အခန်း ၂၃၉
Vol. 16 Ch. 239
အခန်း ၂၃၉ - နှစ်ထောင်ချီ ခံစားခဲ့ရသော အရှက်ကွဲမှု၊ ယနေ့တွင် ပြန်လည်ပေးဆပ်ခြင်း
“ဘုန်း...”
တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ရာကျော်ခန့်က အနက်ရောင်ဒိုင်းကာကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သော်လည်း လမ်းကြောင်းလွှဲခံလိုက်ရသည်။
“ဘာ ပါရမီရှင်လဲ... မင်းက အခုတော့ ငါ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ဘူး...”
ဒိုင်းကာကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်နှာထားမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေခဲ့ပြီး မိုးကြိုးပစ်ခွင်းသည့် အားအင်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
“ဒါ... ဒီမျိုးစပ်ကောင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာလဲ...”
ဝတ်ရုံနီဝတ် လူငယ်မှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားပြီး ကာကွယ်ရန်အတွက် သူ၏ဓားကို အလျင်အမြန် မြှောက်လိုက်သည်။
“ဝုန်း...”
သူ၏ဓားမှာ အနက်ရောင်ဒိုင်းကာ၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။
ကြောင်နက်ကြီးက သူ၏ ခြေတစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံနီဝတ် လူငယ်၏ ပခုံးကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ချလိုက်ရာ လူငယ်မှာလည်း လွင့်စင်သွားရတော့သည်။
“သေစမ်း...”
အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုမှာ သူ၏ နေရာမှနေ၍ ဝင်းခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝတ်ရုံနီဝတ် လူငယ်ကို အလျင်အမြန် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ဝတ်ရုံနီဝတ် လူငယ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ယွမ်ဟွာ... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား...”
သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုက ဆေးလုံးတစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ယွမ်ဟွာ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ထိုးထည့်လိုက်တော့သည်။
“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီး... ဒီမျိုးစပ်ကောင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာလဲ... သူ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာက စိတ်ကူးလို့ မရနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်...”
ယွမ်ဟွာ၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူတစ်ရွက်အလား ဖြူရော်နေခဲ့ပြီး သူက သွေးတစ်ပွက်ကို အန်ထုတ်လိုက်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်သည်။
‘ငါက သွေးနှောမျိးဆက်ကလာတဲ့ ဒီမျိုးစပ်ကောင်ကို အမြဲတမ်း အထင်သေးခဲ့တာလေ... အခုတော့ လက်တစ်ကွက်တည်းနဲ့တင် ငါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးဘူး... ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ...’
“ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်မှာ... အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင် တစ်ကောင်က ထာဝရသက်တမ်း နတ်ဆေးမြက်တွေကို အများကြီး စားသုံးခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်... အဲ့ဒါက သူပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါ ထင်တယ်...”
သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ကြောင်နက်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာများ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။
‘တစ်ချိန်တုန်းက ငါ အထင်သေးခဲ့တဲ့ သွေးနှောမျိးဆက်က ကောင်က... ငါ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အထူးချွန်ဆုံး ပါရမီရှင်ကို လက်တစ်ကွက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့... ငါ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး...’
အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ နှလုံးသားမှာ တောင်တန်းများကိုပင် ပြိုလဲသွားစေနိုင်သော ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုအလား ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော လက်တွေ့အခြေအနေကို လက်ခံရန် သူ အခက်တွေ့နေခဲ့သည်။
ကြောင်နက်ကြီးက သူ၏ဒိုင်းကာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“အောင်မယ်... မင်းက အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုရဲ့ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်ဆို... သိပ်လည်း အထင်ကြီးစရာ မကောင်းပါဘူးလေ... သတ္တိရှိရင် လာခဲ့စမ်း... နောက်ထပ် အချီ သုံးရာလောက် ထပ်တိုက်ကြတာပေါ့... မင်းလို အမှိုက်ကောင်မျိုးကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ ငါ ပြမယ်...”
“...”
ဝတ်ရုံနီဝတ် လူငယ်မှာ ကြောင်နက်ကြီး၏ စကားများကြောင့် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ နောက်ထပ် သွေးတစ်ပွက်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြန်သည်။
သူသည် သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအို၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ ကြောင်နက်ကြီးရှိရာသို့ ပြေးဝင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုက လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်ရန် တားဆီးလိုက်၏။
“မင်း သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး...”
သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုသည် သူ၏ ထက်မြက်လှသော အမြင်ဖြင့် သွေးနှောမျိးဆက်မှ ဤ အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင်မှာ ယခင်နှင့် မတူတော့ကြောင်း သိရှိနိုင်ပေသည်။
‘ထာဝရသက်တမ်း နတ်ဆေးမြက်ကို စားသုံးပြီးတဲ့နောက်... သူ့ရဲ့ ခွန်အားက အများကြီး ပိုမိုကြီးမားလာပြီး... သူ့ရဲ့ သွေးဗီဇ အားနည်းချက်တွေကို အစားထိုးနိုင်သွားတာပဲ...’
မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီး၏ စကားကြောင့် ဝတ်ရုံနီဝတ် လူငယ်၏ ချောမောသော မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း နီရဲသွားခဲ့ရသည်။
အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုမှာ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့ အရှက်ရဖွယ် ရှုံးနိမ့်မှုကို ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သလို၊ အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စု၏ ဒုတိယသခင်မလေးက အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့သွားခဲ့သဖြင့် သူ အလွန်ပင် အရှက်ရသွားခဲ့သည်။
သို့သော် သူသည် ပြိုင်ဘက်ကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သူ လုံးဝ သိနေခဲ့သည်။
သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမို၍ အေးစက်သွားခဲ့ပြီး ကြောင်နက်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကြောင်နက်ကြီးက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် မင်း ခေါင်းဆောင်အာဏာကို ငါ့အပေါ်မှာ လာမသုံးနဲ့... ငါက မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုဝင် မဟုတ်တော့ဘူး...”
သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်မိသွားခဲ့သည်။ သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့အဖေက မျိုးနွယ်စုကနေ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရပေမဲ့... မင်း ဆန္ဒရှိရင် အချိန်မရွေး ပြန်လာလို့ ရပါတယ်... အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုရဲ့ တံခါးတွေက မင်းအတွက် အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားပေးပါတယ်...”
“ဪ... အဲ့ဒီလိုကြီးလား... မင်း တကယ်ပြောနေတာလား...”
ကြောင်နက်ကြီးက သရော်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီတုန်းက မင်း အဲ့ဒီစကားကို ပြောခဲ့ရင်... ငါ ယုံကောင်း ယုံလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ တစ်စက်ကလေးမှ မယုံဘူး...”
“ငါ ပြောခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက အမှန်တရားတွေချည်းပါပဲ... အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင်နေရာကို တိုင်တည်ပြီး ငါ ကတိပေးရဲပါတယ်... မင်းကို မိသားစုထဲ ပြန်လက်ခံပါ့မယ်...”
သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုက လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား...”
ကြောင်နက်ကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
သူက မောက်မာသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။
“ငါက နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ပြီးပြီလေ... အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုဆီ ပြန်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး...”
“နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ဟုတ်လား...”
သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
‘နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း အကြောင်းကိုတော့ ငါ ကြားဖူးပါတယ်... ဒါက ကောင်းကင်ကြယ်တာရာမင်းဆက်က အဆင့်နိမ့် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား...’
သူ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် သူ၏ဘေးမှ ဝတ်ရုံနီဝတ် လူငယ်က သွေးပါသော တံတွေးတစ်ချက်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး သရော်လိုက်၏။
“မင်းက မျိုးစပ်ကောင်... အမြဲတမ်း အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးက မင်း အိမ်ရာမဲ့ လေလွင့်နေရမှာကို မလိုလားလို့ သနားပြီး ပြောနေတာကို... မင်းက ကျေးဇူးကန်းလိုက်တာ...”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း...”
ကြောင်နက်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ ဤကောင်၏ ပါးစပ်မှာ အလွန်ပင် ညစ်ပတ်လှပေသည်။
သူသည် ရှေ့သို့ ခုန်တက်သွားပြီး ပါးရိုက်ရန်အတွက် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုက ဝင်ရောက်တားဆီးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရေခဲတမျှ အေးစက်လှသော အကြည့်တစ်ခု သူ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦးက သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ရေခဲတိုက်အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို အအေးဓာတ်များက ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။
‘နောက်ထပ် အစွမ်းထက်သူ တစ်ယောက်ပါလား...’
သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုသည် ဤအမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင်မှာ အစွမ်းထက်သူ နှစ်ဦး၏ အစောင့်အရှောက်ကို ရရှိထားလောက်အောင် အောင်မြင်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူ အလျင်စလို မလှုပ်ရှားရဲတော့ပေ။
“ဖြန်း...”
ကျယ်လောင်ပြတ်သားသော ပါးရိုက်သံတစ်ခု ဧည့်ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထွက်လာခဲ့သည်။
ဝတ်ရုံနီဝတ် လူငယ်မှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ကျသွားပြီး သွေးများ အမြောက်အများ အန်ထုတ်လိုက်ရတော့သည်။
“မင်းလို အမှိုက်ကောင်ကို ငါ သေခွင့် မပေးသေးဘူး...”
ကြောင်နက်ကြီးက သရော်လျက် ဆိုလိုက်ပြီး အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့အား အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် စော်ကားခဲ့သော ဝတ်ရုံနီဝတ် လူငယ်ကို ခြေဖြင့် နင်းထားလိုက်တော့သည်။
သူက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံနီဝတ် လူငယ်၏ မျက်နှာကို အကြိမ်ကြိမ် ပါးရိုက်လိုက်ရာ “တဖြန်းဖြန်း”အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။
နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာအောင် စုဆောင်းထားခဲ့သော ဒေါသများမှာ ထိုပါးရိုက်ချက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
ဝတ်ရုံနီဝတ် လူငယ်မှာ အရိုက်ခံရလွန်းသဖြင့် သတိလစ်သွားခဲ့သည်။
ထိုအခါမှသာ ကြောင်နက်ကြီးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချကာ အလွန်အမင်း ကျေနပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“အစ်မ... အဲ့ဒီ လူငယ်လေးက အစ်မရဲ့ ချစ်သူလား...”
အဝေးတစ်နေရာတွင် ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက ကြောင်ဖြူလေး၏ ဘေးတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသော ခန့်ညားထည်ဝါလှသည့် လူငယ်ကို အားကျသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သူက အစ်မရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလေ... ညီမလေး... အခု အစ်မက နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲ ဝင်လိုက်ပြီ...”
အဝေးရှိ တောက်ပနေသော အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင်ကို ကြည့်ရင်း ကြောင်ဖြူလေးက ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူနေသော အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။
‘ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအတွက် မြင်းရထားဆွဲပေးရတဲ့ သူတွေကတောင် ထာဝရနယ်ပယ်က မဟာမိစ္ဆာသားရဲကြီးတွေလေ... သခင်ကြီး ဆိုရင်တော့ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့တောင် မရနိုင်ဘူး...’
ကြောင်ဖြူလေးမှာ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရခဲ့သည့်အတွက် အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်။
“အစ်မ... အစ်မက အဲ့ဒီ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲကို ဘယ်လိုများ ဝင်ခဲ့တာလဲ... အဲ့ဒီဂိုဏ်းက ကောင်းကင်ကြယ်တာရာမင်းဆက်က အဆင့်နိမ့် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား...”
ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက မျက်တောင်များ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်ရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒီနဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက အဲ့ဒီ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း မဟုတ်ပါဘူးကွာ...”
ကြောင်ဖြူလေးက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ပြီး အသေးစိတ် ထပ်မရှင်းပြတော့ချေ။
သူမက နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အစွမ်းထက်မှုကို အလွန်အမင်း အသားပေး မပြောဆိုချင်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ပြောပြလိုက်ပါက စပ်စုတတ်သော သူမ၏ ညီမလေးကလည်း ဝင်ရောက်ချင်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤစောင့်ကြည့်လေ့လာခဲ့သော ကာလအတွင်းတွင် ကြောင်ဖြူလေးသည် မည်သူမဆို နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ ထိုဂိုဏ်းတွင် မိစ္ဆာသားရဲ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ထာဝရနယ်ပယ်မှ မဟာမိစ္ဆာကြီး နှစ်ကောင်၊ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှ အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင် တစ်ကောင်နှင့် သူမကဲ့သို့ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်မှ သာမန် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင်လေး တစ်ကောင်တို့သာ ရှိကြသည်။
ကြောင်ဖြူလေးသည် သခင်ကြီး၏ ရှားပါးလှသော စေတနာထားမှု တစ်ခုကြောင့်သာ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူမကိုယ်သူမ ခံစားနေရသည်။ ဤသည်မှာ မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို အမှန်တကယ်ပင် ကျော်လွန်သွားစေသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်သာရှိသော သူမ၏ သေးငယ်လှသည့် စွမ်းအားဖြင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီမည် မဟုတ်ချေ။
ကြောင်ဖြူလေးက သူမ၏ ညီမလေးကို တမင်တကာ ဝေးဝေးရှောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ညီမလေးအနေဖြင့် အကြောင်းစုံကို သိသွားပြီးနောက် ဂိုဏ်းထဲသို့ မဝင်ရပါက စိတ်ပျက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“သမီး... သူတို့က သမီးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလား... သူတို့က ဘယ်လိုများ ငါတို့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲမှာ အကြမ်းဖက်ရဲရတာလဲ...”
ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သော မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း အလွန်အမင်း တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
‘ဒီလူစိမ်းတွေက ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုကို နည်းနည်းလေးမှ မလေးစားကြဘူးပဲ...’
အထူးသဖြင့် ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူငယ်မှာ ဤနေရာတွင် လူတစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်ရဲသည်အထိ ရဲတင်းလွန်းနေသည်။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ကြီး တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤသည်မှာ သူ၏ မျက်နှာကို အကြီးအကျယ် ပျက်စေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“အဖေ... သူတို့က အရင်ဆုံး စော်ကားတဲ့စကားတွေ ပြောခဲ့တာလေ... သမီးရဲ့ သူငယ်ချင်းက သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်ရုံလေးပါ...”
ကြောင်ဖြူလေးက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမက အသံပို့လွှတ်သည့် နည်းလမ်းဖြင့် ထပ်မံပြောဆိုလိုက်၏။
“အဖေ... ဘာမှမမြင်လိုက်သလိုပဲ ဟန်ဆောင်နေလိုက်ပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့က သူတို့နဲ့ ဆွေမျိုးဖြစ်လာမှာမှ မဟုတ်တာလေ...”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုမှာ ပြင်းထန်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။
‘ငါ့သမီးက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းသွားတာလဲ... အဲ့ဒီ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းဆိုတာထဲကို ဝင်လိုက်တာကများ... သူ့ကို ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းလာစေပြီး ဥပဒေမဲ့ ဖြစ်သွားစေတာလား...’
စောစောက ညီအစ်မနှစ်ယောက်၏ စကားဝိုင်းကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။
“ကြောင်ဖြူလေး... မင်းက ငါတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်လေ... ဘယ်လို လူသားမျိုးနွယ်စု အဖွဲ့အစည်းထဲကိုမှ မင်း ဝင်တာကို ငါ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး...”
ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက သူ၏ ကုလားထိုင် လက်ရန်းကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားခဲ့သည်။ သူက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်တော့သည်။
အခန်း ၂၃၉ ပြီးပါပြီ။