အခန်း ၂၃၀

အခန်း ၂၃၀ - ရှေးဦးဟင်းလင်းပြင်နဂါး... မင်းပဲလား...

ဆန်းကြယ်သော နေရာတစ်ခုသို့ သွားမည်ဟူသော သခင်ကြီး၏စကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် မြင်းနက်ကြီးသည် ရီယွင်၏နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါလာရင်း အဝေးက တောင်တန်းကြီးကို ကြည့်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“သခင်ကြီး... ဒီစိတ်ဝိညာဉ်ဆင်းသက်ခြင်း ကျင့်စဉ်က တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်လှပါတယ်... ချင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဒီစိတ်ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည်တွေက ကောင်းကင်တံဆိပ်ကတစ်ဆင့် အပြင်လောကက သက်ရှိတွေရဲ့ ကိုယ်ထဲကို ဆင်းသက်ပူးကပ်နိုင်ပြီး... သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားကိုလည်း နယ်ပယ်အဆင့်ငယ် အမြောက်အများအထိ ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားစေနိုင်တာပဲ... ဒီနည်းစနစ်က တကယ့်ကို နက်နဲလှပါတယ်...”

ရီယွင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ရင်း ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

“သေချာတာပေါ့... အဲ့ဒါမှာ အားသာချက်တွေ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ပူးကပ်ခြင်းခံရတဲ့ သက်ရှိတွေဟာလည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအင်တွေ ဆုံးရှုံးရပြီး... အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြန်လည်ပြုစုပျိုးထောင်ရမှာ ဖြစ်တယ်... စိတ်ဝိညာဉ်ဆင်းသက်ခြင်း ကြာမြင့်လေလေ... ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိခိုက်ပျက်စီးမှု ပိုမိုပြင်းထန်လေလေပါပဲ... ဒါ့ကြောင့် ရွှေရောင်အစင်းကျားနက် မျိုးနွယ်စု သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှသာ... သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က အသက်ဘေးက ကယ်တင်ဖို့အတွက် ကောင်းကင်တံဆိပ်ကို အသုံးပြုခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်...”

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာသည် တောင်တန်းကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိရာသို့ စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏မျက်ဝန်းအစုံတွင် သွေးနီရောင်အလင်းတန်းများ ဝင်းခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူက စိတ်ပူပန်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော် ဒီပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်စေတဲ့ စွမ်းအားက ယခင်ကထက် ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်...”

ရီယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“သဘာဝကျပါတယ်... တောင်တန်းကြီးရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာနဲ့ နီးကပ်လေလေ... ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်စေတဲ့ စွမ်းအားက ပိုမိုပြင်းထန်လေလေပါပဲ...”

သူသည် ဤအရာကို ဂရုမစိုက်ဟန် ရှိလှပေသည်။ ဤစွမ်းအားသည် သူ့အပေါ်တွင် မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိသောကြောင့်ပင်။ ထိုပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်စေသော စွမ်းအားသည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏နဂါးဘိုးဘေး သွေးဗီဇကြောင့် ခဏချင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှပေသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ဘေးမှ မိစ္ဆာသားရဲနှစ်ကောင်မှာမူ အနည်းငယ် ဒုက္ခရောက်ကြရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြ၏။ ရီယွင်သည် အလျင်စလို လမ်းမလျှောက်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများ၏ တည်ရှိပုံကို ကြည့်ရှုရင်း တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ စူးစမ်းနေခဲ့သည်။ မြင်းနက်ကြီးနှင့် အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာတို့မှာမူ ဝေခွဲမရဖြစ်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ မေးမြန်းရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် မြင်းနက်ကြီးသည် စတင်၍ ရုန်းကန်လာရတော့သည်။ ပြင်းထန်လှသော ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်စေသည့် စွမ်းအားသည် သခင်ကြီးက သူ၏ကိုယ်တွင်း၌ တည်ဆောက်ပေးထားသော နတ်ဘုရားတောင်တန်းကို တုန်ခါသွားစေခဲ့၍ ဖြစ်သည်။

မြင်းနက်ကြီးသည် ချွေးစေးများ ပြန်လာခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

“သခင်ကြီး... ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်စေတဲ့ စွမ်းအားက သိပ်ကို ပြင်းထန်လွန်းတယ်... ကျွန်တော် ဆက်ပြီး တောင့်ခံနိုင်တော့မယ် မထင်ဘူး...”

ရီယွင်က သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။ သူ၏နတ်စွမ်းရည်များ စီးဆင်းဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် မြင်းနက်ကြီး၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဆန်းကြယ်သော နတ်ဘုရားတောင်တန်းသည် ပြန်လည်၍ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနတ်ဘုရားတောင်တန်းက မြင်းနက်ကြီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ အခိုင်အမာ တည်ရှိနေသရွေ့ သူသည် ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်စေသော စွမ်းအား၏ ကျူးကျော်မှုကို ခံရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာမှာမူ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်နှင့် သူ၏ သွေးဗီဇကြောင့် လောလောဆယ်တွင် တောင့်ခံနိုင်သေးသည်။

သူတို့သည် တောင်တန်းကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ခေတ္တမျှ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြပြီးနောက် အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာသည်လည်း စတင်၍ ရုန်းကန်လာရတော့သည်။

“ဖြန်း...”

ရီယွင်က သူ့ကိုလည်း အသာအယာ ပုတ်လိုက်၏။

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာသည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်ရင်း လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီနေရာက သိပ်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်...”

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများသည် ယခုအခါ ပုံရိပ်ယောင်အလွှာပေါင်းစုံကို ပြသနေကြသည်။ လုံးဝဥဿုံ ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်မသွားသေးသော်လည်း ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဟင်းလင်းပြင်များအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် အလွန်ပင် အိပ်မက်ဆန်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ရီယွင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေခဲ့၏။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူသည် မည်သည့်သက်ရှိ၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်စေသော စွမ်းအားမှာမူ ပိုမို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ တောင်နက်ပိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဤပုံရိပ်ယောင်စွမ်းအင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းရှုခင်းများကို အိပ်မက်ဆန်သော အခြေအနေတစ်ခုအဖြစ် ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်သွားစေသည့်အထိ ပြင်းထန်လှပေသည်။ ဤစွမ်းအားသည် ရီယွင်၏ အမြင်အရဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ရာသော စည်းမျဉ်းဥပဒေသကို ထိတွေ့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“အူး...”

ရုတ်တရက် တောင်တန်းကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်တူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မြင်းနက်ကြီးနှင့် အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာများ ထင်ဟပ်သွားတော့သည်။ ဤတောင်တန်းကြီးအတွင်း၌ နဂါးများ ရှိနေနိုင်သည်လော။ ဤသည်က မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ရီယွင်သည် ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းရင်း ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။

“နဂါးလေး... မင်းကလည်း ရှေးဦးအချိန်ကာလကတည်းက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာဆိုတော့... အဲ့ဒီဟိန်းဟောက်သံကို အခြေခံပြီးတော့... ဒါ ဘယ်လိုမျိုး နဂါးမျိုးနွယ်စုလဲဆိုတာ မင်း ခွဲခြားနိုင်လား...”

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာသည် ထိုနဂါးဟိန်းဟောက်သံကို ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် အားနာသွားသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ သူက တိုးညင်းစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော် မခွဲခြားနိုင်ပါဘူး...”

“အင်း...”

ရီယွင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ပေါ်ထွက်လာသော အရိပ်အယောင်များသည် သူ၏ သံသယများနှင့် ပိုမို၍ ကိုက်ညီလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရီယွင်သည် အတွင်းစိတ်၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုလှိုင်းလုံးများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါ်ပေါက်လာမည့် အခိုက်အတန့်သည် သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

မြင်းနက်ကြီးနှင့် အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာတို့က သူ၏နောက်ကွယ်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြပြီး ဤတောင်နက်ပိုင်းအတွင်း၌ နဂါးတစ်ကောင် တည်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြချေ။ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လှသော ပုံရိပ်ယောင်စွမ်းအားများကြားတွင် နေထိုင်နိုင်ရန်အတွက် ထိုနဂါးမျိုးနွယ်စုသည် မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်ရမည်နည်း။

ခေတ္တမျှ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် အဝေးက နဂါးဟိန်းဟောက်သံသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံပဲ့တင်ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုအသံသည် ယခင်ကထက် ပိုမို၍ သဲသဲကွဲကွဲ ရှိလှပေသည်။ သို့သော်ငြားလည်း အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာသည် ၎င်းမှာ ဘယ်လိုမျိုး နဂါးနတ်ဘုရားဖြစ်ကြောင်း မခွဲခြားနိုင်သေးချေ။

ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်စေသော စွမ်းအားမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့ရှေ့မှ တောင်တန်းများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေ့ဘက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌မူ အိပ်မက်ဆန်သော စွမ်းအင်များသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရေကဲ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းနေကြ၏။ အခြားသူများမှာ ဤပုံရိပ်ယောင်စွမ်းအင်ကို မမြင်တွေ့နိုင်ကြသော်လည်း ရီယွင်၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌မူ ၎င်းသည် ခုနစ်ရောင်ခြယ် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဤအလင်းတန်းသည် လှပလွန်းလှသော်လည်း အလွန်ပင် အန္တရာယ်ပြင်းထန်လှပေသည်။ ရီယွင်က စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် ဤနေရာ၌ အသက်ရှင်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော် ဆက်ပြီး တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး...”

မြင်းနက်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိတော့ချေ။ ပြင်းထန်လှသော ပုံရိပ်ယောင်စွမ်းအင်သည် သူ၏ကိုယ်တွင်းရှိ ဆန်းကြယ်သော နတ်ဘုရားတောင်တန်းကို ပြိုလဲပျက်စီးသွားစေရန် တွန်းအားပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာသည်လည်း အခြေအနေ မကောင်းလှချေ။ သူသည်လည်း လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ တောင့်တင်းနေခဲ့ပြီး သူ၏ကိုယ်တွင်းရှိ နတ်ဘုရားတောင်တန်းသည်လည်း စတင်၍ ပြိုလဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှ ပုံရိပ်ယောင်စွမ်းအင်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းလှပေသည်။ အကယ်၍ ရီယွင်က ၎င်းတို့၏ကိုယ်တွင်း၌ ဤစွမ်းအားကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် နတ်ဘုရားတောင်တန်းကို ထည့်သွင်းပေးမထားခဲ့လျှင် သူတို့သည် လွန်ခဲ့လှပြီဖြစ်သော အချိန်ကတည်းကပင် လုံးဝဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြပေလိမ့်မည်။

ရီယွင်က ကိုယ်ကိုလှည့်၍ ထိုမိစ္ဆာသားရဲနှစ်ကောင်၏ နာကျင်ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူသည် အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်၏။ စိတ်ကူးလို့မရနိုင်လောက်အောင် ရှေးကျလှပြီး ဧရာမကြီးမားလှသော အင်အားတစ်ခုမှာ သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များဆီမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ဒန်ထျန်အတွင်းသို့ စီးဆင်းဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ကိုယ်တွင်း၌ ဝေဝေဝါးဝါးဖြစ်နေသော နဂါးနတ်ဘုရားတစ်ကောင်စီကို ဖွဲ့စည်းပေါ်ပေါက်စေခဲ့သည်။ ဤနတ်ဘုရားနဂါးသည် သူတို့၏ နတ်ဘုရားတောင်တန်းကို ဝန်းရံလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အခိုင်အမာ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနဂါးနတ်ဘုရားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သောင်းကျန်းနေသော ပုံရိပ်ယောင်စွမ်းအင်များသည် ဒီရေကျသွားသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ၎င်းသည် သူ၏ ရန်သူတော်ကြီးနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရပုံရပေသည်။

မြင်းနက်ကြီးက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ကိုယ်တွင်းရှိ ဝေဝေဝါးဝါးဖြစ်နေသော နဂါးနတ်ဘုရားကို ထိတ်လန့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်စင်း၍ ကိုးကွယ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအရာက အမှန်တကယ်ဆိုရလျှင် အဘယ်အရာနည်း။

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာသည်လည်း သူ၏ကိုယ်တွင်းရှိ နတ်ဘုရားတောင်တန်းကို ဝန်းရံထားသည့် နဂါးနတ်ဘုရားကို မှင်တက်မိစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေခွဲမရသော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ကာ အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

ရီယွင်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအရာများမှာ နဂါးဘိုးဘေး သွေးဗီဇအနှစ်သာရများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော နဂါးငယ်လေးနှစ်ကောင်သာ ဖြစ်ကြပြီး သူသည် သူတို့၏ မဟာနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနဂါးငယ်လေးနှစ်ကောင်သည် နတ်ဘုရားတောင်တန်းကို ဝန်းရံထားပြီး ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်စေသော စွမ်းအားများကို တိုက်ရိုက်ပင် မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်ကြသည်။

ဤနဂါးငယ်လေးနှစ်ကောင်နှင့် ပတ်သက်၍ ရီယွင်က ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ရယူရန် အစီအစဉ်မရှိချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏အမြင်အရဆိုလျှင် ၎င်းတို့မှာ နဂါးဘိုးဘေး သွေးဗီဇနှစ်စက်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤနဂါးငယ်လေးနှစ်ကောင်သည် ထိုမိစ္ဆာသားရဲနှစ်ကောင်ကို အတွင်းပိုင်းမှနေ၍ ကာကွယ်ပေးထားမည်ဖြစ်ရာ နောင်ကျလျှင် သူတို့၏ အကြီးမားဆုံးသော ဝှက်ဖဲတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

“ရှူး... ရှူး...”

ရေစီးဆင်းသွားသော အသံနှင့်တူသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရီယွင်၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

‘အဲ့ဒီကောင်က နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာခဲ့ပြီပဲ...’

သူက တွေးတောလိုက်မိသည်။ သူက မျှော်လင့်ချက်အချို့ဖြင့် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏မျက်ဝန်းအစုံမှာ အလွန်ပင် နက်နဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှနေ၍ အလျားပေတစ်ထောင်ခန့်ရှိသော ပုံရိပ်ယောင်နဂါးကြီးတစ်ကောင်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်လျက် ၎င်းသည် သူ၏အစွယ်များကို ဖြဲကာ သူ၏လက်သည်းများကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့၏။ ရီယွင်တစ်ဦးတည်းသာ ဤပုံရိပ်ယောင်နဂါးကြီးကို မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ဘေးမှ မိစ္ဆာသားရဲနှစ်ကောင်မှာမူ ဘာကိုမှ မမြင်တွေ့နိုင်ကြချေ။ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်မူ ဟင်းလင်းပြင်သက်သက်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုပုံရိပ်ယောင်နဂါးကြီးသည် နှေးကွေးနေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်၌မူ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် အကွာအဝေး ပေနှစ်ရာခန့်ရှိသော နေရာသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏မျက်လုံးကြီးများကို ပြူးကျယ်လျက် ရီယွင်ကို တစိုက်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ဤမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်ယောင်စွမ်းအားများက သူတို့သုံးဦးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခြင်းမရှိသည်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပုံရသည်။

“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ...”

၎င်းက ရှေးကျလှသော အသံတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဤအသံသည် ပုံရိပ်ယောင်စွမ်းအားများ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် သာမန်အသံများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေခဲ့၏။ ၎င်းသည် မကြားတကြားမျှသာ ရှိသော်လည်း တည်ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ဝေဝေဝါးဝါးမျှသာ ရှိသော်လည်း ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရီယွင်တစ်ဦးတည်းသာ သူ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နဂါးဘိုးဘေးသွေးဗီဇကြောင့် ဤအသံကို သဲသဲကွဲကွဲ ကြားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟားဟား...”

ရီယွင်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် သူ၏အကြည့်များကို ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ထားရှိပြီး၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း တည်ငြိမ်လျက် ရှိနေခဲ့သည်။ သူက တိုးညင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ကမ္ဘာဦးဟင်းလင်းပြင်နဂါး... ကမ္ဘာဦးအနှိုင်းမဲ့ နဂါးနတ်ဘုရားကြီး ဆယ်ပါးထဲက တစ်ပါးအပါအဝင်ပေါ့... မင်းပဲလား...”

အခန်း ၂၃၀ ပြီးပါပြီ။