အခန်း ၃၇၅

အခန်း။ ၃၇၅

"တကယ်ကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ရက်စက်တဲ့ ယုမျိုးနွယ်စုပါပဲ"

ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ မျက်ဝန်းတို့ကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ အခြေအနေမှာ ကလေးငယ်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။

မွေးဖွားချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံးတွင် အလွန်ထူးချွန်သော ဝမ်းကွဲအစ်ကိုများ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ကလေးငယ်ထက် ကံပိုကောင်းခဲ့သည်။

ချန်ထျန်ရှုံမှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် အကြံအစည် မရှိခဲ့ပေ။ များသောအားဖြင့်မူ ချန်ကျောက်ရှန်းနှင့် ချန်ကျီရှင်းအကြား ငယ်ရွယ်စဉ်က အငြင်းပွားမှုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ထိုမျှမက သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုစဉ်က ချန်ကျောက်ရှန်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်မိခဲ့သေးသည်။

"အဝတ်စ တစ်စကိုတောင် ချုပ်ပြီး ပြင်လို့ရသေးတယ်။ စပါးတစ်ဆကိုတောင် ထောင်းပြီး စားလို့ရသေးတယ် ညီအစ်ကိုအရင်းတွေ ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဒီလိုမျိုး မတည့်နိုင်ကြတာလား"

"အဲဒီ ယုမျိုးနွယ်စုနဲ့ အဲဒီသားရဲကောင်က ကျွန်တော့်မြေးရဲ့ အရိုးအဆစ်ကို ခိုးသွားတယ်။ တစ်နေ့ကျရင် သူမသားရဲ့ အရိုးတစ်ရာလုံးကို ငါ ချိုးဖျက်ပစ်မယ်"

ပဉ္စမမြောက် သခင်ကြီး ရှီချီကျုံးက လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဂျီပူကမူ စိတ်ဓာတ်ကျဟန်ဖြင့် "ရှီလီက မွေးကတည်းက ပုံစံကိုးမျိုးနဲ့ မွေးဖွားလာတာ။ ရှေးဟောင်းပုံစံ မြင့်မြတ်သော မျက်လုံးတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ယုမျိုးနွယ်စုနဲ့ နက်နဲသော နတ်ဘုရား သန့်ရှင်းသောနယ်မြေရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိတယ်။ အခုလည်း ကလေးငယ်ရဲ့ အရိုးအဆစ်ကို လုယူသွားပြီဆိုတော့ သူက ပိုပြီး အရှိန်အဝါကြီးသွားမှာပဲ။ အနာဂတ်မှာ သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့မှာ စိုးရိမ်တယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှီချီကျုံးမှာလည်း တိတ်ဆိတ်လျက် လက်သီးကိုသာ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူ မပြောသော်လည်း ရှီလီမှာ အရိုးအဆစ်ကို ရရှိသွားပြီဖြစ်ရာ အနာဂတ်တွင် ချန်ကျီရှင်းကဲ့သို့ပင် ကမ္ဘာကို လွှမ်းမိုးမည့်သူ ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သူ နားလည်သည်။

အရိုးအဆစ် အခွဲခံလိုက်ရသည့် ကလေးငယ်မှာမူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည်ပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သော်လည်း အနာဂတ်မှာ မှောင်မိုက်နေတော့မည်ပင်။

"ဦးလေးဂျီ၊ အဘိုးရှီ၊ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်..."

ကလေးငယ်က နိုးလာပြီး ရှီချီကျုံး၏ မျက်ရည်များကို အသာအယာ သုတ်ပေးသည်။

ယခုတိုင်အောင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမုန်းတရား အရိပ်အယောင် မရှိဘဲ မျက်ရည်များသာ စီးကျနေသည်။

ငါ ဘာအမှားလုပ်မိလို့ အဒေါ်က ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။

ဒီအရိုးအဆစ်ဆိုတာ... ငါ့အဒေါ်နဲ့ အစ်ကိုသာ လိုချင်တယ်ဆိုရင် ငါက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ကို ပေးလိုက်မှာပါ။ ဒါကို ဘာဖြစ်လို့များ ငါ့အပေါ် ဒီလောက်အထိတောင် ရက်စက်ရက်ကြတာလဲ...

"တကယ်ကို စိတ်ထားဖြူစင်တဲ့ ကလေးပါပဲ"

ချန်ကျီရှင်းက ကလေးငယ်၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"မင်း သူတို့ကို မုန်းလား ရှီလီက မင်းရဲ့ အရိုးအဆစ်ကို လုယူပြီး ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားသူ ဖြစ်လာမှာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ဝေးကွာပြီး အသုံးမကျတဲ့သူ ဖြစ်သွားတော့မှာလေ"

ကလေးငယ်က ချန်ကျီရှင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်ဝန်းတို့တွင် အမုန်းတရားမရှိဘဲ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်သာ ရှိနေသည်။

သူက "အစ်ကိုကြီး ဒါက အရိုးတစ်ချောင်းပါပဲ။ အသက်ရှည်ခြင်းဆိုတာ အရိုးပေါ်မှာ မူတည်တာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ခြေလှမ်း ကိုယ်လှမ်းပြီး ကိုယ့်လမ်းကို ဖောက်ရမှာ" ဟု နူးညံ့စွာ ပြောသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကျီရှင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အသက်ရှည်ခြင်းဆိုတာ အရိုးပေါ်မှာ မူတည်တာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ခြေလှမ်း ကိုယ်လှမ်းပြီး ကိုယ့်လမ်းကို ဖောက်ရမှာတဲ့လား"

ချန်ကျီရှင်းမှာ အလွန်ပင် နှစ်သက်သွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

ဤကလေးငယ် ရှီဟွမ်ကို သူ အသေအချာ ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံက ရွေးချယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အနာဂတ်ရန်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ကလေးငယ် ပြောသကဲ့သို့ပင် လမ်းတိုင်းကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးရမည်ပင်။

သူ၏ အနာဂတ်သည် ကောင်းကင်၏ အမိန့်အပေါ် မမူတည်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဆန္ဒပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

"ငါ့ကံကြမ္မာကို ငါပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်" ဟူသော စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိမှသာ အမှန်တကယ် အနိုင်မရှိသူ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ကျီရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော မမြင်နိုင်သည့် ကန့်သတ်ချက်များမှာ ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းကို လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြမယ်"

ချန်ကျီရှင်းက ကလေးငယ်ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

ကလေးငယ်က မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့် စူးစမ်းစွာ ကြည့်ကာ "အစ်ကိုကြီး ဘာလျှို့ဝှက်ချက်လဲ" ဟု မေးသည်။

ချန်ကျီရှင်းက ပြုံးလျက် "အပင်တွေ ညှိုးနွမ်းသွားပြီးမှ ပြန်လည် ဝေဆာလာတာကို မင်း မြင်ဖူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အင်း"

ထိုစကားကြောင့် ကလေးငယ်မှာ နားမလည် ဖြစ်သွားပြီး ဂျီပူနှင့် ရှီချီကျုံးတို့မှာလည်း အံ့ဩသွားကြသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးချန် ဆိုလိုတာက... ကလေးငယ်ရဲ့ အသက်ရှည်အရိုးအဆစ်က ပြန်လည် ပေါက်ဖွားလာနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

ဂျီပူနှင့် ရှီချီကျုံးတို့မှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြသည်။

"မဟာတာအိုရဲ့ ကိန်းဂဏန်းက ငါးဆယ်ရှိတယ်။ ကောင်းကင်ဘုံက လေးဆယ့်ကိုးခုကိုပဲ ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်။ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ တစ်ခုကတော့ ရှင်သန်ခြင်းရဲ့ အရောင်အဝါပဲ။ ဒီလောကမှာ လုံးဝဆိုတာ မရှိသလို ကောင်းကင်ဘုံကလည်း လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ပင်မထားပါဘူး"

ချန်ကျီရှင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံက လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ပင်မထားဘူး..."

ဂျီပူနှင့် ရှီချီကျုံးတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အတွေးနက်နေကြသည်။ ကလေးငယ်မှာမူ သူ၏ လက်သီးဆုပ်ကလေးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။

သူသည် ရိုးရှင်းဖြူစင်သူ ဖြစ်သော်လည်း အရိုးအဆစ်ကို ရက်စက်စွာ အနှုတ်ခံလိုက်ရခြင်းမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် စိတ်ထိခိုက်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ယခုမူ သူ့နှလုံးသားထဲသို့ အလင်းရောင်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်လာတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ"

ကလေးငယ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အသံမှာ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

"ရိုးရှင်းပါတယ် အစွမ်းထက်အောင် လုပ်ရမှာပေါ့"

ချန်ကျီရှင်းက မဆိုင်းမတွပင် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒီလောကမှာ ရှိတဲ့ ဒုက္ခနဲ့ အတားအဆီးအားလုံးက မင်း အစွမ်းမထက်လို့ပဲ မင်းသာ အစွမ်းထက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီ အတားအဆီးတွေနဲ့ ကပ်ဆိုးတွေအားလုံးက အိပ်မက်တွေလိုပဲ ဖြစ်သွားပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်"

"ကျွန်တော်... တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်လာနိုင်ပါ့မလား"

ကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။

"နိုင်တာပေါ့"

ချန်ကျီရှင်း၏ လေသံမှာ ပိုမိုယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်။

"မင်းသိလား ကြက်သွန်မြိတ်တွေက ပထမဆုံးစိုက်တဲ့အခါ ဝါပြီး အားနည်းနေတတ်ပေမဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ခုတ်ထစ်ခံရလေလေ ပိုစိမ်းပြီး ပိုသန်မာလာလေလေပဲ။ ပိုးကောင်လေးက အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်နေရင် အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေသွားနိုင်ပေမဲ့ လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားလိုက်ရင် လိပ်ပြာလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လှပတဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်သွားနိုင်တယ်။ ဒါက အတိတ်ကို ကျော်လွန်သွားတဲ့ နိဗ္ဗာနပဲ"

"ဒီလောကမှာ ကံကောင်းခြင်းနဲ့ ကံဆိုးခြင်းဆိုတာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်စပ်နေတယ်။ လုံးဝဆိုတာ မရှိဘူး"

"လိပ်ပြာလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲမယ်။ အတိတ်ကို ကျော်လွန်မယ်..."

ကလေးငယ်က ထိုစကားကို အကြိမ်ကြိမ် ရေရွတ်နေသည်။

သူ၏ ဖြူစင်သော နှလုံးသားထဲတွင် မီးပွားတစ်ခု လောင်ကျွမ်းလာတော့သည်။

အစွမ်းထက်အောင် လုပ်ရမည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကလေးငယ်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းပြသော ဆန္ဒရှိလာသည်။

"အစ်ကိုကြီး အစွမ်းထက်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ပြောပြပေးပါလား"

"မင်း ငါ့ကို ယုံလား"

ချန်ကျီရှင်းက ပြန်မေးသည်။

"ယုံပါတယ်"

ကလေးငယ်က ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်ကာ အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ဤရုပ်ရည်ချောမောသော အစ်ကိုကြီးကို ယုံကြည်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရဟန်ဖြင့် ရှီမျိုးနွယ်စုတွင် ရှီလီလုပ်ပြသည်ကို မြင်ဖူးသည့် နှုတ်ဆက်နည်းအတိုင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ပြီး လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တပည့်ဖြစ်သူ ရှီဟွမ်က ဆရာ့ကို အရိုအသေပေးပါတယ်"

ချန်ကျီရှင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးတို့ကို မှေးလိုက်ကာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ထိုအပြုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာတော့သည်။

"ဟားဟားဟား ကောင်းတဲ့တပည့်ပဲ"

ချန်ကျီရှင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ကလေးငယ်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

အချိန်များ တရိပ်ရိပ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ဆရာတင်ပြီးနောက် ကလေးငယ်မှာ အကာအကွယ်များ မရှိတော့သကဲ့သို့ ချန်ကျီရှင်းနှင့် ပွင့်လင်းစွာ စကားပြောဆိုတော့သည်။

သူ၏ မိသားစု၊ ဘဝအကြောင်းနှင့် အခြားသူတို့၏ အကြောင်းများကို ပြောပြရင်း ချန်ကျီရှင်းမှာ စိတ်ရှည်စွာ နားထောင်ပေးသည်။

စကားပြောရင်း အားနည်းနေသော ကလေးငယ်မှာ ချန်ကျီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရှီချီကျုံးနှင့် ဂျီပူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးချန် ကလေးငယ်အတွက် ဆရာကောင်းတစ်ဦး ရလိုက်တာဟာ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ယုမျိုးနွယ်စုကတော့ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ချန်မိသားစုအတွက် ပြဿနာ မဖြစ်လာဘူးလား..."

ဂျီပူက စိုးရိမ်စွာ ပြောသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ တောက်ပလာသည်။

သူသည် ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခန်းမအပြင်ဘက်ရှိ အဆုံးမရှိသော ညဉ့်ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီလောကမှာ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်တပည့်ကို အနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူး။ ချန်ကျီရှင်းရဲ့ တပည့်ကိုလေ"