အခန်း ၄၁၆
Vol. 21 Ch. 416
အခန်း (၄၁၆) - ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းရှိသော အင်အား
ဒါလော့ဘုရားကျောင်းသို့ မသွားမီ လင်းကျင်းသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အစစ်အမှန် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း ရန်သူက သူ့ကို လေးလေးစားစားနှင့် အလေးအနက်ထား ဆက်ဆံလာစေရန်အတွက် အခြားသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပေသည်။
ဤနေရာတွင် 'ပြတိုက်မှူး'၏ ပုံရိပ်မှာ အသုံးတည့်လာခဲ့သည်။
မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြွားဝါခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ပြတိုက်မှူးဟူသော အမည်မှာ လောကအမှောင်ဘက်ခြမ်းတွင် အတော်လေး ကျော်ကြားနေပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးရှိ မြွေနိုင်ငံကို ကိုင်တွယ်ခဲ့စဉ်ကပင် ပြတိုက်မှူး၏ အမည်မှာ လူဆိုးဂိုဏ်းများနှင့် ကျွမ်းကျင်သူများကြားတွင် တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။
၎င်းမှာ ပုံရိပ်အတုကို အသုံးပြုရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းတစ်ခုသာ ရှိပါသေးသည်။ အကယ်၍ အမှန်တကယ် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီး ရန်ငြိုးရန်စများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပါက လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူ၏ အစစ်အမှန် ပုံရိပ်ကို အသုံးပြုခြင်းမှာ မသင့်တော်ပါချေ။
ရန်သူသည် ထိုမှတစ်ဆင့် သူ့ကို အလွယ်တကူ ခြေရာခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံနှင့် မေပယ်မြို့တို့မှာ အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်၏။
ပြတိုက်မှူး၏ ပုံရိပ်ကို အသုံးပြုခြင်းမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပါ။ သူကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ပြတိုက်မှူး၏ နောက်ခံ၊ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်၊ အမည်ရင်းမှာ ဘယ်သူဖြစ်သည် စသည်တို့ကို မသိကြပါချေ။ ဝံပုလွေဖြူကြီးကို အောင်မြင်စွာ ကယ်တင်နိုင်သည်နှင့် သူတို့သည် အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးကြမည် ဖြစ်သည်။ ဒါလော့ဘုရားကျောင်းက မည်မျှပင် ရှာဖွေပါစေ၊ လင်းကျင်းတွင် ဆုတ်ခွာရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိနေသည်။
သေချာစွာ စီစဉ်ပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ယူကာ ဧည့်ဂေဟာရှိ ပြတိုက်မှူး၏ မျက်နှာဖုံးနှင့် အတိအကျတူအောင် ပုံစံများ ရေးဆွဲလိုက်သည်။
သူ့အတွက် ဝတ်စုံအသစ်တစ်ခုလည်း လိုအပ်ပေသည်။ ပြင်ဆင်မှုအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ လင်းကျင်းသည် မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ကာ မြေခွေးလေး ရှန်းအာကို ပွေ့ချီပြီး ရွှေဝါလေးကို ခေါ်ဆောင်လျက် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းသို့ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
လင်းကျင်းအနေဖြင့် ကျီးကန်းနက်၊ ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်နှင့် အခြားသူများကို အကူအညီတောင်းရန် နည်းလမ်းရှာနိုင်သော်လည်း အချိန်က ခွင့်မပေးပါချေ။ ထို့အပြင် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှာ သူတို့ ယခင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော မြွေနိုင်ငံထက် များစွာ ပို၍ အစွမ်းထက်လှသည်။
လင်းကျင်းသည် ဧည့်ဂေဟာကို သူ အလိုရှိသည့် အချိန်တိုင်း ဖွင့်နိုင်ပြီး ထိုနေရာတွင် ခိုလှုံနိုင်သည်။ အကယ်၍ အခြားသူများကို ခေါ်လာပါက ၎င်းမှာ အဆင်မပြေနိုင်ပါချေ။
ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ လင်းကျင်းသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ခြင်းပင်။ သူ၏ လက်ရှိ စွမ်းအားမှာ ကျီးကန်းနက်နှင့် ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်တို့ထက်ပင် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤအခြေအနေကို မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက သူတို့ကို ခေါ်လာခြင်းမှာ သူတို့ကိုပါ ဆွဲချသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
၎င်းမှာ သူ၏ ပြဿနာဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်သာ ဖြေရှင်းမည် ဖြစ်သည်။
တစ်ရက်အပြည့် အနားယူပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် အပြည့်အဝ ပြန်လည် နာလန်ထူလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုမှာ မနက်စောစော အချိန်ဖြစ်သဖြင့် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းသို့ လာရောက်ကြသော ဘုရားဖူးများ သိပ်မရှိသေးပါချေ။ တောင်တက်လမ်းမှာ ငြိမ်သက်အေးချမ်းနေ၏။
နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် သက်တမ်းရှိသော ဤရှေးဟောင်း ဘုရားကျောင်းကြီးမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်သော နေရာတွင် တည်ရှိနေသည်ဟု ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။ ဒါလော့တောင်ထိပ်၏ လှပသော တောင်ကုန်းများနှင့် ကြည်လင်သော ရေပြင်များအပြင် မြေပြင်အနေအထားမှာလည်း သာယာသော ရာသီဥတုနှင့်အတူ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှပေသည်။
ဤနေရာတွင် မြေခွေးတစ်ကောင်ကို ပွေ့ချီထားပြီး ကြက်ဖကြီးတစ်ကောင် နောက်က လိုက်ပါလာသော မျက်နှာဖုံးစွပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေ၏။
မည်သည့်နေရာတွင်ဖြစ်စေ ဤဝတ်စုံနှင့် ပုံစံမှာ သေချာပေါက် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရပေလိမ့်မည်။ လမ်းပေါ်တွင် လူအများအပြား မရှိသော်လည်း ရှိနေသူတိုင်းမှာ လင်းကျင်းကို လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တိုးတိုးဖော် စကားပြောနေကြ၏။
လင်းကျင်းကတော့ ရှင်းပြနေရန် စိတ်မပါပါချေ။ သူသည် တောင်ထိပ်သို့ တက်လှမ်းသည့် ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်သို့သာ အာရုံစိုက်ကာ တက်လှမ်းနေခဲ့သည်။
နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် သက်တမ်းရှိသော ဘုရားကျောင်းပီပီ ၎င်း၏ တံခါးဝများမှာပင် ထူးခြားလှပေသည်။ ကျယ်ဝန်းလှသော တောင်တံခါးဝများ၏ ရှေ့တွင် ကိုရင်ငယ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ နေ့စဉ် ပြုလုပ်နေကျ ဝတ်ပြုမှုအဖြစ် တံမြက်စည်းလှည်းခြင်းနှင့် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရေဖြန်းခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်နေကြ၏။
လင်းကျင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ရှန်းအာကို ပွေ့ထားကာ ညာဘက်လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ပြီး လေထဲသို့ ဖိချလိုက်၏။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် လင်းကျင်းသည် သူတို့ကို အပြစ်တင်ရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ယဉ်ကျေးနေရန် မလိုပါချေ။ ၎င်းမှာ ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှ သူ့ကို ကြောက်ရွံ့လာစေရန်နှင့် သူ့ကို အလေးအနက်ထား ဆက်ဆံလာစေရန် စီစဉ်ထားသော နည်းဗျူဟာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မည်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်၊ သူ့ကို လျှော့တွက်၍ မရကြောင်း သိထားရန်မှာ အရေးကြီးလှသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် သူ၏ စွမ်းအားအပြည့်အဝကို ထုတ်ဖော်ရန် လိုအပ်၏။ သို့သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ အမှန်တကယ် ထိခိုက်မှု မရှိစေရန်နှင့် သူတို့က သူ့ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုနိုင်စေရန်လည်း သတိပြုရပေမည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူသည် အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဟန်ချက်ညီမှုတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေခြင်းပင်။
လင်းကျင်းသည် သူ၏ သားရဲခြောက်လှန်နိုင်စွမ်းကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံး ဖြစ်စေရန်အတွက် ဧည့်ခန်းမ၏ တံခါးကိုပင် ခဏမျှ ဖွင့်လိုက်သေး၏။
လင်းကျင်း၏ လက်ဝါးကို ရှေ့သို့ ဖိချလိုက်သည့် ခဏ၌ မမြင်ရသော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ဒါလော့တောင်ထိပ် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။
ဒါလော့ဘုရားကျောင်းရှိ ဘုန်းတော်ကြီးတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် သားရဲများ ရှိကြသည်။ ထိုခဏ၌ သားရဲအားလုံးနီးပါးမှာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး အရှုံးပေးသည့်အနေဖြင့် ဝပ်စင်းသွားကြ၏။ သူတို့၏ သခင်များက မည်မျှပင် ထခိုင်းစေကာမူ မည်သည့်သားရဲမျှ မလှုပ်ရှားကြပါချေ။
၎င်းမှာ သူတို့အပေါ်တွင် အင်အားတစ်ခုက ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။
၎င်းမှာ ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌သာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အပြင်ဘက်ရှိ ပိုးမွှားများနှင့် ငှက်များမှာလည်း ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။ ၎င်းမှာ သူတို့အတွင်းရှိ ခလုတ်တစ်ခုကို ပိတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တံမြက်စည်းလှည်းနေသော ကိုရင်များမှာ ချက်ချင်းပင် သတိထားမိလိုက်ကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့မှာ ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေကြ၏။
နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိလာခဲ့သော ဒါလော့ဘုရားကျောင်းတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင် ကျွမ်းကျင်သူများ ရှိကြပေသည်။ အခြေအနေ၏ ထူးခြားမှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်သော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက သူ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထုတ်ဖော်ပြသနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။
ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ ပထမဦးစွာ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့၏။ လင်းကျင်းအနေဖြင့် အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေရန် မလိုဘဲ ဘုန်းတော်ကြီး အများအပြားမှာ အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်လာကြသည်။
သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ကြည့်ရုံနှင့် သဘောမနော ကောင်းပုံရသော ဘုန်းတော်ကြီးအိုကြီး တစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။
ထိုဘုန်းတော်ကြီး၏ သင်္ကန်းမှာ ရိုးရှင်းလှသော်လည်း သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖော်ပြမတတ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေ၏။ လင်းကျင်း၏ အကဲခတ်မှုအရ ထိုဘုန်းတော်ကြီးအိုကြီးသည် အစွမ်းထက်သော အင်အားများ ပါဝင်သည့် ပုတီးကိုးလုံးပါသော ပုတီးစိပ်တစ်ကုံးကို ကိုင်ထားသည်။ ထို့အပြင် သူသည် သားရဲသခင်ကျမ်းကိုလည်း အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်ရပေမည်။
သူ၏ နောက်ကွယ်မှ အခြားသော ဘုန်းတော်ကြီးများမှာလည်း သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပါချေ။ သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တံခါးဝတွင် မှင်တက်နေကြသော ကိုရင်များမှာ လက်အုပ်ချီကာ "ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီး" ဟု နှုတ်ဆက်ကြတော့သည်။
ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် တစ်ပါးဆိုသည်မှာ သူတို့၏ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို သူတို့၏ ဘုရားကျောင်း၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ်လည်း အများက သတ်မှတ်ထားကြ၏။
ထိုဘွဲ့အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လင်းကျင်းသည် သူ၏ နည်းဗျူဟာ အလုပ်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
လင်းကျင်းသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှု မရှိစေခဲ့ပါ။ သူတို့၏ သားရဲများသာ ခြောက်လှန်ခြင်း ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံမှုနှင့် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ အတတ်ပညာ၏ ထူးခြားမှုကို သတိပြုမိပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့သည် လင်းကျင်းကို လျှော့တွက်၍ မရခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ကိုယ်တိုင် ထွက်လာခြင်းမှာလည်း ၎င်း၏ သက်သေပင် ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းသည် စစ်ကြေညာခြင်း မပြုဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအဖြစ် အောင်မြင်စွာ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းသည် သူ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ လက်ထဲမှ မြေခွေးလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။ မျက်နှာဖုံး တပ်ထားသဖြင့် သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ဘေးတွင် ပိုးကောင်ရှာဖွေနေသော ရွှေဝါလေး၏ အော်ဟစ်သံကမူ ထိုမြင်ကွင်းကို အနည်းငယ် ပျက်စီးစေခဲ့၏။
သူ့အတွက် အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူနှင့် ရွှေဝါလေး၏ ဆန့်ကျင်ဘက် အမူအရာများက ဘုန်းတော်ကြီးများကို ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ သူ့အတွက် အကျိုးရှိစေခဲ့သည်။
"နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်၊ ငါတို့ရဲ့ ဒါလော့ဘုရားကျောင်းကို ဘယ်လိုကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲဆိုတာ သိပါရစေ"
ဆရာတော်၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားလှပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော လေသံဖြင့် မိန့်ကြားလိုက်သည်။
လင်းကျင်းသည် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ လက်ထဲမှ မြေခွေးလေးကိုသာ ဆက်လက် ပွတ်သပ်နေခဲ့၏။ သူသည် ဆရာတော်၏ နှုတ်ဆက်စကားကို မေးခွန်းတစ်ခုဖြင့်သာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် သမိုင်းကြောင်း ရှိခဲ့တယ်ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ခံက အတော်လေး ထင်ရှားမှာ သေချာတယ်... ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီးဟာလည်း သီလရှိတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်ရပါမယ်... အဲဒီလိုဆိုရင် အခု ကျုပ်လက်ထဲမှာ ဘာကို ပွေ့ချီထားသလဲဆိုတာ ပြောပြပေးနိုင်မလား"
၎င်းမှာ လင်းကျင်း၏ နည်းဗျူဟာပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေလျှင် ဘာဖြစ်သနည်း။ သူတို့အားလုံးမှာ လင်းကျင်း၏ အရှိန်အဟုန်နောက်သို့ လိုက်ပါကြရမည်သာ ဖြစ်၏။
မဟုတ်ပါက သူတို့ကို ခြောက်လှန်ရန်အတွက် သူ အသုံးပြုခဲ့သော စွမ်းအင်များမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လင်းကျင်းသည် အခွင့်အာဏာရှိသော အနေအထားမှနေ၍ ဒါလော့ဘုရားကျောင်းအပေါ် 'စီရင်ချက်' ချမှတ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်း၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆရာတော်မှာ မှင်တက်သွား၏။
ဒါလော့ဘုရားကျောင်း၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် တစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် သာမန်လူထက် ပို၍ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်သည်။ ဘုန်းတော်ကြီးများသည် သားရဲအကဲဖြတ်မှူး ဘွဲ့အမည်များကို ဂရုမစိုက်ကြသော်လည်း သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်းမှာ သူတို့၏ လေ့လာမှုများထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလည်း ဖြစ်၏။
ထို့ကြောင့် ဆရာတော်သည် လင်းကျင်း ပွေ့ချီထားသည်မှာ အပြည့်အဝ ကြီးထွားနေသော မြေခွေးမိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း အစကတည်းက သိထားသည်။
သို့သော် ထိုသတ္တဝါမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပုံရ၏။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုဒဏ်ရာများကြောင့်ပင် သူမသည် အခုထိ အိပ်မောကျနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဤဧည့်သည်မှာ မည်မျှအထိ ရန်လိုနေသည်၊ ဒဏ်ရာရနေသော မြေခွေးတစ်ကောင်ကို ပွေ့ချီထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆရာတော်သည် ထိုလူမှာ သူတို့ကို အပြစ်တင်ရန် လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်း ဒါလော့ဘုရားကျောင်းသို့ လာရောက်ကာ သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အပြစ်တင်ခဲ့သူမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ပင် ရနိုင်ပါသည်။ သူတို့ အပြစ်တင်ခံခဲ့ရသည်မှာ ရာစုနှစ်တစ်ခုခန့် ရှိပြီဖြစ်ရာ ယခုလူမှာ ထိုမှတ်တမ်းကို ချိုးဖျက်တော့မည့်ပုံ ရ၏။
ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် တစ်ပါးဖြစ်လာရန်မှာ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်း၊ ဗဟုသုတ သို့မဟုတ် အတွေ့အကြုံများအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည် မဟုတ်ပါချေ။ အခြားသော အဓိက အချက်တစ်ခုမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဆရာတော်ကြီး၏ နောက်ကွယ်ရှိ စိတ်တိုတတ်သော ဘုန်းတော်ကြီး အချို့၏ မျက်နှာတွင်မူ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။