အခန်း ၈၆၁

အခန်း (၈၆၁) ဘိုးဘေးတို့၏ ထွန်းလင်းတောက်ပမှုကို တုန်လှုပ်စေသော တောက်ယင်ကျင့်စဉ်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်ခြင်း။ (၃)

တိုက်ပွဲသည် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အချိန်ဆွဲတာကြာလာသည်နှင့်အမျှ အချိန်များလည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ မှန်ရိပ်ဟင်းလင်းပြင်၏ မှန်အနားသတ်မှ ဒုတိယမြောက် မှန်ရိပ်လူသား တစ်ဦးသည် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ သူသည် သွင်ပြင်လက္ခဏာရော အရှိန်အဝါပါ စူးချန်ခုန်းနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေ၏။

"လာပြီပဲ"

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် လေးနက်မှုတို့ ပြည့်နှက်သွားသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် တူညီသော စွမ်းအားရှိသူ နှစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်လေးဖက်ကို ခုခံရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ သူလုပ်နိုင်သည်မှာ အချိန်ဆွဲရန်သာ ရှိတော့သည်။

"ဝုန်း"

ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ မှန်ရိပ်လူသား နှစ်ဦးစလုံးက စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဧရာမဝေလငါး ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ပြိုင်နက် အသက်သွင်းကာ ဝဲယာနှစ်ဖက်မှ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။ သူတို့ ခြေလှမ်း ကျလိုက်တိုင်း ဖြူဖွေးသော မြေပြင်မှာ တုန်ခါနေတော့သည်။

စူးချန်ခုန်း၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်ဆန်လာပြီး သွေးများ ဆူပွက်လာကာ သူလည်း ဧရာမဝေလငါး ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ချော်ရည်များကဲ့သို့ အပူရှိန်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရေပြားမှာလည်း နီရဲလာသည်။ သူ မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းကာ ဟိန်းဟောက်ရင်း လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

"ဂျိမ်း"

လက်သီးလေးလုံးစလုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အင်အားမမျှသော စူးချန်ခုန်းမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားရသည်။ သူသည် လေထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းကျောင်းနိုင်ရန် ချီသွေးစွမ်းအားကို အဆက်မပြတ် အသုံးပြုနေရသည်။

သို့သော် သူ အသက်ဝဝ မရှူရသေးခင်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာ တင်းမာသွားပြီး ပိတ်မိသွားသည်။ မှန်ရိပ်လူသား တစ်ဦးက မျောက်ဝံနတ်ဆိုး လေဟာနယ်ဖမ်းယူခြင်း နည်းပညာဖြင့် စူးချန်ခုန်းကို လှုပ်မရအောင် ချုပ်နှောင်ထားစဉ် အခြားတစ်ဦးက ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ မူလချီစွမ်းအင်များကို ထုတ်ဖော်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ချုပ်နှောင်မှုမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မူလချီစွမ်းအင်များကို ဆန်းကြယ်လိပ်ချီစွမ်းအင်ချပ်ဝတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တောင်ပြိုကျောက်ကွဲစေနိုင်သော လက်သီးချက်ကို တောင့်ခံလိုက်ရတော့သည်။

"ဂွမ်း"

ဟိန်းသံများနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင် လေဟာနယ်မှာ တုန်ခါအက်ကွဲသွားလေ၏။ စူးချန်ခုန်း၏ ဆန်းကြယ်လိပ်ချီစွမ်းအင်ချပ်ဝတ်မှာ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ဖြစ်သွားပြီး သူသည် နောက်သို့ ထပ်မံ လွင့်ထွက်သွားပြန်သည်။ လေထုနှင့် ပွတ်တိုက်မှု ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မီးပွားများပင် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"လူအများနဲ့ အနိုင်ကျင့်တာပဲ... ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ"

စူးချန်ခုန်းက စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ဆဲရေးလိုက်သည်။ ဤမှန်ရိပ်နယ်မြေက မိမိနှင့် အစွမ်းတူသူကို ဖန်တီးပေးသည်မှာပင် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တစ်ယောက်ထက်မက ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ အစွမ်းချင်း တူညီနေလျှင် မည်သို့မျှ အနိုင်ရနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ဤစမ်းသပ်ချက်မှာ မည်သူမျှ အောင်မြင်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံမရဘဲ ထူးခြားသော အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်မျိုး ပေါ်ပေါက်မှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အလွန်ထူးချွန်သူများသာ မဖြစ်နိုင်သည်ကို ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤမှန်သခင်၏ အမြင်တွင် ထူးခြားသူ မဟုတ်ပါက သာမန်လူတစ်ဦးအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်ပြီး မဟာနတ်ဘုရားမျိုးစေ့နှင့် မထိုက်တန်ဟု မှတ်ယူခံရပေလိမ့်မည်။

စူးချန်ခုန်း လုပ်နိုင်သည်မှာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရန်သာ ရှိသည်။ တစ်ယောက်နှင့် နှစ်ယောက် တိုက်ပွဲတွင် သူသည် လုံးဝ အရေးနိမ့်နေပြီး ပြန်လည် တိုက်စစ်ဆင်ရန် ခွန်အား မရှိတော့ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် အထိုးခံနေရသည်။ ဧရာမဝေလငါး ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဆန်းကြယ်လိပ်ချီစွမ်းအင်ချပ်ဝတ်ကြောင့်သာ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးမသွားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဒဏ်ရာများကတော့ ထပ်ခါတလဲလဲ ရနေခဲ့သည်။ ပါးစပ်ထောင့်မှလည်း သွေးများ စီးကျလာသည်။

"အတုအယောင်တွေ... မင်းတို့ ဘယ်လောက်ပဲ များများ ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့"

စူးချန်ခုန်း၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများတွင် သွေးစများ ထင်ဟပ်လာသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်၏ ပုံတူနှစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရသည့် ဖိအားမှာ ဘဝတွင် ကြုံတောင့်ကြုံခဲပင်။ ယခင်က အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင်များကို ရင်ဆိုင်စဉ်ကပင် ယခုကဲ့သို့ အားကိုးရာမဲ့သည့် ခံစားချက်မျိုး မရခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် သူ၏ အနိုင်ယူလိုစိတ်မှာ မပျက်ပြယ်ဘဲ ဤအတုအယောင်များကို ရှုံးနိမ့်ရန် ငြင်းဆန်နေသည်။

မှန်ရိပ်လူသား တစ်ဦးက လေဟာနယ်ကို နင်းဖြတ်ကာ ကျားဖြူဟိန်းသံဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း လက်သီးချက်ကို အမှတ်တစ်ခုတည်းသို့ စုစည်းကာ တိုက်ခိုက်လာသည်။ စူးချန်ခုန်းသည်လည်း ဒဏ်ရာများဖြင့်ပင် ထိုနည်းတူ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်ရသည်။ ပေါက်ကွဲသံများကြားတွင် ဒဏ်ရာရထားသော စူးချန်ခုန်းမှာ ဒဏ်ရာကင်းစင်သည့် မှန်ရိပ်လူသားကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ညာဘက်လက်မောင်း အရိုးမှာလည်း အက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်း အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရခင်မှာပင် အခြားမှန်ရိပ်လူသား တစ်ဦးက ဓားသွားဝိညာဉ်ကို ခွဲထုတ်၍ သူ၏ လည်ပင်းကို ပိုင်းဖြတ်ရန် ရောက်လာသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ရှိသမျှ အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်ကာ သူ၏ ဓားသွားဝိညာဉ်ဖြင့် ခုခံလိုက်ရာ နှစ်ဖက်စလုံး တုန်ခါသွားပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုအခါ စူးချန်ခုန်းသည် မည်သည့် နည်းဗျူဟာကိုမျှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ အသက်ရှင်နိုင်ရန်အတွက်သာ အားချင်းချင်း ယှဉ်၍ တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။ အကယ်၍ သူသာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပါက ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့် သေခြင်းတရားသာ ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်း သုံးဦး၏ တိုက်ပွဲမှာ မှန်ရိပ်နယ်မြေအတွင်း အလွန်ပြင်းထန်နေသဖြင့် သာမန် သိုင်းပညာရှင်များ၏ တိုက်ပွဲဟုပင် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိတော့ပေ။

စူးချန်ခုန်း၏ ဘယ်ဘက်နံရိုးမှာ လက်သီးချက်ကြောင့် ကျိုးကြေသွားခဲ့သည်။ ညာဘက်ပခုံးမှာလည်း ဓားချက်ကြောင့် အသားများ ကွဲအက်ကာ အရိုးပင် ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ နီရဲရဲ သွေးစက်များမှာ ဖြူဖွေးဖွေး မြေပြင်ပေါ်သို့ အိုင်ထွန်းမတတ် စီးကျနေ၏။ စူးချန်ခုန်းသည် မလျှော့သော ဇွဲဖြင့်သာ ဆက်လက် တောင့်ခံထားရသည်။ နောက်ဆုတ်ရန် စိတ်ကူးမှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ မရှိပေ။

ထိုအချိန်တွင် မှန်ရိပ်ဟင်းလင်းပြင်၏ အနားသတ်၌ တတိယမြောက် မှန်ရိပ်လူသား တစ်ဦး ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို စူးချန်ခုန်း မြင်လိုက်ရသည်။

"မှန်ရိပ်လူသား သုံးယောက်... ဒါဟာ ဒီနယ်မြေရဲ့ အကန့်အသတ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နှစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ငါ့အတွက် မလွယ်တာ။ သုံးယောက်ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် သေမှာပဲ"

စူးချန်ခုန်း ထိတ်လန့်မသွားဘဲ ဝမ်းသာသွားသည်။ အချိန်ဆွဲရန် အခွင့်အရေး ရပြီဟု သူ သိလိုက်သည်။ အကယ်၍ စတုတ္ထမြောက် တစ်ဦးသာ ထပ်ထွက်လာပါက ဤစမ်းသပ်ချက်မှာ မည်သူမျှ မအောင်မြင်နိုင်သည့် အရာဟုသာ သတ်မှတ်ရပေလိမ့်မည်။

"အခုပဲ... အဆင့်တက်ရတော့မယ်"

ဒဏ်ရာများဖြင့် မောပန်းနေသော စူးချန်ခုန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် မီးလျှံကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းများ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ တောက်ယင်ကျင့်စဉ် အဆင့် ၁၁ သို့ ရောက်ရှိစေပြီး အံ့ဖွယ်အမှု ဖန်တီးနိုင်ခြင်း ရှိမရှိပေါ်တွင် ဤစမ်းသပ်ချက် အောင်မြင်မှုမှာ မူတည်နေသည်။

"မိစ္ဆာဧကရာဇ်သားရဲ"

စူးချန်ခုန်းသည် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆန်းကြယ်လိပ်ချီစွမ်းအင်များကို သူ၏ နှလုံးသားအတွင်းရှိ မိစ္ဆာဧကရာဇ်သားရဲ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ အနက်ရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော သားရဲကြီး တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် သားရဲကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်သို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ သူ၏ တောက်ယင်ကျင့်စဉ် အဆင့်တက်နိုင်ရန် အချိန်ခဏ လိုနေသဖြင့် ထိုအချိန်ကို မိစ္ဆာဧကရာဇ်သားရဲက တောင့်ခံပေးရမည် ဖြစ်သည်။

သားရဲကြီး၏ အတွင်း၌ စူးချန်ခုန်းသည် ဒဏ်ရာရထားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တောက်ယင်ကျင့်စဉ်ကို စတင် ကျင့်ကြံတော့သည်။ သူ၏ အသက်ရှူနှုန်း၊ စိတ်ဆန္ဒ၊ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တို့မှာ တစ်သားတည်း ကျသွားကာ ထူးခြားသော စည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အပြင်ဘက်တွင်မူ မှန်ရိပ်လူသား သုံးဦးသည် ဧရာမ သားရဲကြီးကို မြင်သောအခါ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နှင့် တူညီသော တိုက်ကွက်များကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထုတ်ဖော် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ နေလမြားများ၊ တောက်လောင်သော မီးလျှံများနှင့် အေးစက်သော လရောင်များက လေဟာနယ်ကို ပိုင်းဖြတ်နေ၏။ သားရဲကြီးမှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိနေသော်လည်း စူးချန်ခုန်းမှာမူ ကျင့်ကြံခြင်းတွင်သာ အာရုံစိုက်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် အဆင့် ၁၀ ၌ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေသော တောက်ယင်ကျင့်စဉ်မှာ သဘာဝအလျောက်ပင် အဆင့်တက်သွားခဲ့သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ လေးလံနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ့ပါးသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်အင်အားများကိုပင် မိမိလက်ဖဝါးထဲတွင် ထိန်းချုပ်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆယ်ကြိမ်မျှ အသက်ရှူပြီးချိန်တွင် မိစ္ဆာဧကရာဇ်သားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း စူးချန်ခုန်း၏ မျက်နှာထက်တွင်တော့ ပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"နောက်ဆုံးတော့... ငါ အဆင့်တက်ပြီကွ"