အခန်း ၂၄၀
Vol. 16 Ch. 240
အခန်း ၂၄၀ - ထာဝရနယ်ပယ် မဟာမိစ္ဆာကြီး ပေါ်ထွက်လာခြင်း
ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအို၏ စကားများက ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ အခြေအနေကို ရုတ်တရက် လေးလံသွားစေသည်။ ကြောင်ဖြူလေးမှာ အနည်းငယ် လန့်ဖျပ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ဤမျှအထိ ပြတ်သားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။
‘ဒီအဘိုးကြီးက တကယ့်ကို ခေါင်းမာတာပဲ...’
ကြောင်နက်ကြီးက ပြုံးလျက် ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး ချက်ချင်း ဝင်မပြောခဲ့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသည်မှာ ကြောင်ဖြူလေး၏ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုအတွက် မိသားစုကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ကြောင်ဖြူလေးအနေဖြင့် သူမ၏ ဖခင်နှင့် မည်သို့ ဆက်သွယ်ပြောဆိုမည်ကို သူ အရင်ဆုံး ကြည့်ရှုလိုခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမသာ ဤခေါင်းမာသော အဘိုးကြီးကို နားလည်အောင် မပြောနိုင်ပါက ကြောင်နက်ကြီးက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ အနောက်တွင် ထာဝရနယ်ပယ်မှ မဟာမိစ္ဆာကြီး နှစ်ကောင် ရပ်နေသဖြင့် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ကြီး တစ်ဦးလောက်ကိုတော့ သူ ကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။
တစ်ဖက်တွင် သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုမှာလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။
‘ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုက အလယ်အလတ်အဆင့် ဂိုဏ်းကြီးတွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်တယ်လေ... ဘာလို့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ သမီးအကြီးဆုံးက လူသားမျိုးနွယ်စု အဖွဲ့အစည်းထဲကို ဝင်ချင်ရတာလဲ... ဒါက လုံးဝ ယုတ္တိမတန်ဘူး...’
ဤအတွေးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝင်းခနဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုက ဝတ်ရုံနီဝတ် လူငယ်ကို ကူညီရန် ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ ထိုလူငယ်မှာ ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း အသက်အန္တရာယ်စိုးရိမ်ရသည့် ဒဏ်ရာများ မရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည့်အခါ သူ သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သူက အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှသော ဆေးလုံးအချို့ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဝတ်ရုံနီဝတ် လူငယ်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ထည့်ပေးလိုက်တော့သည်။
‘ဒီတစ်ခါ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုဆီကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဖို့လာတဲ့ ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်က... လုံးဝကို ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီပဲ... မမျှော်လင့်ထားတဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက သွေးနှောမျိးဆက်ကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ ဒီမျိုးစပ်ကောင်က ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေတာပဲ...’
ဤအခိုက်အတန့်တွင် သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအို၏ နှလုံးသားမှာ ကြီးစွာသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ထွက်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသေးချေ။ အခြေအနေများ မည်သို့ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို သူ စောင့်ကြည့်ချင်နေသေးသည်။
“အဖေ... သမီးက နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ပြီးပြီလေ... ဒီကိစ္စကို ပြောင်းလဲလို့ မရတော့ဘူး...”
ကြောင်ဖြူလေးက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ ဘေးရှိ ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက သူမ၏ လက်မောင်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲကာ တိုးညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။
“အစ်မကြီး... အစ်မက အဖေ့ကို ဘယ်လိုများ အဲ့ဒီလို ပြောထွက်ရတာလဲ... ကျွန်မတို့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုက သိပ်ကို မြင့်မြတ်ပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတွေ ကြားမှာတောင် နာမည်ကြီးတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုလေ... ကျွန်မတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူသားမျိုးနွယ်စု အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုထဲကို ဝင်ရမှာလဲ...”
“ညီမလေး... မင်း ဒီကိစ္စကို နားမလည်ပါဘူး... ငါ့ကို ထပ်ပြီး နားချဖို့ မကြိုးစားနဲ့တော့...”
ကြောင်ဖြူလေးက ခေါင်းခါယမ်းလျက် ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ဟွန့်...”
ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားခဲ့သည်။ သူက သူ၏ ကြီးမားလှသော အင်္ကျီလက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။
“ကြောင်ဖြူလေး... မင်းက ငါ့လိုအဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြောတဲ့စကားကို တကယ်ပဲ ဂရုမစိုက်တာလား...”
“အဖေ... သမီးက အဖေ့ကို ဂရုမစိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး... နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို ဝင်တာက သမီးရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရွေးချယ်မှုပါ...”
ကြောင်ဖြူလေးက ဒေါသထွက်နေသော သူမ၏ ဖခင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာလေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော်လည်း သူမ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်...”
ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက လက်ကို မြှောက်ကာ ကြောင်ဖြူလေးကို လက်ညှိုးထိုးလျက် “ကောင်းတယ်” ဟု နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ထပ်ပြောပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ညှိုးနွမ်းကာ စိတ်ပျက်သွားဟန် ပေါ်လာခဲ့သည်။
အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူက စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ပီပီသသ ကြေညာလိုက်တော့သည်။
“ဒီအချိန်ကစပြီး... မင်းက ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုဝင် မဟုတ်တော့ဘူး... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းနဲ့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုကြားက ပတ်သက်မှု အားလုံးကို ငါ ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ...”
“အဖေ... အဖေ အစ်မကြီးကို မျိုးနွယ်စုကနေ နှင်ထုတ်လို့ မရဘူးလေ...”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမက အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူအတွက် သနားစရာကောင်းအောင် တောင်းပန်လိုက်တော့သည်။
“ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ... ဘာမှ ဆက်မပြောနဲ့တော့...”
ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်ကတည်းက သူသည် ကြောင်ဖြူလေးနှင့် သားအဖ ပတ်သက်မှုကို လုံးဝဥဿုံ ဖြတ်တောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
“အဖေ...”
ကြောင်ဖြူလေးမှာ နှလုံးကွဲကြေမတတ် ဖြစ်သွားရပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ မိုးပေါက်များအလား စီးကျလာခဲ့သည်။ ခေါင်းမာလှသော သူမ၏ ဖခင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သူမကို နှင်ထုတ်လိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မထင်ထားခဲ့ချေ။
ကြောင်ဖြူလေး၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီး၏ အတွင်းစိတ်၌ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်း တိုးသွားလိုက်ပြီး ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။
“အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားက သိပ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်... ကိုယ့်ရဲ့ သမီးအရင်းအပေါ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံရက်ရတာလဲ...”
ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူငယ်ကို ကြည့်ကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြန်အော်လိုက်သည်။
“ဒါက ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အတွင်းရေး မိသားစုကိစ္စပဲ... မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး...”
“ဘယ်သူက ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူးလို့ ပြောလဲ... ကြောင်ဖြူလေးက ငါ့ရဲ့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက တပည့်ပဲလေ... သူ ဝမ်းနည်းနေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ... ဒီကြောင်အိုကြီးက သဘာဝကျကျပဲ ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေလို့ မရတော့ဘူး...”
ကြောင်နက်ကြီးက အေးစက်စွာ ရယ်မောလျက် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“မင်းက ဘယ်လိုများ ဝင်ပါမှာလဲ... ငါ ပေးလိုက်တဲ့ အမိန့်ကို မင်းက ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးနိုင်လို့လား...”
ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက စိတ်တိုစွာဖြင့် ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်၏။
“ခင်ဗျား အဲ့ဒီ အမိန့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရမယ်... မဟုတ်ရင်တော့ ခင်ဗျားလို အဘိုးကြီးကို ငါက သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ပေးရလိမ့်မယ်...”
ကြောင်နက်ကြီးက သူ၏ခြေကို ဆောင့်လျက် ကြေညာလိုက်သည်။ သူသည် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၃ ၌သာ ရှိသေးပြီး ကြောင်ဖြူလေး၏ ဖခင်ကို ယှဉ်နိုင်ရန် များစွာ လိုအပ်နေသေးသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ လုံးဝ နောက်ဆုတ်၍ မရပေ။
“ကောင်းပြီလေ... အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုက မင်းလို ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ဆီမှာ ဘယ်လို စွမ်းရည်မျိုး ရှိလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်...”
ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုသည် တိုက်ခိုက်တော့မည့်ဟန်ဖြင့် ကြောင်နက်ကြီးရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အစွမ်းထက်လှသော အရှိန်အဝါများက သူ၏ ကိုယ်မှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး လိမ့်တက်လာသော ဖိအားများမှာ မြစ်တစ်စင်းအလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းလာရာ ကြောင်နက်ကြီးမှာ အသက်ရှူရန်ပင် ချက်ချင်း ခက်ခဲသွားရတော့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူနှင့် ကြောင်ဖြူလေး၏ ဖခင်ကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။
“အဘိုးကြီး... သူ့ကို မင်း လက်ဖျစ်တစ်ချက်လောက်များ ထိရဲထိကြည့်စမ်း... ဒီက ဦးလေးမြင်းက မင်းကို အသေသတ်ပစ်မယ်...”
မြင်းနက်ကြီးကလည်း ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်း လှမ်းလာခဲ့ပြီး ဖိနှိပ်လာသော အရှိန်အဝါများ အားလုံးကို စုပ်ယူဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။
ကြောင်နက်ကြီးမှာ လေကို အငမ်းမရ ရှူရှိုက်လိုက်ရပြီး အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ဦးလေးမြင်းသာ ရှိရမည် မဟုတ်ပါလား။
“မင်းက ဘယ်သူလဲကွ... ငါတို့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရန်သူဖြစ်ဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်နေတာလား...”
ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက သူ့ရှေ့မှ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူငယ်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း အကြောက်အလန့်မရှိသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ငါလည်း နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကပဲလေ... ကဲ ပြောစမ်းပါဦး... ငါ ဒီကိစ္စမှာ ဝင်ပါသင့်လား မပါသင့်ဘူးလား... အဘိုးကြီး... မင်းရဲ့ သမီးအတွက် ငါ မင်းကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေချင်ဘူး... မင်း စောစောက ပြောခဲ့တဲ့စကားကို မြန်မြန် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်... ဒါဆိုရင် အားလုံး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... မဟုတ်ရင်တော့ အခြေအနေတွေ အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ကြတာပေါ့...”
မြင်းနက်ကြီးက အသံနက်ကြီးဖြင့် စိတ်ရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဤအဘိုးကြီးမှာ ခေါင်းမာပြီး ဒေါသကြီးသူ ဖြစ်သော်လည်း မြင်းနက်ကြီးသည် ကြောင်ဖြူလေး၏ မျက်နှာကြောင့် ဤကိစ္စကို အလွန်အမင်း ရန်လိုစွာဖြင့် မဖြေရှင်းချင်ခဲ့ပေ။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ၏ စိတ်နေသဘောထားအရဆိုလျှင် ဤမျှအထိ မောက်မာစွာ ပြုမူနေသူ မည်သူ့ကိုမဆို ဦးလေးမြင်းမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရိုက်သတ်ပစ်ခဲ့လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ရေပြင်အလား မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။
‘ဒီကောင်က အစွမ်းထက်တယ်... သူ အစွမ်းထက်ရုံတင်မကဘူး... သူ့ဘေးက ဝတ်ရုံနီဝတ် လူငယ်ကလည်း... အတော်လေး အစွမ်းထက်တယ်... သူတို့နှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရရင်... ငါ နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး သိပ်မရှိလောက်ဘူး...’
သူ တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် သူ၏ဘေးရှိ သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ငါတို့ရဲ့ အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုက ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုနဲ့အတူ ရပ်တည်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်...”
ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအို၏ နှလုံးသားမှာ ပျော်ရွှင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သူက လက်ကိုယှက်လျက် ဆိုလိုက်၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး...”
သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး သူနှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်လျက် ရပ်လိုက်သည်။
“အဖေ... မတိုက်ခိုက်ရဘူးနော်...”
သူမ၏ ဖခင်မှာ ဦးလေးမြင်းကို ဆန့်ကျင်ရန်အတွက် သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုနှင့် ပူးပေါင်းတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်ဖြူလေးမှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စမှာ ဝင်မပါနဲ့...”
ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက သူ၏ လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး ကြောင်ဖြူလေးမှာ လွင့်စင်သွားရတော့သည်။
“ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ နှစ်ယောက်... အတော်လေးတော့ အစွမ်းထက်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကို အထင်ကြီးစေလောက်တဲ့အထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး...”
ကြောင်နက်ကြီးက ရယ်မောလိုက်သည်။
သူက မြင်းနက်ကြီးကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်ပြီး အရှက်မရှိ ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်ကာ ဆိုလိုက်၏။
“ဦးလေးမြင်း... သူတို့ကို ဦးလေးမြင်းရဲ့ စွမ်းရည်လေး ပါးပါးလောက် ပြလိုက်ပါလား...”
မြင်းနက်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ထာဝရနယ်ပယ် မဟာမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်၏ အရှိန်အဝါ အစအနလေးတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။
ဤအရှိန်အဝါ အစအနလေးတစ်ခုက သူတို့အပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံသွားသည့်အခါ ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုရော သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုပါ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အကြောက်တရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရတော့သည်။
‘ထာဝရနယ်ပယ် မဟာမိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်လား... ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...’
သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုမှာ အလွန်အမင်း လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားလိုက်သည်။ သူက လက်ကိုယှက်လျက် ဆိုလိုက်၏။
“ဒီမျိုးဆက်သစ်က ထာဝရနယ်ပယ် မဟာမိစ္ဆာစီနီယာကြီး ရောက်လာတာကို မသိလိုက်ပါဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြစ်မှားမိမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”
ဤကောင်၏ သတ္တိကြောင်မှုနှင့် ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မြင်းနက်ကြီးမှာ အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားခဲ့သည်။
“ဦးလေးမြင်းက မင်းလို သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်မျိုးကို သဘောမကျဘူး...”
သူသည် ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ပါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။ သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုမှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ကျသွားပြီး အစဉ်မပြတ် ရုန်းကန်နေရတော့သည်။
အခန်း ၂၄၀ ပြီးပါပြီ။