အခန်း ၂၂၈

အခန်း ၂၂၈ - ချင်မျိုးနွယ်စု၏ မျိုးဆက်များနှင့် နန်ကုန်းယွိ၏ ခြေရာလက်ရာ

ရီယွင်က စကားပြောပြီးနောက် သူ၏လက်ဖြင့် အသာအယာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များဆီမှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းနှစ်ခု ထိုးထွက်သွားခဲ့ပြီး အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာနှင့် မြင်းနက်ကြီးတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့၏။ ထိုမိစ္ဆာသားရဲနှစ်ကောင်မှာ တုန်ယင်သွားခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ကိုယ်တွင်း၌ မြင့်မားသော တောင်တန်းကြီးတစ်လုံးအလား ပြင်းထန်လှသော အင်အားတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်ကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤစွမ်းအားအတွင်း၌ သန့်စင်သော မဟာနဂါးနတ်ဘုရားအော်ရာများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုယ်ထည်များကို ပုံရိပ်ယောင်အသွင် ပြောင်းလဲနေသော စွမ်းအားများမှာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုက်စားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြင်းနက်ကြီးက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“သခင်ကြီးက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... ဒီထူးဆန်းတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်စေတဲ့ စွမ်းအားက သူ့အပေါ်မှာ ဘာသက်ရောက်မှုမှ မရှိပါလား...”

ရီယွင်က ကိုယ်ကိုလှည့်၍ ဘေးနားရှိ မြင်းလှည်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုမြင်းလှည်းသည်လည်း ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်စေသော စွမ်းအား၏ တိုက်စားမှုကို အနည်းငယ် ခံနေရသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

‘ဒါက အမှန်တကယ် ဘယ်လိုမျိုး စွမ်းအားလဲ... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ဆန်းကြယ်ပြီး ပြင်းထန်နေရတာလဲ...’

ရီယွင်က အတွင်းစိတ်၌ အနည်းငယ် အံ့ဩတကြီး တွေးတောလိုက်မိသည်။ သူသည် သူ၏လက်ကြီးကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အနက်ရောင်မြင်းလှည်းကို သူ၏သိုလှောင်နယ်မြေအတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

မြင်းလှည်းကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ရီယွင်က တည်ငြိမ်စွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး လူအသွင်ပြောင်းပြီး ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြ...”

“ကောင်းပါပြီ သခင်ကြီး...”

မြင်းနက်ကြီးနှင့် အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာတို့က အလျင်အမြန်ပင် အသွင်ပြောင်းလိုက်ကြရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူသားပုံသဏ္ဌာန်များအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ရီယွင်က ဟင်းလင်းပြင်ထက်မှ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး အဝေးက တောင်ခြေရင်းတွင်ရှိသော ရွာငယ်လေးရှိရာသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာနှင့် မြင်းနက်ကြီးတို့ကလည်း သူ၏နောက်ကွယ်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါခဲ့ကြ၏။

ရီယွင်က အလျင်စလို လမ်းမလျှောက်ဘဲ မက်မွန်တောသုခဘုံအလား ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းရှိ သာယာလှပသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း လမ်းတစ်လျှောက်လုံး၌ အစဉ်မပြတ် ချီးကျူးနေခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရန်အတွက် တကယ့်ကို အချက်အချာကျသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ဤပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်စေသော စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် သာမန်လူသားများဆိုလျှင် ဤနေရာ၌ ရေရှည်နေထိုင်ရန် ခနိုင်ရည်ရှိကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်ငြားလည်း ဤစွမ်းအားသည် ဆန်းပြားလှသည်ဆိုပါစေ ရီယွင်၏အပေါ်တွင်မူ မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် သူ၏ကိုယ်တွင်းမှ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နတ်စွမ်းရည်များကိုပင် ထုတ်သုံးရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ ထိုပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်စေသော စွမ်းအားသည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏နဂါးဘိုးဘေး သွေးဗီဇကြောင့် ခဏချင်းမှာပင် လုံးဝဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် ဆန်းပြားလှပေသည်။ ဤသည်က ရီယွင်အား အံ့ဩမိစေရုံတင်မကဘဲ သူ၏နှလုံးသားအတွင်း၌လည်း သံသယတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

‘ဒါက တကယ်ပဲ... အဲ့ဒီကိစ္စနဲ့ ဆက်စပ်နေတာများလား...’

သူက ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။ ဤခန့်မှန်းချက်မှာ နဂါးမျိုးနွယ်စုနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သဖြင့် ရီယွင်က ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ ဝင်ရောက်စူးစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမအချက်အနေဖြင့် သူသည် ချင်မျိုးနွယ်စု၏ မျိုးဆက်များကို မြင်တွေ့လိုပြီး၊ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သေသေချာချာ နားလည်သဘောပေါက်ကာ ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်စေသော စွမ်းအား၏ မြစ်ဖျားခံရာကို ရှာဖွေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်။

ရီယွင်သည် မြင်းနက်ကြီးနှင့် အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာတို့ကို ဦးဆောင်လျက် ရွာငယ်လေး၏ အဝင်ဝသို့ နောက်ဆုံး၌ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရွာအဝင်ဝတွင် ချောင်းငယ်လေးတစ်စင်း စီးဆင်းနေပြီး ၎င်း၏အပေါ်၌မူ တစ်ဖက်မှတစ်ဖက်သို့ ဆက်သွယ်ထားသော သစ်သားတံတားလေးတစ်စင်း ရှိနေခဲ့၏။

ရီယွင်သည် တံတားထိပ်တွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျောက်စာတိုင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် သစ်သားတံတားပေါ်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး တစ်ဖက်ကမ်းရှိရာသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ထိုစဉ် အိမ်တစ်အိမ်အတွင်းမှ လူငယ်တစ်ဦး လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့ပြီး ရီယွင်တို့သုံးဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် မှင်တက်မိသွားရ၏။ သူသည် ရီယွင်အား ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေမိပြီး မရဲတရဲဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... ဘာဖြစ်လို့ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့ မျက်နှာစိမ်းတွေ ဖြစ်နေရတာလဲ...”

ရီယွင်က သူ၏မေးခွန်းကို ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏အကြည့်က ရွာ၏အတွင်းပိုင်းရှိရာသို့ လွှဲဖယ်သွားခဲ့ပြီး အသာအယာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

“မင်းတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ရှိလား... ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတယ်လို့ သူ့ကို သွားပြီး အကြောင်းကြားလိုက်စမ်း...”

လူငယ်က ဝေခွဲမရဖြစ်လျက် အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ဒီမှာပဲ ခဏစောင့်နေဦး...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထိုလူငယ် ထွက်ပြေးသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ရီယွင်က အတွင်းစိတ်၌ တွေးတောနေမိသည်။ ဤလူငယ်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုယ်ထည်မှာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ထိုဖျက်ဆီးတတ်သော စွမ်းအားကြောင့် လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်းပင်။ ယခု ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ဆန်းကြယ်သော နတ်စွမ်းရည်များ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ဤစိတ်ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည်သည် သာမန်လူသားတစ်ဦးနှင့် လုံးဝတူညီသော ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ထင်ဟပ်ပေါ်ပေါက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီလူငယ်က သာမန်လူတွေနဲ့ ဘာတွေကွဲပြားနေလဲဆိုတာ မင်းတို့နှစ်ယောက် သတိထားမိလား...”

ရီယွင်က ဤသည်ကို တွေးမိသွားသဖြင့် တိုးညင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ မြင်းနက်ကြီးနှင့် အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာတို့က အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော လူငယ်၏ ပုံရိပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ထူးခြားမှုတစ်စုံတစ်ရာကို မမြင်တွေ့ခဲ့ကြချေ။

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာက ခေါင်းခါယမ်းလျက် လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဘာမှသတိမပြုမိပါဘူး... ဒီလူငယ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်က အရမ်းမမြင့်ပါဘူး... ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ်မှာပဲ ရှိသေးတာပါ...”

ရီယွင်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မံ မပြောတော့ပေ။ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာပင်လျှင် ထိုလူငယ်၏ ထူးဆန်းမှုကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ချေ။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤနေရာမှ ပျောက်ကွယ်စေသော စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် နက်နဲပြီး ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရွာ၏အတွင်းပိုင်းရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့၏။

မကြာမီမှာပင် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် သူ၏မျိုးနွယ်စုဝင် အမြောက်အများကို ဦးဆောင်လျက် အဝေးမှနေ၍ အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး သူတို့၏လမ်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ ထိုအဘိုးအိုသည် ရီယွင်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာများ ချက်ချင်းပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အမှတ်ရသွားဟန်ဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး... ဆရာကြီးရဲ့ မျိုးရိုးအမည်က ‘ရီ’ လားဟင်...”

ရီယွင်က မည်သည့်ဖုံးကွယ်မှုမျှမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ငါက ရီယွင်ပါ...”

ဤလူများသည် တကယ်ပင် ချင်မျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်ပုံရပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား မှတ်မိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“တကယ်ပဲ သူ ဖြစ်နေတာပဲ...”

အဘိုးအိုသည် လူ့ဘုံဘဝသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ခန့်ညားထည်ဝါလှသည့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏နှလုံးသားအတွင်း၌မူ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်မှုလှိုင်းလုံးကြီးများ လှိုင်းထန်နေတော့သည်။

ချင်မျိုးနွယ်စု၏ လျှို့ဝှက်ခန်းမဆောင်တစ်ခုအတွင်း၌ ရှေးဟောင်းပန်းချီကားနှစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သည်။ ပန်းချီကားတစ်ချပ်တွင် ချင်မျိုးနွယ်စု၏ ဘိုးဘေးအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံကို ထွင်းထုထားပြီး၊ အခြားတစ်ချပ်တွင်မူ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းခန့်က နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ပြီး ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် ထာဝရနယ်ပယ်၏ အစွမ်းထက်ဆုံးသူအဖြစ် ကျော်ကြားခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ ပုံကို ထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်မျိုးနွယ်စု၏ မျိုးဆက်တစ်ခုနှင့် လက်ရှိ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးအနေဖြင့် သူသည် ဘိုးဘေးများ၏ လျှို့ဝှက်ချက် အမြောက်အများကို သဘာဝကျစွာ သိရှိထားပေသည်။ ဤပန်းချီကားနှစ်ချပ်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော ထိပ်တန်းသန်မာသူ နှစ်ဦးကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဘိုးဘေးအမျိုးသမီးမှာ ချင်ယောင် ဖြစ်ပြီး၊ သူမနှင့် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ ရီယွင်တို့မှာ တစ်ချိန်က အနှိုင်းမဲ့ လိုက်ဖက်လှသော စုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းခန့်က ရီယွင်နှင့် ချင်ယောင်တို့၏ ကိစ္စမှာ ချင်မျိုးနွယ်စုအတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ချေ။ ရီယွင်သည်လည်း ယခင်က ချင်မျိုးနွယ်စုထံသို့ အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ထိုအချိန်တုန်းက ချင်မျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးမှာ သူ့အား အလွန်ပင် ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်။

အဘိုးအိုသည် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“စီနီယာကြီး... စီနီယာကြီးက... ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ...”

ရီယွင်က တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် အသာအယာ ဆိုလိုက်၏။

“ငါ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့ရုံတင်ပါ...”

သူသည် သူ့ရှေ့မှ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည်အစုအဝေးကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရင်း သူ၏မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

“ချင်ယောင် ပျောက်ကွယ်သွားကတည်းက... အခုဆိုရင် ချင်မျိုးနွယ်စုက ဘယ်နှစ်ဆက်မြောက်အထိ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ပြီလဲ...”

ရီယွင်က ချင်ယောင်၏ အမည်ကို ရုတ်တရက် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်ကို ကြားရသည့်အခါ အဘိုးအိုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။ သူ့ရှေ့မှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် ထာဝရနယ်ပယ်၏ အစွမ်းထက်ဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ကြောင်း၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းခန့်က ဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် သူသည် ထာဝရဂိုဏ်းကြီးဖြစ်သော နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ပြီး အသက် ၃၀ မပြည့်မီမှာပင် စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြေအရှိဆုံးသော အနှိုင်းမဲ့ပါရမီရှင်ကြီးအဖြစ်လည်း ကျော်ကြားခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။

အသက်ကြီးလှသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးက ရုတ်တရက် ဒူးထောက်လိုက်သည်ကို မြင်ရသည့်အခါ အခြားသော မျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးမှာလည်း အလျင်အမြန်ပင် ဒူးထောက်လိုက်ကြတော့သည်။

“ရှူး...”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်စင်းသွားကြရ၏။ ရီယွင်ကတော့ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်သာ ရပ်နေခဲ့သည်။ ဤလူများမှာ ဂျူနီယာများသာ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ ဘိုးဘေးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူတို့က သူ့အား ဒူးထောက်ဦးချခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းလျက် ရိုသေစွာ တင်ပြလိုက်သည်။

“စီနီယာကြီး... ကျွန်တော်တို့ ချင်မျိုးနွယ်စုဟာ အဘေးတော်ချင်ယောင် ပျောက်ကွယ်သွားကတည်းက... အခုဆိုရင် မျိုးဆက်ပေါင်း ၅၀ နီးပါးလောက်အထိ လက်ဆင့်ကမ်း ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပါပြီ...”

ရီယွင်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။

“မျိုးဆက် ၅၀ ပဲ ရှိသေးတာလား...”

အပြင်ဘက်ရှိ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှာမူ အခုဆိုလျှင် မျိုးဆက်ပေါင်း ၂၉၈ ဆက်အထိ ကူးပြောင်းခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ရောက်ရှိပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည်များ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူတို့၏ သက်တမ်းမှာလည်း အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုရှည်လျားသွားခဲ့ခြင်း များလား။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးက ရီယွင်၏ မျက်လုံးများအတွင်းမှ သံသယများကို သတိပြုမိသွားဟန်ဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“စီနီယာကြီး... ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သက်တမ်းကို အများကြီး ပိုပြီး ရှည်လျားစေခဲ့ပါတယ်... အဲ့ဒါကြောင့် နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပေမဲ့... မျိုးဆက်ပေါင်း ၅၀ ပဲ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်...”

ရီယွင်က တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေက မင်းတို့ကို ပုံရိပ်ယောင်အသွင် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လို့... အခု မင်းတို့မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုယ်ထည်တွေ မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို မင်းတို့ သိကြလား...”

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးက စိတ်မကောင်းဖြစ်လျက် သက်ပြင်းချကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“စီနီယာကြီး... ချင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပထမဆုံးမျိုးဆက် ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်လာပြီးကတည်းက... ကျွန်တော်တို့ ဒီအခြေအနေကို သတိပြုမိခဲ့ပါတယ်... ထိုအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုဝင် အများစုဟာ ထိုစွမ်းအားရဲ့ တိုက်စားမှုကို ခံခဲ့ရပေမဲ့... ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာလို့ မရခဲ့ပါဘူး...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီး၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ညှိုးငယ်သွားတော့သည်။

ရီယွင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေက သိပ်ကို ထူးဆန်းလှတယ်... မင်းတို့ ချင်မျိုးနွယ်စုက ဒီနေရာကို ဘယ်လိုမျိုး ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာလဲ...”

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးက တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် ရိုသေစွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

“စီနီယာကြီးကို တင်ပြပါတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းလောက်က ဘိုးဘေးချင်ယောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်... သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းဖြစ်တဲ့ နန်ကုန်းယွိက လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ ချင်မျိုးနွယ်စုကို ပုတီးစေ့တစ်စေ့ ပေးခဲ့ပါတယ်... နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ အမှတ်မထင်ဘဲ အဲ့ဒီပုတီးစေ့ကို အသက်သွင်းလိုက်မိတဲ့အခါ... အလင်းတန်းတစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံး ဒီပုတီးစေ့အတွင်းကို ပို့ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရတာပါပဲ...”

‘ဘာပြောတယ်... နန်ကုန်းယွိ ဟုတ်လား...’

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသော ရီယွင်ပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်တွင် မျက်နှာအမူအရာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားရတော့သည်။

အခန်း ၂၂၈ ပြီးပါပြီ။