အခန်း ၁၇၀
Vol. 17 Ch. 170
အခန်း (၁၇၀) - အချစ်ရူးမန္တာန် (၁)
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်နဲ့သွားပြီးနောက် ဘာကိုမျှ မခံစားနိုင်တော့ချေ။ တစ်လောကလုံး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်ရယ်စရာကောင်းလှသော၊ သနားစရာကောင်းလှသော လူတစ်ယောက်အဖြစ်သာ မြင်ယောင်နေမိတော့သည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းပိုင်းအထိ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ဝမ်းနည်းမှုများမှာ ယခုအခါ မိစ္ဆာဝိညာဉ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏နှလုံးသားကို ရက်စက်စွာ ကိုက်ခဲနေသကဲ့သို့ပင်။
ပူဆွေးသောကရောက်ပြီးနောက် သင်၌ ဘာများ ကျန်ရှိပါဦးမည်နည်း။
ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ထံမှ အလင်းရောင်များ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာလေ၏။
စိမ်းဖျော့ဖျော့အလင်းနှင့် ရွှေရောင်အလင်းများ ရောယှက်နေသော်လည်း အေးစက်လှသော သွေးနီရောင်အလင်းကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။
သွေးစုပ်ပုလဲနှင့် ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်အတွင်း နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ စုစည်းနေခဲ့သော သွေးညှီနံ့များမှာ နာကျည်းနေသော ဝိညာဉ်များ၏ အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ သူ၏ရင်ထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုသို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေချိန်၌ပင် ဖာရှန်း၏အသံမှာ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“အဲဒီနှစ်က ဆရာတော်ဖူကျစ်ဟာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကို ရောက်ရှိလာပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓလမ်းစဥ်နဲ့ တာအိုလမ်းစဥ်ကို ပေါင်းစပ်ကျင့်ကြံဖို့ အကြံပြုခဲ့ပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ပါတယ်။”
တာအိုရွှမ်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မှန်တယ်။ အဲဒီလိုကိစ္စမျိုး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။”
ဖာရှန်းက ဆက်ပြောလေသည်။
“အဲဒီနေ့မှာ ဆရာတော်ဖူကျစ်ဟာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့ပြီး မြက်ဘုရားကျောင်းရွာထဲက ဘုရားကျောင်းအပျက်တစ်ခုမှာ တည်းခိုခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီညမှာပဲ...”
သူ၏အသံမှာ ရုတ်တရက် တိတ်သွားလေ၏။ ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးမှာလည်း အပ်ကျသံပင် မကြားရလောက်အောင် ငြိမ်သက်သွားပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ပြင်းထန်လာသော အသက်ရှူသံကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။
ဖာရှန်းက သူ၏စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ ကျန်းရှောင်ဖန်းထံမှ မခွာဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။
“အဲဒီညမှာ ဆရာတော်ဖူကျစ်ဟာ အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်က မြက်ဘုရားကျောင်းရွာထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး ဂျူနီယာညီလေး လင်းကျင်းယွီကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာကို တွေ့ခဲ့ပါတယ်။”
လင်းကျင်းယွီမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လူတိုင်းကလည်း သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဖာရှန်းက ဆက်ပြောလေသည်။
“ဆရာတော်ဖူကျစ်ဟာ ချက်ချင်းပဲ ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ထင်မှတ်မထားတာက အဲဒီဝတ်စုံနက်နဲ့လူဟာ တခြားရည်ရွယ်ချက် ရှိနေခဲ့ပါတယ်”
“သူက ဆရာတော်ဖူကျစ်ဆီမှာရှိတဲ့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းဖြစ်တဲ့ သွေးစုပ်ပုလဲကို လိုချင်နေခဲ့တာပါ”
လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြပြန်၏။
“သွေးစုပ်ပုလဲကို ဆရာတော်ဖူကျစ်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက အနောက်ဘက် ရွှံ့နွံအိုင်ကြီးတစ်ခုမှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ရှိခဲ့တာပါ”
“လူသားတွေကို အန္တရာယ်မပြုနိုင်အောင်လို့ သူက ဗုဒ္ဓမန္တာန်တွေနဲ့ အစီအရင်လုပ်ပြီး ထျန်းယင်ကျောင်းတော်ရဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းဖြစ်တဲ့ ပုတီးစေ့တွေနဲ့ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီဝတ်စုံနက်နဲ့လူက ဘယ်လိုသိသွားလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ပါဘူး။ သူက လင်းကျင်းယွီဆီမှာ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ အမြီးခုနစ်ချောင်းခြေများကောင်ကို ဝှက်ထားပြီး ဆရာတော်ဖူကျစ်ကို ကိုက်စေခဲ့ပါတယ်။”
ထျန်းပုယီမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“အမြီးခုနစ်ချောင်းကင်းခြေများ ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် ချန်းစုန့်...”
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လင်းကျင်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူလျော်သွားလေသည်။
ဖာရှန်းက ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောလေသည်။
“အဲဒီနောက်မှာ ဆရာတော်ဖူကျစ်ဟာ အဆိပ်မိနေတဲ့ကြားက အဲဒီလူနဲ့ အသက်လုတိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲခဲ့ရပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ နတ်မိုးကြိုး ထိန်းချုပ်မန္တန်ကြောင့် ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရရှိခဲ့ပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ သူကလည်း ဗြဟ္မာ့ဉာဏ်တော်ကို အသုံးပြုပြီး တုံ့ပြန်ခဲ့တာကြောင့် အဲဒီလူလည်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလို တိုက်ပွဲပြင်းထန်နေချိန်မှာပဲ ကျန်းရှောင်ဖန်းလည်း ဘုရားကျောင်းကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။”
ချင်းယွင်ဂိုဏ်း တပည့်များမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြ၏။ ဖာရှန်းက ဆက်ပြောလေသည်။
“အဲဒီနောက်မှာ ဆရာတော်ဖူကျစ်ဟာ သူ သေတော့မယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ သူဖြစ်ချင်တဲ့ ရည်မှန်းချက်က မပြည့်သေးတော့ စိတ်မချနိုင် ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူက ထူးဆန်းတဲ့ အကြံတစ်ခု ရခဲ့ပါတယ်”
“အဲဒါကတော့ ထျန်းယင်ကျောင်းတော်ရဲ့ ဗြဟ္မာ့ဉာဏ်တော်ကို တပည့်တစ်ယောက်ဆီ လက်ဆင့်ကမ်းပေးပြီး အဲဒီကလေးကို ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှာ ပညာသင်ခိုင်းဖို့ပါပဲ”
“ဒါမှသာ ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ လမ်းစဥ်နှစ်မျိုးကို လူတစ်ဦးတည်းက ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး သူရှာဖွေနေတဲ့ ထာဝရရှင်သန်ခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိနိုင်မယ်လို့ သူက တွေးခဲ့ပါတယ်။”
တာအိုရွှမ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်၏။
“ဖူကျစ်က တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အရည်အချင်းပိုရှိတဲ့ လင်းကျင်းယွီကို မရွေးဘဲ ကျန်းရှောင်ဖန်းကိုမှ ရွေးရတာလဲ။”
ဖာရှန်းက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာတော်ဖူကျစ်က လင်းကျင်းယွီရဲ့ အရည်အချင်းက အရမ်းကောင်းလွန်းနေတယ်လို့ ယူဆခဲ့ပါတယ်”
“ချင်းယွင်ဂိုဏ်းထဲ ရောက်သွားရင် လူအများရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမှာဖြစ်လို့ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားသွားမှာကို သူက စိုးရိမ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့...”
ချင်းယွင်ဂိုဏ်းဝင်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ထျန်းပုယီက ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ထူးခြားတယ်... တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။”
ဖာရှန်းက ဆက်ပြောပြန်၏။
“ဒါအပြင် ဆရာတော်ဖူကျစ်ဟာ ကျန်းရှောင်ဖန်းရဲ့ ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို သဘောကျခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာအောင် ဂိုဏ်းပြင်ပကို လက်ဆင့်မကမ်းခဲ့တဲ့ ဗြဟ္မာ့ဉာဏ်တော်ကို သူ့ကို သင်ပေးခဲ့ပါတယ်”
“အဲဒီနောက်မှာ သွေးစုပ်ပုလဲကို သူ့ဆီမှာပဲ ထားခဲ့ရင် ဝတ်စုံနက်နဲ့လူ ပြန်လာတဲ့အခါ ပါသွားမှာ စိုးရိမ်တာကြောင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို အဝေးက တောင်ကမ်းပါးယံတစ်ခုမှာ သွားပစ်ခိုင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့...”
ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဖာရှန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။
“ထင်မှတ်မထားဘဲ ကျန်းရှောင်ဖန်းက သံယောဇဉ်ကြီးပြီး အဲဒီပုလဲကို မပစ်ဘဲ သူ့အနားမှာပဲ သိမ်းထားခဲ့ပါတယ်။”
ခန်းမကြီးအတွင်းရှိ လူအားလုံးမှာ သွေးစုပ်ပုလဲ၏ ဇစ်မြစ်နှင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းဆီ၌ ဗြဟ္မာ့ဉာဏ်တော် မည်သို့ရှိနေသည်ကို နားလည်သွားကြလေသည်။
ယခုအခါ ဖာရှန်း၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်သော အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။
“အဲဒီအတိုင်းသာဆိုရင် ဆရာတော်ဖူကျစ်ဟာ ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့ခဲ့ရုံပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ တခြားအရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြပါဘူး”
“မူလက ဆရာတော်ဖူကျစ်ဟာ သွေးစုပ်ပုလဲရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံစားနေရပေမဲ့ သူရဲ့ ဗုဒ္ဓကျင့်စဉ်နဲ့ အဲဒီနတ်ဆိုးပစ္စည်းကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ အချိန်အတော်ကြာလာတဲ့အခါ သွေးစုပ်ပုလဲရဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအင်တွေဟာ ဆရာတော်ဖူကျစ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲကို တိတ်တဆိတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်”
“ပုံမှန်အချိန်တွေမှာတော့ ဗုဒ္ဓစွမ်းအားတွေက သူ့ကို အကာအကွယ်ပေးထားလို့ သူကိုယ်တိုင်လည်း သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ သူသေခါနီးအချိန်မှာ ကျန်းရှောင်ဖန်းတို့နဲ့ လမ်းခွဲပြီး ရွာအလယ်ကို ရောက်တဲ့အခါ သူရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်တာက ကျန်းရှောင်ဖန်းဟာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ခွင့်မရခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဆိုတာပါပဲ။”
ဖာရှန်း၏ မျက်နှာတွင် ပို၍ပင် နာကျင်လာပြီး သူ၏အသံမှာလည်း တုန်ရီနေလေသည်။
“အဲဒီအချိန်မှာ ဆရာတော်ဖူကျစ်ရဲ့ ဗုဒ္ဓစွမ်းအားတွေ အားနည်းသွားပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအင်တွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရပါတယ်။ သူဟာ စိတ်ဖောက်ပြန်သွားသလိုမျိုး မြက်ဘုရားကျောင်းရွာက လူအားလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်”
“ဒါမှသာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက ဒီမိဘမဲ့ကလေးနှစ်ယောက်ကို သနားပြီး ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်မယ်လို့ သူက ယူဆခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့... ဒါကြောင့်မို့လို့...”
“အား...”
လင်းကျင်းယွီက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နဂါးသတ်ဓားဖြင့် ဖာရှန်းကို ခုတ်ပိုင်းရန် ပြေးဝင်သွားလေ၏။ တာအိုရွှမ်က အလောတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“မြန်မြန်... သူ့ကို တားကြစမ်း။”
သူ၏စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် ထျန်းပုယီနှင့် အခြားသူများက လင်းကျင်းယွီကို တားဆီးလိုက်ကြလေသည်။
လင်းကျင်းယွီ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး ထျန်းပုယီတို့ တားဆီးထားသည့်ကြားမှ ရုန်းကန်နေလေသည်။
“ငါ မင်းတို့ကို သတ်ပစ်မယ်... မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်...”
ထျန်းယင်ကျောင်းတော်မှ ဖူဟုန်နှင့် ဖူခုံးတို့ အမှူးပြုသော ရဟန်းများမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ ရှက်ရွံ့သော အမူအရာများဖြင့် တရားတော်များကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေကြလေသည်။
တာအိုရွှမ်မှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထိုအမှန်တရားကို လက်ခံရန် သူကိုယ်တိုင်ပင် အတော်လေး ကြိုးစားနေရပုံရသည်။ ခေတ္တကြာမှ သူက ဖာရှန်းကို မေးလိုက်၏။
“ခုနက မင်းပြောတော့ ဖူကျစ်က သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီဆို။ ဒါဆိုရင် ဒီအမှန်တရားကို မင်းတို့က ဘယ်လိုသိတာလဲ။”
ဖာရှန်းက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြောလိုက်၏။
“ဆရာတော်ဖူကျစ်မှာ တစ်ခါက ထူးဆန်းတဲ့ဆေးတစ်မျိုးကို ရခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ သုံးရက်အတွင်းသေစေနိုင်တဲ့ ဆေးလုံးပါပဲ”
“အဲဒီဆေးကို သောက်လိုက်ရင် ဘယ်လောက်ပဲ ဒဏ်ရာပြင်းထန်ပါစေ၊ သုံးရက်အတွင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စွမ်းအင်အားလုံးကို နိုးထစေပြီး အသက်ရှင်နေစေပါတယ်”
“ ဒါပေမဲ့ သုံးရက်ပြည့်ရင်တော့ သေရမှာပါပဲ။ ဆရာတော်ဖူကျစ်ဟာ အဲဒီဆေးကို သောက်ပြီး ထျန်းယင်ကျောင်းတော်ကို သုံးရက်အတွင်း ရောက်အောင်ပြန်လာခဲ့ပါတယ်”
“အဲဒီနောက်မှာ ကျုပ်ရဲ့ ဆရာဖြစ်တဲ့ ဆရာတော်ဖူဟုန်ကို အကြောင်းစုံ ပြောပြခဲ့တာပါ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျုပ်လည်း ဆရာ့ဘေးမှာ ရှိနေခဲ့ပါတယ်”
“အဲဒီအချိန်မှာ ဆရာတော်ဖူကျစ်ဟာ စိတ်ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီး သူကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေအတွက် နောင်တအကြီးအကျယ် ရနေခဲ့ပါတယ်”
“သူဟာ အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ချီသေရမယ်ဆိုရင်တောင် သူ့အပြစ်တွေ ကျေမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရင်း ငိုယိုကာ ပျံလွန်တော်မူသွားခဲ့ပါတယ်။”
ဖာရှန်းက ကျန်းရှောင်ဖန်းကို နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်၏။
“ဒါတွေအားလုံးဟာ ကျုပ်တို့ ထျန်းယင်ကျောင်းတော်က ဆရာတော်ဖူကျစ်ရဲ့ အပြစ်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်”
“ဂျူနီယာညီလေး ကျန်းရှောင်ဖန်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းအနေနဲ့ သူ့ကို အပြစ်မတင်ကြဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”