အခန်း ၈၅၉

အခန်း (၈၅၉) ဘိုးဘေးတို့၏ ထွန်းလင်းတောက်ပမှုကို တုန်လှုပ်စေသော တောက်ယင်ကျင့်စဉ်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်ခြင်း။ (၂)

"ဒါက..."

စွမ်းရည်တန်ဖိုးမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စူးချန်ခုန်းထံသို့ ယူဆောင်လာသည့် အသွင်ကူးပြောင်းမှုမှာ စိတ်ကူးကြည့်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှပေသည်။

"ဒါက မဟာနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ရဲ့ အမှတ်အသားပုံစံတွေပဲ...သိပ်ကို နက်နဲလွန်းတယ်..."

စူးချန်ခုန်းသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဤစက်ဝိုင်းပုံ ဟင်းလင်းပြင်ရှိ မှန်ချပ်များအတွင်း၌ ဖျော့တော့သော ပုံစံများကို မြင်တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ နားလည်ရခက်သော 'နတ်ဘုရား အမှတ်အသားများ' ပင် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် မဟာနတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ နက်ရှိုင်းမှုကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သေးသော်လည်း ယခင်ကလို လုံးဝ စုံလုံးကန်းနေသည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။

၎င်းမှာ တံခါးတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး တံခါးကို တွန်းမဖွင့်နိုင်ဘဲ ရှိနေရာမှ ယခုအခါ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်နိုင်စွမ်း ရှိလာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သာမန် ငါးကလေးတစ်ကောင်က နဂါးတံခါးကို ခုန်ကျော်ကာ နဂါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့် အသွင်ကူးပြောင်းမှုမျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လောကီနယ်ပယ်မှ ထူးကဲသာလွန်နယ်ပယ်သို့ အသွင်ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ထူးကဲသာလွန်အဆင့်...

ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်က ထူးကဲသာလွန်တဲ့ နယ်ပယ်ထဲကို တက်လှမ်းသွားပြီ။ ဟို သားရဲစစ်တွေနဲ့ အဆင့်တူသွားတာ။ ဒါမှမဟုတ်...ပိုတောင် သန်မာသွားပြီ။"

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ စိတ်ထဲမှ ပြင်းထန်သော ဝမ်းမြောက်မှုကို မနည်း ထိန်းချုပ်ထားရသည်။

ယခင်က ကောင်းကင်နဂါးဂူနန်းတွင် ထျန်းလုံသိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်က သာမန်နယ်ပယ်နှင့် ထူးကဲသာလွန်နယ်ပယ် အယူအဆများအကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ သာမန်လူသားများမှာလည်း သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိသော်လည်း ခက်ခဲမှုမှာ ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းရသကဲ့သို့ပင်။

အလောင်းကောင် အဖိုးကြီးသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလောင်းကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ အသက်ရှင်ပြီးမှ အရုဏ်ဦး အလင်းတန်းလေးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ အခြားသော လူများစွာမှာမူ ထိုအလင်းကို မမြင်ရဘဲ လဲပြိုသွားကြရသည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အရည်အချင်းနှင့် ပါရမီစွမ်းရည်မှာ ထူးကဲသာလွန်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ပုံမှန် ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့်ပင် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် ဖြစ်လာရန် သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သားရဲစစ်များက ၎င်းတို့၏ မွေးရာပါ အရည်အချင်းနှင့် သွေးမျိုးဆက်ကြောင့် အရွယ်ရောက်သည်နှင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်များနှင့် အဆင့်တူသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဖြစ် ပြန်လည်ဝင်စားလာသူများမှာ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် အဆင့်သို့ အလွယ်တကူ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်းမှာလည်း သူတို့၏ သွေးမျိုးဆက်ထဲတွင် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် ဘိုးဘေးများ၏ သိုင်းပညာ အနှစ်သာရများ ပါရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အစမှ ပြန်လည် ကျင့်ကြံခြင်းမျိုး ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်ပါရမီမှာ ထူးကဲသာလွန်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ဟု မဆိုလိုပေ။

စွမ်းရည်မှာ ထူးကဲသာလွန်အဆင့်သို့ ကျော်လွန်သွားသောအခါ စစ်မှန်သော သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် ဖြစ်လာခြင်းမှာ အစမှတ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကလေးတစ်ယောက် လူကြီးဖြစ်လာသည့် ဖြစ်စဉ်ကဲ့သို့ပင် အလွန်အမင်း ခက်ခဲခြင်း မရှိတော့ပေ။

စွမ်းရည်တန်ဖိုး ၉၉ နှင့် ၁၀၀ ကြား ကွာခြားချက်မှာ ၁ မှတ်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ မရှိခြင်းနှင့် ရှိခြင်းဟူသော လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။

"ဟမ်း...အမတသန့်စင်ဆေးလုံးရဲ့ စွမ်းအားတွေက အပြည့်အဝ မသန့်စင်ရသေးဘူး၊။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်က တိုးတက်ဖို့ နေရာကျန်ပါသေးတယ်။" စူးချန်ခုန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေလိုက်သည်။

ဤစက်ဝိုင်းပုံ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် တရားထိုင်နေကြသော အခြားသူများသည် သူတို့ကြားတွင် ထူးကဲသာလွန် စွမ်းရည်ရှိသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သတိမပြုမိကြပေ။

အဟန့်အတားများ ပွင့်ထွက်သွားပြီး အမတသန့်စင်ဆေးလုံး၏ အာဟာရကို ရရှိလိုက်သဖြင့် စူးချန်ခုန်း၏ သက်တမ်းမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

၅၁၀ နှစ်၊ ၅၂၀ နှစ်၊ ၅၃၀ နှစ်...

တစ်လအကြာတွင် စူးချန်ခုန်းသည် မသေမျိုး သူတော်စင် ဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကို အပြည့်အဝ သန့်စင်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ သက်တမ်းမှာလည်း နှစ်ပေါင်း (၁၀၀) ခန့် တိုးလာပြီး (၆၀၀) နှစ် ဝန်းကျင်တွင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

သက်တမ်း - ၆၀၀ နှစ်

စွမ်းရည်တန်ဖိုး - ၁၁၀ မှတ်

ယခုအခါ စူးချန်ခုန်း၏ စွမ်းရည်တန်ဖိုးမှာလည်း ၁၁၀ မှတ်အထိ တိုးလာပြီ ဖြစ်သည်။

"ပြောင်းလဲမှုက သိပ်ကို ကြီးမားလွန်းတယ်...အရင်ကနဲ့ ယှဉ်ရင် ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုက ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်၊ သာမန်လူတစ်ယောက်နဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ကွာခြားသလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီ။"

စူးချန်ခုန်းက တွေးတောနေမိသည်။

"ငါ အခု လုပ်ရမှာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ့် အဆင့်တက်လှမ်းမှုတစ်ခုကို လုပ်ဖို့ပဲ။ အဲ့ဒါက အခုရှိနေတဲ့ ငါ့ရဲ့ ပုံတူအများအပြားကို အနိုင်ယူနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ရမယ်။"

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ခံစားချက်များကို စုစည်းကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်လိုက်သည်။ မှန်ရိပ်ဟင်းလင်းပြင်၏ စိန်ခေါ်မှုကို ကျော်ဖြတ်ရန် သူ့တွင် နှစ်လသာ အချိန်ကျန်တော့သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် သူတတ်မြောက်ထားသော သိုင်းပညာနှင့် ကျင့်စဉ်များကို ပြန်လည် သုံးသပ်ကြည့်သည်။ ဓားသွားကျင့်ကြံခြင်း အတတ်၊ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်နှင့် တောက်ယင်ကျင့်စဉ်တို့မှာ (၁၁) ခုမြောက် နယ်ပယ်သို့ မရောက်သေးပေ။

နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်၏ တက်လှမ်းမှုမှာ သေရေးရှင်ရေး အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရရန် လိုအပ်သည်။ စစ်မှန်သော သေဘေးနှင့် ကြုံတွေ့ရမှသာ ဖြစ်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်ကို အနာတရဖြစ်အောင် လုပ်ခြင်းမှာ အသုံးမဝင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို ကံကြမ္မာအပေါ်၌သာ ထားရှိရမည် ဖြစ်သည်။

"တောက်ယင်ကျင့်စဉ်က ပိုပြီး သင့်တော်တယ်။ ငါ့ရဲ့ တောက်ယင်ကျင့်စဉ်က သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အပေါ် သိမြင်မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်။ တကယ်လို့ (၁၁) ခုမြောက် နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ်ဆိုရင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အပေါ် သိမြင်မှုနဲ့ စွမ်းအားအပေါ် ထိန်းချုပ်မှုတွေက ပိုပြီး ပြည့်စုံလာလိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် အခုရှိနေတဲ့ ငါ့ရဲ့ ပုံတူအမျိုးမျိုးကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်မှာပဲ။"

စူးချန်ခုန်းသည် တောက်ယင်ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အချိန်အကန့်အသတ် ရှိသဖြင့် သူသည် တောက်ယင်ကျင့်စဉ်ကို နှစ်လအတွင်း အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်အောင် လေ့ကျင့်ရမည် ဖြစ်သည်။

မူလက သူသည် ယုံကြည်မှု မရှိသော်လည်း စွမ်းရည်တန်ဖိုး ၁၁၀ ဖြင့် ထူးကဲသာလွန်နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်သွားပြီဖြစ်ရာ စူးချန်ခုန်းမှာ ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ထရပ်လိုက်ကာ တောက်ယင်ကျင့်စဉ်ကို စတင် လေ့ကျင့်တော့သည်။

"ဝိညာဉ်သစ်ကိုင်းအတတ်"

စူးချန်ခုန်း၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ဘေးဘက်တွင် ချထားရာမှ ရင်ဘတ်ကို ဖြတ်၍ ဦးခေါင်းအထက်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကောက်ဝတ်များကို လှည့်လျက် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်က သစ်ကိုင်းနှင့် သစ်ရွက်များကို လှုပ်ခါနေသကဲ့သို့ လက်မောင်းများကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"ကျားလက်မောင်း အတတ်"

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ပုခုံးများကို လျှော့ချကာ လက်မောင်းများနှင့်အတူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

"ဟိုမှာ လေ့ကျင့်နေတာ တာ့ဝူဖုန်း မလား။ သူ လေ့ကျင့်နေတာ ဘာသိုင်းပညာလဲ။"

စူးချန်ခုန်းသည် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အောက်တွင် အထူးချွန်ဆုံးဟု အသိအမှတ်ပြုခံထားရသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို လူတိုင်းက စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် လူတိုင်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် သိုင်းပညာတစ်မျိုးကို လေ့ကျင့်နေပုံရသော်လည်း...၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလွန်းနေသည်။

"ဒါကို သိုင်းပညာလို့ ခေါ်ဖို့တောင် ခက်မယ်။ ကျန်းမာရေး လေ့ကျင့်ခန်း တစ်ခုနဲ့ ပိုတူတယ်။"

အကဲခတ် ကောင်းသူအချို့က စူးချန်ခုန်း လေ့ကျင့်နေသည်မှာ အဖိုးတန် သိုင်းပညာ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။

လှပပြီး သဘာဝကျလှသော လှုပ်ရှားမှုများမှလွဲ၍ ထူးခြားသည့် အရာတစ်ခုမျှ မရှိပေ။

စူးချန်ခုန်းသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်နေသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တောက်ယင်ကျင့်စဉ်ကိုသာ အာရုံစိုက် လေ့ကျင့်နေသည်။

သူ၏ အလားအလာမှာ ထူးကဲသာလွန်အဆင့်သို့ ကျော်လွန်သွားပြီး မြင့်မြတ်သော နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ တောက်ယင်ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့နေသည်။

သူသည် လိုအပ်ချက်များကို သိမြင်ကာ ပြင်ဆင်နိုင်ပြီး မိမိ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ပိုမို ကိုက်ညီကာ ပြည့်စုံလာစေရန် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ မူလအခြေခံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာ သဘာဝတရား၏ အလှတရားနှင့် ပိုမို နီးစပ်လာလေသည်။

ကြည့်ရှုနေသူ အများစုမှာ စူးချန်ခုန်း၏ လေ့ကျင့်မှုကို ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုကြသော်လည်း အကြောင်းရင်းကို ရှာမတွေ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်းမှာ မှန်ရိပ်ဟင်းလင်းပြင်ကို အောင်မြင်ရန် အချိန်နှင့်အမျှ အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားနေကြသည်။ အခြားသူများသည်လည်း လူအများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည်လည်း မှန်ရိပ်ဟင်းလင်းပြင်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေနေကြသည်။

ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာ မိမိ၏ ယခင်ပုံစံကို သာလွန်စေမည့် သိသာထင်ရှားသော တက်လှမ်းမှုမျိုး ရရှိရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

မိမိထက် များစွာ သာလွန်ပြီး ပြိုင်ဘက် အများအပြားကို တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည့် တက်လှမ်းမှုမျိုး ဖြစ်ရန်မှာမူ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှပေတော့သည်။