အခန်း ၉၇၆
Vol. 70 Ch. 976
အခန်း ၉၇၆ ဆရာတော် ကျိလုံ
မီးပင်လယ်ကြီးက ဆက်လက်၍ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေဆဲပင်။ သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော မီးတောက်များသည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် အတွင်းပိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုမှ အပြင်ဘက်သို့ ဆက်လက် ပြန့်နှံ့နေခဲ့သည်။ မကြာမီ ထိုမီးတောက်များသည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ဘက်ပိုင်း ကြားရှိ နေရာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ပြင်းထန်သော အပူချိန်က နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထား၏။ မီးပင်လယ် ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးများက ဟိန်းထွက်လာတတ်သည်။
ဤအခြေအနေသည် တစ်လနီးပါးခန့် ကြာမြင့်မည်။ ထိုအချိန်အတွင်း မီးပင်လယ်ကြီးက နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းအထိ တိုးချဲ့သွားမည် ဖြစ်သည်။ မီးတောက်သည် နေရာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားမည် ဖြစ်ရာ မင်နက်ဂြိုဟ်မှ ကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့် နဂါးငွေ့တန်းကြီး လောင်ကျွမ်းနေသည်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နိုင်ကြပေမည်။
ထိုအချိန်၌ စုမင်သည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်နှင့် သက်ဆိုင်သော နဂါးငွေ့တန်း အတွင်း၌ ရှိမနေခဲ့ပေ။ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝဲဂယက်မှတစ်ဆင့် သူသည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ဝဲဂယက် အတွင်းမှ ကမ္ဘာတစ်ခုဆီသို့ ခြေချရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်နေမှန်း မည်သူမျှ မသိကြချေ။ ထိုအောက်ခြေ တစ်လွှားတွင် အဆုံးအစမဲ့နေသည့်အလား မှောင်မိုက်နေ၏။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ ရဲဝံ့စွာ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ဝံ့မည်ဆိုလျှင် ထာဝရ အမှောင်ထုထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရခြင်းမှ လွတ်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဝဲဂယက်ကမ္ဘာ၏ အောက်ခြေပိုင်းရှိ အမှောင်ထုကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စုမင်၏ ရင်ထဲတွင်ပင် ထိုခံစားချက်မျိုး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။
ထိုအောက်တွင် နှစ်ပေါင်းမည်မျှကြာအောင် လျှို့ဝှက်ချက်မည်မျှ မြှုပ်နှံထားသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ ဤအမှောင်ထု၏ ကန့်လန့်ကာကို ဆွဲဖွင့်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသူများ၏ ဝိညာဉ်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်း မည်မျှ ကျဆုံးခဲ့ရသည်ကိုလည်း သူ မသိခဲ့ချေ။
အောက်ဘက်ရှိ အဆုံးအစမဲ့သော အမှောင်ထုသည် အထက်ပိုင်းရှိ အရောင်အသွေးစုံလင်သော ရေဘဝဲကဲ့သို့သော သတ္တဝါများနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ စုမင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရှိနေခဲ့၏။ ဆက်စပ်နေသော ဝဲဂယက်နှစ်ခု၏ မှန်ကဲ့သို့ အလင်းဖောက်ထွင်းနိုင်သော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်း၌ သူ့ခန္ဓာကိုယ် ရှေ့သို့ လွင့်မျောနေခြင်းကို သူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကို စတင် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီဖြစ်၍ ပြင်ပကမ္ဘာတွင် မီးပင်လယ်ကြီး ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေမည်ကို သူ သိရှိနေသည်။ သူ ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးကို ရရှိနိုင်မည်လော၊ ပဉ္စမမြောက် မဟာလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည်လော ဆိုသည်မှာ ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုထဲသို့ သူ ခြေချနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ အပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေသည်။
ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူ ဘိုးဘေး၏ စကားများအရ စုမင်သည် ပဉ္စမမြောက် မီးဖို၏ အရှင်သခင်သစ် ဖြစ်လာနိုင်ချေ အလွန်များပြားသည် ဆိုလျှင်ပင် အဓိက လိုအပ်ချက်မှာ စုမင်သည် စုရွှမ်ရီနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့၏ သား ဖြစ်နေရန်ပင်။
ဤသည်ကား စုမင် မတွေးတောလိုသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူသည် ဘေးရှိ အလင်းဖောက်ထွင်းနိုင်သော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်၌ ရွှမ်ရှန်းနှင့် အဖွဲ့သားများ၏ ရင်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် ရွှမ်ရှန်းက အထွတ်အထိပ် ရတနာ၏ ပေါင်းစပ်ထားမှုကို အတင်းအဓမ္မ ရုပ်သိမ်းလိုက်သင့်သည်လော ဟူ၍ပင် တွေးတောနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအတွေး သူ့ခေါင်းထဲ ပေါ်လာသည့် အချိန်မှာပင် စုမင်က ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း၏ အောက်ခြေဆီသို့ ဆက်မသွားတော့ဘဲ ခြေတစ်လှမ်းနှင့်ပင် ဥမင်၏ နံရံကို ဝင်တိုက်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နံရံအား ဆွဲကိုင်လိုက်သည့်အလား လက်များကို မြှောက်ကာ အရပ်မျက်နှာ နှစ်ဖက်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဆွဲဖြဲလိုက်လေသည်။
ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းမှာ ချက်ချင်း ပြဲထွက်သွားတော့သည်။ စုမင် ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းကာ အလင်းဖောက်ထွင်းနိုင်သော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
"မင်း အထွတ်အထိပ် ရတနာရဲ့ ပေါင်းစပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းချင်တယ်ဆိုရင် အချိန်မရွေး လုပ်နိုင်တယ်"
စုမင်၏ အတွေ့အကြုံအရ အထွတ်အထိပ် ရတနာ၌ ကြီးမားသော ပြဿနာ တစ်ခု ရှိနေပြီး ယင်းမှာ ရွှမ်ရှန်း၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်ဆိုခြင်းကို သူ မသိဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။ အထွတ်အထိပ် ရတနာမှ ဖန်တီးထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ပဓာနဝိညာဉ် တစ်ခုအဖြစ် သူ မလုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ယင်းအား တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး လူအားလုံးကို အပြင်သို့ အတင်းအကျပ် ထွက်လာစေရန် ဖိအားပေးနိုင်ပေသည်။
မူလက ရွှမ်ရှန်းသည် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရန် တွေးတောခဲ့သော်လည်း စုမင်ကို ဒေါသထွက်စေမည် စိုး၍ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သာ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ဘေးဒုက္ခတစ်ခုနှင့် အမှန်တကယ် ကြုံတွေ့ရပါက သူ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးဖြင့် တိုက်ခိုက်မည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် စုမင်၏ လှုပ်ရှားမှုက အလွန် လျင်မြန်လွန်းနေခဲ့သည်။ သူ အလင်းဖောက်ထွင်းနိုင်သော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဥမင်မှာ နောက်တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားလေသည်။ စုမင်က အဖွဲ့ကို ဥမင်၏ ဆွဲငင်မှုနှင့် ကာကွယ်မှုအောက်မှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့သည် ဝဲဂယက် ကမ္ဘာအတွင်း၌ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်၌ ရွှမ်ရှန်းသာ ပုံစံပြောင်းလဲထားမှုကို ဖျက်သိမ်းလိုက်မည်ဆိုပါက သူ့အား စောင့်ကြိုနေမည့်အရာမှာ ပိုမို ကြီးမားသော အန္တရာယ်သာ ဖြစ်ပေမည်။ ရွှမ်ရှန်းမှာ နာကျင်စွာဖြင့် ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ပေ။ စုမင်သည် လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ အကြောင်းပြချက်မရှိ သေလမ်းကို ရှာမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ အကယ်၍ သူ့တွင် ယုံကြည်ချက်ရှိမည့် အကြောင်းပြချက် မရှိပါက ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်မည် မဟုတ်ချေ။
အစကတည်းက ရွှီဟွေသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေခဲ့သည်။ စုမင်၏ လုပ်ရပ်တိုင်းကို သူမက ထောက်ခံပေးမည်သာ ဖြစ်သည်။ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာကမူ ဝဲဂယက် ကမ္ဘာထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်တစ်ကြိမ် ငေးမောတွေဝေနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။
စုမင် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သူက ခေါင်းကိုမော့ကာ ကမ္ဘာမြေအား တုန်လှုပ်သွားစေမည့် ရှည်လျားသော ဟိန်းသံကြီး တစ်သံကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရောင်အသွေး စုံလင်သော တောက်ပနေသည့် ရေဘဝဲကဲ့သို့သော သတ္တဝါများသည် ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းပင် အတော် ဝေးကွာသော နေရာတစ်နေရာမှ အခြားသော ဟိန်းဟောက်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
စုမင် မတ်တတ်ရပ်နေရင်း အိစန်း၏ အငွေ့အသက်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ ဤသည်က အထွတ်အထိပ် ရတနာမှ ဖန်တီးထားသော ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ ချက်ချင်း ပြန့်ထွက်သွားရာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားများကို နောက်တစ်ကြိမ် အဆမတန် မြင့်တက်သွားစေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် စုမင်က အိစန်း ကိုယ်ပွား၏ ပုံရိပ်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်လေသည်။
ဧရာမ သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပေါ်လာပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ယခု စုမင် ထိန်းချုပ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် နေကပ်ဘေး အဆင့် အထွတ်အထိပ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများနှင့် အလွန် နီးစပ်သည့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းပင် ပုံရိပ်ယောင်ဖြင့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးကာ ဝိညာဉ်ကို လမ်းပြအဖြစ် အသုံးပြုထားသော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း တစ်ခုလည်း လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအရာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုမင်၏ အိစန်း ကိုယ်ပွား ဆင်းသက်လာမည် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူသည် စွမ်းအားကြီးမားသော အရှင်သခင် အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကိုပင် တိုက်ခိုက်နိုင်ပေမည်။
ထွက်သက်ဝင်သက်တိုင်းနှင့်အတူ အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ အဝေးဆီရှိ အမှောင်ထုထဲမှ ဟိန်းဟောက်သံများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာနေ၏။ အသံကို နားထောင်ခြင်းအားဖြင့် အနက်ရောင် နာကြည်းမှုဝေသည် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြေးလာနေကြောင်း စုမင် သိနိုင်ပေသည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် စုမင်သည် ရှေ့ရှိ အမှောင်ထုထဲတွင် တောက်ပနေသော မီးလုံး ခြောက်လုံးကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ ဤသည်ကား နာကြည်းမှုဝေ၏ မျက်လုံး ခြောက်လုံးပင်။
"လာစမ်း... မင်းက... ငါ့အပိုင် ဖြစ်လာတော့မှာ"
……
ရက်များ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့် ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုမှ လေးရက်ဆက်တိုက် သွေးရောင်မီးတောက်များကို ထွေးထုတ်နေခဲ့သောကြောင့် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ဘက်ပိုင်းရှိ ဒေသတစ်ခုလုံးသည် မီးတောက်များထဲတွင် လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။
ရေတွက်၍ မရနိုင်သော သက်ရှိများစွာသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားချိန်တွင် စူးရှသော နာကျင်အော်ဟစ်သံများကို ထုတ်ဖော်နေကြရသည်။ ကျင့်ကြံခြင်း ဂြိုဟ်များသည် မီးပင်လယ်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေကြရပြီး ထိုပေါ်ရှိ သစ်ပင်ပန်းမန် အားလုံးမှာ သေဆုံးနေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အရွယ်အစား တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားသော တိုက်ကြီးများလည်း ရှိနေပြီး အစွန်းများတွင် သလင်းကျောက်များ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။
သဘာဝအရ မီးကို မြတ်နိုးသော သတ္တဝါများသည်ပင်လျှင် မီးပင်လယ်ကြီး သူတို့ထံ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် မီးတောက်ကို မထိတွေ့ဝံ့ကြဘဲ ပုန်းအောင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်ကြလေသည်။
မီးပင်လယ်ကြီးက ဆက်လက် ပြန့်နှံ့နေဆဲပင်။ သတ္တမမြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ၎င်းသည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ထိုအထဲရှိ နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခုလုံးကို လုံးလုံးလျားလျား ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်၏ ကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နဝမ မျိုးနွယ်စု တည်ရှိရာ တိုက်ကြီးမှာ ထိုအချိန်၌ ဗလာကျင်းနေခဲ့သည်။ မီးပင်လယ်ကြီးက သူတို့၏ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားပြီး မြေပြင်ကို လောင်ကျွမ်းကာ တောင်တန်းများအား ချေမှုန်းပစ်ပြီး သက်ရှိ သတ္တဝါများကို အရည်ပျော်ကျသွားစေသည်။ မြေကြီး၏ အမြူတေ တည်ရှိရာ တိုက်ကြီး၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ထုံးကျောက်ဂူ တစ်ဂူ ရှိနေသည်။ ထိုအချိန်၌ နဝမ မျိုးနွယ်စုဝင်များ အားလုံး ထိုနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မီးပင်လယ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားမည့် အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။
တီကျိုမိုရှားသည် မြေပြင်နှင့် အနီးဆုံးတွင် တည်ရှိသော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း၏ အဝင်ဝ၌ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှ သူသည် ပြင်ပကမ္ဘာက ပဲ့တင်ထပ်နေသော ပြင်းထန်သည့် အပူငွေ့နှင့် ပေါက်ကွဲသံကြီးများကို အာရုံခံနိုင်ပေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေသော်လည်း ပဉ္စမမြောက် မီးဖို ဖွင့်လှစ်ခြင်းသည် စုမင်နှင့် သက်ဆိုင်နေမည်လော ဟူ၍လည်း တွေးတောနေခဲ့သည်။
နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းတွင်မူ အမှောင် အစောင့်အရှောက် ကိုးဦးနှင့် အခြားသူများ ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကြောင်အမျိုးသမီး၏ သတိပေးချက်များအောက်တွင် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်မှ သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အမြန်နှုန်းဖြင့် ထွက်ခွာရန် စစ်သင်္ဘောများပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်၌ သူတို့၏ စစ်သင်္ဘောများသည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်နှင့် မင်နက်ဂြိုဟ် ကြားရှိ နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် ပျံသန်းနေကြသည်။ သူတို့သည် အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ တစ်သက်တာလုံး မေ့ဖျောက်နိုင်မည် မဟုတ်သော အံ့မခန်း မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။
သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေကြသည်။ အကြောင်းမူကား သူတို့၏ သခင်လေးသည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
အမှောင် အဘိုးအို ကိုးဦးအနေဖြင့် မီးတောက်များ၏ ပြင်းထန်သော အပူချိန်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ကျယ်ပြောသော နဂါးငွေ့တန်းကြီးထဲတွင် သွားရာလမ်းစွယ် ပျောက်ဆုံးနေသော လူတစ်ယောက်အား ရှာဖွေရခြင်းမှာ သမုဒ္ဒရာထဲ၌ အပ်ကျသည်ကို ရှာရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလွန်းပေသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်ကြလေသည်။
သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် အမှောင် အဘိုးကြီး ကိုးဦးနှင့် စစ်သင်္ဘောများပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ သူငယ်အိမ်များကို ကျုံ့ဝင်သွားစေပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများအား တုန်လှုပ်သွားစေသည့် လူတစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။
သူသည် ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော သွယ်လျလျ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေ၏။ သူသည် အလွန်တရာ သာမန်ရိုးကျ ပုံပေါက်နေပြီး သူ့ထံတွင် ထူးဆန်းသော အရာဟူ၍ တစ်ခုမျှ မရှိပေ။ သို့သော် သူ့အနောက်တွင် လဲလျောင်းနေသည်က ပေပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ကြီးမားသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်နေလေသည်။
ထိုသားရဲကြီးကား... နဂါး တစ်ကောင်ပင်တည်း။
ဤသည်က ခန္ဓာကိုယ်မှ ထူထဲသော မီးတောက်များ ပြန့်ထွက်နေသည့် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ မီး၏ အပူချိန်ကြောင့် နဂါးငွေ့တန်းကြီးမှာ ပုံပျက်သွားခဲ့ပြီး ယင်းအခြေအနေကို သည်းခံရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ နဂါးထံမှ ထိုမီးတောက်များသည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော သွေးရောင် မီးတောက်များထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်နေပုံ ရသည်။
နဂါး၏ ကြီးမားသော ဖိအားမှာ ပို၍ပင် အံ့ဖွယ် ကောင်းသည်။ အမှောင် အဘိုးကြီး ကိုးဦးသည် အဝေးမှ နဂါးကြီးကို တစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရသေးသော်လည်း ဖိနှိပ်ထားသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များအပေါ် ဖိကျလာသည်အား ခံစားနေကြရပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ နဂါး၏ စွမ်းအားသည် ကမ္ဘာမြေပြင် အဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိနေသူများအား ကျော်လွန်နေကြောင်း ထင်ရှားစွာ ဆိုလိုနေသော်လည်း လကပ်ဘေး အဆင့်တွင်မူ ရှိမနေခဲ့ပေ။ သူသည် နေကပ်ဘေး အဆင့်တွင် ရှိနေလေသည်။
သူတို့သည် အလွန် ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေလျှင်ပင် အမှောင် အဘိုးကြီး ကိုးဦးသည် သူတို့၏ အရေပြားများ အက်ကွဲလာသည်အား ခံစားနေရဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံများ ကမောက်ကမ ဖြစ်လာသည်ကိုလည်း အာရုံခံနိုင်ကြပေသည်။ သူတို့၏ ဆံပင်များမှာ မီးကျွမ်းထားသော အဝါရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ စစ်သင်္ဘောများကို အလွန် ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ အတင်းအကျပ် ဆုတ်ခွာစေခဲ့ရသည်။
ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် အမျိုးသားသည် သွေးရောင် မီးနဂါးကြီးနှင့် အလွန်တရာ နီးကပ်စွာ ရှိနေသော်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာ တစ်ခုကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ သွေးရောင် နဂါးကြီးသည် ထိုအမျိုးသားကို အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားနေကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အနည်းငယ်သော ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်ပင် ရှိနေသေး၏။
"ဆရာတော် ကျိလုံပါလား" အမှောင် အဘိုးကြီး ကိုးဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့ အချင်းချင်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ တုန်လှုပ်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။
"သူက စတုတ္ထမြောက် မဟာလောကက ဆရာတော် ကျိလုံ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီနေရာက အမြဲတမ်း အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းပြီး ငါတို့တောင် အဲဒီနေရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နားလည်မှု သိပ်မရှိကြဘူး။ ကျန်တဲ့ မဟာလောကကြီး သုံးခုက တစ်ခါတလေကျရင် စတုတ္ထမြောက် မဟာလောကဆီကို များပြားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ပို့ဆောင်ပေးဖို့ လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်တတ်တယ် ဆိုတာလောက်ပဲ ငါတို့ သိတာ..."
"ငါတို့ ဆရာတော် ကျိလုံနဲ့ အရင်က တစ်ခါမှ မဆုံဖူးတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲမှာ ကံကြမ္မာနဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်း အရှင်သခင် တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အပြင် သူ့ဘေးမှာ သွေးရောင် နဂါးတစ်ကောင် ရှိနေပြီး ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေတွေကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မဟာလောကကြီး လေးခုရဲ့ အင်အားစုတွေထဲက ဆရာတော် ကျိလုံ တစ်ယောက်တည်းပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ တခြား ဘယ်သူမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး"
"ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုတဲ့လား။ ပဉ္စမမြောက် မီးဖို ဖွင့်လိုက်တာက ဆရာတော် ကျိလုံကို ဒီနေရာအထိ တကယ် ခေါ်ဆောင်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး" အမှောင် အစောင့်အရှောက် ကိုးဦးသည် အချင်းချင်း သူတို့၏ အတွေးများကို ပေးပို့နေကြစဉ် သူတို့ မျက်နှာအမူအရာများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဘက်ရှိ နဂါးငွေ့တန်းဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထိုနေရာမှ ပြင်းထန်ပြီး ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးများက ရှေ့သို့ လိမ့်ဆင်းလာနေသည်။ ထိုအသံများသည် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ကြားရသူများ၏ နှလုံးသားများကို အလိုအလျောက် တုန်လှုပ်သွားစေလေသည်။
ဤတုန်ခါမှုက သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံများကိုပင် စတင် ပြောင်းလဲလာစေခဲ့ပြီး အမှောင် အစောင့်အရှောက် ကိုးဦးထံမှ အပြင်းထန်ဆုံးသော စွမ်းအားများအား ပေါက်ကွဲထွက်လာစေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းအားဖြင့်သာ သူတို့၏ စွမ်းအားများ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဖိတ်စင်ထွက်ခွာမသွားစေရန် တားဆီးနိုင်မည် ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။
အကြောက်တရားကင်းသော စစ်သည်တော်များနှင့် ကြောင်အမျိုးသမီးတို့မှာမူ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖြူရော်သွားကြလေသည်။ သူတို့အားလုံး ချက်ချင်းပင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ကြပြီး အလွန်တရာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းစွာဖြင့် ပြန်လည် ခုခံနေကြရသည်။
ပေါက်ကွဲသံကြီးများက ပို၍ နီးကပ်လာပြီး လူတိုင်းက နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် ဧရာမ ကင်းခြေများကြီး တစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။ ၎င်းသည် အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် ဦးတည်လာရင်း ရှည်လျားသော အလင်းတန်းကြီး တစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထိုကင်းခြေများကြီးမှာ ခရမ်းရင့်ရောင် သန်းနေပြီး အလွန်တရာ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်နေပုံ ရသည်။ ထိုအပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်မျှ ရှိမနေပေ။ သူသည် သူ့အလိုလို ရွေ့လျားနေသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်လေသည်။
သူသည် အလွန်တရာ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုနေရာသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ကြီးမားသော ဖိအားလှိုင်းများက ထိုဧရိယာအတွင်းသို့ ပြန့်ထွက်သွား၏။ ၎င်းက ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် အမျိုးသားဘေးရှိ သွေးရောင် နဂါးကြီးကို နှိမ့်ချသော အသံဖြင့် အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်နေစေခဲ့သည်။
"မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ ကျိလုံ။ ကြည့်ရတာ ဒီတစ်ခါတော့ ကျင့်ကြံဖို့ သီးသန့်တံခါးပိတ် မနေခဲ့တဲ့သူက မင်းနဲ့ ငါ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတဲ့ပုံပဲ" သတ္တုချင်း ပွတ်တိုက်နေသည့်အလား ကြမ်းတမ်းအက်ကွဲသော အသံကြီး တစ်သံက ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့သည်။