အခန်း ၃၇၇

အခန်း။ ၃၇၇

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးချန်..."

နံနက်စောစောအချိန်တွင် ရှီချီကျုံးနှင့် ဂျီပူတို့သည် ချန်ကျီရှင်းထံသို့ နှုတ်ဆက်ရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ချန်ကျီရှင်းက သူတို့ကို မတားဆီးခဲ့ပေ။

အနည်းငယ် မေးမြန်းစုံစမ်းပြီးနောက် ရှီချီကျုံးနှင့် ဂျီပူတို့ကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုလိုက်ပြီး အသက်ပြန်ရှင်စေနိုင်ကာ နိဗ္ဗာနအဆင့်စွမ်းအားကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သည့် နတ်ဆေးလုံးအချို့ကို ပေးအပ်ရန်အတွက် ရတနာတိုက်သို့ လူလွှတ်လိုက်သည်။

ဤအချက်က ရှီချီကျုံးနှင့် ဂျီပူတို့ကို ဇီဝေချန်မိသားစု၏ ကြွယ်ဝမှုနှင့် ချန်ကျီရှင်း၏ ကြီးမားသော အမြင်အပေါ် နောက်တစ်ကြိမ် အံ့ဩမိစေပြန်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားလေလေ အာနိသင်ထက်မြက်သည့် နတ်ဆေးလုံးများမှာ ရှားပါးလေလေဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည်ပင်။

နိဗ္ဗာနအဆင့်၌ပင် စွမ်းအားကို လျင်မြန်စွာ ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သည့် ထိုကဲ့သို့သော နတ်ဆေးလုံးမျိုးမှာ အပြင်လောကတွင် တန်ဖိုးဖြတ်၍မရနိုင်ဘဲ ရှာဖွေရခက်ခဲလှသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ရှီချီကျုံးနှင့် ဂျီပူတို့သည် တက်ကြွလန်းဆန်းနေသည့် ကလေးငယ် ရှီဟွမ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

တစ်ညတာအတွင်းမှာပင် သေလုမျောပါးဖြစ်နေခဲ့သည့် ကလေးငယ် ရှီဟွမ်မှာ အသက်ဓာတ်များ ပြည့်ဝနေပြီး သေဆုံးမည့်အန္တရာယ် လုံးဝမရှိတော့သည်ကို သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

"ကလေးငယ်လေး ဒီနေ့ကစပြီး သူက မင်းရဲ့ဆရာပဲ။ ဆရာဆိုတာ ဖခင်တစ်ယောက်နဲ့ အတူတူပဲ မင်း ဆရာ့ကို ဘယ်တော့မှ မရိုမသေ မလုပ်ရဘူး။ ဒီလို အသက်ကယ်ပေးတဲ့ ကျေးဇူးကို နှလုံးသားထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မှတ်ထားရမယ် နားလည်လား"

မဟာနတ်ဆိုးဘုရင် ရှီချီကျုံးက သူ့အတွက်တော့ ရှားပါးလှသည့် လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောသည်။

ဂျီပူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ် ပေါ်လာပြီး နွေးထွေးစွာ အကြံပေးလိုက်သည်။

"ကလေးငယ်လေး ငါတို့ ထွက်သွားပြီးရင် မင်း ဆရာ့စကားကို ကောင်းကောင်းနားထောင်ရမယ်။ ဆိုးသွမ်းပြီး ဆရာ့ကို စိတ်မညစ်အောင် မလုပ်ရဘူး နားလည်လား"

"ယာ... ယာ"

ကလေးငယ်က ခေါင်းကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ညိတ်သည်။

"မိတ်ဆွေချန် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်မှုကို စကားလုံးနဲ့ ဖော်ပြလို့မရပါဘူး။ အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျား လိုအပ်တာတစ်ခုခုရှိရင် ကျွန်တော်တို့ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။ ကလေးငယ်ကို... ခင်ဗျားလက်ထဲမှာပဲ အပ်ခဲ့ပါတယ်"

ရှီချီကျုံးနှင့် ဂျီပူတို့သည် ချန်ကျီရှင်းကို လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီကလေးကို... ကျွန်တော် အရမ်းသဘောကျတယ်"

ချန်ကျီရှင်းက သူ၏လက်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ထို့နောက် ရှီချီကျုံးနှင့် ဂျီပူတို့သည် နောက်ထပ် မဆိုင်းမတွပင် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျယ်ဝန်းလှသည့် ဂိုဏ်းချုပ်ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဆရာ..."

ကလေးငယ် ရှီဟွမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျက်ရည်စများဖြင့် ဝေဝါးနေပြီး စိတ်ခံစားချက်များမှာ အနည်းငယ် နွမ်းနယ်နေပုံပင်။

မိသားစု၏ ရင်ခွင်မှ တကယ်တမ်း ခွဲခွာရသည်မှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး ၎င်းက သူ့ကို အကြောင်းမဲ့ အထီးကျန်သလို ခံစားရစေသည်။

မည်သို့ဆိုစေကာမူ သူသည် ကလေးတစ်ယောက်သာ ရှိသေးသည်။

"ဟွမ်လေး မင်း ပိုပြီး အစွမ်းထက်ချင်တယ်ဆိုရင် အထီးကျန်မှုကို ကျင့်သားရအောင် သင်ယူရမယ်။ မှတ်ထား ဘုန်းတန်ခိုးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အမြဲတမ်း အထီးကျန်မှုရဲ့ အရိပ်အယောင် ရှိနေတတ်တယ်"

ချန်ကျီရှင်းက လက်လှမ်းကာ ကလေးငယ်၏ ဆံပင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ငယ်ဘဝဆိုတာကလည်း ပိုပြီး အရေးကြီးတာပေါ့"

"လာ ဆရာ့ရဲ့ တကယ့်နေအိမ်ကို ခေါ်သွားမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းက ကလေးငယ်ကို တစ်ဖက်လက်ဖြင့် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ တတိယမြောက်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကလေးငယ် ရောက်ရှိလာခြင်းအတွက် တတိယမြောက်ထွတ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ချန်ကျီရှင်းက ကလေးငယ်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ကြောင်း သိရှိရပြီး ကလေးငယ်၏ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များကို ကြားသိရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ သနားကြင်နာမိပြီး ကလေးငယ်ကို မိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ သဘောထားကြသည်။

"ဝိုး ဘယ်လောက်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးလဲ။ ပါးလေးတွေကလည်း ဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့"

ပိလော့က လက်လှမ်းကာ ကလေးငယ်၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ ကလေးငယ်မှာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသည်။

"လာ ဒီအဘိုးအိုက မင်းကို ဓားပညာ သင်ပေးမယ်။ ငါ့ရဲ့ ဓားပညာကို သင်ယူလိုက်ရင် အနာဂတ်မှာ မင်း အဲဒီ ရှီလီကို သွားခုတ်လို့ရပြီ"

တုကူးနီက ကလေးငယ်ကို ဓားပညာ လေ့ကျင့်ပေးရန် ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ့အသက်အရွယ်ကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တုကူးနီမှာ ဖြူစင်အပြစ်ကင်းသည့် ကလေးငယ်ကို အလွန်ပင် နှစ်သက်နေသည်။

"ဘာဓားပညာလဲ သင်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှုပညာနဲ့ ခိုးယူခြင်းပညာကို သင် ဟဲဟဲ ကလေးငယ်လေး ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့က သူခိုးကြီးအတွဲ ဖြစ်ကြမယ်လေ။

အဲဒီယုတ်မာတဲ့ ယုမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းတွေကို ငါ မင်းကို ခေါ်သွားပြီး ခိုးခိုင်းမယ်"

"ခိုးယူခြင်းပညာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှုပညာလား။ မင်းက ရှီဟွမ်ကို မင်းလိုမျိုး သူခိုးသေးသေးလေး ဖြစ်အောင် သင်ပေးချင်တာလား"

တုကူးနီက ဟွာလင်ဟိုကို အေးစက်စက် လှောင်ပြောင်သည်။

"ဘယ်သူက သူခိုးသေးသေးလေးလဲ ဒါက ဖြောင့်မတ်တဲ့ ခိုးယူခြင်းပဲကွ"

ဟွာလင်ဟိုက ဒေါသတကြီး အော်သည်။

"ကလေးငယ်လေး ငါနဲ့အတူ ဓားပညာ သင်ရအောင်"

"သူ့စကားကို နားမထောင်နဲ့ ငါနဲ့အတူ ခိုးယူခြင်းပညာ သင်ရအောင်"

"ဟီးဟီး ကလေးငယ်လေး မင်းအတွက် ခြင်္သေ့ခေါင်းပုံစံ အသားလုံးချက်ပေးရင် ဘယ်လိုနေမလဲ"

"ကလေးငယ်လေး... ငါက... မင်းကို စွန်လွှတ်ခေါ်သွားပေးလို့ရတယ်"

"ဟားဟားဟား ငါက အစ်ကို ရှန်ယန်လေ။ ညီမ နန်ကျူးက မင်းကို စွန်လွှတ်ခေါ်သွားရင် ငါက မင်းကို မိုးခြိမ်းသံနဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းတွေကို ပြပေးမယ်"

ကလေးငယ်သည် သူ့ကို ဝန်းရံထားသော အားပေးစကားဆိုနေသည့် မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ ခေါင်းမူးသွားသော်လည်း နွေးထွေးမှုရှိသော သူစိမ်းများနှင့်ပြည့်နေသည့် ကမ္ဘာသစ်တွင် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

"ယာ... ယာ"

ကလေးငယ်က ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းနက်လေးများမှာ ဟိုဒီကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသော ပိန်သွယ်ပြီး ဖျော့တော့တော့ရှိသည့် ကောင်လေးတစ်ဦးကို သွားတွေ့လိုက်သည်။

သူသည် သတိထား၍ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ထိုကောင်လေး၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ ကလေးအသံလေးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော်က ရှီဟွမ်ပါ မင်္ဂလာပါ"

ချန်ပုချီမှာ ကလေးငယ်ကို အစကတည်းက သတိထားမိနေသော်လည်း မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။

နှစ်များစွာ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သိုးသားကို နှစ်သက်ခဲ့သည့် ကျိန်စာသင့်သော လူငယ်လေးမှာ ယခုအခါ စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဇီဝေအမှောင်ဌာန၏ အသန်မာဆုံး အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် သူသည် အမှောင်ဌာန၏ ခေါင်းဆောင်နေရာကို ဆက်ခံတော့မည်ပင်။

သို့သော်လည်း နှစ်များစွာအတွင်း သူ၏ စွမ်းအားများ တိုးတက်လာသော်လည်း သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ပို၍ အထီးကျန်ပြီး တိတ်ဆိတ်လာသည်။

ချန်ချိုအာ ရှိစဉ်က သူ့နှင့် စကားနည်းနည်းပါးပါး ပြောနိုင်သေးသော်လည်း သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် စကားပြောဖော် မရှိတော့ဘဲ တတိယမြောက်တောင်ထိပ်ရှိ ကျောက်ပြာတုံးပေါ်တွင် အချိန်အများစုကို ငေးမောရင်း ကုန်ဆုံးလေ့ရှိသည်။

သူတို့ စုဝေးနေစဉ်တွင်လည်း သူက ငေးမောနေကာ ပျော်မြူးနေစဉ်တွင်လည်း သူက ငေးမောနေတတ်၏။

သူတို့က သူ့အကြောင်း ပြောနေစဉ်တွင်လည်း သူက ငေးမောနေမြဲပင်။

ချန်ပုချီက သူတို့နှင့် မဆက်ဆံချင်၍ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ စကားပြောရန် ကြိုးစားတိုင်း သူတို့က မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် စိုက်ကြည့်နေကြသဖြင့် မျက်နှာမှာ နီရဲသွားကာ စကားပြောရခက်ခဲပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချကာ တစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကလေးငယ် ရောက်လာချိန်တွင်လည်း သူသည် မသိသလိုလိုနှင့် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ကလေးငယ် သူ့ကို လာစကားပြောမည်ကို ကြောက်ရွံ့၍ တင်းမာနေသည်။

"မင်္ဂလာပါ..."

ချန်ပုချီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုတောင်းသော စကားတစ်ခွန်းကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ဒီမှာ ထိုင်နေတာလဲ"

ရှီဟွမ်က အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာလေးဖြင့် မေးသည်။

ချန်ပုချီ: "..."

"အစ်ကိုကြီး ဘာလို့ မျက်နှာကို တင်းထားတာလဲ"

ချန်ပုချီ: "..."

"အစ်ကိုကြီးက အပြုံးကို မကြိုက်ဘူးလား"

ချန်ပုချီ: "..."

"အစ်ကိုကြီး ခင်ဗျား..."

ရှီဟွမ်မှာ စကားပြောရတာကို ဝါသနာပါသူ ဖြစ်သည်။

ချန်ပုချီက စကားမပြောသော်လည်း သူက မေးခွန်းပေါင်း တစ်သောင်းကျော်ကို ဆက်တိုက် မေးနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ချန်ပုချီသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ "ငါနဲ့ စကားမပြောနဲ့တော့ ငါ လူသတ်ရင် ရက်စက်တယ်" ဟု မျက်နှာကို အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး အဲဒီလိုလုပ်ရင် မျက်လုံးတွေ ခြောက်မသွားဘူးလား"

ရှီဟွမ်က အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် မေးသည်။

"ငါ..."

ချန်ပုချီမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ဒီကလေးက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။

"ဟားဟား"

အဝေးမှ ရှီချီကျုံးနှင့် အခြားသူများမှာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ချန်ကျီရှင်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒီကလေးလေးက တတိယမြောက်တောင်ထိပ်ကို တကယ် အသက်ဝင်လာအောင် လုပ်ပေးတာပဲ..."

"ဖေဖေနဲ့ မေမေက အခု ဘယ်ရောက်နေလဲ မသိဘူး... အမှောင်ဌာနက ရှာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ။ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ဘူး..."

ကလေးငယ်က ချန်ကျီရှင်းကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာကြီး ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်လာမယ့်သူကို သွားရှာမလို့"

ချန်ကျီရှင်းက နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးလား"

ကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းဝိုင်းလေးများမှာ စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် တောက်ပသွားသည်။

ထို့နောက် ချန်ကျီရှင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကလေးငယ်မှာ လက်သီးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

"ဆရာကြီး ပြောသမျှ နားထောင်မယ်။ ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံမယ်။ ဒီမိသားစုကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့အထိ အစွမ်းထက်အောင် လုပ်မယ်"