အခန်း ၃၇၁

အခန်း။ ၃၇၁

သုံးရက်အကြာ အရုဏ်ဦးအချိန်။

ကောင်းကင်တွင် အရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝါဂွမ်းကဲ့သို့ အလင်းရောင်များ လွှမ်းခြုံထားပြီး လေထုထဲတွင်လည်း မြူခိုးပါးပါးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

နူးညံ့သော နေရောင်ခြည်များက သစ်ရွက်ထူထပ်သော အကိုင်းအခက်များကြားမှတဆင့် ဇီဝေတောင်ထိပ်ကိုးခုပေါ်သို့ ရွှေရောင်အစက်အပြောက်များအဖြစ် ကျရောက်နေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ်လေ့ရှိသော ဇီဝေတောင်မှာ ယနေ့တွင်မူ အလွန်ပင် စည်ကားနေသည်။

တောင်ဝင်ပေါက်တွင် တောင်ထိပ်သခင်ကိုးဦးနှင့် မဟူရာအကြီးအကဲများမှာ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်တည်ကာ တပည့်သစ်များအတွက် တံခါးဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနားကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

သူတို့အောက်ရှိ ကျောက်လှေကားထစ်များသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် ပေရာဂဏန်းမျှသာ ရှိသော်လည်း ယခုအခါ အဆုံးအစမရှိအောင် အောက်ဘက်သို့ ရှည်လျားစွာ ဆက်သွယ်ထားသည်။

ကျောက်လှေကားထစ် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ထူထဲသောမြူခိုးများ တက်လာပြီး တောင်လမ်းကို ဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့် အဆုံးကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ကြပေ။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ စမ်းသပ်နည်းကတော့ အရမ်း ထူးခြားလွန်းတယ်။ ကျောက်လှေကားထစ်တွေကို တက်လေလေ ဖိအားက ပိုများလာလေလေပဲ။ နှစ်ဖက်စလုံးမှာလည်း စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်နိုင်မယ့် လှည့်စားမှုတွေ ရှိနေသလို ရှေ့ကိုလည်း မမြင်နိုင်ဘူး။ ဒါကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သူတွေကတော့ တော်တော်လေး ဇွဲရှိသူတွေ ဖြစ်ရမယ်"

ပဉ္စမမြောက် တောင်ထိပ်သခင်က မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ခေါ်ယူမှုမှာ အချက်နှစ်ချက်ကို အဓိကထား စမ်းသပ်ခြင်းပင်။

တစ်ခုမှာ အရိုးအဆစ်၏ ပါရမီဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ စိတ်နေသဘောထားနှင့် အရည်အသွေးပင်။

ရှေးဟောင်းပုံစံခြောက်မျိုးနှင့်အထက် ပါရမီရှိသူများကိုမူ စမ်းသပ်ရန်မလိုဘဲ မိသားစုထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ယူထားပြီး ဖြစ်သည်။

ယခု ကျောက်လှေကားထစ်ကို တက်နေသူများမှာ သာမန်ပါရမီရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့တွင် ထူးခြားသော ပါရမီမရှိသော်လည်း အလွန်အမင်း မညံ့ဖျင်းသဖြင့် စိတ်နေသဘောထားကို စစ်ဆေးရခြင်းပင်။

"လင်အန်းမြို့ထဲမှာ ရှေးဟောင်းပုံစံရှစ်မျိုးပါတဲ့သူ တစ်ယောက်ကို တွေ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ တကယ်ကိုပဲ..."

"ဟုတ်တယ် အဲဒီလူငယ်လေးရဲ့ နာမည်က ဘာတဲ့လဲ"

"ဝမ်ဟောင်က နက်နဲသော နဂါးဂိုဏ်းက အကြံပြုထားတဲ့သူ။ ဒီတစ်ခါ ခေါ်ယူမှုထဲမှာ အပါရမီအရှိဆုံးပဲ"

"အင်း... ဒီဝမ်ဟောင်က လင်အန်းမြို့က မျိုးနွယ်စုဝင်ပဲ။ စနစ်တကျ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရင် အနာဂတ်မှာ ဇီဝေချန်မိသားစုရဲ့ အားကိုးရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်"

"ကြားရသလောက်တော့ ဝမ်ဟောင်နဲ့အတူ သူ့ညီတွေလည်း လာကြတယ်လို့ သိရတယ်။ နောက်တစ်ယောက်က ဝမ်ရီတဲ့။ သူက ရှေးဟောင်းပုံစံခြောက်မျိုးလောက်ပဲ ရှိတယ်။ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ကတော့ ဝမ်... တစ်ခုခုပဲ။ သူ့ပါရမီကတော့ တော်တော်လေး ညံ့တယ်။ သာမန်ထက်တောင် ပိုသေးတယ်"

အကြီးအကဲများနှင့် တောင်ထိပ်သခင်များမှာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောဆိုနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အကြီးအကဲများနှင့် တောင်ထိပ်သခင်များအားလုံး စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အဝေးမှ လျှောက်လှမ်းလာသော အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး"

အကြီးအကဲများနှင့် တောင်ထိပ်သခင်များက ရိုသေစွာဖြင့် ခေါ်ဆိုလိုက်ကြသည်။

"အင်း"

ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်လှေကားထစ်ပေါ်ရှိ လူငယ်များကို အကြည့်ရောက်သွားသည်။

ချန်ကျီရှင်း၏ အကြည့်များ ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ သက်တမ်းစာအုပ်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာပြီး အချက်အလက်များစွာ ပေါ်လာသည်။

[အနက်ရောင်မြေ - ပါရမီ အလွန်ညံ့]

[အဖြူရောင်မြေ - သာမန်ထက် သာမန်]

[မီးခိုးရောင်မြေ - လူအုပ်စုထဲမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားမယ့်သူ]

ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြမှု မရှိဘဲ ဆက်လက်၍ စောင့်ကြည့်နေသည်။

စောင့်ကြည့်နေရင်းမှာပင် ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ရုတ်တရက် စူးရှသွားသည်။

သူ၏ အကြည့်တို့မှာ ပိန်လှီသော်လည်း ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ဝင်စားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးမှာ ပြတ်သားသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ တက်လှမ်းနေသည်။

ကျောက်လှေကားထစ်များမှာ မတ်စောက်ပြီး မညီမညာ ဖြစ်နေကာ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်မူ ထောင်မတ်နေသော တောင်ကမ်းပါးကြီးများက ခြံရံထားသည်။

အနည်းငယ် သတိလွတ်သွားရုံမျှဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်သည့် အန္တရာယ်ကြီးဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ အစစ်အမှန် စမ်းသပ်ချက် မဟုတ်ပေ။

အစစ်အမှန် စမ်းသပ်ချက်မှာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ရင်ဆိုင်ရမည့် ဖိအားကြီးများပင်။

ခဏမျှ လမ်းလျှောက်ပြီးသည့်နောက် ဝမ်လင်၏ ခြေထောက်များမှာ ခဲရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ လေးလံသွားပြီး ချွေးများမှာလည်း မိုးရေကဲ့သို့ စီးကျလာသည်။

အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာပြီး ရှေ့သို့ ဆက်တက်ရန် အလွန်ရုန်းကန်နေရသည်။

သူ တောင်ခြေတွင် ရှိစဉ်က လှေကားထစ်များမှာ တိုတောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းများက ရင်ထဲတွင် တရိပ်ရိပ် ပေါ်လာသည်။

မူလက သူ၏ရှေ့တွင် လူတစ်ရာကျော် ရှိနေသော်လည်း တချို့မှာ ကမ်းပါးအောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားကြပြီး တချို့မှာမူ ဆက်လက်မတက်နိုင်တော့ဘဲ လက်မြှောက် အရှုံးပေးသွားကြသည်။

စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော လူငယ် ၂၀ သို့မဟုတ် ၃၀ ခန့်သာ အသက်ရှူကြပ်စွာဖြင့် ဆက်လက် တက်လှမ်းနေကြသည်။

"ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တယ် ကျွန်တော် သေချာပေါက် လုပ်နိုင်တယ်"

ပိန်ပါးသော ဝမ်လင်သည် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဇွဲရှိရှိ ဆက်တက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။

မိဘများ၏ မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နေသော မျက်ဝန်းများကို တွေးလိုက်မိချိန်တွင် နောက်ကပါလာသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ တုန်ရီလာပြီး ကမ်းပါးစပ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူ၏ ကြောက်ရွံ့စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်လင်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူဖျော့သွားသည်။ နောက်ထပ် တစ်ယောက် အထုတ်ခံလိုက်ရပြီ။

တောင်ကို စတင်တက်စဉ်က လှေကားထစ်များမှာ ပေရာဂဏန်းမျှသာ ရှိပြီး ဘေးတွင် ကမ်းပါးကြီးများ မရှိကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းမှတ်မိသည်။

ဘာဖြစ်လို့ အခုကျမှ... မြင့်မားတဲ့ ကမ်းပါးတွေပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီး ရှေ့မှာလည်း မြူခိုးတွေ ဒီလောက်တောင် ထူထပ်နေရတာလဲ...

သို့သော် သူနားလည်လိုက်သည်မှာ “အောင်မြင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့... ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး”

"အဖေနဲ့ အမေ့ကို ကျွန်တော် အရှက်မကွဲစေရပါဘူး"

ဝမ်လင်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆက်တက်သည်။

အချိန်များ ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူ မည်မျှပင် တက်ခဲ့မှန်း မသိတော့ပေ။

သူ၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာသူများမှာ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးသွားသည်။

"အဆုံးက ဘယ်မှာလဲ"

"ဘာလို့ တက်လေ တက်လေ လှေကားထစ်တွေက များလာသလို ဖြစ်နေရတာလဲ"

"ဟွန့် ဇီဝေချန်မိသားစုက ငါတို့ကို အထင်သေးပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ နှင်ထုတ်နေတာပဲ"

"မတက်တော့ဘူး ဆက်တက်ရင် ပြုတ်ကျပြီး သေရမှာ ဒါမှမဟုတ် ပင်ပန်းပြီး သေရမှာပဲ"

လူငယ်အများအပြားမှာ လက်မြှောက်ကာ အရှုံးပေးသွားကြသည်။

ဝမ်လင်၏ ခြေထောက်များမှာ ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အရည်ကြည်ဖုများ ပေါက်ကာ အလွန်နာကျင်နေသော်လည်း သူ၏ လက်များကို အသုံးပြု၍ ရှေ့သို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးသွားသည်။

"ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဇွဲကတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တာအိုလမ်းကြောင်းက ရက်စက်တယ် အလဟဿပါပဲ..."

"လက်လွှတ်လိုက်စမ်းပါ ဒီလမ်းက မင်းအတွက် မဟုတ်ဘူး..."

"ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခခံစရာ လိုလို့လား"

ကမ်းပါးနှစ်ဖက်စလုံးမှ သက်ပြင်းချသံများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဝမ်လင်ကို လက်မြှောက်ရန် ဖြားယောင်းနေသည်။

သူ၏ သတိမှာ ဝေဝါးနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေကာ ဒူးခေါင်းနှင့် ခြေချောင်းများမှာလည်း ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် သူ၏ လက်များကို အသုံးပြု၍ ရှေ့သို့ ဆက်လက်တွားသွားနေသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သေရမည်ဆိုလျှင်တောင် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်အောင်သွားမည်ဟူသော အချက်ပင်။

ထိုအသံများကို သူ လုံးဝ မကြားတော့ဘဲ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကျောက်လှေကားထစ်များမှလွဲ၍ ဘာမျှ မရှိတော့ပေ။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဝမ်လင် ဖြတ်သန်းလာသော လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သွေးစက်များမှာ ရှည်လျားသော လမ်းကြောင်းအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

...

...

တောင်ဝင်ပေါက်တွင်။

"ဒီလူငယ်လေးက ဇွဲတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ့ပါရမီက သာမန် ရှေးဟောင်းပုံစံနှစ်မျိုးပဲ ရှိတယ်။ အနာဂတ်မှာ ရတနာကိုယ်ထည်အဆင့်လောက်နဲ့ပဲ ရပ်တန့်သွားမှာ။ သူ့ညီနှစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး နိမ့်ကျတယ်..."

အကြီးအကဲတစ်ဦးက သွေးသံရဲရဲဖြင့် တွားသွားနေသော ဝမ်လင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူ၏ဘေးတွင် ပဉ္စမမြောက် တောင်ထိပ်သခင်က စိတ်မကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒီကလေးကို သိပါတယ်။ သူက တခြားသုံးယောက်နဲ့အတူ လာတာ။ တခြားနှစ်ယောက်ကတော့ ရှေးဟောင်းပုံစံရှစ်မျိုးပါတဲ့ ဝမ်ဟောင်နဲ့ ရှေးဟောင်းပုံစံခြောက်မျိုးပါတဲ့ ဝမ်ရီတို့ဖြစ်ပြီး ဇီဝေချန်မိသားစုထဲကို တိုက်ရိုက် ဝင်သွားကြပြီ..."

"ဒီကလေးတစ်ယောက်တည်းကတော့ ပါရမီအညံ့ဆုံးဖြစ်လို့ အထုတ်ခံရတော့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ဒုက္ခရောက်နေတာတောင် သူ့ဇွဲကတော့ ချီးကျူးစရာပါ။ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ ဒီတစ်ခါ ရွေးချယ်မှုမှာ ထိပ်ဆုံး ၁၀ ယောက်ပဲ ယူမှာပါ။ သူက ထိပ်ဆုံး ၂၀ ထဲတောင် မပါဘူး။ အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... တာအိုလမ်းကြောင်းက ရက်စက်တယ်"

အကြီးအကဲ ဇိုဂွမ်းက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းခါကာ "ဇွဲရှိရုံနဲ့တော့ အရာရာ မဖြစ်မြောက်နိုင်ပါဘူး" ဟု ပြောသည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင်။

ချန်ကျီရှင်းက ဝမ်လင်ဆီမှ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးကာ

"ပဉ္စမမြောက် တောင်ထိပ်သခင် အကြီးအကဲတို့ရေ တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်လွယ်လွယ် ဆုံးဖြတ်နိုင်ရတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ သက်တမ်းစာအုပ်ထဲမှ ဝမ်လင်၏ ခရမ်းရောင်နက်မှ မည်းနက်သော ကံကြမ္မာပုံစံများကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် ပြုံးလာတော့သည်။