အခန်း ၄၁၀
Vol. 21 Ch. 410
အခန်း (၄၁၀) - ဆရာက မင်းအတွက် လက်စားချေပေးမယ်
လက်စွပ်သုံးကွင်းပါသော သားရဲပုံစံ လက်မောင်းစွပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မြို့စားမင်းဝမ်မှာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။
မြို့တစ်မြို့၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သူအနေဖြင့် ထိုတံဆိပ်က ဘာကို ကိုယ်စားပြုသည်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသိဘဲ နေပါ့မနည်း။ သူ စီမံခန့်ခွဲရသော ကျူရိပ်မြို့အတွင်း၌လည်း သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းတစ်ခု ရှိသော်လည်း ထိုနေရာတွင် အဆင့် (၃) အကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦးမျှပင် မရှိပါချေ။
"ဘာမဟုတ်တဲ့ ကိစ္စပဲ"
ချန်ရုယွမ်က ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
တစ်ဖက်လူမှာ မယဉ်ကျေးဘဲ ရိုသေမှုမရှိလျှင်ပင် ချန်ရုယွမ်အနေဖြင့် သူ၏ ချီးကျူးဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ထိန်းနိုင်စွမ်းကြောင့် သည်းခံနိုင်ပေသည်။ သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရသော်လည်း လင်းကျင်းထံမှ ရှင်းပြချက်ကို တောင်းဆိုရန် သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဒုက္ခပေးရန်တော့ ကြံစည်မည် မဟုတ်ပါ။
သို့သော်လည်း ဤလူသည် ယခုကဲ့သို့ တွင်းကြီးထဲသို့ ရုတ်တရက် ခုန်ဆင်းသွားခြင်းမှာ အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်သွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ စစ်သေနာပတိချုပ်က ဤနေရာရှိ အခြေအနေများကို ကြီးကြပ်ရန် သူ့အား တာဝန်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမမှူးကြောင့် မိစ္ဆာမှာ သေဆုံးသွားပြီဟု သူတို့ ယုံကြည်ထားကြသော်လည်း အမှားအယွင်းဟူသည်မှာ အမြဲတမ်း ရှိနေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
သူသည် အမိန့်အရ ဤနေရာသို့ လူစုရန်နှင့် တွင်းကြီးကို ပြန်လည် မြေဖို့ရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုသို့ဖြစ်နေပါလျက်နှင့် လင်းကျင်းက တွင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။
ချန်ရုယွမ်သည် လင်းကျင်း၏ ဘေးကင်းရေးကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုမူ စိုးရိမ်မိသည်။ အကယ်၍ လူတစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်မိသွားသည်ဟု သတင်းထွက်သွားပါက သူသည် အရည်အချင်းမရှိသူဟု အထင်ခံရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။
သူ၏ အထက်လူကြီးများက သူ့အပေါ် ဘယ်လို မြင်သွားကြမည်နည်း။
ထို့ကြောင့် ချန်ရုယွမ်သည်လည်း အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ကာ အခွင့်အရေးရသည်နှင့် ထိုလူကို ဖမ်းဆီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။
"နေဦးဟေ့... ကောင်လေး"
နိုင်ငံ၏ အစောင့်အရှောက်တစ်ဦးအနေဖြင့် ချန်ရုယွမ်သည် ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံတွင် အဆင့် (၄) သားရဲကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော လက်တစ်ဆုပ်စာ လူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် သူ၏ စွမ်းရည်များအပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိသလောက် အမှန်တကယ်လည်း အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်၏။
ပေတစ်ရာခန့် နက်သော တွင်းကြီးအတွက်မူ ချန်ရုယွမ်သည် သူ၏ သားရဲထံမှ စွမ်းအားအချို့ကို ငှားရမ်းကာ အောက်ခြေသို့ ဘေးကင်းစွာ ဆင်းသက်နိုင်ပေသည်။
ဤနေရာမှာ ကျောက်တုံးများနှင့် အပျက်အစီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မြေအောက်ထဲအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ဆန့်ထွက်သွားသော ကြီးမားလှသော အက်ကွဲကြောင်းများစွာလည်း ရှိနေ၏။
လင်းကျင်းကို မမြင်ရခြင်းမှာ သူသည် ထိုအက်ကွဲကြောင်းများထဲမှ တစ်နေရာရာသို့ ရောက်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရမည်။
အချို့သော အက်ကွဲကြောင်းများမှာ ငါးပေခန့် ကျယ်သဖြင့် လူတစ်ယောက် ဝင်ဆံ့နိုင်သည်မှာ ယုံမှားသံသယ ရှိစရာ မလိုပါချေ။
ချန်ရုယွမ်သည် ထိုလူငယ် ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားရာ အမှန်တကယ်ပင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ရုယွမ်က တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် အထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်၏။
ထိုလူကို ဖမ်းဆီးရန်မှာ သူသည်လည်း အောက်သို့ ဆင်းရမည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော်လည်း ဆင်းသက်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် သူသည် ခုံးကျော်ပုံစံ အမိုးရှိသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ တကယ်တော့ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော ကြီးမားလှသော ဂူတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။ မြို့လေး ပြိုကျသွားပြီးနောက် မြေအောက်တွင် ဝှက်ကွယ်နေသော ဤဂူမှာ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ဂူ၏ အဝင်ဝကို ပိတ်ဆို့နေသော ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခု ရှိနေသဖြင့် သူတို့သည် တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော အက်ကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့်သာ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤဂူမှာ အလွန်အမင်း ရှည်လျားသည်တော့ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းမှာ ပေအနည်းငယ်မျှသာ ရှိသော လွတ်နေသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး စောစောက ခုန်ဆင်းသွားသော လူငယ်မှာ ဂူ၏ အလယ်တွင် ရပ်နေကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုကို ပွေ့ပိုက်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ချန်ရုယွမ်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
"နားထောင်စမ်း ကောင်လေး... ဒါက ကန့်သတ်ထားတဲ့ နယ်မြေပဲ... မင်းကို မင်း သဘောအတိုင်း ဒီထဲကို ဝင်လာခွင့် မရှိဘူး... အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း"
စကားပြောရင်း ချန်ရုယွမ်သည် သူ၏ လက်ဝါးကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ သားရဲထံမှ ငှားရမ်းထားသော ဆွဲငင်စွမ်းအားကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်၏။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဝေ့ဝဲနေသော သားရဲ၏ အရိပ်အယောင်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ သားရဲပင် ဖြစ်သည်။ သားရဲအရှင်သခင် ဒုတိယကျမ်းမှတစ်ဆင့် ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် ချန်ရုယွမ်၏ စွမ်းအားမှာ သာမန်လူထက် ဆယ်ဆမျှ ပို၍ အားကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူသည် ထိုလူငယ်ကို မဖမ်းမိမီမှာပင် မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။
ချန်ရုယွမ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ထိန်းနိုင်ရန်အတွက် နောက်သို့ ပေအနည်းငယ်ခန့် ယိုင်နဲ့ကာ ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။
သူသည် သိသိသာသာပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရ၏။
"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ"
ချန်ရုယွမ်သည် သတိကြီးစွာ ထားလိုက်သည်။ များသောအားဖြင့် သားရဲအရှင်သခင် ဒုတိယကျမ်းသည် ပြဿနာရှာသူများကို ကိုင်တွယ်ရန် လုံလောက်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ သားရဲကို အပြင်သို့ ထုတ်ယူရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
"ရွှေဝံပုလွေ... ငါ့အမိန့်ကို နာခံပြီး ထွက်လာစမ်း"
ချန်ရုယွမ်က မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဝေ့ဝဲနေသော အရိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် ရုပ်လုံးပေါ်လာပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ကြီးမားလှသော ရွှေဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
သို့သော်လည်း ဝံပုလွေကြီးမှာ တစ်ဝက်ခန့်သာ ထွက်လာရသေးချိန်တွင် လင်းကျင်းသည် သူ၏ လက်မောင်းကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။
"ပြန်သွားစမ်း"
စကားလုံး နှစ်လုံးနှင့် ရိုးရှင်းသော လက်ဟန်တစ်ခုသာ လိုအပ်ခဲ့သည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရွှေဝံပုလွေကြီးမှာ မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် ချန်ရုယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ရ၏။
ပွင့်ထွက်လာတော့မည့် သားရဲအရှင်သခင် ဒုတိယကျမ်းမှာလည်း ပြန်လည် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် ၎င်းကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်ရန် ကြိုးစားလိုက်သောအခါတွင်မူ ပြင်းထန်သော ခုခံမှုနှင့်သာ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတော့သည်။
၎င်းမှာ ချန်ရုယွမ်အား မှင်တက်သွားစေခဲ့၏။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး စကားများပင် ထစ်ကုန်တော့သည်။
"မင်း... ဒါက... ငါ... ငါ..."
သူသည် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ပြည့်အောင်ပင် မပြောနိုင်တော့ပါချေ၊ သူ့ကိုလည်း မည်သူမျှ အပြစ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ ၎င်းမှာ ချန်ရုယွမ်အတွက် ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ခွဲထွက်ခါနီးဖြစ်သော သူ၏ သားရဲကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်လည် ပိတ်ဆို့ထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါ့မနည်း။
ဒါကို ဘယ်သူ့ကို သွားပြီး တရားစွဲရမည်နည်း။
သူသည် ယခင်ကလည်း ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါချေ။
ချန်ရုယွမ်မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းမိုးနေချိန်မှာပင် လင်းကျင်းက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာတော့သည်။
"နှုတ်ဆက်ပါတယ်.. ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ကြိုတင် အသိမပေးဘဲ တွင်းထဲကို တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းလာမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... အခြေအနေက အလွန် အရေးကြီးနေလို့ အခုလို လုပ်လိုက်ရတာပါ... ကျုပ်က ဘယ်သူလဲလို့ မေးခဲ့တဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပါရစေ... ကျွန်တော့်နာမည်က လင်းကျင်းပါ၊ မေပယ်မြို့ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်ရဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ပါ"
"လင်းကျင်း"
ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချန်ရုယွမ်မှာ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။
သူ၏ သံမဏိတောင်ပံတပ်ဖွဲ့မှာ မြို့တော်တွင် အခြေစိုက်သည် မဟုတ်သော်လည်း မြို့ကြီးတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှကိုမူ သူ သိရှိထားပေသည်။
ကျောက်စိမ်းနဂါး ပွဲတော်တွင် သူ၏ တပ်မတော်မှ စစ်သေနာပတိချုပ်မှာ ပွဲတော်တွင် ပါဝင်ရန် မြို့တော်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ သူ ညဘက်တွင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ ချန်ရုယွမ်အား ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ပြောပြခဲ့၏။
စစ်သေနာပတိချုပ်၏ ပြောကြားချက်အရ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဟဲရွှမ်ကိုယ်တိုင် လင်းကျင်းအား 'ကျောက်စိမ်းနဂါး၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကဲဖြတ်မှူး'ဟူသော ဘွဲ့ထူးကို အပ်နှင်းခဲ့သည်ဟု သိရသည်။ ထို့အပြင် စစ်သေနာပတိချုပ်သည် လင်းကျင်းက ကံကောင်းခြင်း သားရဲငါးကောင်ကို ထိုနေရာ၌ပင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရကြောင်း အံ့ဩတကြီးဖြင့် ပြောပြခဲ့သေး၏။
သူ ပြန်ရောက်လာပြီး ချန်ရုယွမ်အား ထိုအကြောင်း ပြောပြသောအခါ သူသည် လင်းကျင်းအပေါ် အလွန် အထင်ကြီးနေခဲ့သည်။
ဒါဆိုရင် အခု ဤနေရာမှာ ရှိနေတဲ့သူက ကျောက်စိမ်းနဂါးရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်နေတာလား။
ဖြစ်ကို ဖြစ်ရမည်။
ချန်ရုယွမ်သည် သူ၏ မေးခွန်းအတွက် အဖြေကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤလူသည် ကျောက်စိမ်းနဂါး၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကဲဖြတ်မှူး မဟုတ်ပါက သူ၏ သားရဲကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ပိတ်ဆို့နိုင်ရန် မည်သို့ စွမ်းဆောင်နိုင်ပါ့မနည်း။
ထို့ကြောင့် ချန်ရုယွမ်၏ အမူအရာမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
သူသည် အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ လင်းကျင်းအား ဂါရဝပြုလိုက်၏။
"ဪ... အကဲဖြတ်မှူးလင်း ဖြစ်နေတာကိုး... ကျွန်တော့်ရဲ့ မယဉ်ကျေးတဲ့ အပြုအမူတွေအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော်က ချန်ရုယွမ်ပါ၊ သံမဏိတောင်ပံတပ်ဖွဲ့ရဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ပါ... ဒီနေ့ အကဲဖြတ်မှူးလင်းနဲ့ အခုလို တွေ့ဆုံရတာ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"
ချန်ရုယွမ်မှာ မောက်မာသော လူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူသည် အခြားသူများ၏ စွမ်းရည်ကိုမူ အလွန် တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်းမှာ အရည်အချင်းရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ယုံမှားသံသယ ရှိစရာ မလိုပါချေ။
သူသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ တန်ဖိုးထားခြင်း ခံရသူတစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက လင်းကျင်းသည် သူတို့နိုင်ငံ၏ အစောင့်အရှောက် တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရန်စမည့်အစား သူနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်အောင် လုပ်ခြင်းက ချန်ရုယွမ်အတွက် ပို၍ မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
လင်းကျင်းသည် ချန်ရုယွမ်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အကြီးအကဲချန်... ကျုပ်မှာ အကူအညီတောင်းစရာ တစ်ခု ရှိတယ်"
ချန်ရုယွမ်က ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။
"အားနာမနေပါနဲ့ အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ဘာလုပ်ပေးရမလဲဆိုတာသာ ပြောပါ၊ အားလုံးကို အပြီးအစီး လုပ်ပေးပါ့မယ်"
ထို့နောက် လင်းကျင်းသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။
"အကြီးအကဲချန်ကို ဒုက္ခပေးချင်တာက ဒီဂူကို တစ်ရက်လောက် စောင့်ကြပ်ပေးစေချင်တာပါ... အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အထဲကို ပေးမဝင်ပါနဲ့"
ယခုအခါတွင်မူ ချန်ရုယွမ်သည် လင်းကျင်း ပွေ့ပိုက်ထားသည်မှာ မြေခွေးလေး တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း သေချာစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုမြေခွေးလေးမှာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ သတိလစ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ ၎င်းမှာ အသက်ရှင်နေသလား၊ သေဆုံးသွားပြီလားဆိုသည်ကိုမူ သူ မသိပါချေ။ သူ သတိထားမိသည့် အရာတစ်ခုမှာ ထိုမြေခွေး၏ အမြီးမှာ အလွန်ပင် ဖွာနေပြီး အမြီးမှာ တစ်ခုထက်မက ရှိနေပုံရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ချန်ရုယွမ်မှာ သံသယများ ရှိနေသော်လည်း လင်းကျင်း ရောက်နေသဖြင့် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထပ်မံ ဒုက္ခမရှာလိုတော့ပါချေ။ ထို့ကြောင့် သူက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ဘာမှ ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊ အကဲဖြတ်မှူးလင်း စိတ်မပူပါနဲ့... အခု ချက်ချင်းပဲ သွားလုပ်လိုက်ပါ့မယ်... အမှန်တော့ သုံးရက် ဒါမှမဟုတ် ငါးရက်လောက်အထိ စောင့်ကြပ်ပေးဖို့ ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်"
လင်းကျင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ချန်ရုယွမ်မှာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ချန်ရုယွမ်သည် သူ၏ မောက်မာသော အမူအရာကို ပြန်လည် ရယူလိုက်ပြီး တွင်းအစွန်းသို့ ခုန်တက်လိုက်၏။
"မြို့စားမင်းဝမ်... အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါပြီ... အဲဒီလူက တကယ်တော့ ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေကောင်း တစ်ယောက်ပါ"
ချန်ရုယွမ်က ဆိုလိုက်သည်။
ဝမ်ယွမ်ချောင်မှာ လူအမဟုတ်သဖြင့် ထိုစကားကို သူ လုံးဝ မယုံကြည်ပါချေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ ရာထူးအရ နိုင်ငံရေးအရ အဆင်ပြေစေရန်အတွက် လူအသဖွယ်သာ ဟန်ဆောင်နေရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ထိုလူ၏ လိမ်ညာမှုကို သူ ထောက်မပြနိုင်ပါချေ။
"ဪ... ဟုတ်လား... သူက အကြီးအကဲချန်ရဲ့ မိတ်ဆွေကောင်း တစ်ယောက်လား... ဒါဆိုရင်တော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီပေါ့"
ဝမ်ယွမ်ချောင်မှာ သိသိသာသာ စိတ်အေးသွားခဲ့ပြီး ပြင်ပလူတစ်ဦးက ကန့်သတ်နယ်မြေအတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် အချက်ကိုပင် ထည့်မပြောတော့ပါချေ။
"မြို့စားမင်းဝမ်... မင်းတို့ အရင် ပြန်နှင့်လို့ ရပြီ... ငါကတော့ ငါ့ သူငယ်ချင်းနဲ့ စကားပြောဖို့ ကျန်ခဲ့ဦးမှာမို့လို့ မင်းတို့ရဲ့ အချိန်တွေကို ထပ်ပြီး မယူတော့ပါဘူး"
ချန်ရုယွမ်သည် သူတို့ကို ထိုနေရာမှ နှင်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်၏။
အကဲဖြတ်မှူးလင်းနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်ရန် ရရှိထားသော ဤရွှေရောင် အခွင့်အရေးကို သူသည် အခြားသူများနှင့် မဝေမျှလိုပါချေ။
မြို့စားမင်းဝမ်နှင့် သူ၏ လူများမှာလည်း ထိုနေရာတွင် ဆက်နေရန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် မရှိသဖြင့် လှည့်ပြန်သွားကြရတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းကျင်းမှာမူ မြေအောက်ဂူအတွင်း၌ မြေခွေးလေး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့၏။
"ရှန်းအာ... ဆရာ မင်းအတွက် လက်စားချေပေးမယ်"
သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တော့သည်။