အခန်း ၄၁၅
Vol. 21 Ch. 415
အခန်း (၄၁၅) - ဒါလော့ဘုရားကျောင်း
မိုးကြိုးမီးတောက်အပ်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိုးကြိုးစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူသွားပြီးနောက်တွင်မှ လင်းကျင်းသည် အားယူကာ မနည်းထရပ်လိုက်နိုင်သည်။ အကယ်၍ ထိုစွမ်းအင်များသာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေပါက လင်းကျင်းမှာ လုံးဝ ထနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
လက်ရှိတွင် သူ၏ဒဏ်ရာများမှာ အပြင်းထန်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေ၏။
အကယ်၍ ၎င်းမှာ အခြားသားရဲတစ်ကောင်သာဆိုလျှင် လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူ၏လက်ရှိအခြေအနေထက် ပိုဆိုးနေလျှင်ပင် ကုသပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင်မှာ လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်နေသဖြင့် လင်းကျင်း၏ အရည်အချင်းများနှင့် သားရဲပြတိုက်မှာ ဘာမှအသုံးမဝင်လှပါချေ။
ထိုစဉ်မှာပင် အက်ကွဲကြောင်းအနားတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေသော လူတစ်ယောက်၏ အရိပ်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ လင်းကျင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။
"အကြီးအကဲချန်... ဘာလို့ အခုထိ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ"
ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချန်ရုယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စောင့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်သွားသော မီးတောက်နေသည့် ငှက်ကြီးကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် သူသည် လက်ရှိနေရာမှပင် မရွေ့ရဲတော့ပါချေ။
ချန်ရုယွမ်မှာ သူရဲဘောကြောင်သူ မဟုတ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်ရပ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသဖြင့် ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် လင်းထိန်လာပြီးနောက်တွင်မှ သူ ပုန်းအောင်းနေသော နေရာမှ ထွက်လာရဲတော့သည်။ ပထမတော့ သူ ချက်ချင်းထွက်ပြေးချင်ခဲ့သော်လည်း သေချာစဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မူ အကဲဖြတ်မှူးလင်းကို ပြန်လည်စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ လိုအပ်လာပါက သူ ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆထားသည်။
အကဲဖြတ်မှူးလင်းက ဂူအတွင်း၌ ဘာတွေလုပ်ခဲ့သလဲ၊ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် မိုးသက်မုန်တိုင်းများ ကျရောက်လာပြီး အက်ကွဲကြောင်းဆီသို့ မိုးကြိုးများနှင့် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့သလဲဆိုသည်ကိုမူ ချန်ရုယွမ် လုံးဝမသိပါ။ သူလည်း စိတ်ဝင်စားနေသဖြင့် အဖြေကိုရှာရန် အားတင်းကာ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
လင်းကျင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ရုယွမ်က အက်ကွဲကြောင်းအစွန်းမှ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် စိုးရိမ်လို့ တစ်ညလုံး ဒီအနားမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာပါ... ခင်... ခင်ဗျား အဆင်ပြေရဲ့လား"
လင်းကျင်းမှာ လုံးဝ အဆင်မပြေပါချေ။
သို့သော် ချန်ရုယွမ် အခုထိ ရှိနေသေးသည့်အတွက် သူ ကျေးဇူးတင်မိပါသည်။
"အကြီးအကဲချန်... ကျုပ်ကို အောက်ဆင်းပြီး ကူညီပေးလို့ ရမလား"
ထိုတောင်းဆိုမှုကို ကြားသည်နှင့် ချန်ရုယွမ်မှာ အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်နေခဲ့၏။
ချန်ရုယွမ်မှာ ထုံအသူမဟုတ်သော်လည်း မနေ့ညက အတွေ့အကြုံကြောင့် ဤနေရာတွင် ဘာတွေစောင့်ကြိုနေမလဲဆိုသည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံးများစွာမှာ နတ်ဘုရားမိုးကြိုးကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေပြီး အချို့မှာ ထူးဆန်းသော ပုံစံများအဖြစ် အရည်ပျော်နေကြသည်။ လင်းကျင်း ရပ်နေသော နေရာတွင်မူ အထက်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးမှာ မရှိတော့ဘဲ ဂူမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။ ထိခိုက်ပျက်စီးမှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤနေရာမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပစ်ချခဲ့သော မိုးကြိုးများ၏ အဓိက ပစ်မှတ်ဖြစ်ခဲ့ပုံရ၏။
ချန်ရုယွမ်သည် လင်းကျင်းအား ဂါရဝပြုရန် ခုန်ဆင်းလာခဲ့သော်လည်း မလုပ်ရသေးမီမှာပင် လင်းကျင်းက ပြောလိုက်၏။
"ကျုပ်ကို နည်းနည်းလောက် တွဲပေးပါဦး အကြီးအကဲချန်"
အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မှ လင်းကျင်း မည်မျှအထိ ဒဏ်ရာရထားသည်ကို ချန်ရုယွမ် သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပြင်းထန်သော မီးလောင်ဒဏ်ရာများ ရှိနေသော်လည်း ယခုအချိန်မှာ ဒဏ်ရာတွေအကြောင်း မေးနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပါ။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ရာထူး သို့မဟုတ် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မသက်ဆိုင်ပါချေ။ လင်းကျင်း ရရှိထားသော ဒဏ်ရာများမှာ တကယ့်ကို ဆိုးရွားလှသည်။
မနေ့ညက မြင်ကွင်းအရဆိုလျှင် ချန်ရုယွမ်သာ လင်းကျင်း၏ နေရာတွင် ရှိနေပါက ချက်ချင်း သေဆုံးသွားလောက်ပေပြီ။ အကဲဖြတ်မှူးလင်း အသက်ရှင်နေခြင်းကပင် သူသည် မိမိထက် မည်မျှအထိ ပို၍ သန်မာကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သန်မာသူကို လေးစားခြင်းမှာ လူသားတို့ မရှောင်လွှဲနိုင်သော အခြေခံစည်းမျဉ်းတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။
လင်းကျင်းသည် မိမိဘာသာ ဟန်ချက်ထိန်းကာ ရပ်နိုင်သွားပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။
"အကြီးအကဲချန်... မေပယ်မြို့ကို သတင်းစကားတစ်ခုလောက် ပါးပေးလို့ ရမလား"
ချန်ရုယွမ်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
လင်းကျင်းသည် သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူသည် ဤနေရာသို့ အလောတကြီး လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ရှန်းအာကို အချိန်မီ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မျောက်ဖြူ အသက်ရှင်သေးရဲ့လား၊ လက်ရှိ ဘယ်မှာလဲဆိုသည်ကိုမူ သူ မသိသေးပါချေ။ ထို့ကြောင့် မျောက်ဖြူကို လိုက်ရှာရန်မှာ သူ၏ နောက်ထပ် ရည်မှန်းချက် ဖြစ်လာတော့သည်။
ထိုသို့ဖြစ်နေသဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် မေပယ်မြို့ရှိ ကိစ္စရပ်များကို စီစဉ်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။
အိမ်မှာ ကျန်နေခဲ့သူများအပြင် သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်ကိုလည်း သူ၏ အခြေအနေအား အကြောင်းကြားရန် လိုအပ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လင်းကျင်းမှာ သူတို့၏ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး သူ စိတ်ကြိုက် ပျောက်ကွယ်သွား၍ မရပါချေ။ မျောက်ဖြူကို ရှာဖွေရမည့် အချိန်မှာ မည်မျှ ကြာမြင့်မည်ကို မသိနိုင်သဖြင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများမှာ အမှန်တကယ် လိုအပ်လှသည်။
ချန်ရုယွမ်က အားလုံးကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ကျွန်တော် အခုပဲ မေပယ်မြို့ကို သွားပါ့မယ်... အဲဒီရောက်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းနဲ့လည်း တွေ့လို့ရတာပေါ့"
လင်းကျင်းသည် ချန်ရုယွမ်၏ သူငယ်ချင်းမှာ မည်သူနည်းဟု မမေးဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
"ဒါဆို အကြီးအကဲချန်ကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ"
လင်းကျင်းသည် ထိုသူကို ဂါရဝပြုကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ချန်ရုယွမ်မှာလည်း အချိန်မဆွဲဘဲ နှုတ်ဆက်ကာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လင်းကျင်းသည် အသက်ရှူစနစ်ကို ထိန်းညှိရန်အတွက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့၏။ နေမွန်းတည့်ချိန်တွင် နေမင်းကြီးမှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ထိုအချိန်တွင်မှ လင်းကျင်းသည် အနည်းငယ် သက်သာရာရလာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
အနည်းဆုံးတော့ သူ ယခုအခါ ထကာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဟော့မှာလည်း အဆင်ပြေသွားပြီဖြစ်သလို ရွှေဝါလေးမှာလည်း ထုံးစံအတိုင်း မောက်မောက်မာမာ ရှိနေဆဲပင်။ ရှန်းအာမှာမူ မြေခွေးပုံစံဖြင့်သာ ရှိနေပြီး အလုံးလေးကွေးကာ အိပ်မောကျနေခဲ့၏။
လင်းကျင်းသည် သူမကို ချီမလိုက်ပြီး နူးညံ့လှသော အမွေးများကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ရှန်းအာ အခုထိ သတိမရသေးခြင်းမှာ သူမသည် ကြီးမားလှသော အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို ခံယူနေရသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ ဤအပြောင်းအလဲမှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပြီး အကယ်၍ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပါက ရှန်းအာသည် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု၌ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။
ဂူအတွင်း ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် ရှောင်ဟော့ကို ခေါ်လိုက်သည်။ သခင်ဖြစ်သူ၏ အလိုဆန္ဒကို နားလည်သော ရှောင်ဟော့မှာ ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော ဝံပုလွေကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ လင်းကျင်းသည် ရှောင်ဟော့၏ မီးရောင်နီနေသော အမွေးများကို ကိုင်ကာ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှောင်ဟော့သည် ခုန်တက်ကာ သူတို့ကို ဂူအပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
လင်းကျင်းသည် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်နှင့် တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသော်လည်း ဂူအတွင်းရှိ စီရင်ထုံးများနှင့် ကျန်ရှိနေသော မိုးကြိုးတံဆိပ် ကျိန်စာတို့ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသူ၏ စွမ်းအားကို အတော်လေး ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။
သူ၏ ရန်သူမှာ အလွန်အမင်း သန်မာသည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်ခြင်းမှာ ပုံကြီးချဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါချေ။ အကယ်၍ လင်းကျင်းသာ အချိန်မီ ရောက်မလာခဲ့ပါက မိုးကြိုးတံဆိပ် ကျိန်စာသည် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမှတစ်ဆင့် ရှန်းအာကို သတ်ဖြတ်သွားပေလိမ့်မည်။
ဤကျောင်းထိုင်ဆရာတော်တွင် အဆင့် (၅) သားရဲ သို့မဟုတ် ထိုမျှနှင့် ညီမျှသော စွမ်းအား ရှိနေပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ထိုသူ မည်မျှပင် သန်မာပါစေ၊ လင်းကျင်းကတော့ သူ့ကို လုံးဝ လွှတ်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။
တစ်ရက်အကြာ၊ မိုးသောက်ယံအချိန်တွင်။
မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးရှိ တိမ်မျှော်စင်မြို့တော်၌။
ဤနေရာမှာ မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးနှင့် တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးတို့ ဆုံစည်းရာ နေရာဖြစ်သည်။ မြို့မှာ မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီး၏ နယ်နိမိတ်အတွင်း ရှိသော်လည်း မြို့သူမြို့သား အများစုမှာ အလယ်ပိုင်းဒေသမှ လာကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မြို့တွင် အရပ်အမောင်း မြင့်မားလှသော မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးမှ တိုင်းရင်းသားများလည်း နေထိုင်ကြသဖြင့် မြို့၏ ဈေးတန်းမှာ အလွန်ပင် စည်ကားလှပေသည်။
တိမ်မျှော်စင်မြို့တော်မှာ ဒါလော့ဘုရားကျောင်း၏ ဘေးတွင် တည်ရှိနေသောကြောင့် မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးရှိ မည်သည့်နိုင်ငံ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင်မျှ မရှိပါချေ။ ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်း မည်သူမျှ တိမ်မျှော်စင်မြို့တော်အပေါ် သြဇာမလွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။
တိမ်မျှော်စင်မြို့တော်အပြင် ဒါလော့ဘုရားကျောင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားမြို့များမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ ဒေသများ ဖြစ်ကြ၏။ အမှန်တကယ်တော့ ထိုမြို့များမှာ ဒါလော့ဘုရားကျောင်း၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရှိနေကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ ထို့ကြောင့်သာ ဤနှစ်များအတွင်း နယ်မြေသိမ်းပိုက်ခံရခြင်း ဘေးမှ ကင်းဝေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှ မိုင်တစ်ထောင်အတွင်းရှိ နယ်မြေများကို မည်သူမျှ မသိမ်းပိုက်ရဲကြပါချေ။ ၎င်းမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် သက်တမ်းရှိသော ဤဂိုဏ်းကြီး မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။ ထို့အပြင် ဤဒေသရှိ လူအများစုမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းအား ဗုဒ္ဓဘာသာနိုင်ငံတစ်ခု၏ အမှန်တကယ် အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်လျှင်လည်း မှားလိမ့်မည်မဟုတ်ပါချေ။
ထိုအချိန်တွင် တိမ်မျှော်စင်မြို့တော်ရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ လင်းကျင်းသည် အိပ်ပျော်နေသော ရှန်းအာကို ပွေ့ချီကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝေးလံသော တောင်တန်းကြီးဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။
ဒေသခံတစ်ဦး၏ ပြောပြချက်အရ ထိုတောင်မှာ ဒါလော့တောင်ထိပ်ဟု အမည်ရပြီး ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှာ ထိုတောင်ထိပ်တွင် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
မျောက်ဖြူကြီး ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိရသဖြင့် သူသည် ဘုရားကျောင်းမှ ဘုန်းတော်ကြီးများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံထားရပေလိမ့်မည်ဟု လင်းကျင်း တွေးတောမိသည်။ ထို့ကြောင့် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းသို့ တိုက်ရိုက်လာခဲ့ခြင်းမှာ သေချာပေါက် မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ပင် ဖြစ်၏။
သူ့အတွက် ပြဿနာမှာ မျောက်ဖြူကို မည်သို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာရမည်နည်း ဆိုသည်မှာပင်။
မနေ့က တစ်နေ့လုံး သူ ပြန်လည် နာလန်ထူလာစဉ်အတွင်း လင်းကျင်းသည် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များကိုလည်း စုဆောင်းခဲ့သည်။ လူအများ၏ ဒါလော့ဘုရားကျောင်းအပေါ် ထားရှိသော အမြင်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် အားနည်းသူများကို ကူညီပေးပြီး မိစ္ဆာများနှင့် သတ္တဝါဆိုးများကို နှိမ်နင်းကာ တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ထိုဂိုဏ်းမှာ လူအများ၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ရရှိထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လူအများအပြားမှာ ဒါလော့ဘုရားကျောင်း၏ သြဇာအောက်တွင် နေထိုင်နိုင်ရန်အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့တွင် ဂုဏ်သတင်းကျော်စောမှု ရှိပြီး ထိုဂုဏ်သတင်းမှာ တစ်ညတည်းဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါချေ။ ဒါလော့ဘုရားကျောင်း၏ အခြေအနေတွင်မူ ယနေ့တွေ့မြင်နေရသော သာယာဝပြောမှုကို ရရှိရန် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းအတွက်မူ ဤအချက်မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပင်။
သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ အလွန်ပင် သန်မာလွန်းလှသည်။ သူတို့အားလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင် လင်းကျင်း ယခင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော ရန်သူများထက် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ သို့မဟုတ် ထောင်နှင့်ချီ၍ ပိုမို သန်မာနေပေလိမ့်မည်။ လင်းကျင်းမှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း တောင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း တက်သွားကာ ရန်သွားရှာမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပါချေ။
အကယ်၍ ထိုသို့သာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါက လင်းကျင်းအနေဖြင့် အနည်းဆုံး အဆင့် (၆) သားရဲတစ်ကောင် ရှိနေရန် လိုအပ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
အချိန်သည် လူကို မစောင့်ပါ။ ရှန်းအာအတွက် တရားမျှတမှု ဖော်ဆောင်ပေးရန်မှာ ခဏစောင့်ဆိုင်းနိုင်သော်လည်း မျောက်ဖြူကြီးမှာမူ ထိုမျှအထိ အချိန်မရနိုင်ပါချေ။ လင်းကျင်း စုဆောင်းထားသော သတင်းများအရ ဒါလော့ဘုရားကျောင်းသည် မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် တရားမျှတမှု၏ အထွတ်အထိပ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။ သူတို့သည် မိစ္ဆာများနှင့် သတ္တဝါများကို နှိမ်နင်းရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံယူထားကြ၏။ အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုး သူတို့လက်ထဲသို့ ရောက်သွားပါက အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှပေလိမ့်မည်။
မျောက်ဖြူကြီး အဖမ်းခံလိုက်ရသည်ဟု ယူဆရသည်မှာ သုံးရက်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ရာ လင်းကျင်းအနေဖြင့် မည်သို့ စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်ပါ့မည်နည်း။
အမှန်တော့ လင်းကျင်းတွင် နောက်ထပ် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခု ရှိပါသေးသည်။ ၎င်းမှာ အရှုံးပေးကာ လက်လျှော့ပြီး ပြန်ထွက်သွားရန်ပင် ဖြစ်၏။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ဤစွန့်စားမှုကို မလုပ်ဘဲ နေနိုင်ပါသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် သက်တမ်းရှိသော ဤဘုရားကျောင်းကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေစရာ မလိုတော့ပါချေ။
သို့သော် လင်းကျင်း ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ပါ။
လောကရှိ လူသားတို့တွင် ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းများ ရှိကြပြီး လင်းကျင်းအတွက်မူ ၎င်းမှာ သူ၏ အနီရောင်မျဉ်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် နောက်ဆုတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။
ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်မှာ နည်းဗျူဟာနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး အရည်အချင်းများကို အသုံးချရမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။