အခန်း ၃၇၈

အခန်း။ ၃၇၈

ဝူး... ဝူး...

လေပြင်းတိုက်ခတ်သံများက နားထဲတွင် ဆူညံနေသည်။

ဝမ်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူတွားသွားနေသည့် ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်တွင် သွေးစက်များဖြင့် နက်ရှိုင်းသောလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည့် ဖိအားအောက်တွင် သူ၏ အရိုးများအားလုံး ကြေမွသွားတော့မလို ခံစားနေရပြီး အားအင်ဟူသမျှ ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ယခုအခါတွင် စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ရွေ့လျားနေနိုင်ပြီး အသက်ရှူရသည်မှာပင် ခက်ခဲလှသည်။

သူ့နားထဲတွင် အသံမျိုးစုံက တိုးတိုးလေး ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေသည်။

"အို... လက်လျှော့လိုက်စမ်းပါ။ မင်းနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ ဘာလို့ ဒီလောက် အတင်းအကျပ် လုပ်နေတာလဲ"

"ဟားဟား ဝမ်လင် မင်းလို သာမန်လူသားတစ်ယောက်က ဒီဘဝမှာ ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်

ဘူး။ မင်းက မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို လိုချင်နေတာလား"

"ဝမ်လင် မင်းရဲ့ဘဝက ပင်ပန်းဆင်းရဲဖို့ပဲ ကံကြမ္မာပါလာတာ ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်တွေကို ရပ်လိုက်စမ်း"

"ဝမ်လင် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ သဘာဝအတိုင်း စီးဆင်းရတာ။ ဘာလို့ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်နေရတာလဲ"

ထိုအသံများသည် တချို့က သူ့ကို စေတနာဖြင့် လက်လျှော့ရန် တိုက်တွန်းနေသကဲ့သို့ တချို့ကမူ အဆက်မပြတ် လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ တချို့ကမူ သူ၏ ယုံကြည်ချက်အားလုံးကို ဖြိုခွဲရန် အေးစက်စွာ ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ပင်။

"မဟုတ်ဘူး ဒါတွေက မဟုတ်ဘူး"

လိုက်လျောညီထွေနေခြင်းသည် လောကီဆန်ပြီး ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခြင်းက မသေမျိုးလမ်းစဉ်ပင်။

အရာအားလုံးက နှလုံးသားပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

ဝမ်လင်သည် အံတင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်ရာ သွားဖုံးများမှ သွေးများ ယိုစီးကျလာသော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းတွင် တုံ့ဆိုင်းခြင်း သို့မဟုတ် သံသယဖြစ်ခြင်း အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးက ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ရှာဖွေပေးထားတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ..."

"ဖေဖေ၊ မေမေ၊ စတုတ္ထဦးလေး... လူတော်တော်များများက ငါ့ကို ယုံကြည်ထားကြတာ။ ငါ့မိဘတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ငါ သယ်ဆောင်ထားတာ..."

"ငါ... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုယ်ကျိုးအတွက်နဲ့ လက်လျှော့နိုင်မှာလဲ"

ဝမ်လင်၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော စိတ်ဓာတ်များ ပေါ်လွင်လာပြီး အနည်းငယ် အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်၍ တွားသွားသည်။

ဘုန်း ဘုန်း…

သူ၏ ဒူးဆစ်များမှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် သူ လျစ်လျူရှုထားသည်။

ခြေထောက် မသုံးနိုင်တော့သည့်အခါ လက်ကိုသုံး၍ တွားသွားကာ လက် မသုံးနိုင်သည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပွတ်ဆွဲ၍ ရွေ့လျားသည်။

သူသည် ဤကျောက်လှေကားထစ်ပေါ်တွင် သေဆုံးရမည်ဆိုလျှင်တောင် လက်လျှော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဒုန်း….

ရှေးဟောင်းခေါင်းလောင်းသံကြီးတစ်ခု မြည်ဟည်းလာသည်။

ကျောက်လှေကားထစ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် မြူခိုးထူများက နှစ်ဖက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။

ဝေဝါးနေသော အမြင်အာရုံထဲတွင် ကျောက်လှေကား၏ အဆုံးကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် ရက်စက်သော အသံတစ်ခုက မိုးချုန်းသကဲ့သို့ ပေါ်လာသည်။

"အချိန်ကုန်ပြီ ခုနစ်ယောက်ပဲ အရည်အချင်းပြည့်မီတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေ... ကျရှုံးသွားပြီ"

ဝမ်လင်သည် ရှေ့ရှိ ခုနစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျော့ခွေသွားပြီး ကျောက်လှေကားထစ်ပေါ်တွင် သတိမေ့သွားတော့သည်။

ကျောက်လှေကားထိပ်တွင် တောင်ထိပ်ကိုးခုမှ ခေါင်းဆောင်ကြီးများနှင့် အကြီးအကဲများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းမှုများကို ဖော်ပြနေကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်သူများထဲတွင် ဝမ်လင်မှာ စိတ်ဓာတ်အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိကြသည်။

သူ့လောက် ဒဏ်ရာပြင်းထန်သူ မရှိပေ။

သူသည် အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီး အရိုးများ ကြေမွလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ ယုံကြည်ချက်မှာ တည်မြဲနေဆဲပင်။

အရည်အချင်းကို အကဲဖြတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော ထိုအကြီးအကဲများပင်လျှင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြသည်။

သူတို့သာ ဝမ်လင်၏ နေရာတွင် ရှိနေပါက ယခုအချိန်ထိ ခံနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်မေးမိကြသည်။

"စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်ရုံနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ အောင်မြင်ဖို့ မလုံလောက်ဘူးဆိုတာကတော့ ဝမ်းနည်းစရာပဲ"

"ဝမ်လင် ကျရှုံးတာက သူ့စိတ်ဓာတ်ကြောင့် မဟုတ်သလို အရည်အချင်း မရှိလို့လည်း မဟုတ်ဘူး... သူ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေခံက အရမ်းအားနည်းနေတာပဲ"

"ဟုတ်တယ် ကျန်တဲ့ ခုနစ်ယောက်က အရမ်း ထူးချွန်တာမဟုတ်ပေမဲ့ သူတို့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ မိသားစုနောက်ခံ ရှိကြတယ်။ သူတို့က သန်မာရုံတင်မကဘဲ အာဟာရဖြစ်စေတဲ့ ဆေးလုံးတွေပါ သောက်သုံးထားကြတာ။ ဝမ်လင်တစ်ယောက်တည်းကသာ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ဒီထိရောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာ..."

"ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ငွေကြေး၊ ဆက်ဆံရေး၊ နည်းလမ်းနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တွေပေါ်မှာ မူတည်

တယ်။ မိသားစုအင်အားဆိုတာလည်း ကိုယ့်စွမ်းအားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲလေ"

"ဖြစ်နိုင်ရင် သူ့ကို အောင်မြင်စေချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းဆိုတာ စည်းကမ်းပဲလေ..." အကြီးအကဲများက ခေါင်းခါလျက် တိုးတိုးတိုင်ပင်နေကြသည်။

အောင်မြင်သွားသူ ခုနစ်ယောက်မှာမူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးနေရာကို ရသွားသူမှာ ပိုးထည်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူက သတိမေ့နေသော ဝမ်လင်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား ဒီဆင်းရဲတဲ့လူမိုက်က ငါ့ကို ကျော်တက်တော့မလိုပဲ ငါ့အဖေက ဒုန်ယန်မြို့က သူဌေးမို့လို့ အနှစ်သာရ ဖြည့်ဆေးပုလင်းပေါင်း ရာကျော်နဲ့ ပြင်ဆင်ထားတာ။ မင်းက ဘာနဲ့ လာယှဉ်မှာလဲ"

အကြီးအကဲ ဇောင်ကွမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"ဆေးလုံးတွေမှီခိုပြီး ကပ်သီးကပ်သပ် အောင်မြင်လာတာကို ခေါင်းငုံ့မနေဘဲ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်တဲ့သူကို လှောင်ပြောင်ရဲတယ်လား"

ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

အကြီးအကဲများနှင့် တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များမှာ ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။

ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ဝမ်လင်ကို အောင်မြင်စေပြီး ထိုလူငယ်ကို ထုတ်ပယ်လိုက်ချင်ကြသည်။ သို့သော် စည်းကမ်းမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ချမှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဝမ်လင်အတွက် အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲပေး၍ မရနိုင်ပေ။

"အောင်မြင်တဲ့သူတွေကို တောင်ထိပ်ကိုးခုဆီ ခေါ်သွားပြီး ကျင့်ကြံခိုင်းလိုက်ပါ။ ကျရှုံးတဲ့သူတွေကိုတော့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးပြီး လင်အန်းမြို့ကို ပြန်ပို့လိုက်ပါ"

တာဝန်ခံ ချန်ထျန်းချန်းက ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်ထျန်းချန်းသည် ထိုခုနစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ဝမ်လင်သည် မည်သည့်အချိန်က နိုးလာမှန်း မသိသော်လည်း သူ နိုးလာသည့်အခါတွင် ဒဏ်ရာများမှာ ပျောက်ကင်းနေပြီဖြစ်ပြီး နားထဲတွင် လေပြင်းတိုက်ခတ်သံများ ဆူညံစွာ ကြားနေရသည်။

ဖြူဖွေးသော ဆံပင်၊ ဖြူဖွေးသော အဝတ်အစားများဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက သူ့ကို ပွေ့ချီကာ လင်အန်းမြို့ဆီသို့ ပျံသန်းနေသည်။

ထိုအဘိုးအိုမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ထင်ရှားပြီး ဓားသွားကဲ့သို့ မျက်ခုံးတန်းများနှင့် တောက်ပသော မျက်လုံးများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အချိန်ကာလက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အမှတ်အသားများ များစွာ ရေးထွင်းထားသော်လည်း ငယ်စဉ်အခါက အလွန်ချောမောခဲ့သည့် အရိပ်အယောင်များမှာ ယနေ့တိုင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

"ဘာ... ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ…."

ဝမ်လင်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း အရည်အချင်းစစ်ဆေးမှုမှာ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် မင်းကို လင်အန်းမြို့ကို ပြန်ပို့တာပေါ့"

အဘိုးအိုက ငြိမ်သက်အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

ဝမ်လင်မှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မိဘတို့၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသော မျက်ဝန်းများ၊ လယ်ယာလုပ်ငန်းကြောင့် ကုန်းနေသော သူတို့၏ ကျောပြင်များ၊ နေရောင်အောက်တွင် အသားအရေ မည်းညစ်နေသော မျက်နှာများနှင့် လေဝင်လေထွက်ကောင်းလွန်းသည့် အိမ်ဟောင်းလေး ထိုအရာအားလုံးက သူ့နှလုံးသားကို ဆတ်ဆတ်ခါအောင် နာကျင်စေသည်။

ဤအကြောင်းများကြောင့် သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ ဝေဝါးသွားတော့သည်။

ဝမ်မျိုးနွယ်စုသည် ဤစစ်ဆေးမှုအတွက် လူသုံးယောက် စေလွှတ်ခဲ့သည်။

သူ့အပြင် ဝမ်ဟောင်မှာ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ တပည့်ရင်းအဖြစ် ချက်ချင်း အသိအမှတ်ပြုခံရပြီး ဝမ်ရီမှာ ပထမအဆင့်ကို ချောမွေ့စွာ ကျော်ဖြတ်ကာ ဇီဝေချန်မိသားစုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူတစ်ယောက်တည်းသာ အရွေးမခံရခြင်းပင်။

သူ့မိသားစုကို အထင်သေးသည့် ဝမ်မျိုးနွယ်စုက သူ့မိဘများကို မည်မျှ လှောင်ပြောင်ရယ်မောကြမည်ကို သူ မြင်ယောင်နေမိသည်။

အမြဲတမ်း နှိမ့်ချစွာ နေထိုင်ရပြီး ခေါင်းမဖော်နိုင်ကြသည့် သူ့မိဘများမှာ ယခုအခါတွင် ပို၍ပင် အရှက်ရဖွယ် ဖြစ်ရတော့မည်။

ဖြောင်း…..

သူသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် မျက်နှာကို အားပါးတရ ရိုက်လိုက်သည်။

ပါးပြင်ပေါ်တွင် လက်ချောင်းရာ အနီရွက်ငါးခု ပေါ်လာပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်လည်း သွေးစို့လာသည်။

ဖြူဖွေးသော ဆံပင်ရှိသည့် အဘိုးအိုက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်စက် ပြောသည်။

"ရိုက်လိုက်လို့ ဘာဖြေရှင်းနိုင်မှာလဲ ဒါက ကိုယ့်ကိုကိုယ် သနားအောင် လုပ်ပြီး အပြစ်ရှိစိတ်ကို လျှော့ချလိုက်တာမျိုးပဲ ရှိမှာပါ"

ဝမ်လင်မှာ တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ငါသိသလောက်တော့ ဒီစစ်ဆေးမှုရဲ့ ရလဒ်တွေကို မင်းတို့မျိုးနွယ်စုဆီ အကြောင်းကြားပြီးပြီ။ မင်းတို့မိသားစုက ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပွဲလမ်းသဘင်ကို ကျင်းပနေပြီး မင်းရဲ့ ညီဒုတိယအစ်ကိုယောက်ရဲ့ အောင်မြင်မှုကို အကြီးအကျယ် ဂုဏ်ပြုနေကြတယ်"

"မင်းရဲ့မျိုးနွယ်စုထဲမှာ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့မိဘတွေ၊ မင်းရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးအထိပါ မကောင်းပြောနေကြတယ်။ နေရာတစ်ခုကို အလကားဖြုန်းတီးလိုက်တယ်ဆိုပြီးလေ။ တချို့ကဆို နဂါးက နဂါးကိုပဲ မွေးတယ်။ ဖီးနစ်က ဖီးနစ်ကိုပဲ မွေးတယ်။ ကြွက်သားပေါက်က မြေတူးတာပဲ တတ်တယ်တဲ့။ မင်းမိဘတွေက တောင်သူတွေဆိုတော့ မင်းလည်း တောင်သူပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ စစ်ဆေးမှုမှာ ပါဝင်တာက ဖားတစ်ကောင်ကနေ ငန်းအသားစားချင်နေတာနဲ့ အတူတူပဲလို့ ပြောနေကြတယ်"

ဝမ်လင်က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။

လက်သည်းများက အရေပြားကို စူးဝင်သွားပြီး သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။

ရိုးသားပြီး စကားနည်းတဲ့ ငါ့မိဘတွေက... ဒီလောက်အထိ လှောင်ပြောင်တာနဲ့ အထင်သေးတာတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ...

ဒီအခြေအနေက တကယ်ကို ရင်ဆိုင်ရ ခက်လွန်းတယ်...

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်..."

ဝမ်လင်က ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစွန်းများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

"မင်း သေချင်နေတာလား အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်လိုက်ချင်တာလား"

အဘိုးအိုက ဝမ်လင်၏ အတွေးကို ရိပ်မိပုံရပြီး အထင်သေးသည့်လေသံဖြင့် စကားနှစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"လူကြောက်"

"လူကြောက် ကျွန်တော် ဒီလိုဖြစ်ချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲလို့ ပြောပြပါဦး"

"ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော် အဲဒီကျောက်လှေကားပေါ်မှာပဲ သေလိုက်ချင်တယ်။ ကျွန်တော့်မိဘတွေ စိတ်ပျက်ပြီး အရှက်ရတာကို ကြည့်နေရတာထက်စာရင်လေ"

"ခင်ဗျားက နတ်ဘုရားတစ်ယောက်ဆိုတော့ ခင်ဗျားမှာ အစွမ်းတွေရှိတယ်။ အဆင့်အတန်းမြင့်တယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားပြောတာ အကုန်မှန်နေတာပေါ့။ ခင်ဗျားက အပေါ်စီးကနေ ရပ်ပြီး အရာအားလုံးကို ဝေဖန်နေနိုင်တာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ နေရာချင်း လဲလိုက်ရင် ခင်ဗျား ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ ဟမ်"

ဝမ်လင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မျက်ရည်များ စီးကျနေရင်း အဘိုးအိုကို အော်ငေါက်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုမှာ ဒေါသထွက်ခြင်းမရှိဘဲ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ချီးကျူးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် အဘိုးအိုက ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ဇီဝေချန်မိသားစုထဲ ဝင်ခွင့်ရအောင် ကူညီပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်။ မင်းဝင်နိုင်သွားရင် မင်းရဲ့ အနေအထားက မင်းရဲ့ ညီဒုတိယအစ်ကိုယောက်ထက်တောင် အများကြီး သာလွန်သွားနိုင်တယ်။ မင်း စမ်းကြည့်ရဲလား"

"ဒါပေမဲ့ မအောင်မြင်ရင်တော့..."

အဘိုးအို စကားမဆုံးခင်မှာပင်…

"ကျွန်တော် လုပ်ရဲပါတယ်"

ဝမ်လင်က ပြတ်သားစွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။