အခန်း ၁၂၉၉

အခန်း (၁၂၉၉) ရောက်လာမှတော့ မထွက်သွားနဲ့တော့

လေကမြင်တွေ့၍မရနိုင်သော်လည်း သံမဏိဓားတစ်လက်ထက် ပိုမိုထက်မြက်ပြီး တားဆီး၍မရနိုင်ပေ။

ဟိန်းဟောက်သံက သူတို့ထံသို့မရောက်လာမီမှာပင်၊ မြင့်မားသောတောင်ကြီးများက ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားများအလားတစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုကျသွားတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူက လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ၊ သူ၏စွမ်းအားက ထိုသုံးဦးနှင့် တန်းတူမဟုတ်သော်လည်းများစွာတော့ မလျော့နည်းကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားသည်။

မြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးတွင် သူက ဤမျိုးဆက်ခွဲ၏ပထမဆုံး တပည့်အဖြစ် အခေါ်ခံရရန် အမှန်တကယ်ထိုက်တန်ပါသည်။

အခြားသူများကို မဆိုထားနှင့်၊ ယိုယောင်ပင်လျှင် သူမ၏မျက်ခုံးကို အလိုအလျောက်ပင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုက လူအုပ်ကြီးထံမှ ချီးကျူးမှုနှင့် လေးစားမှုကို မဖြစ်ပေါ်စေဘဲကျိန်ဆဲသံ အစဉ်လိုက်ကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"အရှက်မရှိလိုက်တာ၊ တခြားသူတွေအတွက် ခွေးတစ်ကောင်လိုပြုမူနေတဲ့သူမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

"ယွင်မြောင်၊ မမေ့နဲ့ သူက မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင် ဂျူနီယာညီလေးပဲ"

အစစ်အမှန်အရှင် ထိုက်ရွှီကို အခြားသူများနှင့်အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးရာတွင် ပါဝင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် သတ္တိမရှိသူဟုသာ အခေါ်ခံရနိုင်သည်။ သို့သော် သူတို့၏ရင်ဆိုင်မှုကြားတွင်၊ အသက်တစ်ချောင်းကို နှုတ်ယူရန် ရှင်းလင်းသောရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ... သာမန် လူတစ်ယောက်လုပ်မည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

"ဟွန့်"

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံများကို နားထောင်ရင်း၊ ယွင်မြောင်က ရပ်တန့်မသွားရုံသာမက ကပ်ဘေးစွမ်းအားကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဆွဲယူကာ သူ၏ယပ်တောင်ကို မမောမပန်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူ၏လက်ရှိ ဒုက္ခအတွက် တာဝန်ရှိသော ထိုပြစ်မှုကျူးလွန်သူသာ ဖြစ်၏။

ရှန်းယီက ပိယိုပုတီးစေ့ ကို အသက်မဲ့ဓား ဖြင့် ခုခံနေရရာ၊ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေများတွင် ပြင်းထန်သောလေပြင်းများက သူ့ကို အန္တရာယ်ရှိသောအခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တပည့်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။ "စီနီယာအစ်ကိုထိုက်ရွှီ သတိထား"

ဤသတိပေးချက်နှင့်အတူ၊ ယိုယောင်၏နောက်ကွယ်ရှိ အခြား ပုံရိပ်တစ်ခုက ၎င်း၏မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်းကို လူတိုင်းနောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိသွားကြ၏။

သေးငယ်သောခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် တာအိုအစေခံလေးက ခံစားချက်ကင်းမဲ့သောအမူအရာဖြင့် ရှန်းယီ၏အနောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

လုထုံက ငယ်စဉ်ကတည်းက ချင်းကွမ်းမသေမျိုး၏ သင်ကြားမှုအောက်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ဘေးတွင် အလုပ်အကျွေးပြုရင်း မသေမျိုး မှော်ပညာများကို သင်ယူခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းက သူ၏နတ်ဆိုး စွမ်းအားများကိုသာ အပြည့်အဝအသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်၏။

ယိုယောင်နှင့် ယွင်မြောင်တို့က ဤသူကိုဖိနှိပ်ထားကြပြီး၊ လုထုံကမူ အသေတိုက်ခိုက်မှုဖြင့် တိုက်ခိုက်ခိုက်သည်။

နတ်ဆိုးများက အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရာတွင် ဗောဓိဂိုဏ်းမှ ဘုန်းကြီးများကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း၊ မသေမျိုးများ၏တာအို ခန္ဓာကိုယ်များကိုလွယ်ကူစွာ အပိုင်းပိုင်းဆုတ်ဖြဲနိုင်ကြောင်းကို လူတိုင်းက သိထားကြ၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း စူးရှသော နတ်ဆိုး ဟိန်းဟောက်သံက တောင်တန်းများကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

"ဝေါင်း"

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဧရာမပုံရိပ်ကြီးသည် ယခင် သမင်ဖြူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ပုံသဏ္ဌာန်ကဲ့သို့ မကြီးကျယ်ခမ်းနားသော်လည်း၊ ၎င်း၏ အစစ်အမှန်သဏ္ဍာန်မှာ တကယ့် နတ်ဆိုး တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

၎င်းက လက်သီးများကို အိုးစည်းတီးတုတ်များအလားမြှောက်လိုက်ပြီး၊ အောက်ဘက်ရှိ သေးငယ်သောပုံရိပ်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက်ထုချလိုက်တော့သည်။

ထိုသုံးဦးက ညီညွတ်စွာလှုပ်ရှားခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဤသေစေနိုင်သော အခြေအနေကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ပြီးသွားပြီပဲ..."

မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်း၏ တပည့်များက ရှန်းယီတွင် အရည်အချင်းမရှိဟု မထင်ကြပေ။ အမှန်တကယ်ပင် တာ့လော်ရွှေမသေမျိုး အဆင့်ရှိ အကြီးအကဲများ ရှိမနေပါက၊ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သော တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမျှ ဂိုဏ်းနှစ်ခုအတွင်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ ကြိုတင်ကြံစည်ထားသော လူသတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အနောက်ဘက်မှ တိုးဝင်လာသော လေပြင်းများကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက်ဆုံးတွင် ရှန်းယီ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှ အမည်းရောင်တိမ်တိုက်များက လှိုင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူက ဤလောကမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"မင်း လွတ်မြောက်လို့ မရဘူး"

တပည့်များစိတ်သက်သာရာ မရသေးမီမှာပင် သမင်နတ်ဆိုးက ဤအရာကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီး၊ ၎င်း၏လက်ဝါးများက အမည်းရောင် တိမ်တိုက်များထဲသို့ လျင်မြန်စွာဆုတ်ဖြဲဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ လက်များကြားတွင် နတ်ဆိုးစွမ်းအားများက ဒေါသတကြီး လောင်ကျွမ်းနေပြီး၊ ထိုက်ရွှီနယ်ပယ် မပိတ်သွားမီမှာပင် ကွက်လပ်တစ်ခုကို အတင်းအကျပ်ဆုတ်ဖြဲဖွင့်လိုက်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

"ဒီလောက်လေးပဲလား"

ရှန်းယီထွက်ပြေးသွားသောအခါ ယခင်က အမူအရာကင်းမဲ့နေသော ယွင်မြောင်၏မျက်နှာပေါ်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သောအပြုံးတစ်ခုက နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယိုယောင် ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ၎င်းက အမှန်တကယ်ပင်အလွန်အမင်း တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်၏။ လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်ရုံဖြင့် အတားအဆီးမှာ အလွယ်တကူ ဖောက်ထွင်းနိုင်သော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုမျှသာဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလာပါသည်။

"သူ့ကို သတ်"

ယိုယောင်က သူမ၏အင်္ကျီလက်စကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပိယိုပုတီးစေ့ ကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ပုံရိပ်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ယွင်မြောင်၏အနောက်မှ အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ လိုက်ပါဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

ယနေ့တွင် ထို ပိုးကောင်နတ်ဆိုး တပည့်၏ အသက်မှလွဲ၍ သူမ ဘာကိုမျှ မလိုချင်တော့ပေ။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တိုက်ခိုက်သူ လေးဦးစလုံးက ခိုင်ယွမ်စီရင်စု မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ကျန်ရှိနေသော လူအုပ်ကြီးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများကြားတွင် တိတ်တဆိတ်အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယိုယောင်၏ရန်လိုသော နည်းဗျူဟာများက ဤကပ်ဘေးအပေါ် သူတို့၏ နားလည်မှုကို ပြန်လည် ပုံဖော်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

တူညီသော ဂိုဏ်းတစ်ခုတည်းအတွင်းမှ ညီအစ်ကိုများက အချင်းချင်းအပေါ် ဤကဲ့သို့မနာလိုဝန်တိုစွာဖြင့် ရက်စက်ယုတ်မာနိုင်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

...

တစ်ချိန်က လူများကိုဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သော ထိုက်ရွှီ က ၎င်း၏ထူထပ်သော မီးခိုးရောင်မြူခိုးများနှင့်အတူ သေခြင်းတရားနှင့်တူသော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သို့သော် ကိုးနှင့်ကိုး အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ထားပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက တာအိုကျမ်းစာများကို လေ့လာခဲ့ကြသော ထိုသုံးဦး၏မျက်လုံးထဲတွင်မူ၊ ၎င်းမှာ အနည်းငယ် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ပြီး ရယ်စရာကောင်းနေပုံရ၏။

မိမိကိုယ်ကိုကယ်တင်ရန် ဤအရာကို အသုံးပြုနိုင်မည်ဟုမျှော်လင့်ခြင်းမှာ သေချာပေါက် လူမိုက်တစ်ဦး၏ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ခမ်းနားကြီးကျယ်သော သမင် နတ်ဆိုးက အေးအေးလူလူရှေ့သို့ တိုးလာပြီး၊ ၎င်း၏ လက်မောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဝှေ့ယမ်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးခိုးရောင်မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သွေးရောင်နတ်ဆိုး ချီများက မြင့်တက်လာပြီး၊ ပင့်ကူအိမ်မှအမျှင်များအလား ဤထိုက်ရွှီ နယ်ပယ်၏ထောင့်စွန်းတိုင်းသို့ စူးစမ်းရှာဖွေနေခဲ့၏။

ယိုယောင်နှင့် ယွင်မြောင်တို့က အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်လှမ်းလာကြပြီး အနည်းငယ်မျှ အထိတ်တလန့်ဖြစ်မနေသည့်အပြင် ကြောင်နှင့် ကြွက် လိုက်တမ်းကစားရခြင်း၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုပင် ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

ဤမြူခိုးများအတွင်းမှ၊ အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းနေသော လူငယ်လေးကိုရှာတွေ့ကာ ပိုးကောင်နတ်ဆိုးတပည့်အား ပိုးကောင်တစ်ကောင်အလားဖိခြေပြီး သူ၏အသက်ကို လွယ်ကူစွာ ချေမှုန်းပစ်ကာ သူတို့၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းမည်။

"လက်နှစ်ဖက်က လက်လေးဖက်ကိုယှဉ်ဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။ တိတ်တဆိတ်အညံ့ခံပြီး အသတ်ခံလိုက်ပါတော့။"

အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ သမင် နတ်ဆိုး၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လက်စားချေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အပြစ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

အေးအေးလူလူနေရန် အချိန်မရှိသဖြင့်..

၎င်း၏အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ပျောက်ဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်ကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် ထိုသူ၏သွေးနှင့် အသားများကို အသုံးပြုရန် ၎င်းက ကြိုးပမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သမင်နတ်ဆိုးက ခေါင်းမော့ကာ ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် ၎င်းက တည်ငြိမ်စွာ လက်သီးဆုပ်လိုက်ရာ၊ မြူခိုးများအတွင်းရှိသွေးအမျှင်များက ၎င်း၏လုပ်ရပ်ကို တုပကာ ဧရာမလက်သည်းကြီးတစ်ခုအလား မြူခိုးကန့်လန့်ကာကြီးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်။

"မင်းကို တွေ့ပြီ" ထိုသုံးဦးက တညီတညွတ်တည်း ရပ်လိုက်ပြီး အရှေ့သို့လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးက သူတို့ ထင်ထားသကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့နေခြင်းမရှိသလို၊ ရှောင်တိမ်းနေပုံလည်း မပေါ်ဘဲ၊ ထိုက်ရွှီ၏အနက်ရှိုင်းဆုံးအပိုင်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။

သူ၏အနောက်ဘက်တွင် အမည်းရောင်တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုက ဤထိုက်ရွှီ၏ကန့်သတ်ချက်များကို ချိုးဖောက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပုံရသည်။

"ဆက်ပြေးဖို့ မရည်ရွယ်တော့ဘူးလား။" ယွင်မြောင်က ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး၊ သူ၏အရေပြားပေါ်ရှိ အပူရှိန်ကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်ပုံရကာ သူ၏မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ကိုင်ကြည့်လိုက်၏။

ကျန့်နင်စီရင်စုတွင် တစ်ဖက်လူက သူ့ကိုတွန်းဖယ်ခဲ့စဉ်က၊ သူက သူ၏စီနီယာအစ်ကိုကို ခြေအောက်တွင်ဖိနှိပ်ကာ ရွယ်တူများ၏ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုများကြားတွင် မည်မျှပေါ့ပါးလွတ်လပ်ပြီး ထိန်းချုပ်မှုကင်းမဲ့နေခဲ့သနည်း။

ဤဂျူနီယာညီလေးက သူ၏သေဆုံးခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းမဲ့နေနိုင်ပါစေဟု သူ ဆုတောင်းလိုက်၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ယွင်မြောင်က ရုတ်တရက် ယိုယောင်၏အနောက်သို့ ဆွဲယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊မေးမြန်းရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် သူ၏မျက်လုံးအိမ်များက လျင်မြန်စွာပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးတွင်၊တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင်ကြီးမားသော ဧရာမပုံရိပ်ကြီး နှစ်ခုက မြင့်မားသောတောင်ကြီးနှစ်လုံးအလား တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြပြီး၊ သူတို့ကို အသံတိတ် ငုံ့ကြည့်နေကြ၏။

လက်နှစ်ဖက်က လက်လေးဖက်ကို ယှဉ်ဖို့ ခက်ခဲတယ်ဆိုသော စကားမှာ အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်လှပါသည်။

ရှန်းယီက သမင်နတ်ဆိုးကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။ "မင်းမှာ လက်တွေထပ်ရှိသေးလား။"

သို့သော် သမင်နတ်ဆိုးက နားပင်းသွားသကဲ့သို့ ဘယ်ဘက်သို့ မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ လွင့်မျောနေသောတိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ပုံရိပ်ကြီးကိုကြည့်ကာ တုန်ယင်နေ၏။ "မင်းက ငါ့အစ်ကိုရဲ့အလောင်းကို ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် အသုံးပြုရဲတယ်ပေါ့..."

သူ၏အစ်ကို အသက်ပြန်ရှင်လာသကဲ့သို့ အသက်ဝင်လှသော တည်ရှိမှုပင်။

သမင်ဖြူက လုထုံကို ငုံ့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ဒါဆို မင်း တကယ်ဝင်လာခဲ့တာပဲ။"

သမင်ဖြူက သူ၏ယခင်ပုံရိပ်ကို မြင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ အစပင်တူညီနေသဖြင့် အဆုံးသတ်မှာလည်း ကွဲပြားလောက်မည်မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် မြင့်မားသောပုံရိပ်ကြီးက ရုတ်တရက် လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်ပြီး လုထုံကို ထိုက်ရွှီအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

မင်းရောက်လာပြီဆိုတော့ သခင်ကြီးကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ မင်းကိုယ်မင်းမြှုပ်နှံလိုက်တော့။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မြင့်မားသော မီးခိုးရောင် အသားပြင်ကြီးက ဧရာမလက်ဖဝါးကြီးတစ်ခုကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီးယွင်မြောင်ကို အတင်းအကျပ် နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့ကာ၊ နားကွဲမတတ် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော ရယ်မောသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ "အရိုးမပါတဲ့ပုစွန်လေး၊ မင်းရဲ့ တောင်ပိုင်းဘိုးဘိုးကြီးကို လာအဖော်ပြုပေးလှည့်စမ်း"

ယိုယောင် တစ်ဦးတည်းသာနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အရှေ့ရှိလူငယ်လေး၏ပုံရိပ်ကို လှမ်းကြည့်နေခဲ့၏။

မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့၊ သူမ မည်မျှပင်ကြိုးစားစေကာမူ သူ့ကို ရှင်းလင်းစွာမသိမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ခေတ္တအကြာတွင် ယိုယောင်က သူမ၏ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏သွယ်လျသောလည်ပင်းကို နောက်တစ်ကြိမ်ဆန့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ မျက်လုံးများက ဓားများအလား ထက်မြက်နေပြီး သူမ၏အသံမှာ စူးရှနေ၏။ "နင် ဘယ်လောက်တောင် ထပ်ပြီးဖုံးကွယ်ထားသေးလဲဆိုတာ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့"

သူမက ယွင်မြောင် မဟုတ်ပေ၊ သူမက ဘယ်သောအခါမျှကြောက်ရွံ့မည် မဟုတ်ပေ။

ပိယိုပုတီးစေ့ က ရုတ်တရက် သူမ၏လက်ထဲမှ ပျံထွက်သွားပြီး၊ သူမ၏ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကပ်ဘေးစွမ်းအားအကူအညီဖြင့် ၎င်းက ထိုက်ရွှီနယ်ပယ်တွင် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုကို နောက်တစ်ကြိမ်ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

မြင်ကွင်းမှာ ယခင်ကအတိုင်းပင်။

ရှန်းယီကလည်း အသက်မဲ့ဓား ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အပြောင်းအလဲက ယခင် မတင်မကျအခြေအနေနှင့် ကွဲပြားနေပုံရသည်။

လှိုင်းထန်နေသော ရေလှိုင်းများက ချက်ချင်းပင် ရေခိုးရေငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

တောက်ပနေသော ပိယိုပုတီးစေ့က အသက်တစ်ရှူစာပင်မခံလိုက်ရဘဲ လုံးဝမှေးမှိန်သွားကာ၊ လေထဲမှပြုတ်ကျလာပြီး ယိုယောင်၏ခြေရင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ခြေရင်းရှိ ပုတီးစေ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူမ၏လက်ချောင်းများက ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေ၏။

သူတို့၏ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်များကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင်အနည်းငယ်မျှသာမဟုတ်ဘဲ နှစ်ဆနီးပါးဖြစ်နေခဲ့သည်။