုး ရှိနေတာလဲ...’

သူတို့မျိုးနွယ်စု၏ အဆန်းကြယ်ဆုံးသော နတ်ဘုရားဆင့်ခေါ်ပညာကပင် ဤကြောင်နီလေးကို မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူတို့၏ နတ်ဘုရားဆင့်ခေါ်စွမ်းရည် အောင်မြင်သွားပြီးနောက်တွင် သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မှာ တာအိုနယ်ပယ် အဆင့် ၃ အထိ ပျံတက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်နှင့်ဆိုလျှင် တစ်ခုလုံးသော ကောင်းကင်ကြယ်တာရာမင်းဆက် အတွင်း၌ ၎င်းအား ယှဉ်နိုင်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိချေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြင်းလှည်းအတွင်း၌ ရှိနေသော ရီယွင်မှာမူ သူ၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များမှာ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားရတော့သည်။ သူသည် ချပ်ဝတ်နှင့်အမျိုးသား၏ လှံသိုင်းကျင့်စဉ်အတွင်း၌ ရင်းနှီးနေသော အငွေ့အသက်အချို့ကို အမှန်တကယ် သတိပြုမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

‘ဒါက... ချင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အစွမ်းထက်လှံရှည် ပဲ...’

ချင်မျိုးနွယ်စုတွင် အထွတ်အမြတ်ကျင့်စဉ်ကြီး သုံးခု ရှိခဲ့ပြီး အစွမ်းထက်လှံရှည်မှာ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤအစွမ်းထက်လှံရှည်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီဆိုလျှင် တစ်ကိုယ်တည်းဖြင့် ရန်သူသောင်းချီကို ခုခံနိုင်စရာ စွမ်းအားရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

‘ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ... ဒီချပ်ဝတ်နဲ့အမျိုးသားက ချင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အစွမ်းထက်လှံရှည်စွမ်းရည်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တတ်မြောက်နေရတာလဲ...’

ရီယွင်က တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်းမှ အလင်းတန်းများမှာ ပိုမို၍ တောက်ပလာခဲ့၏။

‘သူ့ရှေ့က အမျိုးသားက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ရှိမှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူး... စိတ်ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည် တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်...’

သူ၏ စိတ်အာရုံကို တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့် ရီယွင်သည် သူ၏ သိုလှောင်နယ်မြေအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မိုးကြိုးကန်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သူက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်တစ်ခုကို ပို့လွှတ်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်မွေးမြူရေးသစ်သား တစ်ခုမှာ အထက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကြွတက်လာခဲ့၏။ ထိုဝိညာဉ်မွေးမြူရေးသစ်သားအတွင်းမှနေ၍ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဝေဝေဝါးဝါး ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ချင်ယောင် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ချင်ယောင်... ငါ အပြင်ဘက်မှာ ချင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အစွမ်းထက်လှံရှည် ကျင့်စဉ်ကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်...”

ရီယွင်က လိုရင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောကြားလိုက်၏။

“ဘာပြောတယ်... အစ်ကိုယွင်... အစ်ကိုက ချင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အစွမ်းထက်လှံရှည်ကို မြင်ခဲ့တာလား... ဒါဆိုရင် နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်း ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတောင်မှ ကျွန်မတို့ ချင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးဆက်တွေက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသေးတာပေါ့နော်...”

ချင်ယောင်က အံ့ဩဝမ်းသာဖြစ်လျက် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“သူက စစ်မှန်တဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုယ်ထည်နဲ့ ရှိနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး... သူက ရွှေရောင်အစင်းကျားနက် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်ရဲ့ကိုယ်ထဲကို စိတ်ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည်အနေနဲ့ ဆင်းသက်ပူးကပ်ပြီး အစွမ်းထက်လှံရှည်ကို အသုံးပြုနေတာပါ...”

ရီယွင်က ရှင်းပြလိုက်၏။

ချင်ယောင်၏ မျက်လုံးများမှာ ခေတ္တမျှ ဝေ့ဝဲသွားတော့သည်။ သူမ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။

“အစ်ကိုယွင်... ကျွန်မက အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ သေဆုံးခဲ့တာလေ... ကျွန်မ သေဆုံးပြီးတဲ့နောက်မှာ ချင်မျိုးနွယ်စုက ရန်သူတွေရဲ့ ကလဲ့စားချေတာကို ခံခဲ့ရသလားဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး... ဒါကြောင့် နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်း ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ချင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဆက်ခံသူတွေ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျန်ရှိနေသေးသလားဆိုတာ ကျွန်မလည်း သဲသဲကွဲကွဲ မသိပါဘူး...”

ရီယွင်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ကိုယ်ဟန်မှာ ချင်ယောင်၏ ဘေးတွင် ဝင်းခနဲ ပေါ်လာခဲ့၏။ သူသည် ဝေဝေဝါးဝါးဖြစ်နေသော ချင်ယောင်၏ နဖူးလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း နွေးထွေးကြင်နာသော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ဒီနေရာမှာပဲ စိတ်အေးလက်အေး ဆက်ပြီး အနားယူ ကျင့်ကြံနေပါ... ငါ ဒီကိစ္စကို သေသေချာချာ စုံစမ်းပြီးတာနဲ့ မင်းဆီကို ပြန်လာပြောပြပါ့မယ်...”

“ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုယွင်...”

ချင်ယောင်က နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးပြလိုက်၏။ သူမသည် အလိုက်သိစွာဖြင့် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝိညာဉ်မွေးမြူရေးသစ်သားအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ထိုဝိညာဉ်မွေးမြူရေးသစ်သားမှာလည်း ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မိုးကြိုးကန်၏ ရေအောက်ခြေရှိရာသို့ ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံကို နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြန်သည့်အခါ ရီယွင်မှာ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြောင်နက်ကြီးက ချပ်ဝတ်နှင့်အမျိုးသားကို အောင်နိုင်သူအသွင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ပြုံးလိုက်၏။

“မင်းလည်း ငါ့ကို မနိုင်ပါဘူး... ဒီတော့ စေ့စပ်ပွဲကိုသာ အေးအေးဆေးဆေး ဖျက်သိမ်းလိုက်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်...”

ချပ်ဝတ်နှင့်အမျိုးသား၏ အမူအရာမှာ ထိတ်လန့်မှုများနှင့်အတူ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်။ သူသည် ကြောင်နီလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့၏။ ရုတ်တရက် သူသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံအထက်သို့ ဝင်းခနဲ ပျံတက်သွားတော့သည်။

ထိုအလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ချပ်ဝတ်နှင့်အမျိုးသား၏ ပုံရိပ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏နေရာတွင်မူ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအို ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော မဟာနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် အားနည်းနေခဲ့၏။ သူ၏ အမူအရာမှာလည်း အလွန်ပင် ညှိုးငယ်နေတော့သည်။ သူ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံးသော နတ်ဘုရားဆင့်ခေါ်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ထိုကြောင်နီလေးကို မည်သို့မှ မတတ်နိုင်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မထင်ထားခဲ့ချေ။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရပေသည်။

“အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား ဒီစေ့စပ်ပွဲကို မဖျက်သိမ်းဘူးဆိုရင်တော့... ကျုပ် ခင်ဗျားကို အသေရိုက်သတ်မိလိမ့်မယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးက ရက်စက်သော အမူအရာဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်တော့သည်။ သူသည် ယခုအခါ အသာစီးရနေခိုက်တွင် ဤစေ့စပ်ပွဲ ဖျက်သိမ်းသည့်ကိစ္စကို အပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... ဒီစေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းပေးလိုက်ပါ့မယ်...”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုက အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ သက်ပြင်းချလျက် ဆိုလိုက်ရတော့သည်။ သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုအားလုံးမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤစေ့စပ်ပွဲကို လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော ရွှေရောင်အစင်းကျားနက်မှာမူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ခြေဆောင့်နေခဲ့သော်လည်း သူသည်လည်း မတတ်သာခဲ့ချေ။ သူသည် အနည်းငယ် ဉာဏ်နည်းသူ ဖြစ်လင့်ကစား အဆိုးအကောင်းကိုတော့ မလောက်အောင်အထိတော့ မိုက်မဲသူ မဟုတ်ချေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကြောင်နက်ကြီးက ခေါ်ဆောင်လာသော ဆန်းကြယ်သည့် ကြောင်နီလေးမှာ သူတို့၏ ရွှေရောင်အစင်းကျားနက် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို အနိုင်ယူခဲ့လေပြီ။ အကယ်၍ သူတို့သာ စေ့စပ်ပွဲကို မဖျက်သိမ်းဘူးဆိုပါက သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးမှာ အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခြင်း ခံရမည့် ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။ သူသည် မိမိ၏ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စတစ်ခုတည်းအတွက်နှင့် မိမိမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ဘေးဒုက္ခမရောက်စေလိုချေ။

“ကြောင်မလေး... စေ့စပ်ပွဲက ပျက်သွားပြီ... အခုဆိုရင် မင်းက လွတ်လပ်တဲ့သူ ဖြစ်သွားပြီပေါ့...”

ကြောင်နက်ကြီးက သူမရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လျက် ဆိုလိုက်၏။

“အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး...”

ကြောင်မလေး၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ နီရဲလာခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းအစုံတွင်လည်း မျက်ရည်စများ ဝင်းလက်နေခဲ့သည်။

“မင်းက ဘာလို့ ငိုနေရတာလဲ...” ကြောင်နက်ကြီး က စိတ်မရှည်သလို ဆိုလိုက်၏။ “စေ့စပ်ပွဲက ပျက်သွားပြီလေ... အခုဆိုရင် မင်းက ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရယ်မောရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“ဟုတ်တာပေါ့... ဟုတ်တာပေါ့... ကျွန်မ ရယ်ရမှာပေါ့...”

ကြောင်မလေး၏ မျက်ရည်များမှာ ရယ်မောသံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း နွေရာသီ ပန်းတစ်ပွင့်အလား ဝင်းလက်တောက်ပသွားတော့သည်။

ကြောင်မလေးမှာ မျက်ရည်များကြားမှ ရယ်မောနေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီး၏ အတွင်းစိတ်၌လည်း မဖော်ပြနိုင်သော ကြည်နူးမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည်ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး မြင်းလှည်းရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ ရွှေရောင်အစင်းကျားနက် မျိုးနွယ်စုက စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းပြီး အရှုံးပေးလိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူသည်လည်း ဤကိစ္စကို ဤမျှဖြင့်သာ ထားရှိလိုက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရွှေရောင်အစင်းကျားနက် မျိုးနွယ်စုအား လုံးဝ လမ်းဆုံးရောက်အောင် တွန်းပို့ရန် မလိုအပ်ချေ။

ကြောင်မလေး ကလည်း သူ၏နောက်ကွယ်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါခဲ့၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မြင်းလှည်း၏အနားသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ အသွင်ပြောင်းလဲလိုက်ကြရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြောင်နက်တစ်ကောင်နှင့် ကြောင်ဖြူတစ်ကောင်အဖြစ် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး မြင်းလှည်းထိပ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကြတော့သည်။ ကြောင်နီလေးသည်လည်း သူတို့၏အနားသို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်လိုက်၏။

“ခွပ်... ခွပ်... ခွပ်...”

မြင်းနက်ကြီးက တစ်ချက် ဟီလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ခွာများကို မြှောက်လျက် မြင်းလှည်းကို တောင်အောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့၏ ပုံရိပ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုသည် အဝေးသို့ ပြေးထွက်သွားသော မြင်းလှည်းကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးမှာ အိပ်မက်တစ်ခုအလား ခံစားနေရ၏။ သူသည် ဤ မြင်းနက်ကြီးမှာ သာမန် သတ္တဝါတစ်ကောင် မဟုတ်တန်ရာဟု ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ထိုမြင်းလှည်းအတွင်း၌ ရှိနေသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး စိတ်ကူးလို့မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိရှိလိုက်တော့သည်။

မြင်းလှည်းသည် ကျားနတ်ဘုရားတောင်တန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရီယွင်က မြင်းလှည်းအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်၏ တစ်နေရာရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း သူ၏နှုတ်ခမ်းအစုံတွင် ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“သွားကြစို့... ငါ မင်းတို့အားလုံးကို ဆန်းကြယ်တဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်...”

အခန်း ၂၂၆ ပြီးပါပြီ။